Ze houdt van me! De mooiste vrouw die ik ooit gezien heb, de enige vrouw die ik ooit echt begeerd heb, de allerliefste vrouw die ik maar ken, Bobbie Zwaan houdt van me!
Als ik er over na denk is het eigenlijk best grappig. Want ik probeer heel erg mijn best te doen om haar niet onder druk te zetten, maar ik maak me hier waarschijnlijk te veel zorgen over. Ze heeft me wel eens gevraagd of ik op mijn tenen bij haar liep en gaf toen aan dat ik dit niet deed. En ik ben nog steeds van mening dat ik dit niet doe, maar ik moet wel bekennen dat ik voorzichtig ben. Misschien té!
Ik ben zo achterlijk dol op haar dat dit er ook voor zorgt dat ik bang ben dat ik haar kwijt raak, juist door dat wat we hebben. Ze heeft al zo veel waar ze mee moet dealen, en ze probeert dit ontzettend te verbergen maar ik weet dat het er is. Wat als ik, als 'ons' te veel wordt voor haar? Als ze het beu raakt om zo haar best te doen om door te gaan en haar verdriet te verbergen, want dat doet ze. Ik ben namelijk niet achterlijk. En dat geeft ook niet, al heb ik het idee dat ze het niet altijd zegt om de verkeerde redenen.
Bo heeft denk ik nogal de neiging om er vanuit te gaan dat waar ze mee zit anderen zal belasten als ze hierover zou praten. Dat merk ik zelf, maar dit heeft Von ook bevestigd. Als ze een slecht moment heeft, en dit kan bestaan uit uren maar ook dagen, dan is ze stiller. Ze is dan niet humeurig of zo, maar als ze dan lacht bijvoorbeeld, bereikt het haar ogen niet. En dan lijkt ze meer in zichzelf gekeerd. Ook droomt ze dan altijd heel heftig.
Ik wil haar er niet mee overstuur maken en haar absoluut niet dwingen om er over te praten, dus ik heb er een keer naar gevraagd toen we bij haar ouders hadden gegeten en ze John een lift naar bureau gaf, en ik daarom alleen met Von was. Von had me net gevraagd of ze Bo's verjaardag bij mij thuis mocht plannen en waarom. Dit is de reden waarom ik er naar vroeg. Mijn excuus is beter gezegd, want anders zou ik er nooit over begonnen zijn.
"Praat Bo er wel eens over met iemand?" Vroeg ik aan Von toen we nog aan tafel zaten.
"Nee, maar troost je Rob. Dat doet ze met niemand." Door haar antwoord weet ik dat ze gelijk begrijpt wat ik bedoel.
"Dat idee had ik inderdaad al." Antwoord ik met een zucht.
"Ze denkt andere er mee lastig te vallen. En ze lijkt wat dat betreft op John. Die praat ook niet als hem iets dwars zit." Ze glimlacht naar me als ik opkijk op dat wat ze zegt.
"Dat je iemand waarvan je houdt moet verliezen is al heel erg. Dat het op deze manier moest, doet daar een schepje boven op. En daarnaast heeft het geweld zich niet alleen tot Rens beperkt." En ik knik, want ik begrijp wat ze zegt.
"Ze heeft meerdere traumatische ervaringen in één keer gehad." Zeg ik zacht en dit keer knikt Von.
"Precies... Ik had eigenlijk gehoopt, dat jij de eerste zou zijn tegen wie ze zou praten. Maar dat doet ze niet begrijp ik." Von weet van de eerste keer dat Bo ons er over vertelde. Dat weet ik van Alison. En Alison weet dat weer van Von.
"Ze heeft me verteld wat er precies met haar gebeurd is. Maar ze praat niet over hem. Dat wilde ze niet." Toch lijkt dit Von te verbazen, misschien had ze niet verwacht dat Bo tot zo ver dingen had verteld.
"Ik ben er ook echt van overtuigd, dat wij met zijn allen niet kunnen voorstellen hoe het voor haar geweest is. Hoe erg we ons best ook doen." Zegt ze vervolgens zacht.
"Nee zeker niet. En misschien heel onaardig gezegd, maar ik denk dat we dat ook niet willen." Ze sluit haar ogen en knikt maar zegt niets. En een tijdje zitten we in stilte naar onze koffie te staren. Waarschijnlijk alle twee in gedachten over dat wat we zojuist tegen elkaar gezegd hebben. Maar na een paar minuten verbreekt Von de stilte.
"Ik ben zo blij dat ze jou heeft Rob. En dat vind John ook. Sterker nog, iedereen die dichtbij haar staat en ziet hoe goed het met haar gaat sinds ze jou heeft leren kennen." Dit is niet de eerste keer dat Von dit zegt. Maar toch vind ik het fijn om te horen, vooral van Von. Want is dit niet wat ik wil. Bo gelukkig maken?
"Bo is ook goed voor mij, meer dan ze zich realiseert." Zeg ik als ik mijn hand door mijn haar haal.
"Ook dat zie ik!" Ik kijk haar aan en we grijnzen naar elkaar.
En dan begin ik over haar shop om van onderwerp te veranderen, niet omdat ik het vervelend vind om over Bo te praten, maar wel omdat ze er niet bij is. Het voelt toch een beetje alsof ik achter haar rug om, over haar aan het praten ben en dat in negatieve zin. En dat wil ik niet.
Maar door mijn gesprek met Von loop ik al weken met het idee om Bo duidelijk te maken dat ze er met mij echt over kan praten, dat ik haar wil helpen. Ik hoop dat het makkelijker voor haar zal worden als ze er over kan praten. Dat ze het kan delen, zodat het wat lichter wordt.
Je kan een zware boodschappentas alleen dragen, of ieder een handvat pakken! Ik bedoel maar... En inmiddels zijn we ook belandt op het punt dat we zeggen van elkaar te houden. Dan kan ik haar dàt toch ook wel zeggen?
"Een wijs man heeft me ooit gezegd dat je rimpels krijgt als je zo piekert." Er ontstaat gelijk een grote grijns op mijn gezicht als ze de stilte en mijn gedachtes verbreekt. En als ik mijn hoofd draai zie ik dat ze naar me ligt te kijken.
Nu ben ik altijd vroeg wakker, maar Bo verslaat me hier altijd in lijkt het wel. Dit weekend in ieder geval, want ik werd net wakker omdat ze weer in bed kwam, nadat ze hoogstwaarschijnlijk Saar uitgelaten had. Maar zodra ze terug in bed lag viel ze weer in slaap en heb ik eerst een tijd naar haar liggen kijken voor mijn gedachtes afdwaalde.
"Vertelt die wijze man nog meer wijsheden?" Vraag ik serieus als ik me omdraai zodat we met ons gezicht naar elkaar toe liggen.
"Nee. Hij kraamt vooral een hoop onzin uit." Antwoord ze serieus en daar moet ik om lachen.
"Mafketel!" Zeg ik nog steeds grinnikend als ik haar naar me toe trek en mijn neus in haar nek begraaf.
En ik weet dat ze hier niet tegen kan als ik dat zo doe en om er een schepje boven op te doen inhaleer ik heel diep. Mijn borst verwarmt helemaal van binnen als ze begint te te lachen. Maar ik pest haar niet te lang en uiteindelijk trek ik mijn hoofd terug en kijk haar aan. Ze is een klein beetje buiten adem van het lachen en haar wangen hebben een rozige gloed.
Het blijft me verbazen hoe mooi ze is!
Ze legt haar hand op mijn wang en begint met haar vingertoppen de lijnen van mijn gezicht te volgen. Haar ogen volgen het spoor van haar vingers als deze over mijn wenkbrauwen gaan, mijn neus, mijn wangen, kaak en uiteindelijk mijn mond. Dan kijkt ze me aan en brengt haar gezicht dichterbij tot onze lippen elkaar raken. Ik sluit mijn ogen zodra ze contact maken en ik haar tong langs mijn onderlip voel. De zoen is rustig en vooral heel zacht.
Als ik de zoen na een tijdje onderbreek open ik mijn ogen om te zien dat ze het zelfde doet en we kijken elkaar weer aan.
"Ik hou echt van je Bobbie." Fluister ik als ik eindelijk kan zeggen wat ik voel en er ontstaat heel langzaam een glimlach op haar gezicht.
"Ik ook van jou Robert." Antwoord ze zacht en mijn gezicht spiegelt die van haar.
"Hmmm... hier kan ik wel aan wennen denk ik." En ik geef haar weer een zoen als ze grinnikt om mijn woorden. Maar uiteindelijk staan we op als mijn maag gênant hard rommelt omdat ik trek heb.
We lopen naar beneden, Bo in een slipje en een hemdje en ik zelf in mijn boxershort. Er is namelijk geen mens die ons ziet. Geen moeders die per ongeluk uit gewoonte zonder te kloppen binnen stappen. Dus gewoon, omdat het kan! En ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik het vervelend vind. Want de slipjes die Bo doorgaans draagt in bed zijn bijzonder prettig om naar te kijken. En ze heeft er echt super lekkere billen in. Wat ouwehoer ik nou? Ze heeft gewoon super lekkere billen.
Ze grinnikt als ik een kookschort voordoe, waarschijnlijk omdat het er nogal gek uit ziet met eronder alleen een boxershort, met de mededeling dat ik zin heb in een stevig ontbijt. En ik begin eieren te kloppen om 'scrambled eggs' te maken en ik rooster een aantal boterhammen. Ze helpt door de tafel te dekken en koffie voor ons te maken en ik moet een beetje om haar lachen als ze me passeert en me serieus een pets op mijn billen geeft.
"Sorry, ik kon het niet laten." Zegt ze onschuldig als daarna haar onderlip tussen haar tanden verdwijnt. En ik grijns alleen maar naar haar.
Tijdens het eten kletsen we wat over gister en ik ben echt blij dat ze het zo leuk vond. Al was ik door haar eerste reactie echt even bang dat ze boos zou worden. Maar Bo zou Bo niet zijn als ze zich niet schuldig zou voelen en zich er daarom aan over gaf. In eerste instantie voor de anderen, niet voor haar zelf. En ondanks dat, ben ik blij dat ze dit gedaan heeft want ze heeft het echt zichtbaar naar haar zin gehad. Én ze gaat mee naar Frankrijk!
Deze vakantie was sowieso al het plan en eigenlijk waren het Alison en Emilie die met het idee kwamen om dit voor Bo haar verjaardag te geven. Iedereen vond het gelijk heel leuk en wilde mee doen. Ik wist al dat Bo het niet zomaar zou accepteren, maar Alison, Emilie en ook Von waren er van overtuigd dat ze haar konden overhalen. En ze hebben gelijk gekregen tot mijn opluchting.
Al hadden we wel een plan B, en dat was haar het alsnog zelf laten betalen zodat ze in ieder geval mee zou gaan. En als ze dit dan nog niet had gewild zou het geen ramp geweest zijn omdat het huis dat we huren niet per persoon is. Daarnaast had het mij ook niet uitgemaakt om dan ook niet mee te gaan, want ik zou echt niet vrijwillig zonder haar weg gegaan zijn.
We gaan veertien dagen en onze ouders komen de laatste vier dagen ook en we rijden dan met zijn allen weer terug. Super leuk dus! En we gaan met de auto in verband met Saar. Maar als we naar Frankrijk gaan, doen we dit vrijwel altijd met de auto, omdat de reis alleen al heel leuk is. Jammer alleen dat Nien en Roel niet mee konden en dat Mick er niet bij zal zijn. Maar zij hadden al plannen waar ze niet onderuit kwamen.
Als we uitgegeten zijn stapel ik de vieze bordjes op elkaar en als de tafel leeg is ga ik terug zitten. Bo heeft haar Mac mee genomen zodat ze vandaag in plaats van thuis, bij mij nog wat kan werken. Want ook al is het niet heel erg, ze loopt nu wel een klein beetje achter op haar eigen planning. Ondanks de verschoven deadline heeft ze voor haar zelf een vrij strakke planning. Ze heeft door de dagen die we weg zijn geweest geen speling meer en dat vind ze niet prettig. Als er wat in de Club gebeurt waardoor ze daar meer tijd aan kwijt is raakt ze in de knoei.
Ik heb haar gister overgehaald om in dat geval dan wel bij mij thuis te werken. Want ik vind het prima om juist gewoon een dag thuis te blijven. Zolang Bo bij me in de buurt is kan het me eigenlijk niet schelen wat we doen! Daarnaast kan ze nu lekker doorwerken omdat ik Saar kan verzorgen. Iets wat ik ook echt niet erg vind, en zelfs leuk. Ik heb niet gelogen toen ik haar vertelde altijd zelf een hond gewild te hebben, ik heb er alleen de tijd niet voor in verband met mijn werk.
Dus Saar is voor mij echt een cadeautje!
En ik ben dol op haar. Ze is super lief, rustig en ze luistert echt bizar goed. Saar is het soort hond dat op de stoep wacht tot je aangeeft dat ze mag oversteken. Met een knip met je vinger braaf naast je komt lopen. Beter kan niet! En ze is net als haar baasje heel bijzonder. Ook denk ik wel eens dat het niet zo zeer is dat ze niet zonder Bo kan, maar puur omdat ze haar wil beschermen. Want als we ergens zijn waar het vertrouwt is houdt ze Bo veel minder in de gaten.
Bij mij bijvoorbeeld. Dan lijkt Saar opeens een heel andere hond.
Bo klapt het magazine dicht waarin ze zat te lezen, waarschijnlijk zodat we ons kunnen gaan aankleden. Als ze me aankijkt gebaar ik met mijn wijsvinger dat ze dichterbij moet komen.
"Kom eens Zwaan, er zit daar wat!" En tot mijn verbazing doet ze wat ik vraag en kruipt min of meer over tafel wat er voor zorgt dat ik haar geamuseerd aankijk als ik haar tegemoet kom. Ze zit namelijk tegenover me en de tafel is te breed voor haar om helemaal te overbruggen. Grinnikend raken onze lippen elkaar als ze met een knie op tafel zit en haar armen om mijn nek slaat.
Ik leg mijn handen onder haar armen en ik leidt haar voorzichtig verder over tafel tot ze met haar billen op het randje voor me zit, en ik zelf weer in mijn stoel zak. Mijn handen glijden van haar heupen over haar bovenbenen en opeens heb ik ontzettend veel zin in haar!
Dus ik kom iets overeind zodat ik mijn handen op haar rug kan leggen en zorg dat ze gaat liggen als ik met mijn bovenlichaam over haar heen kom. Haar vingers gaan door mijn haar als de zoen intenser wordt.
Uiteindelijk verlaat ik haar mond en zoen haar kaak, haar nek, haar sleutelbeen terwijl mijn hand van haar heup naar boven glijdt tot deze op haar borst ligt en ze kreunt zacht als mijn duim over haar tepel gaat.
Ik laat mijn hoofd zakken als ik alle twee mijn handen op haar borsten heb liggen en geniet van het gevoel. Als mijn mond bij de rand van haar slipje is weet ze wat ik wil gaan doen en probeert ze me met haar handen op mijn gezicht tegen te houden.
"Robert, de deur staat open. Straks ziet iemand ons." Fluistert ze iets buiten adem en daarmee verraad ze dat wat ik doe haar absoluut opwindt, ondanks haar protest.
"Niemand kan ons zien Bo. Alleen horen als je te veel geluid maakt." Zeg ik met mijn lippen tegen de stof van haar slipje en ik hoor haar ademhaling versnellen, net als die van mijzelf.
Ik ga met mijn vingers langs haar lies naar beneden en doe haar slipje iets opzij, net ver genoeg zodat er geen stof meer in de weg zit. Zodra mijn lippen en mijn tong haar huid raken ademt ze scherp in en holt ze haar rug en weet ik dat ze zich er aan over geeft.
Want ik zou echt niet doorgaan als ze het niet gewild zou hebben, als ze zich er ongemakkelijk bij gevoeld zou hebben, maar blijkbaar is ze te veel afgeleid om zich er echt druk om te maken. Een paar seconden kijk ik op om naar het beeld voor me te kijken. Want dit is misschien een van mijn meest opwindende fantasieën geweest: Bo op mijn tafel, in deze positie, met mij in deze positie en ik ben het nu gewoon aan het doen!
Maar het gevoel en haar smaak op mijn tong zorgt ervoor dat ik mijn aandacht snel weer daar op richt en ik hoor dat ze heel erg haar best doet om zich in te houden. Niet dat ze anders luidruchtig is maar het feit dat de deur inderdaad open staat zorgt dat ze zich er nu wel heel bewust van is.
En gek genoeg windt dat me juist ontzettend op! Daarom kan ik me na een paar minuten niet meer inhouden en laat een hand zakken. Mijn lichaam, en vooral één deel in het bijzonder snakt naar een beetje frictie!
Omdat ze met haar tenen op het puntje van de stoel rust waar ik op zit, raak ik haar enkel als ik mezelf in mijn hand neem en heen en weer ga terwijl mijn tong in hetzelfde tempo tussen haar benen glijdt. Hierdoor voelt en weet ze wat ik doe en nog nooit heeft ze op deze manier gereageerd.
"Aaaah Jezus Robert!" Kreunt ze waardoor ik weet dat ze er bijna is. Vind ze het zo opwindend dat ik mezelf aftrek? Zo erg dat het haar over de streep trekt?
Ze doet echt enorm haar best, nog nooit heeft ze zo veel moeite moeten doen, en ik heb een vermoede dat ze zich moet inhouden om mijn naam niet te roepen in plaats van te kreunen. En de manier waarop ze ontploft zorgt er bijna voor dat ik het zelf ook verlies.
Maar gelukkig kan ik me inhouden en leg ik alle twee mijn handen op haar heupen als haar lichaam wordt overgenomen door haar orgasme.
Vrijwel gelijk komt ze iets overeind en ze kijkt me aan alsof ze niet goed weet wat haar overkomt. Maar veel tijd om er van bij te komen geef ik haar niet als ik overeind kom en haar nek weer zoen en mijn vingers door haar zijde zachte haren laat gaan.
Kennelijk heeft ze die tijd ook niet nodig als ze mijn gezicht pakt en me op mijn mond zoent. Ik weet zeker dat ze zichzelf kan proeven op mijn lippen en mijn tong maar dit kan haar blijkbaar niets schelen. En ook dat geeft me weer een geile boost.
Ik help haar voorzichtig van tafel en draai haar, zonder ook maar een woord te zeggen, om. Zodra ze met haar handen op de tafel staat trek ik haar slipje en mijn boxer naar beneden en glij bij haar naar binnen. We kreunen alle twee als we samenkomen en ik knijp mijn ogen dicht als ik overmand wordt door het overweldigend lekkere gevoel. Ik begin heel langzaam maar ik voer uiteindelijk het tempo op.
Ergens ben ik me ervan bewust dat ik na een paar minuten de grip van mijn handen op haar heupen iets moet verminderen, omdat ik haar anders misschien pijn doe, maar ze geeft op geen enkele manier aan dat het zeer doet. Sterker nog, ze zet haar handen iets verder voor haar op tafel en brengt haar heupen iets verder naar achter waardoor ik op de meest lekkere manier in haar glij en het duurt niet lang voor ik mijn orgasme weer voel opkomen.
Maar ik wil niet alleen over de streep, dus ik breng een hand tussen haar benen en ze heeft duidelijk niet veel nodig, want ik merk aan haar ademhaling en de manier waarop ze kreunt dat ze er zelf ook bijna is.
En dan ontploffen we alle twee!
En ondanks dat we het ongegeneerd met de tuindeuren open, op mijn eettafel hebben gedaan weet ik zeker dat niemand ons gehoord heeft. We trekken uiteindelijk alle twee onze onderbroeken omhoog en lopen nog steeds een beetje high van ons orgasme naar boven.
"Als je blieft Bobbie Eden." Pest ik als ik de kraan van de douche aan heb gezet en haar gebaar om als eerst te kunnen douchen. Ze kijkt me met grote ogen en gekleurde wangen aan en dan slaat ze een hand voor haar mond en moet ze moeite moet doen om niet te lachen.
"Ik kan wel doen of dat me shockeert, maar wat we net deden was best Bobbie Eden." En daar moet ik om lachen.
Als we alle twee gedoucht beneden komen loopt ze gelijk naar de keuken en maakt een sopje om de tafel grondig schoon te maken. Ze pakt nog net geen bleekmiddel omdat mijn tafel hier niet tegen kan. Anders denk ik dat ze dit ook gebruikt zou hebben, maar ze sprayt er wel Dettol op.
Als ik om haar moet lachen en zeg dat dit niet hoeft kijkt ze me met een vies gezicht aan. "Ik heb er met mijn blote togus op gelegen meneer Vermeulen. Niet echt fris als je vanavond met je bord op precies die zelfde plek zit."
"En wat zou er niet fris aan zijn? Omdat ik mijn eten in mijn mond steek?" Ik weet niet zo goed waar het vandaan komt. Maar haar reacties zorgen ervoor dat ik steeds meer op Steven ga lijken met mijn opmerkingen. Maar haar rode wangen doen het hem. En stiekum vind ik het gewoon heel leuk om haar een beetje te stangen.
"Ow mijn God!" Zegt ze met gekleurde wangen en draait zich om zodat ze deze voor me kan verbergen. Ze weet dat ik haar aan het pesten ben dus als ze weer voorbij me loopt trek haar naar me toe. En gelijk slaat ze haar armen om mijn middel en zoen ik haar.
We rijden naar het Amsterdamse Bos om een flink stuk met Saar te lopen. Het is ontzettend lekker weer en Bo wil er toch een beetje van genieten. Als we terug zijn en wat gegeten hebben gaat ze met haar Mac aan tafel zitten en ik rij even naar de AH om wat boodschappen te halen.
Als ik weer terugkom spiek ik even door mijn raam om haar, nog steeds aan de eettafel te spotten. Diep geconsenteerd aan het typen en ik zie dat ze haar bril op heeft gezet. En het voelt op een gekke manier goed om haar op deze manier aan mijn tafel te zien zitten.
Zal mijn toekomst er zo uitzien? Zal er een dag komen dat ze niet meer weg gaat, niet meer haar huis gaat omdat ze bij mij al thuis is?
Wanneer ik binnenstap word ik begroet door een kwispelende Saar en Bo die opkijkt van haar Mac. Ik kan het niet laten en als ik achter haar ga staan leg ik mijn handen op haar hoofd en geef een zoen op haar kruin.
Ik zie haar nog net omkijken en naar me glimlachen als ik me omdraai om alle boodschappen op te bergen.
Als ik dat gedaan heb ga ik naar boven om, zoals gezegd ruimte in mijn kast te maken zodat ze haar spullen erin kwijt kan die ze hier laat. En met een enorm achterlijke grijns kijk ik naar de lege planken! Weirdo!
Weer beneden pak ik mijn laptop en ga op de bank zitten nadat ik wat te drinken voor ons heb ingeschonken.
"Vind je het niet fijner om dat aan tafel te doen?" Vraagt ze en ik kijk op van mijn scherm.
"Het is prima zo en ik wil je niet afleiden."
"Doe niet zo gek, en kom gewoon hier." Grinnikt ze dus ik sta op en ga tegenover haar zitten.
"Zie je, dit is toch veel gezelliger." Glimlacht ze naar me en ik knik.
"Jawel maar ik wil je niet van je werk houden..-"
"Geloof me, je kan gewoon tegen me praten of lawaai maken terwijl ik bezig ben, want ik heb daar geen last van. En...-" Ze haalt haar schouders op maar maakt haar zin niet af.
"En?" Vraag ik daarom met opgetrokken wenkbrauwen maar ze schud haar hoofd en kijkt een beetje weg.
"Ow kom op Zwaan!" Grinnik ik, want ik heb het idee dat ze niet goed durft te zeggen wat ze wilde.
"Nee, laat maar. Het was heel cheesy."
"Oeeeh, ik ben dol op cheesy, en als je het niet verteld kan ik me natuurlijk niet meer concentreren om mijn mail." En daar moet ze om lachen.
"Chanteer je me nu gewoon meneer Vermeulen?"
"Helpt het?" Vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen en een grijns en ze schud grinnikend haar hoofd.
En dan zucht ze diep en ik zie dat ze een beetje naar woorden zoekt. En een paar keer opent ze haar mond maar sluit hem vervolgens weer. Dus ik kijk haar geduldig aan.
"Het werkt sowieso prettiger dan wanneer ik thuis in een stil huis alleen ben. En omdat... Jij in de buurt bent." En met die woorden leun ik naar achter in mijn stoel en kijk haar met een glimlach aan.
"Dat was inderdaad heel cheesy, maar ook ontzettend lief." We kijken elkaar een moment serieus aan en dan knipoog ik naar haar en richt me op de mails die ik wil wegwerken voor morgen.
Na anderhalf uur zet ze haar bril af en rekt ze zich een beetje uit en kijk ik op van mijn scherm. Nu heeft Saar een ingebouwde klok, maar ik geloof dat Bo dit ook heeft als het om de rondjes gaat. We lopen samen, dit keer een kort rondje met Saar en als we terug zijn snij ik wat fruit dat ik vanmorgen gekocht heb en maak een salade.
Mijn mailbox heb ik afgewerkt dus ik rommel wat in huis en rond half vier ga ik met Saar lopen. Dit keer alleen zodat ze nog kan afmaken wat ze eigenlijk vrijdag af wilde hebben. Niet ver bij mij vandaan is een parkje en daar loop ik naartoe met Saar. Zeker drie kwartier later ben ik weer terug en sla ik mijn armen om haar bovenlichaam als ik achter Bo ga staan en ik geef een zoen op haar wang.
"Ik ben een beetje teleurgesteld Zwaan, want ik mis de tipp-ex." Fluister ik waardoor ze moet lachen.
"Tegenwoordig heb je daar 'backspace' voor meneer Vermeulen, anders wordt mijn scherm zo'n rommeltje." Doordat ze het zo serieus zegt is het grappig, dus ik laat haar grinnikend weer los en vraag of ze nog iets wil drinken.
Samen met Saar ga ik in de tuin zitten, correctie; liggen aangezien ik lounge stoelen heb, die eigenlijk veel te comfortabel zijn. Dat is dan ook de reden waarom ik na een sigaret een paar minuten later wegdoezel. Ik slaap niet diep aangezien ik Bo nog steeds kan horen typen en verschillende buren in en om het huis hoor rommelen.
Toch schrik ik een beetje wakker als ik beweging tegen me aan voel en Bo naast me komt liggen. En als reflex sla ik mijn armen om haar heen.
"Ben je klaar?" Vraag ik wanneer ik haar lippen op mijn borst door mijn shirt heen voel en ze knikt. En ik vind het knap, want als ik het goed begrijp heeft ze min of meer twee dagen in een paar uurtjes verwerkt.
"Doe je dit normaal in twee dagen?" Vraag ik daarom.
"Nee, ik liep al een beetje voor. Maar dit heb ik expres zo gedaan. In verband met het feest en de bruiloft." En nu pas eigenlijk besef ik me dat ze hierdoor ook minder tijd heeft. Want er komen drukke weken aan.
Zeker omdat Emilie gevraagd heeft aan Alison en Bo om haar vrijgezelle avond te regelen. Net als dat Steven dit aan mij en Sam heeft gevraagd. En ze willen heel graag aan het eind van de avond samen eindigen.
En we hebben al heel wat leuke ideeën, alleen moet het nog uitgedokterd worden zodat het gecombineerd kan worden met elkaar. Emilie en Steven hebben ook gevraagd of we konden samen komen in de club van Bo.
En dit vond iedereen en vooral Bo meer dan prima. Bo heeft er zelfs op gestaan dat de kosten van die avond voor haar zijn. Als cadeau voor Steven en Emilie. En ondanks dat iedereen dit in eerste instantie niet wilde, stond ze erop. Dus dat is het plan!
Wat we ervoor gaan doen weten Emilie en Steven niet. Dat is een verrassing, en Bo en Alison weten ook niet wat wij met Steven gaan doen en wij niet wat zij met Emilie gaan doen.
"Blijf vannacht ook bij me." Zeg ik zacht als mijn vingers door haar haren gaan. Ik denk serieus dat ze in slaap is gevallen omdat het een paar seconden duurt voor ze reageert en muisstil ligt.
"Maar ik moet naar de club vanavond." Ze komt iets overeind zodat ze me aan kan kijken. En ze kijkt een beetje verbaasd.
"Dat weet ik, maar kom daarna naar mij in plaats van naar huis te gaan." Terwijl ik antwoord geef schuif ik het plukje haar dat voor haar gezicht hangt achter haar oor.
"Maar ik ben pas heel laat terug." Ze zegt het alsof ik dit even vergeten was maar het daardoor niet zou kunnen.
"Ook dat weet ik. Maar dat geeft niet." De manier waarop ze kijkt verraad dat ze er over na denkt.
"Maar dan moet je me sowieso even bij mij thuis afzetten vanavond, zodat ik Saar naar huis kan brengen en mijn eigen auto kan pakken." Ik kijk haar een beetje fronsend aan, want ik begrijp niet zo goed waarom ze zo moeilijk denkt.
"Saar kan dan toch juist hier blijven? En je kan met mijn auto gaan."
"Ma..-" Wil ze vrijwel gelijk reageren maar dan lijkt ze iets te realiseren.
"Wacht! Je bedoeld ik, met jou auto naar de club?" Ik moet om haar lachen omdat ze me aankijkt met opgetrokken wenkbrauwen. En het lijkt even of ze zich afvraagt of ik wel goed bij mijn hoofd ben.
"Ik ben all risk verzekerd Bo." Zeg ik met een grapje en grinnik.
"Uh uh, straks gebeurt er wat met je auto. Dat doe ik echt niet."
"Bo je kan hartstikke goed rijden. En het is een parkeerplaats met camera's." Weer lijkt ze er even over na te denken.
"Als je blieft Bo. Blijf met Saar bij mij vannacht." En daar kijkt ze weer van op.
"Ik moet ongeveer tien uur naar de club, dan moet Saar sowieso nog een keer naar buiten rond een uur of elf, half twaalf." Ze zegt dit alsof ik dit over het hoofd heb gezien en dat het alsnog hierdoor niet kan.
"Saar en ik redden ons wel." Zeg ik terwijl ik Saar een kriebel tussen haar oren geef, aangezien ze naast ons ligt. Als ik Saar's naam noem kijkt ze op, eerst naar mij maar dan naar Bo terwijl ze kwispelt.
"Hey, dat is niet eerlijk. Dat is twee tegen één!" Mekkert ze fronsend en daar moet ik om lachen.
"Ik wist dat ik op je kon rekenen Moppie!" Zeg ik met een zwaar Amsterdams accent en ik aai Saar nog een keer waarbij ze als reactie op haar rug draait en haar poten in de lucht gooit.
"Moppie?" Vraagt Bo met een geamuseerd gezicht. En ik kijk haar met een opgetrokken wenkbrauw aan.
"Wat? Ben je jaloers Zwaan?" Vraag ik haar serieus en ze kan zich niet meer inhouden en moet lachen.
"Nee niet jaloers meneer Vermeulen. Meer verbaasd omdat je kennelijk zo graag wilt dat ik vannacht naar je terug kom."
"Natuurlijk wil ik dat. Ik mis je als je niet naast me ligt, wanneer ik alleen wakker wordt." Ze glimlacht lief naar me en legt haar hand op mijn gezicht als ze me langzaam steeds serieuzer aankijkt.
Dan komt ze naar voren en zoent me. Al vrij snel komt ze dichter tegen me aan liggen en sla ik mijn armen om haar heen. Maar na een tijdje verbreek ik toch de zoen en kijk ik haar aan.
"Je hebt nog niet gezegd wat je doet." Ik weet bijna zeker, als ze grinnikt dat dit komt omdat ze de ongeduldigheid in mijn stem hoort, want ik hoor het zelf ook. Normaal gesproken gaat ze op maandag altijd naar kantoor. Dit hoeft morgen niet omdat ze dit dinsdag gaat doen. En ze heeft alles al hier liggen om te kunnen werken.
Dus ze stemt in. Maar wel nadat ze me nog zeker drie keer heeft gevraagd of ik het niet vervelend vind om dan de zorg voor Saar te hebben als ze naar de club gaat. En ik maak haar duidelijk dat ik Saar absoluut niet als een last zie.
We staan uiteindelijk op om samen te koken en we eten buiten in de tuin. We blijven buiten zitten tot ze op staat om zich klaar maken om naar de club te gaan. Ze draagt een zwarte broek, een shirt en zwarte schoenen, simpel maar toch ziet ze er waanzinnig goed uit. Ook zie ik dat ze een beetje make-up op heeft gedaan waardoor ze nog mooier is.
En ergens, heel diep van binnen gaat er een raar gevoel door me heen, want ze gaat wel naar een club. Ook al ben ik me bewust van het feit dat dit haar werk is, ik weet ook dat ik niet de enige ben die haar aantrekkelijk en sexy vind. En dát vind ik echt niet tof.
Die gedachten maakt echt de cavemen in me los. Niet dat ik dat ooit zal zeggen of zal laten merken, want zo wil ik helemaal niet zijn. En ik wil haar al helemaal niet belemmeren in dat wat ze al jaren doet omdat ik de jaloerse vriend ben! Ik overval mezelf ook een beetje dat ik zó jaloers ben. Maar hoe erg ik het ook vind om toe te geven omdat het nogal bezitterig is; Bo hoort bij mij en iedereen moet met zijn tengels van haar afblijven!
Daarom is het absoluut een hele geruststelling dat er twee G.I. Joe's zijn die haar, en vooral potentieel smeerlappen in de gaten houden en kunnen ingrijpen als dit nodig is. Om te voorkomen dat ze weer op de eerste hulp en gipskamer belandt bijvoorbeeld, omdat ze voor zichzelf moet opkomen.
"Doe je voorzichtig?" Vraag ik daarom als we voor mijn auto staan en nadat ze me een zoen heeft gegeven.
"Ja dat doe ik meneer Vermeulen. En Kevin is er vanavond." Zegt ze met een geruststellende glimlach, alsof ze mijn gedachten kan lezen en ik geef haar weer een zoen.
Al vind ze het zelf overbodig natuurlijk en zegt oud en wijs genoeg te zijn om voor zichzelf te zorgen, iets waar ze absoluut gelijk in heeft. Hoe bescheiden en verlegen ze ook kan zijn, ze is niet op haar mondje gevallen. Wat ze alleen maar niet wil begrijpen is dat dit juist de reden is waarom ik me soms zorgen maak. Want ze deinst niet zomaar ergens voor terug. En ik kan dat wel heel dapper en zelfs een soort van sexy vinden, dit maakt haar niet groter of sterker dan de enorme kerels die ze tegen zich heeft.
"Ik hou van je." Fluistert ze tegen mijn lippen, en ondanks dat ik er echt een beetje aan moet wennen, omdat het bijna te mooi om waar te zijn lijkt, verwarmt het mijn hele lichaam.
"Ik ook van jou Zwaan." Fluister ik daarom terug en we zoenen elkaar weer.
Uiteindelijk laten we elkaar los zodat ze kan instappen. En het voelt goed, want normaal zou ik nu gedag zeggen voor een paar dagen, maar ze zal vannacht weer tegen me aankruipen. Die wetenschap maakt het bijna makkelijk om haar te zien wegrijden.
"Jij vind het net zo jammer dat ze weg moet hè?" Vraag ik aan Saar en ze kijkt daadwerkelijk op als ik tegen haar praat. Ik grinnik en kriebel tussen haar oren als ik mezelf even afvraag wat ik zojuist van haar verwachte.
Dat ze antwoord zou geven of zo?
Ik loop terug naar binnen en ik geef Saar een biscuitje, niet omdat ik gierig ben en haar niet iets anders wil geven, maar Saar blijkt nogal een zwakke maag te hebben. Daarom mag ze niet te veel naast haar gewone voer omdat dit ervoor zorgt dat ze er last van krijgt, en als ik vannacht niet uit bed wil om stront en kots te ruimen moet ik haar niet te veel verwennen.
Terwijl ik wat op mijn gitaar aan het pingelen ben duurt het niet lang voor mijn gedachten naar Bo afdwalen. Ik eindig op de bank met mijn voeten op tafel, kijkend naar een film die op tv is. Wanneer deze klaar is laat ik Saar nog een keer uit en ga dan naar bed. Zoals verwacht vind ik het echt een soort van gezellig dat Saar er is. Ook al praat ze niet, ze vraagt zelfs niet echt om aandacht ik ben ondanks dat toch niet alleen.
Met een glimlach word ik wakker van twee warme handen die via mijn heupen aan weerszijde naar boven glijden, en ze uiteindelijk helemaal bovenop me komt liggen. Bijna als een reflex sla ik mijn armen om haar heerlijke lichaam wanneer ze haar neus in mijn nek begraaft en ik haar hoor en voel inhaleren. Ze doet het zelfde wat ik ook vaak bij haar doe. Ruiken!
"Hmmm..." Is alles wat ik zeg als ze naast me, maar nog steeds wel tegen me aan komt liggen.
"Ik wilde je eigenlijk niet wakker maken." Verontschuldigd ze fluisterend, waarop ik mijn hoofd schud om aan te geven dat het niet erg is. Niet lang daarna vallen we samen weer in slaap.
Een paar uur later wordt ik weer wakker, dit keer door de wekker. En als ik naast me kijk zie ik wat ik gister avond niet gezien heb omdat ik maar half wakker ben geworden. Maar ze draagt alleen maar een slipje. En omdat de dekens maar tot haar middel komen heb ik uitzicht op haar heerlijke borsten. Mijn lichaam reageert er gelijk op en ontwaakt.
Dus ik kom iets overeind en leg mijn hand op haar schouder zodat ik haar op haar zij kan duwen. Ik zie dat ze wakker aan het worden is maar opent ondanks dat niet haar ogen als ik dit doe. Zodra ze op haar rug ligt leg ik mijn hand over haar borst en ga ik gelijk op mijn doel af. Ze kreunt zodra mijn tong langs haar tepel gaat en ik hem in mijn mond neem en laat als reactie op dat wat ik doe haar vingers door mijn haar glijden.
En dat spoort me aan. Dus ik verlies geen tijd en laat een hand vervolgens over haar buik tot tussen haar benen glijden waarop ze nog heftiger reageert.
"Je bent zo lekker Bo, dat ik me niet kan inhouden." Zeg ik alsof ik een excuus nodig heb.
"Ik wil ook niet dat je jezelf inhoudt, op geen enkele manier." Dus we vrijen tot we alle twee ontploffen. Ze komt alleen even uit bed om zich een beetje op te frissen en naar de wc te gaan, maar kruipt dan terug in bed. En als ik klaar ben in de badkamer en Saar roep slaapt Bo al weer.
Ik zorg voor Saar en als het tijd is om te gaan ga ik op het randje van het bed zitten om Bo gedag te zeggen. Ik vertel dat ik moet gaan en dat als er iets is ze moet bellen. Ze knikt maar ik twijfel of ze het heeft mee gekregen aangezien ze nog steeds haar ogen dicht heeft. Dit is precies de reden waarom ik haar overtuigd heb om terug in bed te kruipen. Want het feit dat ze coma lijkt te zijn zegt dat ze haar slaap echt nodig heeft. Het was dan ook best laat toen ze vannacht thuis kwam.
Mijn dag verloopt gelukkig vrij snel, het is druk maar daar hou ik van, dan functioneer ik ook het best, als ik de een na de andere afspraak heb. En vandaag is zo'n dag. En het feit dat ik twee dagen gemist heb merk ik ook. Daarom ben ik ook best gaar als ik om half zes op weg naar huis ben.
Bo heeft voor haar begrip uitgeslapen en de rest van de dag bij mij thuis gewerkt. Het plan is om samen te eten, ze stond er op dat zij zou koken, en dat ik haar na het eten naar huis breng. Misschien zie ik dingen die ik wil zien maar het lijkt erop dat ze het echt jammer vind. Maar ze moet hoe dan ook naar huis want ze heeft geen schone kleding meer.
Als we bij haar binnen stappen valt mijn oog gelijk op de post die op haar tafel ligt en ik ben opgelucht als het witte doosje wat op tafel ligt een logo van Apple bevat. Er is namelijk nog iets wat- mij vooral- dwars zit. Bo lijkt zich er totaal geen zorgen over te maken en vind dat ik een beetje overdrijf.
Maar ze blijft heel rare dingen met de post krijgen. Zo heeft ze in de afgelopen weken nog drie oranje bloemen in een zwart doosje gekregen en laatst was het een roos. Bo moest er een beetje om lachen omdat de roos kennelijk niet in het doosje paste in verband met de lange steel, dus was de steel gebroken!
Wie stuurt er nou zoiets? Een vraag die onbeantwoord blijft aangezien geen afzender bij staat en niet te achterhalen is waar het vandaan komt. En dat weet ik omdat ik er naar gekeken en gezocht heb.
Het mag dan misschien niks voorstellen, toch vind ik het heel vreemd en bezorgt het me een onbehagelijk gevoel. Maar kennelijk ben ik de enige!
"Dat had ik besteld." Zegt ze zacht als ze me naar het doosje ziet kijken en ik knik.
Ze vraagt of ik nog even wil blijven in plaats van gelijk weer te gaan, en wie ben ik om daar nee tegen te zeggen? Al veel te snel loop ik nog met haar mee voor het laatste rondje van Saar en zodat ik daarna gelijk naar mijn auto kan. Je zou denken dat het op ten duur prettig is om even op jezelf te zijn. Je eigen ding te kunnen doen. Maar dit heb ik totaal niet. Bo belemmert me op geen enkele manier in de dingen die ik anders ook zou doen. Het belemmert me juist een beetje als ze niet bij me is.
Gadverdamme, ik lijk wel een wijf!
Maar toch is het zo. Tijdens mijn werk heb ik dit niet, maar als ik niet aan het werk ben en alleen thuis of ergens anders ben wel. En vooral als ik alleen in bed lig en alleen wakker word. Daarom ben ik ook heel blij dat het woensdag is, en ze er zal zijn als ik thuis kom van mijn werk. En ergens weet ik ook echt wel dat ik me aanstel, want uiteindelijk zijn we maar een paar dagen per week niet samen.
Die week erop is bijna een exacte herhaling, het enige verschil is de maandag en dat wat we doen op de dagen en nachten die we samen zijn. En dit keer ben ik als eerst thuis op woensdag aangezien Bo een afspraak had die uitliep. En aangezien ik aan het eind van de middag geen afspraken meer heb brengt ze Saar naar de zaak zodat ik haar kan mee nemen en Bo niet heen en weer hoeft te rijden omdat Saar niet mee kan naar haar afspraak.
Dit gebeurt bijna nooit, maar natuurlijk vind ik het geen probleem. Sterker nog, ik heb het zelf aangeboden en moest Bo enigszins overhalen. Nog steeds is ze niet helemaal overtuigd van het feit dat ik Saar heel leuk vind en ik het ook leuk vind als ze bij me is. Bo en Saar zijn hoe dan ook een soort van packagedeal, dus ik vind het sowieso wel goed om dit zo nu en dan te doen. Want naast Bo, wil ik absoluut ook dat Saar me helemaal vertrouwt. En ze kent me inmiddels goed genoeg om niet meer zenuwachtig te worden als Bo haar bij mij achterlaat.
Al met al valt het mee, want als ik thuis ben komt Bo een half uur later al binnenstappen. Met zijn drieën vertrekken we naar mijn ouders. We zijn inmiddels op een punt gekomen waar ik niet meer vraag of ze mee wilt en ook mijn moeder vraagt het niet meer. Bo zelf is de enige die bijna iedere dinsdagavond, als we elkaar voor een laatste keer spreken die dag, vraagt of het oké is, dat ze met me mee komt.
En het is meer dan oké.
De dagen en de weken vliegen voorbij en de bruiloft van Steven en Emilie lijkt wel 'opeens' dit weekend te zijn. Als iemand me tien jaar geleden had gezegd dat Steven als eerst zou trouwen en kinderen zou krijgen had ik die persoon keihard uitgelachen. Sowieso dat Steven een meisje zou vinden die zijn achterlijke kapriolen zou uithouden was al lachwekkend en onwaarschijnlijk.
Door Emilie is Steven een stuk serieuzer geworden, neemt hij het leven vooral een stuk serieuzer. Steven heeft zijn leven absoluut goed voor elkaar, en dat heeft hij vooral aan zicht zelf te danken, maar ik weet wel zeker dat Emilie hem daarin heeft geïnspireerd. Wat dat betreft heeft Emilie vanaf het begin het beste in hem naar boven gehaald. Maar zo is Steven ook goed voor Emilie. Want Emilie is juist een stuk minder serieus geworden, en is hierdoor veel gelukkiger.
Kortom ze maken elkaar gelukkig omdat ze elkaar aanvullen.
Donderdag hebben we het vrijgezellen feest. En ik heb er echt zin in. Sam en ik hebben een boot geregeld waarop we gaan eten met een groepje vrienden. We hadden helemaal uit kunnen pakken natuurlijk, maar aangezien Emilie ruim op de helft van haar zwangerschap zit willen ze het niet te laat maken. Dit is ook de reden waarom we het donderdag doen, en niet vrijdag de avond voor hun bruiloft.
Want ook al voelt Emilie zich super en heeft niet erg last van vervelende zwangerschaps kwalen, ze is wel in verwachting van een tweeling, dus na een lange dag is ze gesloopt. En ze wil natuurlijk met volle teugen genieten van zaterdag, de dag dat de bruiloft is. Daarom heeft Steven gevraagd of we het vooral simpel konden houden. Steven wil niet gaan feesten en beesten terwijl Emilie dit ook het liefst zou willen doen maar niet kan. En dat siert hem alleen maar.
We werken tot vier uur en Sam en ik vertrekken dan naar mijn huis om ons daar om te kleden, aangezien Alison met Bo bij hen thuis de voorbereidingen doen. We hebben rond een uur of negen afgesproken in de club en tot die tijd zullen we op de boot vermaakt worden. Het gezicht van Steven op het moment dat we de boot op stapte en hij het personeel zag, zal ik niet snel meer vergeten.
Want dit had hij niet verwacht en al helemaal niet van mij en Sam, al is duidelijk dat je de hele entourage met een knipoog moet nemen, want ondanks dat ze absoluut niet lelijk zijn, is het personeel dat vooral uit vrouwen bestaat een soort van verkleed!
Cindy verwelkomt ons op de boot met een drankje en legt uit dat ze ons de rest van de avond zal bedienen en wat vooral Steven, mag gaan verwachten. Naast Cindy is er een kokkin, Jenny en een comedian Connie. De boot was mijn idee, de comedian van Sam. En stom toevallig hebben we een evenementen bureau kunnen vinden die beide aanbood. Beter kon gewoon niet.
Allemaal zijn ze behoorlijk schaars gekleed en om heel eerlijk te zijn ziet het er niet uit. Want het lijkt meer op ordinaire carnavals kleding dan op sexy outfits. Toch doet het niet bepaald pijn aan de ogen, want welke man vind het nu vervelend om te kijken naar mooie, lange blote benen en enorme tieten die bijna uit hun voegen springen omdat de jurkjes die ze aan hebben zo strak zitten? Ik bedoel maar!
Connie is overigens ook schaars gekleed, maar het effect is heel anders omdat Connie een oudere dame is. En zoals ze er nu bij zit zo gecast kan worden voor een aflevering van Hotter Than My Daughter. Maar dat maakt het alleen maar komischer. En ze praat ontzettend plat en begint met de meest smerige moppen die ik ooit heb gehoord.
We liggen echt krom als ze begint te vertellen over haar werk als prostituee en over de meest bizarre klanten die ze had. Platter dan de manier waarop zij het brengt kan gewoon niet. Het eten is zeker niet bijzonder, dat zou misschien anders wel een punt wezen, maar dat maakt door Connie verder niet uit. Het makkelijke aan de boot is dat we gewoon konden aangeven waar we hoe laat moesten zijn zodat ze op tijd terug zouden wezen om verder te gaan, zonder dat we er zelf rekening mee hoefde te houden.
Het taxi busje staat ons op te wachten en we kunnen daarom vanuit de boot zo instappen.
En als we aankomen bij de club staat G.I. Joe buiten bij een dichte deur op ons te wachten. Normaal is de club natuurlijk gewoon open voor iedereen, maar speciaal voor vanavond heeft Bo al weken van te voren laten weten dat ze vandaag later pas geopend zijn in verband met een besloten feest. En G.I. Joe zorgt ervoor dat het besloten blijft.
Steven loopt voorop en gooit zijn handen in de lucht en roept heel hard "i'am in the house baby!" Wat er voor zorgt dat iedereen een beetje om hem moet lachen. Want echt zo hard roepen was helemaal niet nodig geweest aangezien de muziek niet zo hard staat als anders. Wel staat er gewoon een DJ achter de draaitafel en ik herken hem als iemand die vaker voor de club draait.
Steven en Emilie zijn zichtbaar blij om elkaar weer te zien en een half jaar geleden had ik dat misschien niet zo goed begrepen als dat ik dit nu doe. Want ik scan gelijk de ruimte af opzoek naar Bo tot onze blikken elkaar kruisen. Zodra we oogcontact maken ontstaat er een enorme grijns op haar gezicht en weet ik zeker dat op mijn gezicht het zelfde te zien is.
We lopen elkaar tegemoet en zodra het kan leg ik mijn handen in haar nek waarbij mijn duimen langs haar kaken strelen en zoen ik haar.
"Hey jij!" Zeg ik als we ons weer terugtrekken en ze me aankijkt.
"Hebben jullie het leuk gehad?" En gelijk zie ik haar nieuwsgierigheid weer. Al weken maken we er een kunst van om er voor te zorgen dat de ander zich zou verspreken omdat we niet van elkaar wisten wat we gingen doen voor de club. Daarom moet ik om haar lachen.
"Ontzettend. Jullie ook?" En ze knikt grinnikend. Want ik geef me niet zo maar gewonnen natuurlijk, maar zij is kennelijk ook niet van plan om mij uit mijn lijden te verlossen. Want ik ben net zo nieuwsgierig. De sfeer is super goed, en iedereen heeft het duidelijk heel erg naar zijn zin.
Misschien voldoen we niet helemaal aan de regels van een vrijgezellenfeest aangezien het best low key is. Steven en Emilie vonden het niet perse nodig, want een vrijgezellenfeest geef je om op je laatste dag als ongetrouwd nog één laatste keer, afzonderlijk van elkaar los te gaan. Deze behoeften hebben ze helemaal niet omdat ze liever samen feesten! Al vermoed ik wel dat als Emilie niet zwanger zou zijn geweest het er heel anders aan toe gegaan zou zijn.
Wat vast ook niet volgens het reglement gaat, zou dat hebben bestaan voor vrijgezellenfeesten, is het tijdstip waarop we naar huis gaan. Want dit is nog voor middernacht. De meeste van ons moeten morgen gewoon nog werken. Waaronder Alison, Sam en ik. Ook Bo heeft nog werk morgen te doen dus wanneer Bo iedereen heeft gezegd gewoon te kunnen blijven voor die dat willen vertrekken we, vrijwel allemaal afzonderlijk met een taxi.
Die nacht blijf ik bij Bo slapen en zet ze me de volgende ochtend op de zaak af. Ik heb een aantal afspraken buiten de deur maar de eerste heb ik samen met Sam. En de overige afspraken die ik heb zijn gewoon in Zuid dus daarvoor neem ik de scooter. Als ik eind van de middag klaar ben bel ik, zoals afgesproken, Bo om haar dit te laten weten en komt ze me ophalen om samen naar mij te rijden. Eenmaal thuis kleed ik me snel even om en vertrekken we weer omdat we uit eten gaan.
En dit is een van de redenen waarom ik zo dol ben op Amsterdam. Want nergens anders is het zo bruisend en gezellig en kun je in een doodnormale straat op een terrasje zitten. In veel steden moet je daarvoor speciaal het centrum in wil je een gezellige omgeving hebben. In Amsterdam Zuid ontbreekt het daar niet aan. Het was heel de dag vrij treurig weer, met vooral vanmorgen bewolking en zelfs motregen. Maar aan het eind van de middag klaarde het op en kwam de zon door.
We zijn daarom ook niet de enige die daar nog even van willen genieten voor de dag voorbij is, want het is druk op straat en op de terrassen. En waar ik met haar wil eten is bij mij om de hoek dus we gaan lopend. Echt, maar dan ook echt nooit had ik gedacht dat ik dit ooit nog eens zou doen en het prettig zou vinden! Onze vingers zijn namelijk, licht weliswaar, met elkaar verstrengeld als we naar het restaurant lopen.
Het is vies benauwd dus we slenteren naar het restaurant met onze handen slingerend tussen ons in. En het brengt een glimlach op mijn gezicht. Zeker als ik naast me kijk en zie wat er aan mijn zij loopt. Ze draagt haar haren in een hoge paardenstaart, omdat het gewoonweg te warm is om het los te dragen heeft ze me uitgelegd en ze heeft een lange zwart, wit gestreepte jurk aan met simpele slippers.
Dit soort jurken draagt ze wel vaker en het staat haar echt super. Het accentueert haar mooie slanke figuur en nooit had ik verwacht dat ik een lange jurk, die haar benen verbergt zo sexy zou vinden. Want damn het staat sexy! Daarnaast doet het me altijd denken aan de eerste keer dat ik haar zag.
Daar waar er plek is gaan we zitten en het is perfect. We zitten niet helemaal aan de rand van de stoep, maar toch ver genoeg om over straat te kunnen kijken. Niks leuker dan mensen kijken. Een van de redenen waarom ik hier wilde eten is omdat het een tappas restaurant is, en ze staan bekend om hun goede gerechtjes. En met de temperatuur van vanavond is dit heerlijk. Niet te zwaar, niet te veel, precies goed.
Zoals wel vaker raken we aan de praat en ik heb hierdoor helemaal de tijd niet in de gaten. Daarnaast is het vrij lang licht dus dit doet me ook niet beseffen dat het laat begint te worden. Dat is dan ook de reden dat we pas om half een bij mij binnenstappen. En vrijwel gelijk maken we ons klaar om naar bed te gaan nadat ik alles heb afgesloten.
Het is zo warm dat ik de deuren van mijn Franse balkon open zet zodat de warme lucht een beetje uit de slaapkamer kan. We gaan boven op de dekens liggen en ik vouw mijn handen achter mijn hooft als we een tijdje in stilte naar het plafond staren. Als ze een hand op mijn borst legt kijk ik naast me. Kennelijk was ik de enige die naar het plafond keek. Als onze ogen contact maken wordt de blik in haar ogen gelijk heel zacht.
"Morgen gaat mijn broer trouwen!" Fluister ik serieus en het lijkt wel of ik het op dit moment pas echt goed besef en ze grinnikt.
"Broeren worden groot." Antwoord ze, en omdat het zo fout Nederlands is moet ik om haar lachen.
"Je hebt geen idee hoe lang Steven dit al wil. Vanaf het moment dat hij Emilie heeft leren kennen wist hij al dat hij op een dag met haar zou trouwen."
"Waarom hebben ze zo lang gewacht denk je?" Deze vraag verbaasd me een beetje, want ze kent Emilie toch al wat jaren?
"Emilie." Zeg ik daarom. "Zij wilde niet gelijk trouwen. Ik denk dat ze niet goed durfde."
"Bang dat hij niet de ware zou zijn bedoel je?" En ik schud mijn hoofd.
"Bang dat zij niet de ware zou zijn." En daar lijkt ze even over na te denken.
"Daar kan ik op zich wel inkomen. Soms lijken dingen gewoon te mooi om waar te zijn. Dat wat je zelf voelt hoeft niet altijd te zijn wat de ander ook voelt." Iets in me verteld me dat ze het niet meer perse over Steven en Emilie heeft.
"Soms moet je niet te veel na denken en gewoon op je gevoel vertrouwen."
"Maar hoe weet je dat het je gevoel is en niet je naïviteit?" Het gaat zo niet meer over Steven en Emilie. Het gaat over ons. Over Bo.
"Dat weet je niet!" Daarop kijkt ze me met een opgetrokken wenkbrauw aan, want ik hoor zelf hoe achterlijk het klinkt en we moeten daarom ook alle twee lachen.
"Ik weet dat het makkelijker gezegd dan gedaan is, 'gewoon op je gevoel vertrouwen'. Ik weet ook dat het niet altijd zo werkt, maar ik probeer het wel. Soms moet je dingen gewoon over je heen laten komen." Als de laatste woorden mijn mond verlaten gaan mijn ogen van haar gezicht over haar lichaam.
"Zoals mij in dit geval bijvoorbeeld!" En met dat draai ik me om tot ik over haar heen lig waar ze om moet lachen. Ik rust op mijn ellebogen en mijn vingers strelen langs haar gezicht als onze glimlach verdwijnt en we elkaar steeds serieuzer aankijken.
"Ik hou echt van je Bobbie..." en met dat buig ik mijn hoofd tot onze lippen elkaar raken en slaat ze haar armen om mijn nek.
"Ik ook van jou... meer dan je waarschijnlijk weet." Fluistert ze terug tegen mijn lippen en daarom til ik mijn hoofd iets op zodat ik haar weer aan kan kijken. Maar ze legt haar hand op mijn achterhoofd en trekt mijn gezicht weer naar haar toe tot onze monden weer samen komen.
Die avond vrijen we, langzaam en teder tot we ons niet meer kunnen inhouden en meer nodig hebben. Een uur later en nog steeds helemaal naakt, vallen we uiteindelijk tegen elkaar aan in slaap.
Ik open langzaam mijn ogen en ik word gelijk beloond. Bo leunt, met haar hoofd in haar haar hand, op haar elleboog en het is duidelijk dat ze niet door heeft dat ik wakker ben. Dat weet ik omdat ik boven de dekens lig en ze naar mijn kruis ligt te staren. Iets wat ze niet op die manier zou doen als ze zou weten dat ik het zou zien.
Met haar onderlip tussen haar tanden glijden haar ogen langzaam over mijn lichaam naar boven tot we elkaar aankijken.
En ik verwacht dat ze gekleurde wangen krijgt zodra onze blik elkaar kruist maar in plaats daarvan komt ze in beweging en zoent me. Hier overvalt ze me een beetje mee omdat ik die reactie niet had verwacht. En ik had al helemaal niet verwacht dat ze me in haar hand zou nemen om vervolgens langzaam heen en weer te gaan.
Er ontsnapt daarom een diepe grom vanuit mijn keel als het gevoel van haar hand om mijn erectie bijna overweldigend lekker is. Veel te snel haalt ze haar hand weg en net als ik wil protesteren komt bovenop me zitten!
Anders dan gisteravond duurt het nu niet zo lang. Ten eerste omdat de wekker afgaat terwijl we aan het seksen zijn wat aangeeft dat we er eigenlijk uit moeten om ons klaar te maken. En ten tweede omdat Saar nog niet naar buiten is geweest. Dus twintig minuten later stappen we, alle twee nog licht onder invloed van ons orgasme uit bed.
Ik trek snel een broek en een shirt aan zodat ik Saar kan uitlaten zodat Bo als eerst onder douche kan. Het valt me op dat ik haar steeds makkelijker hierin overhaal, waarschijnlijk omdat ze in begint te zien dat ik het niet erg vind en zelfs leuk. En een sigaret als ik net wakker ben is nog steeds een heel slechte maar wel een heel lekkere gewoonte!
Als ik terug kom is Bo net onder de douche vandaan en stap ik er onder. De bruiloft is pas vanmiddag maar Bo en Alison hebben met Emilie afgesproken om naar haar toe te gaan en te helpen bij het omkleden en met... Vrouwendingen! Ik geloof dat Nien ook van de verkleedpartij is.
Ik zelf rij straks, samen met Sam naar mijn ouders waar Steven zal zijn. En als het tijd is vertrekken we van daaruit naar het huis van Steven en Emilie om haar op te halen en samen naar de trouwzaal te rijden. De ouders van Emilie wonen in Amstelveen, en omdat ze in Amsterdam gaan trouwen haalt Steven haar bij hun thuis op en niet bij haar ouderlijk huis. Heel ver is het niet, maar ze vonden dit toch wat onhandig.
Ik betrap mezelf erop dat wanneer dit soort plannen verteld werden ik nadacht over hoe ik het zelf zou willen. En niet bepaald algemeen, maar hoe ik het zou willen als ik met Bo zou trouwen. Hier schrik ik niet meer zo van als eerst, en begin ik serieus te hopen dat het mijn toekomst zal zijn. Dat ik op een dag in de schoenen van Steven zal staan en Bo tegen over me staat als ik mijn ja- woord geef.
Als ik naar beneden loop komt de geur van het ontbijt en verse koffie me tegemoet en als ik om de hoek kom zie ik dat ze buiten alles heeft klaar gezet zodat we nog snel samen kunnen eten voor ze moet vertrekken.
"Heb je er zin in?" Vraag ze als we aan het eten zijn in het, nu al warme zonnetje.
"Ja zeker. Het word een bijzondere dag vandaag. En jij?" En ze knikt fanatiek aangezien ze haar mond vol heeft.
"Ik bedenk me nu net opeens dat als we elkaar nog niet zouden hebben ontmoet, we daar vandaag niet onderuit hadden kunnen komen."
"Dat is een beangstigende gedachten!" Antwoord ze grinnikend en ik kijk haar een beetje schaapachtig aan, want ik weet dat zij ook weet dat ik het zo niet bedoelde.
"Hmmm... Zou Alison me dan ook gebruikt hebben als levensechte Barbie?" En daar moet ik een beetje om lachen. Want Alison heeft niet alleen de jurk van Emilie gemaakt, maar ook kleding voor haarzelf en Bo. Aangezien zij de bruidsmeisjes zijn van Emilie.
En ik heb weer iets geleerd over Bo! Ze was er namelijk niet echt enthousiast over dat ze keer op keer naar Alison moest om te meten en te passen, maar wat ze vooral erg vreselijk leek te vinden was het idee van Alison om wat kapsels en make-up te proberen bij Bo voor vandaag. Zo draagt ze het meestal los, niet omdat dit haar het best staat en ze prachtig haar heeft, maar omdat ze er het geduld niet voor heeft er iets mee te doen. Ook wat haar make-up betreft. Bo houdt helemaal niet van al dat getut.
Alison is echt het tegenovergestelde en ze lijkt het vooral heel leuk bij Bo te vinden om te doen. Niet dat Bo het nodig heeft, maar Bo is wel de enige die uiteindelijk geen nee kan zeggen en Alison haar gang kan gaan. En Alison is wel zo gemeen om daar misbruik van te maken. Ik vind het naast vooral lief dat Bo het toe laat, ook grappig. Want ze verbergt het niet dat ze er geen reet aan vind als Alison los gaat.
"Troost je, ik denk het wel." En daar moet ze weer om lachen. Maar dan kijkt ze me wat serieuzer aan.
"Ik ben blij dat we elkaar al kennen. Want afgelopen maanden... Zijn de beste geweest." De laatste zin fluistert ze en even weet ik niet goed wat ik moet zeggen. Want ze overvalt me een beetje omdat het me zo ontroerd wat ze zegt. Dus in plaats daarvan pak ik haar hand die op tafel ligt en breng hem naar mijn mond en zoen haar knokkels.
"Voor mij ook!" Antwoord ik uiteindelijk.
Ik zeg haar alles te laten staan, aangezien ik pas later weg hoef zodat ze kan vertrekken. En op het aller laatste moment besluiten we dat het voor Saar, die ook uitgenodigd is voor de hele dag, minder druk en daarom prettiger is als ik haar mee neem. Want bij mijn ouders zal het een stuk rustiger zijn dan bij Emilie.
"Weet je het echt zeker?" Vraagt ze me nog een keer als we bij de voordeur staan.
"Absoluut. Ik zal goed op haar letten en voor haar zorgen."
"Daar maak ik me ook niet druk om, maar ik voel me een beetje bezwaard om je met haar op te zadelen."
"Dat moet je niet doen, want dat doe je absoluut niet. Ik vind het echt niet erg, en Saar ook niet." En alsof Saar mijn woorden wil versterken komt ze naast me zitten en kijkt ze naar Bo alsof ze zeggen wil 'je hoort hem, hup ga nou maar!'. En dat doet het hem voor Bo als ze uiteindelijk een diepe zucht neemt en grinnikend tussen Saar's oren kriebelt.
"Oké, dat is duidelijk." Ze gaat op haar tenen staan en slaat haar armen om mijn nek zodat ze me kan zoenen. Eerst een simpele kus op mijn mond maar zoals heel vaak blijft het niet bij simpel. Maar ze verbreekt toch na een tijdje het contact, al laat ik haar niet gelijk helemaal los.
"Ik moet gaan, anders kom ik te laat. En ik zou het echt haten als ik jou de schuld daarvan zou moeten geven." En daar moet ik om lachen en laat ik haar gaan. Ik zwaai haar, met Saar nog steeds naast me uit als ze de straat uitrijdt.
De wetenschap dat ik haar straks weer zie maakt het niet zo erg. Ik ruim snel alles van tafel buiten op en ga nog een eind met Saar lopen voor ik naar mijn ouders rij. Ik heb nog twee uur dus tijd genoeg om haar even lekker te laten rennen zodat ze wat energie kwijt kan. En dan vertrekken ook wij naar mijn ouders.
Als ik bij mijn ouders binnenstap zou je helemaal niet doorhebben dat er vandaag een bruiloft gepland staat mocht je dit niet weten. Want Steven loopt nog in zijn korte broek en een shirt. Maar al snel is me duidelijk waarom, want ook al verbergt hij het goed, hij is ontzettend zenuwachtig en zweet zich daarom kapot. Dat is de reden dat hij tot op het laatste moment wacht om zich om te kleden nadat hij snel gedoucht heeft. Dit om te voorkomen dat hij als een bunzing meurt voor hij überhaupt is vertrokken.
En het is bloedheet buiten!
Als ik een half uurtje binnen ben en we buiten in de tuin met zijn allen koffie drinken, op Kate na, want die is zich aan het klaarmaken boven, krijg ik een appje van Bo.
B: ik ben blij dat Saar bij jou is want het is een gekkenhuis hier!
Als reactie stuur ik een foto van Saar die heel relaxed naast me ligt.
R: Saar ook!
B: :) X
R: X
Als het tijd is vertrekken ik, Sam, Martijn en Steven naar boven om ons om te kleden. Al heeft Alison het niet zelf gemaakt, ook bij ons is ze verantwoordelijk voor de outfits geweest. Hierdoor dragen sowieso Sam, Martijn en ik vrijwel het zelfde en dat is een donkergrijze broek, een wit overhemd en een smalle zwarte stropdas.
En ik moet het toegeven, het ziet er super cool uit!
Steven draagt precies het zelfde alleen heeft hij nog een gilet aan. Omdat het zo warm is hebben we, God zij dank, geen colberts. Kate is verantwoordelijk voor onze styling en het doet me een beetje aan vroeger denken, toen we nog klein waren en ze ons opdofte om naar een feestje te gaan bijvoorbeeld. Want we zijn net zo vervelend en gedragen ons ook als de kleine kinderen die we toen waren. Maar gelukkig kan ze er wel om lachen en geeft ieder van ons speels een pets op ons achterhoofd. Ook Sam!
Martijn gedraagt zich niet veel volwassener, hey Steven heeft het niet helemaal van een vreemde, maar verschuilt zich achter de camera waarmee hij het meeste vast legt, onder het mom dat dit leuk voor de tweeling is als ze later groot zijn, in de wetenschap dat bij Emilie het zelfde gedaan wordt. En dan is het zover en net wanneer we met zijn allen naar beneden komen horen we de chauffeur toeteren.
Steven had maar èèn wens voor vandaag, en dat was dat hij en Emilie in een oude witte Cadillac gereden zouden worden, mèt chauffeur! En dat is dan ook de reden waarom deze auto, met chauffeur voor de deur staat en wacht tot we in stappen. Wij rijden met Steven mee en Martijn en Kate rijden achter ons aan, samen met Saar.
De spanning is duidelijk te voelen en Steven heb ik nog nooit zo stil gezien als nu. En omdat het zo niet iets voor hem is om zo te reageren heb ik het ergens een beetje met hem te doen.
"Het komt allemaal goed Steve, today is your day!" Zeg ik als ik mijn hand op zijn schouder leg.
"Dank je man!" En dan neemt hij een diepe zucht en zie ik hem iets ontspannen.
"Dit is echt de beste keuze in je leven. De moeder van je baby's zal na vandaag je vrouw zijn." Voegt Sam toe.
"De aller beste, en ik heb het altijd geweten!" Antwoord Steven en we zien zijn zelfvertrouwen weer terugkomen.
Zoals afgesproken komen we precies op tijd aan. En Bo heeft niet overdreven toen ze zei dat het een gekkenhuis is, want het is ontzettend druk. En de sfeer is heel anders als bij mijn ouders. Daar was het heel relaxed, maar hier rent iedereen nog net niet langs elkaar. We stappen naar binnen zodat we in de woonkamer op Emilie kunnen wachten, die van boven moet komen.
En iedereen neemt een plaats zodat de weg voor Emilie vrij is. Iedereen grinnikt een beetje als we ze boven heel hard horen lachen. En dat is goed hoorbaar aangezien iedereen beneden zijn adem in lijkt te houden omdat er beweging van boven begint te komen. En dan lopen ze de trap af.
Emilie loopt voorop, gevolgd door Alison en dan Bo. Steven's ogen puilen bijna uit zijn kassen als hij Emilie ziet en ze steeds dichterbij komt.
Ze ziet er echt waanzinnig uit! Ze draagt een onwijs mooie cremekleurige japon, het woord jurk zou het geen recht doen en haar buik wordt geaccentueerd door een licht roze lint net onder haar borsten waarvan de linten van de strik op haar rug bijna tot aan de grond komen. Alison heeft zich echt, echt overtroffen want ik had niet verwacht dat het zo mooi zou zijn.
En dan vallen mijn ogen op Alison en Bo!
Alison en Bo dragen precies het zelfde, het enige verschil is dat Alison een rok draagt en Bo een broek. Het is een vrij simpel wit hemdje helemaal bedekt met witte, glimmende dingetjes. Het zelfde als het bovenste stukje van Emilie's japon. Alleen zitten de glimmende dingetjes bij Alison ook op haar rok en bij Bo op haar broek. Ik wist dat Alison goed was, maar zò goed?
Ze hebben Emilie's haar op een ingewikkeld uitziende manier opgestoken, maar Alison en Bo hebben dat van hen naar een kant gestoken, en hangt in mooie glimmende golven over een schouder. En ik wist niet dat het in die mate mogelijk was, maar Bo is door haar make-up nog mooier dan ze al was! En opeens ben ik heel blij dat Alison zo aangedrongen heeft op dit alles.
Bo komt een beetje onzeker en verlegen naar me toe lopen terwijl ik, als een volslagen debiel waarschijnlijk eerst naar Emilie maar uiteindelijk naar haar sta te staren en ik slik, ik denk hoorbaar als ze voor me komt staan.
"Je ziet er echt waanzinnig mooi uit." Fluister ik zacht als ik me naar voren buig en een hand in haar nek leg en mijn lippen voor haar oren zijn zodat alleen zij het kan horen. Ze trekt haar hoofd iets naar achter en ze kijkt me een beetje gek aan. Ondanks dat ik bloed serieus ben zie ik dat ze aan het pijlen is of ik een grapje maak. Wat echt belachelijk is om te denken, want ik bedoel kom op, heeft zich zelf niet gezien in de spiegel?
"Je ziet er zelf ook bijzonder knap uit en het is een eer om je date te mogen zijn voor vandaag meneer Vermeulen." We geven elkaar simpel een zoen en als Steven het boeket aan Emilie heeft gegeven en er nog een paar foto's zijn genomen vertrekken we...