Hallo Iedereen,

Hier is weer een nieuw hoofdstuk, let er wel op we krijgen eerst een sprongetje terug in de tijd. Naar ongeveer een paar uur na het begin van een nieuw tijdperk, het is dus misschien wel raadzaam om de laatste twee hoofdstukken eerst weer te herlezen.

Verder heb ik vandaag een stuk geschreven dat ik niet had gedacht te schrijven toen ik een jaar geleden begon. Maar gezien mijn rating toch omhoog heb gegooid afgelopen jaar voel ik me er toch meer comfortabel mee dan eerst. Vergeet niet Harry en Ginny zijn inmiddels volwassen en krijgen dus ook meer volwassen... acties. Een waarschuwing alvast voor het volgende hoofdstuk, dat zoals altijd pas gepost wordt als het hoofdstuk erna af is.

In ieder geval veel leesplezier, en tot de volgende keer.

Met Vriendelijke Groet

een Boekenworm

Hoofdstuk 36 bent u bekent met Harry Potters strafblad?

's Avonds na zijn eerste dag kwam Harry erachter dat het eerste jaar van de schouwers in opleiding geen contact met hun familie en vrienden mochten hebben. Niet zonder toestemming, die ten minste drie weken schriftelijk en in drievoud moest zijn ingediend. Toen hij die avond naar schouwer Civiel ging om toestemming te vragen voor Ginny's verjaardag kreeg hij een harde nee te horen samen met het aanvraagformulier waarbij hij pas op zijn vroegst over drie weken vrij kon krijgen.

De rest van de dagen voor Ginny's verjaardag waren druk, niet alleen met de training maar ook deed hij zijn uiterste best om uit te vinden hoe hij voor een paar uurtjes weg kon komen op haar verjaardag. Harry en de andere aankomend schouwers werden constant bij elkaar gehouden, samen trainde ze, studeerde ze, en sliepen ze. Hij had nauwelijks de kans om iemand van zijn vrienden te spreken, Hermelien zag hij nog het vaakst. Als ze allebei in dezelfde lift zaten, of elkaar ergens in het ministerie tegenkwamen. Het lukte hem Ron te spreken, toen hij tijdens een van de rondes in de wegisweg. Maar degene die hij het meeste miste, lukte hem niet om mee te spreken. Het werd alleen maar erger toen een van zijn collega's de hele nieuwe set van Harpies posters had weten te bemachtigen en ze uitgebreid alle voors en tegens van de verschillende spelers begonnen te bespreken.

Toen ze begonnen te klagen over het feit dat Ginny's topje niet laag genoeg was uitgesneden, ging het Harry te ver. Tot groot verbazing van de anderen, ontplofte Harry. Alles wat hem dwarszat over haar, hoe erg hij haar miste, haar littekens en hoe schuldig hij erover voelde, hoe vreselijk hij het vond dat hij er niet met haar verjaardag bij haar kon zijn. Daarna stormde hij de slaapzaal uit, op zoek naar een rustig plekje. Ten einde raad ging hij uiteindelijk naar de uilenvleugel van het ministerie om als kerkuil tussen de andere uilen te gaan zitten.

Het gaf hem een idee, wat zou er gebeuren als hij gewoon weg zou vliegen. Zijn instinct kon hem zelfs naar haar toe leiden, bedacht hij. Na een uurtje in de uilenvleugel gezeten te hebben, kwam Julliet gevolgd door de anderen aankomend schouwers de vleugel binnen.

'Weet je zeker dat hij hier is?' Vroeg Aldebaran de oudste van de aankomend schouwer, hij was al in de dertig.

Julliet scheen te knikken, want haar antwoord hoorde Harry niet. Hij besloot zich maar aan hun te tonen, eerst als uil. Nieuwsgierig of er iemand hem herkende. Hij zweefde rustig naar beneden, op zoek naar een goede landingsplaats. Waarbij hij enkele rondjes om hun hoofden maakte, voor hij uiteindelijk weer terug menselijk werd.

'Ah daar ben je, ik vroeg me al af of jij je nog zou tonen?' zei Julliet aan wie hij gekoppeld was als partner en zijn uil inmiddels veel vaker had gezien.

Andere met wie hij veel minder samen of tegen had getraind keken bewonderend. Na een paar minuten waarin Harry bescheiden de stroom van complimenten ontving schraapte Aldebaran zijn keel. 'Ehm Harry, dat je een faunaat bent is best indrukwekkend maar niet de reden dat we je kwamen opzoeken. We,' hierbij keek hij snel rond in de groep van meeknikkende hoofden, 'hebben besloten dat we jou wilde helpen met je vriendin op te zoeken op haar verjaardag. We hebben allemaal wel iemand die we missen en het was niet eerlijk van ons om jouw vriendin zo uitgebreid te bespreken waar jij bij was. Al kun je ons diepe informatie geven,' zei hij met een knipoog.

Harry werd rood van schaamte, 'zij hadden nooit. Hij zou nooit… zonder haar toestemming.' Stamelde Harry onder luid gelach van de andere rekruten die al lang achter Harry's bescheidenheid en snelle schaamte waren gekomen. Iets waar Herby een lange slungelige jongen die naar Klammfels was geweest, graag grapjes over maakte. Al lachte niet iedereen even hard mee, had Harry al op de eerste avond al ontdekt.

'We menen het,' zei diezelfde jongen serieus. Waardoor Harry gewoonweg wist dat ze het allemaal meende.

De laatste dagen probeerde ze verschillende methode uit, waarin Harry ervoor zorgde nooit langer dan een kwartier weg te blijven. Dat wilde zeggen als de poging lukte ten minste, Harry liep verscheidene extra blauwe plekken op in die dagen, en die waren niet alleen van de extra fysieke lessen die Harry als straf opgelegd kreeg. Uiteindelijk kwam de langverwachte dag van haar verjaardag, verschillende van de tot nu toe uitgeprobeerde methode hadden gewerkt. De avond ervoor hadden ze gezamenlijk besloten welke de veiligste was en ze dinsdag zouden uitvoeren.

Zoals altijd leken de eerste delen van het plan perfect te lopen, pas toen Harry in de welkomsthal was vroeg hij zich af hoe hij hier uit moest komen. Het was te druk om in zijn menselijke gedaante ongemerkt in een haardvuur te kunnen gaan, en als uil zou het onmogelijk zijn via het haardvuur te reizen, net als met de dreuzelingang. Uiteindelijk wees zijn uileninstict op een klein raampje helemaal bovenin die hem nog nooit eerder was opgevallen. Hij vloog naar buiten toe, waarna het nog enkele uren duurde voor hij in Greenwitch was. Om zijn favoriete heks in haar kamer te verassen. Hij had zelfs een speciaal geschenk voor haar opgehaald uit Zweinstein en dankzij wat magie in een glazen doosje geplaatst.

Hij baalde ervan toen hij na het gebak en de wandeling door de tuin van het Nest alweer terug naar het ministerie moest, maar hij had beloofd dat hij niet te lang weg zou blijven al was het alleen maar om ontdekking te voorkomen. Wat helaas niet gelukt was kwam hij tot conclusie toen hij de groep van journalisten zag die een poging deden alle aankomend schouwers te ondervragen. Ook nadelig was dat hij midden in de welkomsthal was verschenen, goed in zicht van de nieuwsgierige journalisten. Harry gaf geen antwoord op hun vragen, Bold, Civiel en Wolkenveldt vingen hem echter op. Waarbij ze ook de andere aankomend schouwers wenkte.

'Ik hoop dat jullie een goede reden hebben,' begon Bold die voor het eerst sinds Harry hem ontmoet had indrukwekkend leek.

Harry voelde zich nietig, en beschaamd. Hij had de regels overtreden en de anderen in gevaar gebracht, alleen maar voor een paar gestolen uurtjes met zijn vriendin op haar verjaardag. Harry deed een stap naar voren, 'het was mijn schuld.' Zei Harry samen met een andere stem.

Verbaasd keek Harry opzij, naast hem stond Aldebaran. De oudste en degene die beweerd had dat ze samen ervoor zouden zorgen dat Harry haar zou kunnen zien. Ze keken elkaar aan knikte kort hun hoofd en Harry had vanaf dat moment een groot respect voor de man. Die de schuld op zich nam.

'Jullie weten wat dit betekent?' Vroeg Civiel.

Het was hun de eerste dag verteld, tijdens de training mochten ze het terrein van het ministerie niet verlaten zonder toestemming van hun meerdere. De straf herinnerde Harry zich nog heel goed. De straf was het ergste wat de rest van het team kon overkomen in de tijd dat de verdwenen aankomend schouwer weg was en hij was ruim 2 uur weg geweest. Een periode die de rest het leven had kunnen kosten. Somber knikte Harry zijn hoofd. Hij zou bij de schouwers weggestuurd worden, daar was hij van overtuigd.

'Jullie hebben geluk jongens, omdat jullie Harry in een relatief rustige periode hebben laten weggaan valt de straf mee.' Zei Bold, waarna Harry enigszins opgelucht weer kon ademhalen. 'Als straf moeten jullie komende week met jullie dreuzelcollega's meelopen. De undercoverafdeling van de MI5 om precies te zijn,' vervolgde Bold tegen Harry en Aldebaran. 'Stephen Lander het hoofd van de dienst heeft hier al toestemming voor gegeven,' zei Bold.

'Jullie zijn bekend met het statuut van geheimhouding, dus succes.' Zei schouwer Civiel terwijl hij de andere aankomend schouwers naar buiten loodste.

'Goed teamwork trouwens,' zei Wolkenveldt voor hij samen met Bold het kantoortje verliet.

'Weet jij waar we heen moeten?' vroeg Aldebaran die net als Herby een puurbloed tovenaar was die zelden in de dreuzelwereld was geweest.

'Thames House, geloof ik.' Zei Harry voor ze samen op zoek gingen naar hun bestemming.

Het was geen aangename wandeling door de stad, ze hadden hun gewaden weliswaar verruild voor dreuzelkleren. Maar de zwarte pakken waren niet aangenaam in de warme zomerlucht, en in een zo druk door dreuzels bevolkt gebied konden ze ook niet snel een spreuk gebruiken om de lucht om hen heen af te koelen. Dat zou te veel opvallen. Eenmaal aangekomen in Millbank waar hun bestemming lag, moesten ze nog door een heel netwerk voor ze bij de baas aankwamen. Waaronder grote hoeveelheden papierwerk die met een voor Aldebaran onbekende pen moesten worden ingevuld. 'Ik hoop dat je iets meer over dreuzels weet dan je tot nu toe laat blijken,' zei Harry toen ze even een paar momenten alleen waren gelaten in een soort wachtkamer.

'Het enige wat we hoefden te weten als we te maken hadden met dreuzels waren waanzichtspreuken en hoe we hun geheugens moesten wissen,' zei hij. Harry kon zich wel voor zijn kop slaan, dit zou een lange week worden met Aldebaran als zijn partner. 'Jij weet veel meer over hun gewoontes, is het niet?'

Harry knikte bevestigend, 'ik ben opgevoed als één.'

Vervolgens ging de deur open en mochten ze verder komen, waarbij ze werden voorgesteld aan Stephan Lander. De brede man met zijn donkerbruine haar nam Harry en Aldebaran voor zich op. 'Wolkenveldt heeft jullie gestuurd, begreep ik.' Harry en Aldebaran knikte bevestigend. 'Meneer Noircir en meneer Potter?' Vroeg hij. Waarna beide mannen weer met hun hoofd knikte. Meneer Potter, ik begreep dat u verantwoordelijk was voor de val van meneer Vilijn?' Vroeg het hoofd nu duidelijk aan Harry.

'Het was hij of ik, meneer.' Zei Harry.

'Wolkenveldt zei al zoiets, mag ik zeggen dat ik iemand ouder had verwacht.'

Harry knikte begrijpend zijn hoofd, 'Marten of heer Voldemort zoals hij zich liet noemen heeft niet alleen mijn ouders vermoord toen ik één jaar oud was maar later ook elke mogelijke poging gedaan om mij ook uit de weg te ruimen.' Zei Harry zonder al te veel in de details te treden.

'En dat is duidelijk niet gelukt.'

'Het was op het randje,' zei Harry die niet wilde bekennen hoe dicht hij bij de dood werkelijk was geweest.

'Hoe dichtbij,' werd nu hars gevraagd. Hier werd Harry nerveus van, wat er gebeurt was in het verboden bos praatte hij niet graag over. 'Hoe dichtbij,' herhaalde Lander toen Harry niet direct antwoord gaf. 'Ik wil graag weten hoe de conditie is van de mensen onder mij.'

Harry slikte, 'ik ben mijn dood tegemoet gelopen om de anderen te sparen.' Zei hij moeizaam.

Op het brede gezicht verscheen nu een warmere glimlach en de man kwam op een vaderlijke manier over. Terwijl hij vroeg hoe Harry het overleefd had.

'Ik ik had een kogelwerend vest,' zei Harry twijfelend hoe hij de bescherming van Perkamentus moest uitleggen aan een dreuzel.

Tot Harry's verbazing trok de man zijn wenkbrauw op, 'ik weet wat u bent meneer Potter en meneer Noircir. Jullie hoeven niks achter te houden.' Zei hij.

'Hoe,' stamelde Aldebaran met een gefronst gezicht.

'Geschiedenis meneer Noircir, geschiedenis. Die ik bestudeerd heb voor ik bij de MI5 terecht kwam.' Harry knikte begrijpend het statuut van geheimhouding stamde uit de middeleeuwen, en er waren oudere documenten behouden gebleven. Het ongeloof stond echter op het gezicht van Aldebaran te lezen.

'Als u het echt wil weten mijn moeder heeft zich opgeofferd voor mij dit creëerde een magische bescherming tegen zijn pogingen om mij te vermoorden.' Zei Harry terwijl Aldebaran bewonderend naar Harry keek.

'Dapper, meneer Potter. Net als uw moeder vermoed ik. Er verscheen een glimlach om Harry's mond bij het horen van dit compliment. Dan heb ik nog één vraag, bent u ooit gemarteld of namen ze er genoegen mee dat ze uw levenloze lichaam zagen.'

'Er is een vloek die je het gevoel geeft of je hele lichaam met duizend vlijmscherpe messen tegelijk bewerkt wordt.' Zei Harry met een rilling terwijl hij terugdacht aan zijn ervaringen met die vloek. 'Wel maakt het uit wie de vloek uitspreekt, je moet iemand echt graag pijn willen doen om dat effect te bewerkstelligen.'

'Cruciatus,' mompelde Aldebaran.

'Jullie zijn er beide bekend mee merk ik.'

'Het werd mij geleerd om uit te voeren, de beschrijving echter is uitgebreider dan je in de boeken terug kan vinden.' Zei Aldebaran.

'U bent dus onder invloed van deze zogezegde martelvloek geweest.'

Harry knikte, 'meerde malen. Al heeft een vriendin van mij het zwaarder gehad.'

'Zij was in staat om te liegen onder zijn invloed. Iets wat vooral indrukwekkend was vanwege de heks die hem uitsprak, zij heeft meegeholpen om de ouders van een vriend van mij ermee tot waanzin te drijven.'

'Wie?' Vroeg Aldebaran die in zijn schrik voor het eerst direct tegen Harry praatte in het gezelschap van het hoofd van de MI5.

'Hermelien werd gemarteld door Bellatrix.'

'Van Detta?' Vroeg Aldebaran bevestigend.

Harry knikte somber zijn hoofd, Aldebaran leek voor zover dat mogelijk nog geschokter dan eerst, terwijl Stephan Lander nieuwsgierig het tweetal gade sloeg. 'Ik neem uit jullie reactie waar dat zij hier goed in is?'

Harry en Aldebaran knikte hun hoofden. 'Evenals Jewee… Ik bedoel Marten Vilijn zelf.' Voegde de Aldebaran toe.

'Goed,' zei Stephan nu serieus. 'Meneer Potter, meneer Noircir ik koppel u aan onze jongste en nieuwste rekruut meneer Duffeling,' terwijl de deur open ging en tot groot verbazing van Harry de nieuwe Dirk binnen kwam lopen. 'Ik geloof dat jullie bekend met elkaar zijn, meneer Potter, meneer Duffeling,' vervolgde hij trefzeker. 'Harry en Dirk knikte hun hoofden. Mooi dan kunnen jullie nu gaan, meneer Duffeling maakt jullie wel bekent met de rest.' Zei Stephan Lander voor hij hun wegstuurde met een simpel handgebaar.

Nerveus liep Harry samen met Dirk en Aldebaran weg. 'Hoe kennen jullie elkaar,' fluisterde Aldebaran terwijl ze Dirk door het gebouw volgde.

'We zijn samen opgegroeid, hij is mijn neef,' verduidelijkte Harry.

'Dus…'

'Hij weet wat ik ben, en wat ik kan doen.' Zei Harry. 'Heb je toevallig mijn strafblad gezien,' fluisterde Harry vervolgens.

Aldebaran knikte zijn hoofd, niet dat Harry dat verbaasde ze hadden allemaal de dossiers van de andere rekruten gekregen. 'Dit is de dreuzel die ik beschermde tegen de dementors.'

'Een ervaring waardoor ik mijn leven veranderd heb,' bekende Dirk die het laatste deel van het gesprek had opgevangen.

Harry knikte zijn hoofd, Dirk had dit laatste ook al eerder beweerd. Aldebaran was nieuwsgierig naar zijn nieuwe dreuzelpartner en vroeg dan ook van alles aan hem. Harry was ondertussen de kamer waarin ze stonden aan het bestuderen. Dirk had ze blijkbaar naar de sportschool van de agenten gebracht, er stonden allerlei trainingstoestellen maar ook een boksring en een mat waarop vechttrainingen werden gedaan. Maar voor ze gingen beginnen, zouden ze zich eerst moeten omkleden. Alle anderen in de zaal hadden een grijze soepele broek aan in combinatie met een donkerblauw T-shirt met het logo van de dienst erop.

Terug in de zaal leidde Dirk hun rond, voor ze aan hun warming-up zouden beginnen. Dirk liep naar eerst naar de fietsen en klom erop. Harry volgde zijn voorbeeld, hoewel hij nog nooit gefietst had wist hij door voorbeeld wat hij moest doen. In tegenstelling tot Aldebaran die verbaasd naar hun beide keek. 'Wat is dat?' Vroeg hij tot verbazing van Dirk.

Inwendig sloeg Harry zijn hand tegen zijn hoofd de puur bloed tovenaar hoewel ouder dan hemzelf had nog nooit iets met dreuzels te maken gehad. Dus wist hij ook niet wat hij moest doen, 'Hebben ze geen fietsen in Bulgarije?' vroeg Harry in de hoop dat ze niet te erg zouden opvallen.

Aldebaran schudde zijn hoofd, waarnaar hij even een blik op Harry wierp voor hij een uitleg over de fiets en hoe ze die moesten gebruiken. Na zo'n 20 minuten op de fiets gingen ze door de hele zaal om de verschillende apparaten te gebruiken, waarbij Dirk erop lette voor elk apparaat of oefening een uitleg te geven. Gezien zowel Harry al Aldebaran deze nodig bleken te hebben. Verschillende keren tijdens die middag kwamen agenten langs om een praatje met Dirk te maken, waarbij er gênant veel grapjes over Harry en Aldebaran voorbij kwamen. Harry die altijd dun gebouwd was geweest kwam geloofwaardig genoeg over dat hij nooit in een sportschool was geweest en de uitleg nodig had. Al keek Dirk de eerste paar keren dat hij het zei beschaamd naar Harry, toen een collega dat opmerkte vertelde hij dat Harry eens zijn leven had gered. Om de moeizame blikken te verklaren, al leek een collega Lars niet erg overtuigd. Harry stapte vervolgens moedig naar voren en vroeg of hij hem onder vier ogen kon spreken, het verhaal was voor Dirk al beschamend genoeg.

'Vertel jij het maar,' moedigde Dirk aan. Waarna Lars en Harry een stil hoekje opzochten zodat Harry over zijn jeugd met Dirk kon vertellen voor hij een aangepaste versie van het verhaal met de dementors vertelde.

Lars knikte goedkeurend, en beloofde het niet verder te vertellen zonder Dirks toestemming. Waarna hij Harry weer terug naar Aldebaran en Dirk bracht.

Tegen de tijd dat ze klaar waren in de sportschool merkte Aldebaran op dat hij wel honger had en waar ze hier ergens konden eten. 'Wil jij ook eten, Harry?' Vroeg Dirk.

Nog voor Harry echter antwoord kon geven deed zijn maag dat al voor hem door een luid geknor te laten horen. 'Ja dus,' zei Aldebaran lachend.

Dirk keek eigenlijk direct met een rood hoofd beschaamd naar beneden, 'Sorry.' Zei hij zonder te specificeren waarvoor hij dat nou zei. Harry vermoedde dat het was voor al die keren in zijn jeugd dat hij gedacht had dat het grappig was dat Harry's maag die geluiden maakte.

Aldebaran sloeg hun twee nieuwsgierig gaande en zodra ze waren gaan zitten in een lunchruimte vroeg hij op de man af. 'Wat is er tussen jullie twee gebeurt, want dat is meer dan simpelweg twee neven die samen zijn opgegroeid waarbij de een de ander zijn leven heeft gered.'

Dirk liet zijn hoofd beschaamd zakken en ook Harry keek kort nerveus weg voor hij hem gelijk gaf. 'Je weet dat ik bij mijn oom en tante ben opgegroeid,' begon Harry waarbij zijn partner bevestigend zijn hoofd knikte. 'Ken je hun houding ten opzichte van magie dan ook?' Vroeg hij vervolgens. Hierop schudde Aldebaran zijn hoofd. Waarbij Harry vanaf dat moment begon te praten over zijn leven bij de Duffelingen.

'En je hebt toch je patronus gebruikt om ook hem te beschermen?' Het leek bijna alsof de oudere man het afkeurde, dacht Harry.

'Ik weet het, ik zou het ook niet gedaan hebben in zijn plaats.' Zei Dirk.

Na dit sombere onderwerp kwam gingen ze na over op een iets vrolijker onderwerp, wat van hun verwacht werd de komende dagen. Onder andere dat ze 's avonds terug naar huis zouden gaan, om hun identiteit geheim te houden. 'En ehm waar moeten wij heen?' Vroeg Aldebaran.

Dirks ogen werden groot, 'jullie gaan 's avonds niet naar huis?' Vroeg hij verbaasd.

Harry schudde zijn hoofd, 'in het eerste jaar om de drie maanden. Zogezegd om ons te laten wennen aan de lange missies van huis.' Zei Harry.

'Ik heb nog niet eens hier in de buurt een huis, niet binnen mijn bereik om te verschijnselen.' Bekende Aldebaran die nog steeds moeite ermee had.

'Je kan bij mij blijven pitten, als je het niet erg vindt om op de bank te slapen,' zei Dirk.

Aldebaran keek moeizaam, het idee om de hele week te slapen op een bank in een onbekend dreuzelhuis trok hem blijkbaar niet aan. 'Ik heb anders hier in de stad nog wel een huis met genoeg ruimte,' zei Harry die hem een alternatief wilde bieden.

Uiteindelijk zei Aldebaran dat hij er nog even over wilde denken. Waarna ze weer terug naar het hoofdkwartier gingen, 'die middag kregen ze te doen met wat ze het meest zouden doen die week.' Introduceerde Dirk terwijl hij een hoge stapel papier pakte en die op de tafel in het midden zette. 'Kom op jongens laten we graven naar verborgen aanwijzingen waardoor koude zaken weer levend kunnen worden,' zei hij vervolgens enthousiast.

Harry zuchtte diep, hij hield niet zo van uren onnodig zoeken. Vooral gezien ze zelden erg effectief bleken.

De middag kroop voorbij, en dan zei Dirk nog dat 'ze geluk hadden dat ze 's ochtend er nog niet waren geweest. Anders hadden ze de hele ochtend wezen trainen terwijl ze de hele middag gebruikte om oude dossiers door te nemen.' Harry begon nu door te krijgen waarom ze hier heen waren gestuurd als straf, dacht hij. Ook nodigde hij Dirk en Aldebaran uit mee te komen naar het Grimboutplein, als ze ten minste geen bezwaar hadden om bedient te worden door een paar huiselfen.

Ze hadden er geen moeite mee, Drik was er zelfs nieuwsgierig naar. Vooral Nadat Harry het adres gezegd had, 'maar het Grimboutplein heeft geen nummer 12.' Had Dirk nog geprotesteerd.

Harry lachte terwijl hij 'Fidelius bezwering,' naast hem hoorde mompelen.

'Onder andere,' bevestigde Harry.

'Dan blijf ik zeker bij jou slapen,' zij hij enthousiast.

Toen ze even later op het Grimboutplein aankwamen en Dirk verbaasd naar het huis staarde, waarvan hij zwoor dat hij het nooit eerder had gezien. Eenmaal binnen was het drietal nog verbaasder, Harry omdat hij nauwelijks de tijd had genomen om hier terug te komen. Er hingen toch nog te veel sombere herinneringen in dit huis, zelfs nadat Adam en Eva het huis grondig voor hem hadden opgeknapt. De donkere kleuren en duistere voorwerpen die het huis zo somber hadden gemaakt waren weliswaar weg, er heerste nog altijd een kleine onderstroom van duister merkte hij op. Waarvan Harry vermoedde dat deze nooit geheel zou weggaan, hoe erg Adam en Eva ook hun best zouden doen.

Ze kregen van Adam een rondleiding door het huis, voor hij hun een borrel inschonk in de zitkamer. Een uurtje later schrok Dirk, Adam was ditmaal niet teruggekomen om hun glazen bij te schenken maar om mede te delen dat eten geserveerd werd. 'Dat kan ik toch niet aannemen,' protesteerde Dirk die nu ook op zijn horloge had gekeken hoe laat het was.

'Kom nou, blijf nou zitten. Het begon net gezellig te worden,' zei Aldebaran die aan de oude klare had gezeten en nu langzaam aangeschoten begon te worden.

Dirk keek nog naar Harry, 'het is nu klaar en de huiselfen hebben al op je gerekend. Trouwens hou je er echt zo van om nu alleen naar huis te gaan en daar een afhaalmaaltijd te eten.'

'Je hebt gelijk, maar na het eten ga ik echt weg.' Zei Dirk.

Het was een gezellige avond die voor een doordeweekse dag veels te laat was geworden. Harry en naar zijn voorbeeld Dirk hadden het weliswaar bij boterbier gehouden in tegenstelling tot Aldebaran die zich mans genoeg voelde om gewoon aan de sterke drank te zitten. De volgende morgen echter verschenen Harry en Dirk fris in de sportzaal terwijl de laatste aan Harry vroeg of hij een anti-katerdrank had. Iets dat Harry ontkende, al kwam Adam wel later naar hem toe om te melden dat de andere tovenaar van hem geëist had dat de elf hem zijn benodigde toverdrank kwam brengen.

Toen Harry terug kwam naar bij de andere twee vroeg Harry gelijk aan Aldebaran, 'waarom hij hoorde dat hij Adam bedreigd had.'

'Die stomme elf wilde mijn toverdrank niet brengen,' zei Aldebaran beledigd.

'Ten eerst Adam is geen stomme elf, hij is mijn huiself en een gewaardeerde bediende. Als je een van mijn bediende beledig, beledig je in feite mij. Ten tweede Adam hoeft jou niet te gehoorzamen, en mag jou dus gerust iets weigeren. Zeker als datgene wat aanwezig is al minstens drie jaar oud is, zo niet ouder. En ik neem aan dat je bekent bent met de wet der vermenigvuldiging,' zei Harry.

Aldebaran leek geschokt, 'jij verkiest het woord van een elf boven die van mij.'

'Ja, als ze trouw aan mij zijn. En sowieso met vriendelijkheid bereik je soms veel meer dan alleen harde woorden.' Adviseerde Harry.

Aldebaran leek met stomheid geslagen. 'Wat bedoel je met de wet der vermenigvuldiging?' Vroeg Dirk nu er een stilte gevallen was. 'Want dat klinkt nou niet alsof je het over de tafels hebt.'

'Nee Dirk, daar heb je gelijk in. De wet der vermenigvuldiging gaat over toverdranken, specifiek over giffen en tegengiffen eigenlijk hoewel het ook voor liefdesdranken geld. Het stelt dat de kracht van een drank sterker wordt naarmate deze langer bewaard wordt. Bijvoorbeeld een vriend van mij kreeg per ongeluk een liefdesdrank die in wat chocola gewikkeld was in Maart terwijl ze al in mijn koffer zweefden vanaf December. Hij was helemaal de weg kwijt,' zei hij hoofdschudden terwijl hij hard probeerde te voorkomen dat hij zou denken wat erna gebeurde. 'En dat moet maar een niet al te sterke geweest zijn, alleen bedoelt om mij iemand uit te laten vragen.'

'Jij hebt meisjes achter je aan die zo ziek in hun hoofd zijn dat ze liefdesdrankjes willen gebruiken,' zei Dirk vol ongeloof.

'Helaas,' zei Harry die het gezelschap van dit soort meisjes verschrikkelijk had gevonden.

'Niet alleen dat, alleen al door zijn aanwezigheid zijn er geen heksen meer in andere tovenaars geïnteresseerd. Je maakt geen enkele kans bij een heks, als hij naast je staat.' Zei Aldebaran doelend op een paar avonden dat ze moesten patrouilleren in de lekke ketel.

Dirk barstte in lachen uit. Vervolgens excuseerde hij zich ervoor en zei dat 'hij nooit verwacht had dat zijn iele neef meer geluk had in de liefde dan hij.'

'Geluk, dat er massaal meisjes op je wachten onder elke maretak. Zodat je om moet lopen om niet in hun valstrikken te lopen.' En zo ging Harry nog wel even door met al zijn misfortuin bij het vrouwelijk geslacht.

'Weet je zo klinkt het helemaal niet leuk om beroemd te zijn,' mompelde Dirk aan het eind van Harry's tirade.

'Ja, daar kwam Ron ook achter met het toverschool toernooi.'

'Kwam hij daar pas na vier jaar achter?' 'Ron?' Vroegen Aldebaran en Dirk tegelijk.

'Mijn beste vriend sinds mijn eerste jaar,' zei Harry ter verduidelijking tegen Dirk. 'En het was pas na mijn benoeming tot kampioen dat hij er jaloers op werd.'

'Waarom schreef hij dan niet, dat eerste jaar?'

'Post werd onderschept door een overijverige huiself,' mompelde Harry terwijl hij somber terugdacht aan zijn eerste ontmoeting met Dobby.

'Huiselfen,' zei Aldebaran denigrerend.

Harry was stil, ondanks al zijn fouten was Dobby een goede vriend geweest. Zo liepen ze een groot deel van de woensdagmorgen door de sportzaal, tot Dirk aan het eind van de ronde voorstelde hun de beginselen van boksen bij te brengen.

'Je bedoelt dat je me nu ook leert terugslaan, DD.' Zei Harry grijnzend.

'Inderdaad, jongen.' Zei Dirk die een imitatie van zijn vader probeerde te doen.

Even later liepen ze samen lachend de boksring in, 'hé jongen kijk wel uit. Dirk heeft een harde linkse,' riep iemand hem toe.

'Ik weet het, ik was zijn eerste boksbal.' Riep Harry terug met een vreemde voldoening.

De rest van de morgen gebruikte Dirk om, Harry en Aldebaran te leren boksen. Voor ze na de lunch zich weer met het agentschapst saaiste rapporten te maken kregen. Zo ontstond er al vrij snel een dagritme van 's ochtends sporten en 's middags met papierwerk. Waarbij zaterdag en zondag het gebouw zoals de meeste bedrijven gesloten waren. Dirk maakte die dagen een uitzondering van zijn gewoontes door met Harry en Aldebaran door Londen heen te gaan. De week hielp Aldebaran in ieder geval, hij leerde zich in ieder geval voor dreuzels onopvallend te kleden en met hun te mengen.

Zondagmiddag zaten ze gezamenlijk in het zonnetje op het terras, 'te kijken naar het vrouwelijk schoon.' Zoals Dirk het noemde. Harry genoot van het zonnetje, en wenste dat hij op deze mooie dag met zijn Helleveeg samen met Ginny over het water konden zoeven. Zoals iemand voor hem deed. Dacht Harry terwijl hij loom over het water van de Thames keek. Wacht even er vloog echt iemand op een bezem over de Thames, merkte Harry terwijl hij er naar keek. Snel keek hij om zich heen, Aldebaran leek het misschien normaal te vinden. Dirk en de andere dreuzels op het terras zeker niet.

Harry worstelde zich al snel door de langzaam ontwikkelende menigte, op zoek naar een rustig plaatsje om zijn patronus naar de revalideurs en de andere schouwers te sturen. Het duurde niet lang, een paar tellen later verschenen we overal al Revalideurs en een enkele scherpspreukers onder leiding van een schouwer die Harry niet herkende. Harry informeerde de schouwer over wat hij gezien had, voor hij terug ging naar Aldebaran en Dirk.

Terug op het terras had Aldebaran ruzie gekregen met Dirk en enkele omstanders, de puur bloed tovenaar snapte niet waar de dreuzels zo'n ophef over maakte. 'Het is maar een tovenaar die op zijn bezem vliegt,' riep hij zich van geen kwaad bewust. Behalve Harry liep ook één van de revalideurs op Aldebaran af, 'meneer Noircir neem ik aan.' Begon de professional.

Harry worstelde zich ondertussen naar Dirk toe, 'jij hoort bij mij. Te vaak je geheugen wissen is ook niet goed voor een mens,' fluisterde Harry in het oor van zijn neef.

Na Aldebaran een lesje gelezen te hebben over het statuut van geheimhouding, ging de revalideur door met de geheugen wissen van de omstanders. Uiteindelijk wou hij ook Dirk zijn geheugen wissen, Maar voor dat kon gebeuren hield Harry hem al tegen. 'Dit is mijn neef, met wie ik ben opgegroeid.' Het leek de man weinig te kunnen schelen. Waardoor Harry zich genoodzaakt voelde om zijn litteken te tonen waarbij hij vroeg; 'bent u bekent met mijn strafblad?'

De man schudde zijn hoofd, 'Mijn neef Dirk's zijn geheugen werd ook niet gewist na een aanval van twee dementors, die ik met een patronus afweerde.'

Oke, deze mag zijn geheugen houden. Maar meneer Potter, de meeste dreuzels die vaak in dit soort situatie's verzeilt raken hebben een zin waarmee ze een revalideur kunnen overtuigen van hun voorkennis van magie. Mag ik voor hem een verwijzing naar uw strafblad suggereren als dit werkelijk gebeurd is. Het is voor ons namelijk ook makkelijk na te zoeken,' zei hij terwijl hij met een vriendelijke glimlach verder ging met zijn werk.

'Bedoelt hij nou dat als de volgende keer dat er een tovenaar op mij afkomt die mijn herinneringen aan magie willen verwijderen ik moet verwijzen naar jouw niet bestaande strafblad,' zei Dirk half lacherig.

'Het is een wel degelijk bestaand strafblad, met magie in jouw bijzijn als eerste vergrijp.'

'Wat staat er dan nog meer op,' vroeg Dirk nieuwsgierig.

'Ik ben twee keer zonder toestemming het ministerie binnen gegaan, heb een bank berooft, ben mijn oude school ingeslopen, en heb een paar illegale spreuken gedaan. Hoewel die op dat moment de normaalste zaak waren.'

Dirk keek met grote ogen naar Harry, 'een bank berooft, illegale spreuken?' Dirk wist duidelijk hier geen raad mee.

'Een martelvloek, en een spreuk waarmee je een ander volledig kan beheersen.' Zei Harry.

De maandag erna op het kantoor moesten ze zich na hun gebruikelijke work-out melden bij Stephan Lander het hoofd van de dienst. Waar ze de hele middag met zijn drieën overhoord werden over hoe alles die week was verlopen. 'Grotendeels naar ieders tevredenheid,' was de conclusie. Al was de fysieke conditie van de schouwers wel heel verschillend, al waren ze wel veel sneller met het doornemen van de rapporten, en verslagen schrijven. Het handschrift van Aldebaran was nogal slecht leesbaar door zijn onwennigheid met de pen.

Toen ze aan het eind van die middag het Thames house uitliepen merkte Dirk opgelucht op, 'ik ben blij dat ik vanmiddag naar huis kan.'

Aldebaran en Harry zuchtte, 'zij zouden in ieder geval die nacht dienst hebben.'

'Kom op, we houden contact. Harry die mooie vogel van jou kunnen we toch gebruiken.'

'Moltres?' Harry had al lang niet meer aan de eenzame Feniks gedacht.

Tot Harry's verbazing kwam deze er direct aanvliegen, 'je hebt een Feniks?' Zei Aldebaran die de vogel herkende.

Harry knikte zijn hoofd. 'Dit is een Feniks, eentje die je Moltres noemt. Oh-Ho lijkt er meer op, als je dan toch bij de pokemon wil blijven.'

'Het was de eerst vuurvogel die in mij opkwam,' zei Harry verontschuldigend.

Drik grijnsde, 'Het is goed. Tot de volgende keer,' zei hij waarna hij beide mannen een goedbedoelde klap op de schouder gaf voor hij wegliep.

'We moeten ook weer terug naar het schouwershoofdkwartier,' zei Harry somber. Hij had liever net als Dirk nu een avond vol vrije tijd gewild.

'Ja,' bevestigde Aldebaran voor ze samen terugliepen naar hun eigen hoofdkantoor waar hun een tweede overhoring over de afgelopen week te wachten stond. Voor ze konden gaan slapen om komende nacht in Zweinsveld te patrouilleren.