Ver hoeven we niet te rijden aangezien ze trouwen in een loods in Oost. Als je loods en trouwerij in een zin zegt is dit in eerste instantie een gekke combinatie, maar het is niet zomaar een loods. De loods is namelijk helemaal verbouwd en ziet er echt super gaaf uit. Met zijn industriële uitstraling en toch romantische tintje door alle versieringen van de bloemen en witte linten. Ook heeft de loods een buitenplaats waar de ceremonie zal plaatsvinden.
Gelukkig hebben we het weer ook mee want het is heerlijk buiten. Het is wel vrij warm maar gelukkig staan we tijdens de ceremonie in de schaduw.
Als we aankomen zitten de overige gasten al op hun plaats in afwachting van de directe familie en het bruidspaar zelf. Ik ga samen met Martijn naast Steven bij het altaar staan, aangezien we zijn getuige zijn en wachten tot Emilie met haar vader tevoorschijn zal komen. Aan de andere kant van de trouwambtenaar staan Emilie's moeder en Nien, aangezien zij de getuige van Emilie zijn.
Terwijl we staan te wachten scan ik de voorste rij af tot ik Bo heb gevonden. Ze is aandachtig aan het luisteren naar wat Alison tegen haar aan het fluisteren is maar zodra ik naar haar kijk lijkt het wel of ze dit voelt en is daardoor afgeleid en kijkt op. En zodra onze blikken elkaar kruisen verschijnt er een glimlach op ons gezicht.
Ik kan het niet helemaal plaatsen maar de manier waarop ze naar me kijkt en haar ogen over mijn lichaam laat gaan om het gehele plaatje in zich op te nemen bezorgt me een gekke maar niet geheel onprettige kriebel in mijn buik. Ik moet een beetje grinniken als ons contact wordt verbroken nadat Alison mij fronsend aankijkt en Bo zacht een por geeft en ze weer naar Alison kijkt.
Als At Last van Etta James begint gaat iedereen recht zitten en wij recht staan, want dit betekend dat Emilie eraan komt. En na de eerste paar noten komt ze tevoorschijn, met aan haar arm haar vader die duidelijk bijna barst van trots. Als ze voor Steven staan, geeft hij Emilie een zoen op haar wang en legt hij Emilie's hand in die van Steven waarna hij op zijn plek gaat zitten.
De ceremonie is heel mooi en ik zie Kate en Emilie's moeder zelfs een paar keer hun tranen weg vegen. En ik ben trots op Alison aangezien ze het droog kan houden. Ik probeer echt mijn aandacht op Emilie en Steven te richten, maar heel af en toe kan ik het niet helpen en zoeken mijn ogen die van Bo op. En ze doet het zelfde want negen van de tien keer kruisen onze blikken.
"Dan verklaar ik jullie bij deze tot man en vrouw en mag je de bruid kussen." Zegt de trouwambtenaar tegen Steven en onder veel gejoel en applaus zoenen ze elkaar.
Als alle formaliteiten achter de rug zijn gaan we naar binnen om, zittend aan de tafels te proosten op het bruidspaar. In de tussentijd ruimt het personeel de rijen stoelen buiten op zodat er bartafeltjes neer gezet kunnen worden. Zodra het kan loop ik naar Bo toe en gaan we naast elkaar aan de grote tafel zitten. Onze en Emilie's directe familie zitten bij elkaar en gelijk is het enorm gezellig.
De ceremonie was vrij laat dus voor we het weten zijn we met zijn allen aan het eten. Er staat een enorm buffet en ook hierin heeft Steven een stem gehad. Want als iemand van eten houdt is hij het wel. Het is daarom geen hot cuisine maar het is absoluut heerlijk. Als iedereen met een bord voor zich zit, staat Nien op en geeft een speech voor Emilie over vroeger en hoe ze dan nu eindelijk, in verwachting van een tweeling trouwt met de liefde van haar leven. En het is super grappig wat ze verteld. Daarna ben ik, als getuige van Steven aan de beurt. Alleen geef ik de speech namens ons allemaal en heb ik van iedereen er iets in verwerkt.
Alles loopt heel soepel van het een naar het ander en zoals nu dus ook in de receptie en kan het feest losbarsten. Tijdens onze middelbare school periode en het begin van onze studenten tijd zaten Steven en ik in een bandje, en later is hier Sam bij gekomen. En de overige bandleden zijn vanavond ook aanwezig omdat dit nog steeds vooral vrienden van Steven zijn. Steven, Sam en ik zijn uiteindelijk met de band gestopt omdat we het te druk kregen maar de overige bandleden zijn door gegaan en treden zo nu en dan op bij feesten en partijen.
Dat is dan ook de reden waarom Sam en ik vanavond ook, als van ouds een paar nummers zullen doen.
Vrijwel niemand weet dit omdat het een verassing is. Ook heb ik niks tegen Bo gezegd en ik ben echt enorm benieuwd hoe ze zal reageren. En ik zal liegen als ik zou zeggen dat ik niet een heel klein beetje zenuwachtig ben. Alison heeft er voor gezorgd dat mijn gitaar ongezien op het podium gezet zou worden en even ben ik bang dat Bo hem zal herkennen als die van mij. Maar ze lijkt het hele gitaar niet eens te zien.
Ook is vandaag voor het eerst dat Bo vrijwel onze hele familie ontmoet. Ze heeft al wel wat mensen ontmoet natuurlijk maar lang niet iedereen. En ik geef toe dat ik best een beetje met haar aan het pronken ben. En ben ik het niet, dan is het Alison wel of Steven. Zelfs Kate en Martijn vragen haar een keer even mee te lopen zodat ze haar kunnen voorstellen aan iemand.
Uiteindelijk is het tijd om met Sam naar het podium te gaan zodat we ons ding kunnen doen. En ik kan een soort van ongezien weg glippen omdat Kate Bo net aan het voorstellen is aan een neef en nicht. En het is bijna een beetje lachwekkend als ik zie dat Bo zich realiseert dat ik niet meer naast haar sta en ze een rondje maakt om me te zoeken. Tot ze me op het podium ziet staan.
Inmiddels heb ik mijn gitaar voor me en het is dan ook duidelijk wat ik ga doen. Dus haar ogen worden groot en als ik naar haar knipoog zie ik haar wangen iets kleuren aangezien een aantal mensen mijn blik volgen en naar Bo kijken. Sam staat met zijn Bass naast me en als we zover zijn knik ik om aan te geven dat ik er klaar voor ben.
Ik zet in en zodra de muziek begint en mensen mij en Sam zien staan hebben we hun aandacht. Net als die van Emilie en Steven. Maar ik zelf heb vooral de aandacht van Bo die naast Alison, Nien en Von staat. En ik zie Bo's mond open vallen zodra ik begin te zingen, want dit had ze denk ik al helemaal niet verwacht. Ik laat me meenemen door de muziek en het is als gister dat ik voor het laats op een podium heb gestaan.
Gelijk voelt het weer vertrouwd en als van ouds. Sam is de enige van ons die zo nu en dan nog wel eens optreed met onze oude band, mocht een van de Bass spelers niet kunnen bijvoorbeeld. En het is niet dat ik er niet over na gedacht heb, want ze hebben me meer dan eens gevraagd of ik mee wilde spelen, maar ik heb er gewoon geen tijd voor.
Maar als ik naar Bo kijk denk ik dat ik misschien meer mijn best moet doen om er tijd voor te maken. Ze heeft nog steeds haar mond een beetje open en ik moet weg kijken om niet te veel afgeleid te raken als Alison grinnikend een vinger onder haar kin legt om haar mond te sluiten. We zingen in totaal vier nummers en verlaten dan het podium zodat de zanger en Bass gitarist van de band weer zelf kunnen spelen. Maar wel na een enorm applaus, gefluit en gejoel van iedereen.
We worden bijna belaagd als we het podium afstappen door de mensen die naar ons toe komen om te zeggen hoe goed ze het vonden. En ook al vind ik dat natuurlijk wel leuk, er is maar een mening waar ik echt waarde aan hecht en dat is die van Bo. De rest interesseert me eigenlijk niet zo. En mijn geduld word enorm op de proef gesteld want pas tien minuten na dat we van het podium af zijn gestapt pakt iemand van achter mijn hand en voel ik gelijk wie het is.
"Bestaat er überhaupt iets waar je niet goed in bent meneer Vermeulen!" Zegt ze zacht genoeg zodat ik het alleen kan horen als ik me naar haar om heb gedraaid.
"Meer dan genoeg Zwaan. Vond je het goed gaan?" Grinnik ik.
"Of ik het goed vond gaan?" Vraagt ze lachend en ik knik.
"Robert, dat was echt waanzinnig goed, en ik wist helemaal niet dat je kon zingen." En met dat grijns ik naar haar en sla mijn armen om haar heen en hou haar een moment dicht tegen me aan. Als ik haar een beetje los laat legt ze haar kin op mijn borst en kijkt naar boven. En ze kijkt zo lief naar me dat ik niet anders kan en druk mijn lippen tegen haar voor hoofd.
Dan tilt ze haar hoofd iets op, legt een hand op mijn achterhoofd en trekt me dichterbij zodat ze me kan zoenen. Haar zoen is warm en nat en als ik niet beter zou weten zou ik denken dat ze een beetje opgewonden is. De manier waarop ze me nu zoent is hoe dan ook veel te lekker omdat we niet alleen zijn dus ik ben ergens opgelucht als ze de zoen weer verbreekt.
Alles wat je op een bruiloft verwacht komt voorbij of is geweest en ik heb het echt enorm naar mijn zin. Meer dan op de laatste bruiloft waar ik was, en dit alles heeft te maken met Bo. Als ik grijnzend aan het toekijken ben hoe Martijn met 'mijn meisje', zoals hij haar noemde, aan het dansen is komt Alison naast me staan.
"Je humeur was de laatste keer wel anders." Een ander zou dit misschien heel bizar toeval vinden. Ik niet, want dit ben ik gewend. Alison en ik weten wel vaker op onverklaarbare wijze wat de ander denkt en we hebben ook maar heel weinig woorden nodig om elkaar te begrijpen.
"De reden danst met Martijn daar." Antwoord ik en ze grinnikt.
"Ik zei het toch?" En daarop kijk ik haar met een opgetrokken wenkbrauw aan en geeft ze me speels een zetje tegen mijn schouder.
Maar ze heeft wel gelijk inderdaad, want Alison zei toen dat het wel goed kwam. En ook al is onze toekomst nog steeds onzeker omdat ik niet weet of ze dezelfde toekomt in haar hoofd heeft, ben ik zelf wel minder onzeker. Nog steeds heb ik momenten dat ik bang ben om haar te verliezen, maar dit komt meer omdat ik zo vreselijk veel om haar geef. Niet omdat ik geen vertrouwen in ons heb.
"Ik geef het niet graag toe, maar God zij dank had je gelijk." Ze grijnst en ik weet zeker alleen al omdat ik haar gelijk geef.
"Neem ook dit van me aan. Er komt een moment dat dit jullie dag zal zijn." Ondanks dat ik met alles in me hoop dat ze gelijk heeft kijk ik haar wel sceptisch aan. Want ik kan het wel hopen, maar ik ben wel realistisch. En ze zegt het alsof ze het honderd procent zeker weet, en dat is onmogelijk.
"Geloof me nou maar." Ze zegt het een beetje arrogant omdat ze ziet dat ik niet overtuigd ben en daarom moet ik om haar lachen en pak ik haar hand en slinger haar achter me aan de dansvloer op.
Steven en Emilie verlaten het feest iets eerder dan de rest, maar niet om op een tropische huwelijksreis te gaan omdat ze dat niet zagen zitten. Dit hebben ze begin van de zomer al gedaan om Emilie wel wilde genieten van haar vakantie en niet wist hoe haar zwangerschap zou verlopen. Dus in plaats daarvan heeft Steven als verrassing de mooiste en meest luxe hotelkamer van het Amstel Hotel voor vannacht genoekt.
Om half twee zitten Bo en ik moe maar voldaan van deze bijzondere dag in de auto op weg naar huis. Als we instappen geeft Bo me haar pumps omdat zij rijdt en ze me verteld dit niet te kunnen op die 'dingen'. En ik bekijk ze aandachtig want het zijn echt killer heels en het verbaasd me eigenlijk al dat ze er op kan lopen. Want damn die krengen zijn hoog.
"Je mag ze best een keer lenen als je wilt."
"Cool, ik bedenk me inderdaad net dat ik een outfit heb waar ze echt goed bij zouden staan." En daar moet ze om lachen.
"Ik heb echt respect voor je dat je deze droeg, en je zag er echt waanzinnig mooi uit Zwaan."
"Met dank aan Alison. Die heeft alle kleding gemaakt." Alsof dat de enige reden is.
"Het had niet alleen met de kleding te maken Bo." Vertel ik haar daarom ook.
En daar reageert ze niet meer op. Althans niet met woorden want ik zie haar wangen iets kleuren door de lichten van de lantaarns op straat. Bo stond erop dat zij de Bob zou zijn zodat ik kon drinken. En ook al heb ik in eerste instantie gezegd dat dit niet nodig was heb ik uiteindelijk toch toegegeven. Ik ben absoluut niet dronken maar wel een klein beetje aangeschoten.
Net genoeg voor een prettige roes. En ik ben ook heel blij als we eenmaal in bed liggen. Niet perse omdat ik moe ben, maar vooral omdat ik ongelooflijk veel zin in haar heb. En ik ben kennelijk niet de enige!
"Je bent echt ongelooflijk sexy als je zingt!" Ik kan het niet helpen, maar ik moet daar een beetje om lachen. Ten eerste omdat ze het uit het niets zegt en ten tweede om wat ze zegt.
"Vind je dat Zwaan?" Vraag ik speels als ik me naar haar toe draai en een krul haar achter haar oor steek.
"Heel erg zelfs. Het zorgde voor heel erg ongepaste gedachtes toen ik je hoorde en zag zingen... En hoe je gitaar speelde!" Alle humor is uit haar stem verdwenen en ik kijk haar daarom serieus aan als er een golf van opwinding door me heen gaat.
"Wat versta je onder ongepaste gedachtes?" Fluister ik en haar onderlip verdwijnt tussen haar tanden als ze me van onder haar wimpers vandaan aankijkt.
"Het zorgde ervoor dat ik je wilde!" Met een grom trek ik haar over me heen en leg mijn hand op haar achterhoofd zodat ik haar kan zoenen.
"Wil je me nog steeds Bo?" En ze knikt waarna ze me weer zoent.
"Altijd, ik wil je altijd Robert." Fluistert ze tegen mijn lippen en als reactie draai ik ons in een soepele beweging om zodat ze onder me ligt.
"Vertel me wat je wilt Bo, ik geef je alles wat je maar wilt." Mijn ademhaling is iets versnelt van opwinding en door de warme en natte zoen die ze me geeft.
"Jou. Ik wil jou Robert." Antwoord ze, ook licht buiten adem, tegen mijn lippen terug.
En dat is wat ik haar daarom geef. Ik geef haar mezelf. Op elke manier mogelijk. Lichamelijk maar ook geestelijk.
De volgende morgen ben ik eerder wakker dan Bo. Iets wat vrijwel nooit voorkomt. En daarom stap ik heel voorzichtig uit bed zodat ze er zelf een keer niet uit hoeft voor Saar. Als ik Saar heb uitgelaten hoor ik haar boven doortrekken en dat ze de badkamerdeur dichtdoet. Dus omdat ze wakker is zet ik koffie en loop ik met twee koffie kopjes naar boven waar ze gelukkig nog steeds is.
"Goedemorgen." Zegt ze zacht als ik de hoek om kom met de koffie en ze rekt zich uit.
"Een hele goedemorgen!" Antwoord ik als ik de koffie op het nachtkastje naast haar neerzet en mezelf weer uitkleed om naast haar te kruipen. En zodra ik lig komt ze overdwars met haar hoofd op mijn buik liggen en voel ik haar neus langs mijn navel gaan en hoe ze diep in ademt.
Een hand haal ik door haar haren en mijn andere hand leg ik op haar rug en ga langzaam heen en weer. Het gebaar is zo ontzettend simpel, maar op moment als deze maakt ze me zo ongelooflijk gelukkig!
"Heb je...?" Vraagt ze een beetje onzeker en ik moet om haar grinniken.
"Ja, ik heb Saar al uitgelaten, dus je kan lekker blijven liggen." En daarop komt ze overeind.
"Hoe wist je wat ik wilde vragen?"
"Dat wist ik gewoon Zwaan!"
"Hmmm, ben ik zo voorspelbaar?" Zegt ze met een pruillip en daar moet ik een beetje om lachen.
"Nee hoor, helemaal niet zelfs. Dit was gewoon een makkie."
We drinken onze koffie en gaan dan samen douchen. In eerste instantie doen we ook wat we horen te doen onder de douche als ze mijn haar wast en ik daarna zo goed en kwaad als het me lukt dat van haar. Maar zoals bijna altijd onder de douche samen zoent ze me uiteindelijk en kunnen we ons niet meer inhouden. Ze staat met haar rug naar me toe gekeerd en als ik ons samenzijn verbreek om van positie te veranderen schrik ik in eerste instantie als ik het bloed zie.
"Shit!" Zeg ik geschrokken omdat de eerste gedachten die in mijn hoofd opkomt is dat ik haar pijn doe. Maar vrijwel gelijk daarna besef ik dat het bloed een andere oorzaak heeft. Maar door mijn reactie draait ze zich gealarmeerd om en zodra ze het bloed ziet kijkt ze tussen haar benen. Met een ruk kijkt ze me met enorm grote ogen aan en kruist gelijk haar benen en bedekt zichzelf met haar handen alsof het daardoor zou verdwijnen.
"Niks aan de hand, ik schrok alleen omdat ik dacht dat ik je pijn had gedaan." En gelijk kleuren haar wangen knal rood en heb ik het echt met haar te doen.
"Sorry echt, echt sorry, dit had morgen pas moeten gebeuren. Het spijt me zo!"
"Stop om je er zo druk over te maken Bo, want het is echt niet nodig." Zeg ik omdat ze zich duidelijk ontzettend rot voelt.
"Jawel, dat is het wel, het is vies en smerig. En... en, dit had je gewoon niet mogen zien." Ze gaat echt door de grond. Daarom pak ik haar polsen en trek haar handen weg terwijl ik in haar ogen kijk. Ook al bied ze een heel klein beetje weerstand, ze laat me haar handen uiteindelijk wel weghalen.
"Bo je moet je niet ongemakkelijk voelen, niet bij mij. Want ik vind het niet vies en zeker niet smerig." Ik pak haar beide polsen in een hand en leg mijn andere hand in haar nek waarna ik haar zoen. Daarna pak ik de douchekop en spoel ik mezelf snel even af zodat ik uit de douche kan stappen.
Niet omdat ik het vies vind zoals ze zelf zei, maar echt omdat zich duidelijk kapot schaamt en ik wil haar niet dat ze zich langer ongemakkelijk voelt. Als ik me goed genoeg heb afgedroogd bind ik de handdoek om mijn middel en loop ik naar de slaapkamer om haar tas te pakken. Want ik heb een voorgevoel dat ze deze nodig heeft.
"Dank je wel!" Zegt ze zacht maar dankbaar als ik hem neerzet. Ik glimlach naar haar en laat haar dan weer alleen. Als ik ben aangekleed en terug de gang op kom lopen staat de badkamerdeur open en zie ik haar voor de spiegel staan. Daarom loop ik de badkamer in om mezelf verder klaar te maken voor de dag.
"We hebben nu wel een ernstig geval van unfinished business meneer Vermeulen!" Ze zegt het met een grapje, maar omdat ze het min of meer zo uit het niets zegt doet me vermoede dat ze zich hier een beetje schuldig over voelt. Hoe achterlijk ik dit ook vind, het zou wel typisch iets voor haar zijn!
"Dat overleef ik wel... Wanneer wilde je eigenlijk naar huis?" Ik moet moeite doen om niet te lachen terwijl ik het zeg aangezien Bo ook moeite moet doen om haar gezicht in de plooi te houden en me zogenaamd beledigd aan wil kijken. Maar dan houden we het niet meer en schieten we alle twee in de lach.
Tot ze voor me gaat staan en ze met haar voorhoofd tegen mijn borst leunt en ik mijn armen om haar heen sla.
"Je bent en blijft me er een Zwaan!" Zeg ik grinnikend waarna ik een zoen op haar kruin geef en ze opkijkt.
"Ik hou van je!" Zegt ze weer serieus en ik kijk een moment in haar ogen zonder iets te zeggen. En ook al zijn haar woorden bevestigend genoeg, ik zie het ook in haar ogen. Ik zie de liefde in haar ogen als ze naar me kijkt terwijl ze het zegt. En dat betekend zo veel meer dan die woorden, hoe graag ik het een paar weken geleden ook wilde zeggen.
"Ik ook van jou!" Dat ik het in haar ogen zie, betekend veel meer. En ik hoop ook dat ze het in mijn ogen ziet als ik antwoord.
"...Zelfs als je ongesteld bent." Het is gemeen, kinderachtig en ongelooflijk flauw, maar ik kan mezelf niet inhouden. Heel langzaam gaat ze iets naar achter terwijl ze me aan blijft kijken en langzaam gaat haar mond open en geeft me uiteindelijk grinnikend speels een duwtje tegen mijn boven arm.
"Je bent echt niet te geloven meneer Vermeulen." Grinnikt ze nog steeds, en daardoor weet ik dat het oké is.
Ze blijft tot we maandagmorgen gedag zwaaien vanuit de auto. Zij naar kantoor, ik naar een taxatie. Over twee weken vertrekken we naar Frankrijk met zijn allen, dus we hebben het daarom achterlijk druk om ons voor te bereiden op onze afwezigheid.
We vertrekken donderdagmiddag zodat we de reistijd kunnen opsplitsen door onderweg een hotelletje te pakken. Dit doen we anders nooit als we naar Frankrijk rijden maar omdat Emilie het anders niet volhoudt om zo lang aan een stuk door in de auto te zitten hebben we besloten dit met zijn allen te doen. Ze wilde eigenlijk iets eerder dan ons vertrekken zodat we geen rekening met hen hoefde te houden maar we vonden dit allemaal onzin.
Bo en ik gaan met de Volvo omdat deze veel comfortabeler is en aangezien ze bijna staat te springen van opwinding rijdt zij. We hebben onderweg al ontzettend veel lol door Bo die vraagt of ik iedereen wil whappen met de vraag of we ergens kunnen stoppen om 'even de benen te strekken' en we zien iedereen lachen als ze het lezen. Op zich is het helemaal niet grappig, maar wel omdat we nog maar net voorbij Hilversum zijn!
Tussendoor stoppen we wel een paar keer. Dit wordt na een paar keer om Saar èn Emilie uit te laten. S'avonds stoppen we langs een wegrestaurant om wat te eten maar we blijven niet lang omdat we allemaal weer snel de weg op willen. Het laatste stuk tot het hotel wisselen we en rij ik. Als we bij het hotel aankomen is het al vrij laat en gaan we vrijwel gelijk slapen. We hebben er al een paar uur op zitten en morgen hebben we ook nog een lange rit voor de boeg.
Die ochtend ontbijten we allemaal samen en vertrekken dan weer. Ook nu rijdt Bo als eerst zodat ze kan genieten van de mooie omgeving als ik het laatste stukje rij. Want hoe verder we in Frankrijk komen, hoe mooier het wordt. En wat vooral, hoe warmer het wordt. Toen we vertrokken was het echt rot weer, het regende zelfs en het was koud. Dus iedereen houdt zijn hart vast en we hopen dat het weer in Frankrijk mee zal vallen.
Maar zoals het er nu uitziet hoeven we ons nergens zorgen om te maken aangezien de thermometer in de auto aangeeft dat het buiten twintig graden is. Perfect. Zoals afgesproken rij ik het laatste stuk en wordt Bo stiller als ze om zich heen aan het kijken is en duidelijk geniet van alles wat ze ziet. Ik weet nog dat ik als kind met mijn neus tegen het raam geplakt zat als we met de auto naar Zuid Frankrijk gingen omdat de omgeving zo mooi is.
We komen, vroeger dan verwacht eind van de middag aan bij het huis. Villa is een betere beschrijving want het is enorm, veel groter dan we dachten aan de hand van de foto's! We stappen uit en als Bo, Alison en Emilie naar binnen gaan om te kijken, laat ik Saar even snel uit en laadt daarna samen met Steven en Sam de auto's uit.
Het huis is echt super mooi, en het is heel oud en, ik vermoed recent gerestaureerd. Het ziet er zo nieuw uit binnen dat je een verflucht verwacht, maar het enige wat je ruikt is de geur van de bloemen die in een enorme vaas op de grote tafel staan. Wat ik vooral leuk vind is dat de Nederlandse eigenaren er heel erg hun best op hebben gedaan om een oude franse sfeer te creëren. En dat is gelukt.
Het is niet direct mijn smaak, want het voelt een beetje als een levensgroot poppenhuis maar ik weet zeker dat Alison het hierop heeft uitgekozen. En voor een Franse vakantievilla is het absoluut top! Boven zijn vier grote slaapkamers, vrijwel allemaal hetzelfde. En zo blijkt het als ik naar boven loop met Sam met onze tassen dat Bo en ik de kamer aan het einde van de gang hebben, naast die van Sam en Alison. En als ik binnenstap begrijp ik waarom. Want de kamer zelf is zeker mooi, met de witte en lichtblauwe muren, maar wat vooral mooi is, is het uitzicht.
Het huis staat op een heuvel midden in een natuurgebied. De eerste stad is een paar kilometer rijden hiervandaan. Daardoor is het uitzicht adembenemend.
"Wauw!" Fluister ik als ik de tassen en trolleys neerzet en naar buitenkijk.
"Wauw, inderdaad ja." Zegt Bo als ze naast me komt staan en mijn arm om haar heen slaat.
We pakken onze tassen en koffers uit en zetten onze toilet spullen in een van de twee badkamers boven. Onze ouders komen pas volgende week dus voor nu hebben we deze nog helemaal voor ons zelf. Steven en Emilie slapen in de slaapkamer beneden omdat hier een badkamer aan de kamer zelf grenst en dit makkelijk is als Emilie tig keer s'nachts uit bed moet om te plassen.
Net voor we bij het huis aankwamen zijn we bij een supermarkt gestopt zodat we niet meer weg hoeven als we eenmaal gearriveerd zijn. En ik ben blij dat Bo dit had voorgesteld en we dit ook gedaan hebben. Want we zijn allemaal gaar van de lange reis en het is heel fijn om de rest van de dag te kunnen relaxen.
Als we allemaal een beetje geïnstalleerd zijn en buiten zitten geeft Emilie aan trek te hebben en vraagt wie er nog meer iets wil. En eigenlijk hebben we allemaal wel trek gekregen. Bo vraagt min of meer of zij iets mag klaar maken voor ons en dat zorgt ervoor dat we allemaal om haar moeten lachen.
"Als je het niet doet omdat je jezelf verplicht voelt dan graag zelfs!" Antwoord Emilie.
"Nee ik voel me niet verplicht. Ik vind het juist leuk." Verdedigd Bo zich zelf en er is natuurlijk niemand die er bezwaar tegen heeft want wat Bo maakt is altijd super. Dus ze verdwijnt, na alle hulp afgeslagen te hebben in de keuken. Dit is echt haar manier om even te relaxen. En iedereen kent haar inmiddels goed genoeg om dat te weten dus laten we haar ook.
Als Alison me na een paar minuten voor is en gaat kijken of ze toch kan helpen komen ze uiteindelijk terug naar buiten lopen met ieder drie borden. Bo heeft van sinaasappel, advocaat, olijven en cherry tomaatjes echt een ontzettend lekkere salade gemaakt.
"Jezus Bro, je mag echt in je handen knijpen met die vrouw van je!" Kreunt Steven als hij een grote hap neemt en ik kijk hem lachend aan en dan naar Bo.
"Geloof me, dat doe ik ook echt wel." Zeg ik terwijl ik Bo nog steeds aankijk en knipoog dan naar haar. En de manier waarop ze naar me glimlacht bezorgt een prettige kriebel door mijn lichaam. Een kriebel die ze heel regelmatig bij me naar boven brengt.
Als we uitgegeten zijn ruimen ik samen met Steven en Sam alles op en kleden ons daarna allemaal om zodat we het zwembad kunnen inwijden. Omdat wij eerst de tafel aan het afruimen waren zijn we klaar als Alison, Bo en Emilie al bij het zwembad zitten. En ik ben behoorlijk afgeleid als ik Bo zie, want damn! een bikini staat haar gewoon veel te goed.
Het broekje is een soort van fel oranje- roze en het topje is wit. Daarover draagt ze een kimono in de zelfde kleurtjes als het bikminibroekje. Ze heeft een vrij lichte huid, maar door de felle kleuren lijkt ze iets gekleurder dan anders.
"Rob?" Ik kijk op als Alison me roept en ze veegt met haar vingers langs haar mondhoek, zogenaamd om discreet aan te geven dat ik aan het kwijlen ben en het even moet weghalen. Dus daarom kijk ik haar schaapachtig aan. Kennelijk zat ik niet echt onopgemerkt naar Bo te lonken en viel het in ieder geval Alison op. Maar ook Emilie heeft het gezien blijkt als ze elkaar aankijken en moeten giechelen als twee schoolmeisjes.
"Hey ik weet niet of jullie het beseffen, maar ik mag dat!" Zeg ik droog en daar moeten ze alleen maar harder om lachen. En Bo? Bo kijkt van mij naar Alison en Emilie en weer terug naar mij omdat ze niet begrijpt waar het over gaat.
"Wat?" Vraagt ze een beetje onzeker, en ik denk dat ze het idee heeft dat we om haar lachen. En ook daar moeten Alison en Emilie om lachen omdat het echt iets voor Bo is om sowieso niet bewust te zijn van het feit dat ze echt een stoot is. Dus ik duw haar grinnikend naar achter op de ligstoel en ga praktisch op haar liggen en geef haar een zoen.
"Ik stond naar je te gluren maar werd betrapt." Verklaar ik uiteindelijk voor ze denkt dat we haar in de zeik zaten te nemen. Ook ga ik een beetje fatsoenlijker liggen dus naast haar in plaats van op haar en met een glimlach schud ze haar hoofd.
"En er zitten niet eens touwtjes aan." Zegt ze zacht en daar moet ik een beetje om lachen.
"Geloof me, als het moet is hij zo uit." Ik zeg het net op het moment dat Steven en Sam voorbij lopen. En die kijken me alle twee verbaasd aan, terwijl Alison en Emilie moeten lachen en Bo gekleurde wangen krijgt.
"Hey hallo! Ik heb ook gevoel." Zegt Steven zogenaamd gepikeerd. "Ennnuh, ik dacht dat we het zwembad zouden inwijden en dan liggen jullie als een stel oude wijven in de zon."
"Hey dimmen Steve, het zijn niet bepaald oude wijven." Zegt Sam.
"Ik heb het niet over de dames, maar over jou en Rob, moet je jezelf nou zien liggen." En daar moet iedereen weer om lachen. Sam en ik staan op en we kijken elkaar kort aan en knikken. We lopen naar Steven die natuurlijk niets in de gaten heeft en pakken hem ieder aan een kant bij zijn arm en smijten hem het zwembad in.
Het verbouwereerde gezicht van Steven als hij weer boven komt is zo hilarisch dat iedereen kei hard om hem moeten lachen, en voor hij eruit kan komen om ons terug te pakken springen Sam en ik ook het water in. Uiteindelijk duiken Alison en Bo er ook in als Emilie via het trappetje het water ingaat. Saar staat al die tijd langs de zijkant toe te kijken en wordt duidelijk enthousiast van alle commotie. En ik vind het een beetje zielig, want het lijkt of ze er ook in wilt.
Dus ik vraag of het oké is, maar het enige bezwaar dat Bo heeft is dat de rest het misschien niet fris vind om met een hond in het zwembad te zwemmen. En ik weet dat niemand hier een probleem mee zal hebben dus ik roep Saar. Ze lijkt even te twijfelen maar na nog een keer roepen springt ze erin.
Ondanks dat het echt lekker weer is vandaag, is het nog steeds oktober. Dus hoe later het wordt, hoe meer het begint af te koelen. Het is absoluut nog warm genoeg om buiten te zitten, maar te fris voor het onverwarmde zwembad. Ook is het bijna tijd om weer te eten.
Als we om de beurt in de drie badkamers snel een douche nemen realiseer ik me hoe makkelijk die drie badkamers zijn. Want anders had het nog wel even geduurd voor iedereen klaar geweest zou zijn. Als we gegeten hebben steken we de buitenhaard aan zodat we op de patio kunnen blijven zitten. Het is enorm helder vanavond dus als we naar boven kijken hebben we zicht op de vele sterren.
En de sfeer is zo ontzettend goed dat ik er helemaal warm van wordt. Ik heb al vaker de conclusie getrokken dat als we samen zijn het lijkt of het nooit anders is geweest. Het klopt gewoon. We zijn heel close in mijn familie en ik kan me voorstellen dat dit voor een buitenstaander misschien niet iets is waar je altijd op zit te wachten. Maar dit geldt niet voor Bo. Want het is duidelijk dat ze het ontzettend naar haar zin heeft en vooral dat ze helemaal zich zelf is als we met zijn allen samen zijn.
Er is bier en wijn en na een paar glazen en flesjes bier begint de alcohol er voor te zorgen dat we steeds meliger worden. De gesprekken die we voeren gaan eigenlijk nergens over maar we hebben wel ontzettend veel lol met elkaar. Omdat we vooral gereden hebben gister en vandaag is iedereen moe dus maken we het niet te laat. En man! Wat ben ik blij als we in bed liggen. Omdat ik gaar ben, maar vooral omdat ik me niet langer wil inhouden.
Dus als ze in bed stapt draai ik me naar haar toe en zoen haar. Ik overval haar duidelijk met mijn actie maar al snel geeft ze zich over en voel ik haar vingers door mijn haar gaan. Ze maakt me echt wild! Met haar geur, haar lichaam, haar lippen... Haar handen. Het duurt daarom niet lang voor ik mijn hand van haar nek naar haar heupen laat zakken tot deze uiteindelijk op haar heerlijke bil ligt en mijn grip verstevig terwijl ik haar dichter naar me toe trek.
"Robert... Wat doe je?" Fluistert ze tegen mijn lippen.
"Ik wil je Bo!" Antwoord ik fluisterend en zoen haar daarna weer. Maar ze duwt na een paar seconden toch tegen mijn schouder tot het contact van onze lippen verbroken is en ik iets overeind kom zodat ik haar aan kan kijken.
"We kunnen ze boven het geluid van de tv horen praten, dat betekend dat ze ons ook kunnen horen." Een fractie van een seconde heb ik geen idee waar ze het over heeft, maar dan hoor ik de zware stem van Sam en een giechelende Alison. Niet dat je verstaat wàt hij zegt maar je hoort het wel inderdaad èn boven het geluid van de tv die ik, met het geluid heel zacht heb aangezet.
"Dan moet je de tv wat harder zetten en heel stil zijn, dan horen ze niets." Ze kijkt me een beetje fronsend aan als ik gelijk weer naar voren kom, waardoor ik moet grinniken.
"Ik ga echt niet liggen... rotzooien terwijl je zus en zwager in de kamer naast ons liggen." Fluistert ze nogal luidruchtig en nu moet ik echt om haar lachen. Ze overdrijft, want no way dat ze het kunnen horen. Sowieso niet, en daarnaast zijn Bo en ik niet luidruchtig.
"Dus dat betekent twee weken lang geen seks?" Vraag ik met een opgetrokken wenkbrauw, want ik weet zeker dat ze dat niet volhoudt. En ik zie dat ze zich realiseert wat ik zeg, iets waar ze duidelijk niet eerder bij stil heeft gestaan.
"In dat geval ga ik morgen kijken voor een rustig plekje ergens in de omgeving." Zeg ik serieus en daar moet ze om lachen.
"Ik meen het Robert. Het kan echt niet terwijl ze naast ons liggen." Ze is serieus! Ze maakt zich er veel te druk om, want ik denk dat ze zich nog niet eens echt zorgen maakt dat ze ons horen, maar dat het feit dat ze in de kamer naast ons liggen het probleem is.
"Het kan prima Zwaan." En met dat laat ik mijn hoofd weer zakken en zoen haar nek, haar kaak en dan haar mond weer. Mijn hand ligt nog steeds op haar bil dus ik trek haar dichter tegen me aan zodat ze kan voelen hoe graag ik haar wil.
En zodra mijn onderlichaam contact maakt met haar lichaam kreunt ze zacht in mijn mond en gaan haar vingers weer door het haar op mijn achterhoofd. Dat is een teken dat ze zich eraan over geeft. Ik verbreek het contact van onze mond en laat mijn lippen langzaam langs haar wang naar haar oor glijden.
"Ik beloof je dat ik je laat vergeten dat we niet alleen zijn." Fluister ik in haar oor en lik dan heel zacht langs haar oorschelp waarvan ik weet dat het haar gek maakt.
"Geloof me, ik vergeet het echt niet!" Fluistert ze terug, maar ik hoor dat haar ademhaling versnelt en dat ze een beetje buiten adem klinkt. Dus het windt haar hoe dan ook toch op, ondanks haar woorden van protest.
"Ik weet zeker van wel!" Fluister ik uitdagend terug en laat mezelf een beetje zakken om mijn punt duidelijker te maken. Mijn hand ligt nog steeds op haar bil en laat deze onder haar hemdje door glijden tot hij op haar borst ligt en ik wrijf zacht met mijn duim langs haar tepel, waar haar lichaam gelijk op reageert.
"Robert... Ik meen het... Het kan echt niet!" Fluistert ze licht buiten adem, want wat ik doe heeft absoluut effect.
"Dan moet je me tegen houden..." Zeg ik zacht met mijn lippen tegen de huid van haar nek en zak dan tot mijn lippen over haar borst gaat. Ze holt haar rug iets als reactie op de aanraking waardoor ze alleen maar dichter tegen me aan komt. En als ik langs haar tepel lik hoor ik haar zacht kreunen.
Dit is eigenlijk voor het eerst dat ze terughoudend is, en dat ik haar moet overhalen. En ergens windt het me op dat ik mijn best moet doen om haar zover te krijgen. En ze doet niets om me tegen te houden. Dus ik ga verder en laat mezelf nog iets naar beneden zakken. Ik lik en zoen mijn weg naar beneden en als mijn lippen het randje van haar slipje raken trek ik deze langzaam naar beneden en zoen ik de huid die hierdoor zichtbaar wordt.
En nog steeds doet ze niets om me tegen te houden. Ook niet als ik haar slipje helemaal uit trek en terug ga liggen tot ik met mijn hoofd tussen haar benen lig en kijk ik haar aan.
"Je speelt niet eerlijk meneer Vermeulen!" Fluistert ze met een lichte blos op haar wangen, niet omdat ze zich ongemakkelijk voelt, maar omdat ze opgewonden is.
"Ik heb ook nooit gezegd dat ik dit wel zou doen." En terwijl ik haar aankijk, en zij mij nog steeds aankijkt laat ik mijn tong tussen haar benen glijden.
Ik zie haar ogen wegdraaien als ze haar hoofd naar achter gooit en op haar onderlip bijt. En dat zorgt voor een tinteling door mijn lichaam en vooral door mijn onderlichaam en als gevolg voel ik mezelf harder worden. Het is een paar dagen geleden dat we op deze manier samen zijn geweest, en ook al zijn het maar een paar dagen, dit is voor ons doen vrij lang geweest.
Hierdoor duurt het ook niet heel erg lang voor ze er is. En ik zie vanuit mijn ooghoeken hoe ze een kussen pakt en deze tegen haar gezicht drukt als ze ontploft. Als ik zelf inmiddels niet zo opgewonden zou zijn geweest, had ik om haar moeten lachen. Maar ik ben wel opgewonden, heel erg zelfs en ik wil geen minuut meer langer wachten om haar te nemen.
Dus terwijl ze het kussen nog steeds tegen haar gezicht heeft gedrukt ga ik iets hoger tussen haar benen liggen en glij langzaam, maar moeiteloos bij haar naar binnen. Door het kussen hoor ik het gedempte geluid van de kreun die uit haar mond komt als we samen komen. En als ik niet meer verder kan trek ik het kussen van voor haar gezicht weg. Want ik wil haar zien!
"No way dat ik dit twee weken had kunnen missen!" Fluister ik als ik rustig in en uit haar glij.
"Dat had niet gehoeven." Fluistert ze terug en dan trekt ze mijn gezicht naar die van haar en zoent me. En ergens in mijn achterhoofd, een deel van mijn hersenen die nu niet optimaal werken omdat het te lekker is wat ik voel en me alleen daar op kan focussen, wil haar vragen wat ze precies bedoelt. Maar dat kan later ook.
Ik voel na een paar minuten dat ik het bijna ga verliezen en ik wil nog niet dat het over is. Dus ik verander onze positie en draai ons om zodat zij bovenop zit en ik onder haar lig. Maar ik leg wel mijn handen in haar nek om haar naar me toe te trekken, want ik wil haar lichaam tegen dat van mij voelen.
We vrijen langzaam en elke beweging lijkt heel erg gecontroleerd, maar op een goede manier. We kunnen absoluut als beesten te keer gaan, maar we hebben ook momenten zoals nu. Dan voel ik haar liefde, toewijding en vertrouwen in de manier waarop ze beweegt. En het is lekker maar vooral intens. Op deze manier heb ik het alleen nog maar met Bo ervaren. Nog nooit heeft het zo gevoeld.
Mannen die te veel vrouwelijke hormonen in zich hadden praatte over 'de liefde bedrijven' maar echt manen hadden het gewoon over een ordinaire wip. Daar ben ik nu van terug gekomen! Want, of ze maakt de vrouwelijke hormonen in me los, of ik begrijp nu pas echt wat er bedoeld werd. Want wat we nu doen is absoluut de liefde bedrijven...
Als we wakker worden is het ontzettend rot weer. Het is warm maar het regent. Nu hadden we ons hierop voorbereid dus een echte teleurstelling is het niet.
De dagen vliegen voorbij en voor we het weten is er bijna een week verstreken. Er zijn dagen dat we wat met zijn allen hebben gedaan, maar er zijn ook dagen geweest dat we allemaal ons eigen plan trokken. En we hebben tot nu toe nog maar een dag regen gehad. Het is ook nog best warm met ongeveer tweeëntwintig graden en er zijn nog een paar avonden geweest dat we tot laat buiten hebben kunnen zitten.
Allemaal weliswaar met een vest aan en een brandende buitenhaard, maar toch. Dat in oktober!
Vandaag hebben we niets gedaan, en zijn we allemaal bij het zwembad gaan zitten om gewoon te relaxen. Maar eind van de middag pak ik spullen om met Bo een eindje te gaan rijden en ergens buiten wat te kunnen eten. Ik hou het simpel met stokbrood, wat smeerbaar beleg en nog wat koude hapjes. Ook neem ik een fles wijn en water mee.
We komen al jaren in deze omgeving dus ik ben inmiddels een heel klein beetje bekend. En ik weet een plekje, waar geen mens komt en je tussen het hoge gras kan zitten aan een prachtig meer. En dat is waar ik Bo mee naartoe wil nemen. Dus als ik mijn gitaar, een aantal kleden en de rugzak met eten ongemerkt in de achterbak heb gelegd loop ik naar het zwembad waar Bo en de rest zitten.
Ze is op haar Mac bezig en als ik naast haar op de ligstoel ga zitten kijkt ze wel op, maar verlaten haar ogen haar beweging een paar seconden later pas. En als ze me aankijkt ontstaat er een glimlach op haar gezicht die ik beantwoord.
"Moet je nog veel doen?" Vraag ik zacht en ze schud haar hoofd.
"Nope, ik ga stoppen!" En met dat klapt ze haar Mac dicht. Bo is een typisch voorbeeld van een workaholic, ze vind haar werk ontzettend leuk en mist het zelfs na een paar dagen. Ze heeft me uitgelegd dat het haar manier van ontspanning is. Dat het voor haar het zelfde is als het lezen van een boek. En op deze manier komt ze niet te ver achter met haar werk.
"Heb je zin om met me een stukje te rijden, ergens te gaan wandelen met Saar?" Vraag ik terwijl ik mijn hand op haar scheen leg en mijn duim langzaam over haar zijdezachte huid wrijft.
"Ja dat is goed!" Knikt ze en staat dan op, gaat voor me staan en laat haar handen door mijn haar gaan. Ik sla mijn armen om haar heen en trek haar iets dichterbij en nadat ik haar buik heb gezoend leg ik mijn kin tegen haar buik en kijk omhoog.
"Je bent iets van plan hè, meneer Vermeulen?" Zegt ze als ze naar beneden kijkt met een geamuseerde blik. Hoe ze dit doet, ik heb geen idee. Maar ze heeft me gewoon door. Dus ik moet om haar lachen en schud mijn hoofd.
"Helemaal niet, ik ben het gewoon beu om hier rond te hangen Zwaan." Absoluut gelogen, want ik zou het hier dagen uithouden zonder voorbij het tuin hek te komen. Want het zwembad, het uitzicht en het huis is al genoeg. Ze knijpt haar ogen samen als ze me intens aankijkt, waarschijnlijk om te zien of ik de waarheid spreek. Dus ik verrek geen spier en kijk haar aan. Maar ik hou haar niet voor de gek, want ze laat het erbij maar ik zie dat ze absoluut niet overtuigd is. Maar het maakt niet uit, want dan nog weet ze niet waar ik haar mee naartoe wil nemen.
Ik laat haar los zodat ik kan opstaan en dan zie ik iedereen naar ons kijken. Bo is duidelijk niet de enige die iets doorheeft want de grijnzen op hun gezicht zeggen genoeg. Maar ze houden hun mond. Als Bo zich omdraait kijk ik naar Alison en tik op mijn pols en schud mijn hoofd om aan te geven dat we niet op tijd terug zullen zijn voor het eten. Bo, Saar en ik vertrekken en als ik het erf af rij gaat Bo iets naar me toe gedraaid zitten.
"Waar gaan we naartoe?" Vraagt ze nieuwsgierig en ik hoor aan haar stem dat ze er zin in heeft.
"Er is een plekje wat ik graag aan je wil laten zien." En ik besluit dat dit alles is wat ik haar zal geven. Meer vertel ik niet. Vanuit mijn ooghoeken zie ik haar een beetje fronsend naar me kijken.
"Een plekje? Wat voor plekje?" En ik moet lachen omdat mijn antwoord haar alleen maar nieuwsgieriger heeft gemaakt.
"Daar ging ik vroeger wel eens naartoe, als we hier met zijn allen waren en ik even alleen wilde zijn. Het is vooral een heel mooi plekje."
"En die anderen weten daar niet van? Ik bedoel waar het is?" Bo weet dat we hier in de buurt vroeger wel vaker kwamen, dus dat we bekend zijn in de omgeving en de weg een beetje weten.
"Niet dat ik weet in ieder geval. Ik heb het nooit aan iemand verteld of laten zien."
"En nu ga je het mij wel laten zien?" En weer moet ik om haar lachen, want zo bijzonder is het nu ook weer niet. Toch reageert ze wel zo.
"Je bent de eerste aan wie ik mijn geheime plekje laat zien" antwoord ik daarom ook met een gek stemmetje en dit keer moet zij lachen en duwt zacht tegen mijn boven arm.
"Doe maar stoer meneer Vermeulen. Stiekem ben je gewoon best romantisch." Als ik haar aankijk wiebel ik met mijn wenkbrauwen waar ze weer om moet lachen.
"En een viespeuk!" Grinnikt ze.
Het is niet ver rijden, dus binnen twintig minuten komen we aan. Het is dat de villa uitkijkt over de andere kant, maar anders zou je het plekje met een verrekijker kunnen zien denk ik. Dus ik parkeer de auto nadat ik een bospad op ben gereden en zet dan de motor uit. Ik zie Bo uit het raam om zich heen kijken, waarschijnlijk om een idee te krijgen van waar we zijn.
Dus ik stap uit en open de achterportier voor Saar die uitstapt en zich een beetje uitrekt en dan braaf naast de auto blijft staan in afwachting tot we verder gaan. Bo is inmiddels ook uitgestapt dus ik pak mijn gitaar, de kleden en de rugzak uit de kofferbak.
"Je hebt allemaal spullen mee genomen?" Vraagt ze verbaasd als ze naast me gaat staan. Ze steekt haar handen uit om wat aan te pakken maar ik schud mijn hoofd terwijl ik de rugzak om doe, de gitaartas over mijn schouder en de dekens onder mijn arm waardoor ik mijn andere hand vrij heb en deze naar haar uitsteek.
Gelukkig draagt ze All Stars in plaats van haar slippers want nu pas besef ik me dat we nog wel een stukje door het bos moeten voor we er zijn. Want ook al heeft ze jaren op dansles gezeten en is haar manier van bewegen en lopen vrijwel altijd gracieus, ze heeft een gave om over niets te struikelen en dus op slippers door een bos zou een heuse uitdaging voor haar zijn.
"We moeten een stukje door het bos" verklaar ik als ze naar mijn hand en me dan in mijn ogen kijkt. En dat alarmeert haar gelijk en ik zie dat ze zich gelijk zorgen maakt.
"Bo, ik zorg dat niks gebeurt en je op twee benen blijft staan." Ik zeg het met een geamuseerde blik, maar ik meen het wel. En dat weet zij ook. Dus ze pakt met een diepe zucht mijn hand in die van haar.
"Oké, maar ik kan niet zo snel, dus je moet wel geduld met me hebben."
"Dat is niet erg, we hebben alle tijd." Ze kijkt me diep in mijn ogen aan en glimlacht dan naar me.
"Ik hou van je Robert!" Zegt ze vervolgens zacht terwijl ze naar me glimlacht en de vlinders in mijn buik ontwaken door haar woorden.
"Ik ook van jou Bobbie." Zeg ik met een glimlach terug en dan lopen we naar de bosrand en ik ga voor het bos in.
Sinds we deze woorden voor het eerst naar elkaar hebben uitgesproken zeggen we het niet continue. En Bo is gelukkig niet het type vrouw die het op standaard momenten zegt, waardoor het heel snel een gewoonte wordt en de betekenis achter de woorden verloren gaat. We zeggen het op bepaalde momenten, op onze momenten. En dat maakt het alleen maar oprechter en mooier.
Ze heeft niet overdreven, want ze gaat inderdaad niet erg snel. Niet dat ik dit erg vind want ik zou niet willen dat ze zich zeer doet doordat we te snel gaan. We lopen zeker tien minuten tot ik de open plek zie en het water. Tussen de rand van het bos en het meer is er een klein strookje groen dat vol staat met wilde bloemen. En het ziet er echt adembenemend uit.
"Wauw!" Zegt Bo zacht en ik draai me om zodat ik haar kan zien.
"Vind je het mooi?" Vraag ik met een grijns want het is absoluut een goed idee geweest als ik zo naar Bo kijk.
"Robert, het is prachtig. Is dit de plek die je bedoelde?" En ik knik als ik haar verder naar de rand van het meer trek en de spullen op de grond zet.
"Zullen we eerst een stukje lopen zodat Saar haar ding kan doen?" Vraag ik als ik mijn handen weer helemaal vrij heb en ze kijkt me een beetje verward aan.
"En die spullen dan?" En daar moet ik om lachen.
"Bo! Kijk eens om je heen, er is geen mens." Zeg ik grinnikend en alsof ik het serieus aan haar vroeg kijkt ze ook zich heen en moet dan zelf ook grinniken.
"Oké." Antwoord ze daarom en we lopen een stukje langs het water. Ik wacht even tot ik heb gezien dat Saar alles heeft gedaan en pak dan een stok van de grond en roep haar. Als ze opkijkt zwaai ik met de stok zodat ze hem ziet en gelijk komt ze op me afgerend en blaft enthousiast als ze voor me begint te springen van opwinding. Zo hard en zo ver ik kan gooi ik de stok voor ons uit waar ze gelijk als een malle achteraan gaat. We lopen haar tegemoet maar zodra we weer bij elkaar zijn legt ze de stok voor mijn voeten waar Bo om moet lachen. Als we terug bij de spullen komen spreid ik de kleden uit en gaan we, leunend op onze ellebogen liggen met uitzicht op het meer.
"Dit is echt geweldig." Zegt ze zacht nadat we een paar minuten in stilte voor uit gekeken hebben.
"Ik ben blij dat je het zo mooi vind." En het is echt, echt een goed idee geweest. Want ze geniet duidelijk van de natuur en het uitzicht.
"Kwam je hier vaak als jullie hier waren?''
"Regelmatig ja. Ik vond het altijd prettig om hier te komen en dan een beetje op mijn gitaar te spelen."
Als gevolg van mijn optreden op de bruiloft heeft ze al meer dan eens gevraagd of ik wat wilde spelen voor haar. Zo heb ik al een paar keer wat op mijn piano voor haar gespeeld en wat gepingeld op mijn gitaar. Maar vanavond zal ik echt voor haar spelen. Ik werk al maanden aan een muziek stuk, zowel op mijn gitaar als op mijn piano en dat wil ik haar laten horen. Daarom heb ik ook op dit moment gewacht en mijn gitaar mee genomen. Dus ik schenk wat wijn voor ons in de plastic glazen en pak dan mijn gitaar.
Terwijl ik haar aankijk zet ik in en begin te spelen. Eerst heel rustig en dan steeds iets sneller. Vanuit mijn ooghoeken kijk ik zo nu en dan naar Bo en zie dat ze naar mijn handen staart. Ze kijkt op, en zodra onze blik kruist kleuren haar wangen een beetje en kijkt ze snel weer naar beneden. Het lijkt wel of ik haar betrap op iets, alleen mis ik zelf op wat.
Daarom kijk ik weer wat ik aan het doen ben om me beter te concentreren. Want ik wil het niet verzieken door foutjes te maken omdat ik meer op haar let dan op het spelen zelf. Tenslotte is het voor haar, ik heb het voor haar geschreven. Niet dat ik dit heb verteld want dat vind ik een beetje cheesy, maar dat neemt niet weg dat ik het perfect wil doen voor haar.
Toch kan ik het niet helemaal laten en spiek af en toe waardoor ik zie dat ze haar benen heeft opgetrokken, haar armen erom heen geslagen heeft en met haar kin op haar knieën rust. Helemaal ontspannen, luisterend naar de muziek.
"Ik hou zo vreselijk veel van je Bo." Nog voor ik het echt kan registreren verlaten de woorden mijn mond. Het ging helemaal vanzelf.
Inmiddels ben ik gestopt met spelen en en zonder het oogcontact te verbreken komt ze dichterbij, pakt voorzichtig de gitaar uit mijn handen en legt deze naast ons en zodra mijn handen vrij zijn overvalt ze me een beetje door me min of meer aan te vallen. Met haar handen op mijn gezicht zoent ze me, en de zoen is gelijk heel intens, gewild en zelfs een beetje ruw. Ze is zelfs zo wild dat ik mijn evenwicht verlies en naar achter val waardoor ik op mijn rug lig met Bo boven op me. En daar moet ze om grinniken.
"Sorry!" Verontschuldigd ze zich nog steeds grinnikend maar ik geloof er geen bal van. Dus ik grijns terug en til mijn hoofd iets op zodat onze monden weer samen komen. We zoenen een paar minuten en ik begin het heel warm te krijgen. En dat is op zich niet zo heel gek want Bo ligt nog steeds boven op me, en ze ligt niet stil!
"Je weet zeker dat er niemand komt?" Fluistert ze tegen mijn lippen, en ondanks dat haar vraag me een beetje verward schud ik mijn hoofd.
"Nog nooit heb ik iemand gezien hier." Ik voel haar knikken om aan te geven dat ze me gehoord heeft als ze me gelijk erna weer zoent.
Ze verlaat mijn mond en kust haar weg langs mijn kaak naar mijn nek. Ondertussen heeft ze de rand van mijn shirt omhoog geschoven waardoor mijn buik en borst helemaal bloot komt te liggen. Ze zoent mijn borst en gaat heel langzaam naar beneden als mijn hartslag steeds sneller en sneller gaat. Ik heb geen idee wat ze van plan is maar de perverseling in me hoopt dat ze blijft zakken!
En als ze mijn knoop los maakt begin ik door te krijgen dat ze gehoor gaat geven aan de wensen van de perverseling. Want ik denk dat menig man jaloers zal zijn op mijn seksleven, al helemaal op de frequentie waarin we het hebben. En het is de beste seks die ik ooit gehad heb. Maar toch doet ze dít niet heel vaak. Niet omdat ze dit niet wil, of omdat ik dit niet wil, maar gewoon omdat het er vaak niet van komt. Ik vooral, er geen geduld voor heb en vaak die stap oversla.
Onlangs heeft Bo me gevraagd, met een hele omweg weliswaar en een hoop gestruikel over haar woorden of het kwam omdat ik het niet lekker vind. Of omdat ze het misschien niet goed doet. Op die vraag heb ik haar met grote verbaasde ogen aangekeken, want het is absoluut alles behalve dat. Ze maakt me echt helemaal gek als ze het doet, want het is bizar goed juist.
Haar hand verdwijnt in mijn broek en wrijft over mijn groeiende erectie, waardoor ik de kreun niet kan tegenhouden. Dan neemt ze me in haar hand en begint me langzaam af te trekken terwijl ze mijn onderbuik zoent en likt en millimeter voor millimeter verder naar beneden zakt. Ik ben op mijn ellebogen gaan liggen zodat ik kan zien wat ze doet, en man! Wat een geil uitzicht.
Ik zie sterretjes voor mijn ogen als ze de laatste centimeters zakt en van mijn ballen naar het puntje van mijn lul likt. En ook al zou ik het willen zien, mijn ogen draaien in hun kassen en sluiten als ik mijn hoofd naar achter gooi als reactie op het overweldigende gevoel dat het geeft. En er ontsnapt een bijna primitieve grom diep vanuit mijn keel als ze me helemaal en vrijwel meteen diep in haar mond neemt.
Waarom ze aan zich zelf twijfelde is me echt een raadsel, misschien wel omdat ze zelf niet voelt wat ze doet. Want het is echt niet normaal zo vreselijk lekker dat het is. Ze gaat niet heel erg snel dus elke beweging die ze maakt voel ik. En het is niet alleen haar mond, het zijn ook haar handen en vooral haar tong die me helemaal wild maken. Het verbaasd me een beetje dat ik het nog zo lang volhou, maar na een paar minuten kondigt het onvermijdelijke zich toch aan. Het verbaasd me hoe lang ik het volhou maar uiteindelijk voel ik dat ik het ga verliezen.
Ik waarschuw haar zodat ze zich kan terugtrekken, maar dit doet ze niet. Ze gaat door tot ik ontplof!
Ze spoelt haar mond met het water dat ik heb mee genomen en neemt dan een paar flinke slokken van haar wijn. En ik moet een klein beetje om haar grinniken, ook al ben ik nog high van mijn ongelooflijk lekkere orgasme, omdat ze het weg klokt alsof het ook water is. Als ze de lege plastic beker weg zit vind ik dat het lang genoeg geduurd heeft en trek ik haar naar me toe.
"Je bent zo bizar mooi en sexy Bo, je maakt me helemaal wild..." Fluister ik tegen haar lippen waarna ik haar zoen. En vrijwel gelijk openen we onze monden iets en dansen onze tongen langs elkaar. Ze proeft naar de wijn die ze zojuist gedronken heeft en ze ruikt naar haar zoete, inmiddels vertrouwde geur. Mijn handen glijden van haar nek over haar rug en over haar heerlijke volle, maar kleine billen.
Met mijn boven lichaam draai ik tot ze op bijna helemaal op haar rug ligt, terwijl mijn hand haar bovenbeen vast grijpt en deze iets over mijn eigen been heen trekt. Als ze denkt dat ik het bij haar BJ ga laten dan heeft ze dit verkeerd gedacht. Want ik wil meer! Ik wil haar zien genieten, haar goed laten voelen. Dus ik laat mijn hand naar de binnenkant van haar dijen glijden en ga onder haar rokje door tot mijn vingers over haar bikini broekje strelen.
En zodra mijn vingers contact maken kreunt ze in mijn mond en verstevigt ze een moment haar grip van de hand die ze door mijn haar laat gaan. Absoluut een kenmerk dat ze opgewonden is, heb ik inmiddels geleerd.
Ik breng mijn vingers onder de stof van haar bikini broekje en ik voel hoe opgewonden ze is aangezien mijn vingers moeiteloos tussen haar benen door glijden. En als mijn inmiddels natte vinger over haar meest gevoelige punt cirkelt kreunt ze weer tegen mijn lippen en verbreekt ze een moment het contact van onze mond omdat mijn aanraking haar een beetje overvalt.
Maar dan absoluut wel op de goede manier!
Ik glij in en over haar tot ook zij het niet meer houdt en ontploft terwijl ik het contact van onze lippen verbreek zodat ik haar kan zien. En het beeld dat het me geeft zorgt ervoor dat ik mezelf weer hard voel worden en ik zeker weet dat ik weer kan. Maar we liggen buiten, aan een meer, en ook al heb ik hier nog nooit een mens gezien, de mogelijkheid bestaat wel. En ik heb geen idee hoe ver ze wil gaan.
"Bo, ik wil je, heel graag!" Zeg ik daarom en ik kijk in haar ogen om haar reactie te peilen. Maar in plaats van antwoord te geven knikt ze terwijl ze mijn gezicht dichterbij trekt en me zoent tot ze het contact weer verbreekt en op haar rug gaat liggen zodat ze haar bikini broekje kan uitdoen. En dan komt ze weer overeind en wil boven op me komen zitten maar ik hou haar tegen. Want stiekem had ik hier op gehoopt, dus heb me voor het geval dat ook hier op voorbereid.
"Wacht even, ik heb een condoom zodat het niet zo'n zooitje wordt." Zeg ik zacht en trek mijn korte broek verder uit en pak uit de zak het condoom dat ik erin heb gestopt. Ze kijkt me met een opgetrokken wenkbrauw aan en daar moet ik een beetje om grinniken.
Maar zonder iets te zeggen doe ik hem om, en als hij goed zit, God zij dank zonder hem te scheuren, leg ik mijn handen op haar heupen en help haar om alsnog op me te komen zitten. Ze heeft een rokje aan, en we nemen niet de moeite om deze uit te doen, net als het hemdje wat ze draagt. En ook ik ben niet helemaal uitgekleed, want mijn shirt heb ik nog aan en mijn boxer is tot mijn onderbenen naar beneden geschoven.
Maar des te geiler is het!
En het feit dat we het gewoon in een bos ergens buiten doen maakt het helemaal spannend en opwindend. Niet dat het mijn eerste keer is dat ik buiten seks heb, maar wel de eerste keer dat ik dit samen met Bo doe. En het verrast me eigenlijk een beetje dat ze zich er zo gemakkelijk bij lijkt te voelen. Maar ik denk ook dat het komt omdat ze me vertrouwt. En als ik zou denken dat we betrapt zouden kunnen worden dat ik dit haar nooit zou aandoen.
En het voelt zo belachelijk goed. Het is zo waanzinnig lekker. Als ik mijn orgasme voel opkomen draai ik ons om zodat ik boven op haar lig en ga ik door tot we alle twee voor een tweede keer klaar komen. En hoe, want bij haar thuis moeten we op het volume letten vooral in verband met haar ouders, bij mij thuis vaak in verband met de buren omdat ik de deuren van mijn slaapkamer open heb staan... Hier is er niemand die ons hoort!
Daar ben ik me bewust van, maar Bo lijkt zich hier ook bewust van te zijn want er komt een volume uit haar mond dat ik niet eerder gehoord heb. Niet dat haar ouders of mijn buren dit zouden kunnen horen wanneer ze dit thuis zou doen, maar toch, ze laat zich duidelijk nog meer gaan dan anders. Daardoor weet ik nu dat ze zich anders in ieder geval niet inhoudt voor mij.
Want als ik eerlijk ben, heb ik dat wel eens gedacht. Maar dat had ik mis gelukkig.
Als we weer fatsoenlijk zijn eten we de dingen die ik heb mee genomen. Iets waar ze wederom door is verrast want ze dacht dat ik alleen wijn en water had meegenomen. En wat is lekkerder dan na een potje goede seks wat eten en een sigaret. En dat is wat ik ook heb mee genomen. Ze rookt eigenlijk niet, maar zo heel af en toe neemt ze wel eens een trekje van mijn sigaret. Net als nu.
Wanneer het begint te schemeren pakken we alles in om weer terug naar de auto te gaan. Want naast het feit dat het fris begint te worden, wil ik ook niet in het donker door het bos met haar, omdat ik het dan zelf niet meer goed zie en Bo dit al helemaal niet fijn zal vinden. Dus vertrekken we. En ik ben blij dat we zijn gegaan want het kost me nu al moeite om alles goed te kunnen zien.
Daarom ben ik opgelucht als we bij de auto aankomen en ik zie dat ik niet de enige ben.
Tijdens de rit naar huis zeggen we vrijwel niets en luisteren naar de muziek maar zo nu en dan vang ik wel haar blik en glimlachen we naar elkaar. Het was perfect. En dan heb ik het niet over de seks, die fantastisch was, maar het was het moment ervoor en daarna vooral. Ik vond het echt bijzonder om echt speciaal voor haar te spelen. Ik kan zeggen dat ik van haar hou, maar ik kan het ook absoluut via mijn muziek laten zien. En die manier begrijpt ze ook. Ze voelt de emotie achter de muziek. En dat is een van de vele redenen wat haar zo bijzonder maakt in mijn ogen.
Moe maar voldaan komen we aan bij de Villa en als we binnen stappen zit iedereen met een wijntje, op Emilie na met een muziekje op de achtergrond in de woonkamer. Iedereen kijkt ook op als we binnen stappen. Vooral Steven kijkt met een enorme grijns, en ik voel gewoon aan mijn water dat hij iets stoms gaat zeggen.
"Zo, in welk bos hebben jullie de vogels verjaagd met jullie buitenseks?"
"Uuuh, ik ga even wat anders aantrekken!" Zegt Bo zacht met een knal rood hoofd. Dus ik kijk van haar naar Steven als ze zonder verder iets te zeggen met een gebogen hoofd naar boven loopt.
"Wat ben je toch een ongelooflijke hufter soms!" Zeg ik giftig en zelfs Emilie kijkt hem verbouwereerd aan en geeft hem niet eens de gebruikelijke pets tegen zijn achterhoofd.
"Aaah kop op! Het was een grapje, weet ik veel dat jullie dat echt gedaan hebben!" En nu heeft hij wel een pets tegen zijn hoofd te pakken van Emilie.
"Daar gaat het niet om Steve. Het gaat er om dat je haar hoe dan ook ontzettend voor lul zet met zulke opmerkingen. En dat vind ik echt niet tof." En ik meen het, want ik zou hem het liefst zelf een dreun verkopen op dit moment voor dat wat hij zei tegen Bo in het bijzonder. Maar in plaats daarvan loop ik naar de keuken om de tas daar neer te zetten en zodat ik tot tien kan tellen.
En zonder verder nog iets te zeggen ga ik naar boven om bij Bo te kijken.
Ze is in de badkamer want ik hoor de kraan. Dus voor ik klop adem ik een keer diep in en adem weer uit. Misschien wordt ze wel boos op me, wat ik begrijp want het is tenslotte mijn broer, en daarom wil me enigszins voorbereiden op dat wat komen gaat als ik binnenstap.
"Bo, mag ik binnenkomen?" Vraag ik nadat ik op de deur heb getikt.
"Ja, natuurlijk." Hoor ik haar zeggen dus ik open de deur en stap binnen en als ik mijn mond wil openen om wat te zeggen is Bo me al voor.
"Sorry voor daarnet. Want door mijn reactie bevestigde ik min of meer dat... nou ja je weet wel. Daarom liep ik weg, om te voorkomen dat ik het alleen maar erger zou maken." Ze kijkt me aan terwijl ze een beetje aan het ratelen... Denkt ze dat ik boos op haar ben?
Het duurt daarom een paar seconden langer dan nodig is voor ik kan reageren, want ze verrast me zo met haar reactie dat ze me een beetje van mijn stuk brengt. Niet dat dàt zo verrassend is, want Bo doet wel vaker dingen die ik niet verwacht had, zeker als het om haar reacties op dingen gaat.
"Robert?" Vraagt ze zacht en een beetje onzeker, waarschijnlijk omdat ik niet een paar seconden later, maar helemaal niet reageer op dat wat ze zegt. Dus ik schud snel mijn hoofd en grinnik.
"Hebben we vogels weggejaagd?" Vraag ik serieus terwijl ik op mijn achterhoofd krabbel alsof ik zo beter kan na denken. Haar ogen worden groter en dan, heel langzaam verschijnt er een hele grote glimlach op haar gezicht. En dan schieten we in de lach!
We hebben er serieus de slappe lach van. Maar uiteindelijk lukt het ons om weer normaal te ademen en draai ik de kraan van de douche open. Dan draai ik me naar Bo om en steek mijn hand naar haar uit die ze aanpakt en laat zich naar me toe trekken. Als ze zacht tegen me aan botst leg ik mijn hand op haar gezicht en zoen haar. Het contact wordt onderbroken door haar hemdje die ik over haar hoofd uittrek, gevolgd door het bikini topje die ze er onderaan heeft. Vervolgens doet ze het zelfde bij mij en trekt ook mijn shirt over mijn hoofd uit waarna we zelf de rest uit trekken en samen onder de douche stappen.
Weer schoon en afgedroogd lopen we alle twee, ik in mijn blote kont en Bo gewikkeld in een handdoek naar de slaapkamer om ons aan te kleden. En ze grinnikt als ik haar voor ga, waarschijnlijk omdat ik dit naakt doe. Maar je kan ze horen lachen op de gang dus ik weet dat iedereen beneden zit. En daarnaast kan het me niets schelen, mocht iemand me zien. Als we aangekleed zijn en de gang op willen stappen blijf ik staan en draai me om.
"Opeens herinner ik me iets, een geluid dat ik eerder niet kon plaatsen." Ze kijkt me zo verbaasd aan dat ik moeite moet doen om mijn gezicht in de plooi te houden, maar het lukt me gelukkig.
"Een geluid? Wat voor geluid?" Ze heeft geen idee waar ik het over heb. En dat maakt het alleen maar leuker.
"Ik weet het niet goed, het klonk een beetje als..." En ik maak een geluid dat een kraai moet voorstellen maar al heel snel moet ik lachen als ik Bo het zelfde zie doen en zelfs naar voren buigt met haar handen op haar knieën, omdat ze zo hard moet lachen. Als ze weer overeind komt, nog steeds lachend loopt ze me voorbij nadat ze me een duw heeft gegeven. Als ze, gevolgd door Saar door de gang naar de trap loopt haal ik haar in en sla mijn armen om haar bovenlichaam en geef een zoen op haar wang. Gelijk laat ik haar weer los zodat we naar beneden kunnen lopen.