Ik wil even Greendiamond123 bedanken voor haar Béta-inzet! Thnx Green!

Hoofdstuk 36 Op weg naar het Ministerie

POV Emma

Ze renden het kasteel uit, naar het Verboden Bos.

"En nu?" vroeg Marcel aarzelend toen ze aan de rand van het bos stonden.

"We volgen hun voetstappen." antwoordde Ginny. "Lumos." zeiden vijf stemmen tegelijk.

Ze volgden de voetstappen en luisterden of ze Harry, Omber of Hermelien hoorden.

Na een tijd lopen, hoorden ze gebrul.

"GROEMP WIL HAGGER!"

Verschrikt bleven ze staan. Ze keken elkaar bang aan. "Kom!" riep Emma en ze liepen met uitgestoken toverstok voorzichtig op het geluid af.

Ze zagen een reus, Harry, Hermelien en Omber, en een paar centauren, die toevallig net ongeveer vijftig pijlen de lucht inschoten. Het enorme gezicht van de reus was door de pijlen veranderd in een speldenkussen. De reus brulde het uit van woede en pijn. Hij kwam overeind en wreef met zijn handen over zijn gezicht, zodat hij de pijlschachten afbrak maar de punten nog dieper in zijn huid drukte. Hij schreeuwde en stampte met zijn immense voeten. De centauren vluchtten alle kanten uit en bloeddruppels zo groot als kiezelstenen vielen op de grond. Harry trok Hermelien overeind en ze zochten snel dekking tussen de bomen. De reus graaide naar de centauren terwijl het bloed over zijn gezicht stroomde. De centauren sloegen op de vlucht en galoppeerden weg door het bos. De reus brulde opnieuw en stormde achter de centauren aan, nog meer bomen buigend en brekend.

"O nee." fluisterde Hermelien. Ze trilde zo erg dat haar knieën het begaven.

"O, dat was vreselijk. Misschien slaat hij ze allemaal wel dood!"

"Het zal me eerlijk gezegd een zorg zijn." zei Harry bitter.

Het geluid van de galopperende centauren en de stommelende reus stierf weg.

"Slim plan" snauwde Harry tegen Hermelien. "Heel slim. En nu?"

"We moeten terug naar het kasteel." zei Hermelien zwakjes.

"Tegen die tijd is Sirius allang dood!" brulde Harry. Hij schopte woedend tegen een boom.

"Zonder toverstokken beginnen we niks!" gilde Hermelien ten einde raad. Ze krabbelde overeind. "En hoe wou je trouwens in Londen komen, Harry?"

"Ja, dat vroegen wij ons ook af" zei Ron. Hj liep naar voren en stapte bij de boom waar ze achter stonden weg. Hermelien en Harry staarden hem verbaasd aan en Emma, Ginny, Loena en Marcel stapten ook tevoorschijn.

"En…" zei Ron, die een laaghangende tak opzij duwde en Harry zijn toverstok terug gaf. "Weet je het al?"

"Hoe zijn jullie ontsnapt?" vroeg Harry totaal verrast terwijl hij zijn toverstok aanpakte.

"Een paar Lamstralen, een Ontwapeningsspreuk en een mooie Stremspreuk van Marcel" antwoordde Ron luchtig. Hij gaf ook Hermelien haar toverstok terug.

"Maar Ginny stal de show. Ze nam Malfidus te grazen met haar beruchte Vleddervleervloek. Prachtig gewoon; zijn hele gezicht zat onder. We zagen door het raam dat jullie het bos in gingen en zijn jullie gevolgd. Wat is er met Omber gebeurd?"

"Ze is ontvoerd." zei Harry. "Door een kudde centauren."

"En hebben ze jullie met rust gelaten?" vroeg Ginny verbaasd.

"Nee, ze werden weggejaagd door Groemp." zei Harry.

"Wie is Groemp?" vroeg Loena geïnteresseerd.

"Hagrids kleine broertje" zei Ron. "Maar dat doet er niet toe. Wat ben je te weten gekomen via het haardvuur, Harry? Houdt Jeweetwel Sirius gevangen of-?".

"Ja" zei Harry. "Ik weet zeker dat Sirius nog leeft, maar ik heb geen idee hoe we in Londen moeten komen".

"Nou, wij zullen moeten vliegen" merkte Loena nuchter op. "Ho eens even" zei Harry geïrriteerd. "Ten eerste doen 'wij' helemaal niks, als jij jezelf daartoe rekent, en ten tweede is Ron de enige met een bezem die niet wordt bewaakt door een beveiligingstrol, dus -" "Ik en Emma hebben ook een bezem!" bracht Ginny ertegenin.

"Ja, maar jullie gaan niet mee" zei Ron boos.

"O nee? Ik maak me toevallig net zo veel zorgen om wat er met Sirius gebeurt als jij!" zei Ginny met op elkaar geklemde kaken, zodat ze plotseling verbluffend veel op Fred en George leek.

"Je bent te -" begon Harry, maar Ginny zei fel: "Ik ben drie jaar ouder dan jij was toen je met Jeweetwel om de Steen der Wijzen vocht en je hebt het aan mij te danken dat Malfidus nu in Ombers kantoor wordt aangevallen door Vleervledders -".

"Ja, maar-".

"We zijn allemaal lid van de SVP" kwam Marcel kalm tussenbeide. "Het ging er toch om dat we ons tegen Jeweetwel en zijn volgelingen leerden verweren? En dit is onze eerste kans om echt iets te doen. Of was het maar een spelletje?".

"Nee, natuurlijk niet!" zei Harry ongeduldig.

"Dan gaan wij ook mee" zei Marcel. "We willen helpen".

"Zo is het" zei Loena met een opgewekte glimlach.

"Nou, het doet er allemaal niet toe" zei Harry gefrustreerd. "omdat we nog steeds niet weten hoe we er moeten komen -"

"Ik dacht dat we dat al besloten hadden" hield Loena hardnekkig vol. "We vliegen!". "O ja?" zei Ron.

"Misschien kun jij vliegen zonder bezem, maar wij hebben toevallig geen vleugeltjes -"

"Er zijn meer manieren om te vliegen dan alleen per bezem." onderbrak Loena hem.

"We moeten zeker op de rug van de Snotterige Kreukel klimmen, of hoe dat beest ook heten mag!" zei Ron woedend.

"De Kreukelhoornige Snottifant kan niet vliegen" zei Loena waardig, "maar zij wel en volgens Hagrid hebben ze een heel goed ontwikkeld richtingsgevoel".

Iedereen keek naar de plek die Loena had aangewezen.

Tussen de bomen stonden twee zwarte, gevleugelde paarden. Terzielers. Hun witte ogen glansden griezelig terwijl ze het gesprek volgden.

Emma liep voorzichtig en langzaam op de dieren af en aaide er eentje. Harry deed hetzelfde, maar de rest bleef op een afstand toekijken.

"Zij het die enge paardendingen-" vroeg Ron onzeker. Hij staarde niet naar de Terzielers, maar naar een plek die een paar meter verderop was. "Die pas zichtbaar worden als je hebt gezien hoe iemand de pijp uitgaat?"

"Ja." zei Harry.

"Hoeveel?" vroeg Ron.

"Twee".

"Nou, we hebben er drie nodig" zei Hermelien. Ze was nog steeds een beetje trillerig, maar ook vastberaden.

"Vier!" zei Ginny met een boze frons.

"Volgens mij zijn we met z'n zevenen" merkte Emma kalm op.

"Doe niet zo stom. We kunnen niet allemaal gaan!" zei Harry. Hij wees op Emma, Marcel, Ginny en Loena. "Luister eens, jullie zijn er niet eens bij betrokken -"

Onmiddellijk kwam er een storm van protest.

"Nou, goed dan. Het is jullie beslissing." zei hij kortaf. "Maar als er niet meer Terzielers komen, zullen jullie -"

"O, er komen er vast nog meer" zei Ginny zelfverzekerd.

"Waarom denk je dat?" "Omdat jij en Hermelien onder het bloed zitten" antwoordde ze koeltjes. "En we weten dat Hagrid de Terzielers lokte met rauw vlees. Daar zijn deze twee waarschijnlijk op af gekomen."

"Oké" zei Harry. "Ron en ik gaan alvast met deze twee en als Hermelien hier blijft, kan ze meer Terzielers lokken -"

"Ik blijf niet achter!" snauwde Hermelien woedend.

"Dat hoeft ook niet" zei Emma en ze wees op zeven net aangekomen Terzielers.

"Goed dan" zei Harry boos. "Kies er een uit en stap op."

Emma stapte op degene die ze had geaaid. Marcel, Harry en Loena waren ook opgestapt, maar de anderen bleven aarzelend staan.

"Wat is er?" vroeg Harry.

"Hoe moeten we op die beesten klimmen?" vroeg Ron. "We kunnen ze niet eens zien".

"O, natuurlijk ik help jullie wel!" zei Emma en ze stapte af. Loena liet zich ook van haar beest glijden en hielp Ginny, terwijl Emma Ron en Hermelien aanwijzingen gaf en ze erop hielp.

"Dit is waanzin" mompelde Ron, die met zijn hand behoedzaam over de hals van zijn paard streek. "Waanzin... als ik dat beest nou zou kunnen zien..."

"Je kunt maar beter hopen dat het onzichtbaar blijft" zei Harry duister. "Zo lelijk zijn ze nou ook weer niet" zei Emma terwijl ze weer op haar Terzieler stapte. Harry negeerde haar opmerking en vroeg: "Is iedereen klaar?".

Ze knikten en drukten hun knieën tegen de ruggen van de Terzielers. "Oké..."

Emma aaide de manen van haar Terzieler en fluisterde zacht tegen het beest: "Naar het Ministerie van Toverkunst, bezoekers ingang, London."

De anderen staarden haar aan, alsof ze gek geworden was.

"Wat? Die beesten zijn volgens mij heel slim!".

"Ja hoor" zei Ron sarcastisch. "Dat zien we. Je zit nog steeds net zo hoog als je net -"

De Terzieler van Emma spreidde zijn vleugels en steeg abrupt op. Emma klampte zich stevig aan zijn nek vast terwijl ze snel omhoog, de lucht in, gingen. Ze kneep haar ogen dicht, die begonnen te tranen doordat ze zo snel gingen.

De snelheid van het beest was nergens mee te vergelijken, niet eens met de snelste bezem.

"Dit is echt bizar!" riep Ron. Emma lachte en probeerde zich voor te stellen hoe het zou zijn om op een Terzieler te zitten die je niet eens kon zien! Toen Emma het koud begon te krijgen, ging ze plotseling omlaag. Ze schrok en gilde even. Ze opende haar ogen.

Er werden nu aan alle kanten feloranje lichten zichtbaar, die steeds groter en ronder werden. Ze zag de daken van gebouwen en talloze koplampen die net op lichtgevende insectenogen leken. Plotseling doken de Terzielers recht op het trottoir af, Emma gilde weer.

Het paard streek licht als een schaduw neer. Emma liet zich van de rug van het beest glijden en keek om zich heen. Een overvolle container stond een paar meter van de vernielde telefooncel. Alles leek kleurloos in de matte oranje gloed van de straatlantaarns.

Harry en de anderen landden ook en stegen af.