ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΟ ΠΡΩΤΟ

Πέφτω με τα μούτρα στο διάβασμα. Ακούγεται εντελώς κουφό, το καταλαβαίνω. Ύστερα, ωστόσο, από την τελευταία μας συνεύρεση, αντιλαμβάνομαι τα πράγματα διαφορετικά από ότι μέχρι εκείνη την στιγμή. Η σωματική μας επαφή μου απέδειξε, ότι τα εμπόδια ανάμεσα μας είναι τεχνητά και κατασκευασμένα. Από εκείνον. Επομένως, αυτό που πρέπει να κάνω δεν είναι να τον παρακαλάω να είμαστε μαζί, αλλά να καταστρέψω όλα τα εμπόδια του και να τον κατακτήσω. Αυτό μπορώ να το καταφέρω μόνο αν τον ξεπεράσω σε δυνάμεις και για να το κάνω αυτό πρέπει να στρωθώ στην μελέτη. Περίεργη τακτική για εμένα, μα όταν η μέχρι τώρα πορεία μου με έχει οδηγήσει σε απανωτά αδιέξοδα, αυτός είναι ο μόνος τρόπος. Για αυτό διατηρώ την απόσταση μου, φαινομενικά συνεχίζω να ακολουθώ το σχέδιο που εκείνος μου έχει επιβάλει, ενώ στα κρυφά οργανώνω την αντεπίθεση μου.

Τον περισσότερο χρόνο μου τον περνάω στην βιβλιοθήκη. Με τις εξετάσεις να πλησιάζουν απειλητικά έχω την δικαιολογία του διαβάσματος. Αυτήν χρησιμοποιώ, ώστε να μην πάω στο σπίτι για τις διακοπές του Πάσχα και αντίθετα να μείνω στο σχολείο. Στην πραγματικότητα η μούρη μου είναι χωμένη σε αρχαίους τόμους με απόκρυφα μαγικά και το κεφάλι μου έχει γεμίσει από ακαταλαβίστικα ξόρκια. Κάποια αποτολμώ να τα προσπαθήσω μόνη μου. Είναι δύσκολα και περίπλοκα και η επιτυχία μου απούσα. Παρόλα αυτά δεν εγκαταλείπω τα όπλα. Θα πολεμήσω για χάρη του μέχρι τέλους. Ακόμα και αν είναι πρώτα τον ίδιο του τον εαυτό που θα πρέπει να νικήσω.

Βρίσκω μία αναπάντεχη σύμμαχο σε αυτήν μου την προσπάθεια. Η Εμμανουέλλα Νοτ φαίνεται να δείχνει εξίσου ενδιαφέρον σε μυστικιστικά μαγικά, για δικούς της λόγους που προφανώς έχουν να κάνουν με την τελευταία δοκιμασία του τρίαθλου. Στο δεύτερο αγώνισμα βγήκε τελευταία και παρότι η Γιούκα έχασε και εκείνη από την Μέρσι που αναδείχθηκε νικήτρια, η Γιαπωνέζα παραμένει στην κορυφή της βαθμολογίας. Επομένως, αν το σχολείο μας έχει κάποια τύχη να βγει νικητήριο, η Εμμανουέλλα πρέπει όχι μόνο να κερδίσει στον τελευταίο άθλο, αλλά και να το κάνει με μεγάλη διαφορά από τις δύο αντιπάλους της.

Όχι ότι με ενδιαφέρουν οι λεπτομέρειες. Έχω την προσωπική μου ατζέντα και οτιδήποτε δεν έχει να κάνει με αυτήν με αφήνει παγερά αδιάφορη. Είναι, εν τούτοις, προς όφελος μου πως μπορώ να εξασκηθώ μαζί με μία τόσο καλή μάγισσα. Ποτέ άλλοτε δεν με απασχολούσε να αναπτύξω τα μαγικά μου ταλέντα. Επαφιόμουν στην μαγεία μου ως κάτι που απλά έχω, όπως τα πόδια και τα χέρια μου. Είναι η πρώτη φορά που πεισμώνω από την ανάγκη να βελτιωθώ, να τα αξιοποιήσω όπως μία χορεύτρια που δουλεύει το σώμα της, προκειμένου να το υποτάξει στην θέληση της και να το κάνει να επιτελεί όλες τις κινήσεις που εκείνη θέλει, όλες τις κινήσεις που μπορούν να εκφράσουν τις επιθυμίες της, τις σκέψεις της, τα συναισθήματα της. Μόνο που εγώ το σώμα μου το εκπαιδεύω για μάχη.

«Δεν χρειάζεται να κρατάς τόσο σφιχτά το ραβδί σου. Μειώνεις την ενέργεια σου έτσι παρά την διοχετεύεις.»

Αφήνω μία ανάσα αγανάκτησης.

«Το κάνω ασυναίσθητα όταν συγκεντρώνομαι! Πάμε πάλι.»

«Είναι οκτώ η ώρα. Μέχρι και εγώ αναγνωρίζω πως φτάνει για σήμερα.»

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο της άδειας αίθουσας στην οποία βρισκόμαστε για εξάσκηση και παρατηρώ πως έχει δίκιο. Ο ουρανός έχει μαυρίσει. Ήταν μεσημέρι όταν συναντηθήκαμε.

«Εντάξει,» αναγκάζομαι να συμφωνήσω.

Μαζεύουμε τα πράγματα μας.

«Πάντως κάποιος θα πίστευε πως εσύ είσαι η πρωταθλήτρια του σχολείου με τέτοιο πάθος που δείχνεις και όχι εγώ,» σχολιάζει η Εμμανουέλλα καθώς κατεβαίνουμε τις σκάλες προς την κεντρική σάλα.

Αποφεύγω να απαντήσω. Οι αιτίες μου είναι δικές μου.

«Και εσύ δεν πας πίσω. Είσαι αποφασισμένη να νικήσεις,» λέω αντιπερισπαστικά.

«Ναι, φυσικά.»

«Δεν σε ενοχλεί αυτό;» ρωτάω ύστερα από λίγο. «Στην σχέση σου με την Μέρσι εννοώ. Είστε ζευγάρι και αντίπαλες ταυτόχρονα.»

«Η Μέρσι δεν θα ήθελε μία κοπέλα που δεν μπορεί να την αντιμετωπίσει στα ίσια και εγώ δεν θα ήθελα μία σύντροφο που δεν θα το εκτιμούσε αυτό.»

Γνέφω καταφατικά.

«Καταλαβαίνω απόλυτα τι εννοείς.»

Μπαίνουμε στην τραπεζαρία και κατευθύνομαι στο τραπέζι των Γκρίφιντορ δίπλα από την Έμιλι και τον Χιούγκο. Προσπαθώ να διατηρήσω το προσωπείο της άνετης παρουσία τους. Η Έμιλι σίγουρα έχει καταλάβει πως παίζει κάτι με την πάρτη μου, μα κρατάει το στόμα της κλειστό από την μία φορά που της είπα πως δεν είμαι έτοιμη να το συζητήσω και όταν νιώσω θα της τα πω όλα. Δεν ξέρω, αν θα νιώσω ή θα της πω τίποτα ποτέ, όμως εκείνη το δέχτηκε. Είναι καλύτερη φίλη από ότι εγώ. Άλλωστε με τις εξετάσεις να αρχίζουν σε λίγες ημέρες κανείς δεν έχει μυαλό να ασχολείται με τον άλλον, ειδικά όποιος θέλει να επιτύχει καλούς βαθμούς όπως η Έμιλι. Παρότι πλέον έχει αποφασίσει να αφοσιωθεί επαγγελματικά στην μουσική η τελειομανία της δεν την αφήνει να μην διαβάζει επισταμένως.

Κλέβω μία ματιά προς το τραπέζι των Κουβανών. Τα μάτια μας ενώνονται στιγμιαία και το κορμί μου ηλεκτρίζεται. Αποφεύγουμε, ωστόσο, και οι δύο την σύγκρουση. Σαν μονομάχοι που καταστρώνουμε την επίθεση μας και περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή, για να καταφέρουμε το θανατηφόρο χτύπημα μας. Τουλάχιστον σταμάτησε το σαχλό του παιχνίδι με την Μαγδαλένα. Πρέπει να επενέβη και στις μνήμες της, επειδή εκείνη συμπεριφέρεται σαν να μην συνέβη τίποτα μεταξύ μας. Μου φέρεται το ίδιο με πριν από εκείνο το βράδυ που την ξεμάλλιασα και μάλιστα έχει σταματήσει να δείχνει το οποιοδήποτε ενδιαφέρον για εκείνον. Είναι καλύτερα έτσι. Για την δική της προστασία. Αυτό που υπάρχει μεταξύ μας αφήνει θύματα στο πέρασμα του.

ΧΧΧ

Το επόμενο πρωί η κουκουβάγια του Άλεξ μου φέρνει ένα γράμμα. Συνήθως τα γράμματα του τα κρατάω στην τσέπη μου και τα διαβάζω το βράδυ, μα σήμερα χωρίς ακριβή λόγο το ανοίγω την ίδια κιόλας στιγμή.

Αγάπη μου,

Σου στέλνω μερικές γρήγορες γραμμές θέλοντας να προλάβω τα νέα. Ξέρω πως το τελευταίο διάστημα ήταν δύσκολο για την σχέση μας και φταίω σε μεγάλο βαθμό εγώ. Για αυτό για να είμαι ειλικρινής μαζί σου όπως μου ζήτησες θέλω να τα μάθεις από το δικό μου στόμα, χέρι σε αυτήν την περίπτωση, και όχι από τρίτους. Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να στο πω. Σε παρακαλώ μονάχα να διαβάσεις μέχρι τέλους και να θυμάσαι πάντα ότι σε αγαπάω περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο σε αυτόν τον κόσμο, και τους γονείς μου ακόμα. Λοιπόν…

Δεν είμαι αυτός που νομίζεις ότι είμαι. Ή μάλλον δεν είμαι αυτό που νομίζουν οι πολλοί ότι είμαι. Εσύ με καταλαβαίνεις καλύτερα από τον καθένα. Η σχέση μας είναι πάρα πολύ σημαντική για εμένα και γνωρίζω, ότι πρόκειται να την περάσω από μεγάλη δοκιμασία. Ξέρω πως ίσως θα έπρεπε να μείνω μακριά σου από την αρχή, όμως δεν είχα καμία δύναμη για αυτό. Από όταν σε είδα, τότε στο πολυκατάστημα, ήξερα πως δεν γινόταν να μην σε διεκδικήσω. Είμαι εγωιστής. Αυτό στο παραδέχομαι. Μα η αγάπη μου για εσένα είναι πάνω από κάθε εγωισμό μου. Για αυτό αν αφού μάθεις την αλήθεια θέλεις να χωρίσουμε, θα το δεχτώ αδιαμαρτύρητα και δεν θα σου προκαλέσω κανένα πρόβλημα. Αν όμως θέλεις να συνεχίσουμε να είμαστε μαζί… Προτρέχω όμως. Πρώτα πρέπει να μάθεις.

Ο χρόνος που έλειπα στο εξωτερικό δεν ήταν όλος για να βρω τον εαυτό μου όπως σου είχα πει. Περίπου τρεις μήνες μετά που είχα φύγει από την Αγγλία και βρισκόμουν στην Αυστραλία με προσέγγισε ένας τύπος από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Κουίντιτς και μου έκανε μία πρόταση. Ήξερε ποιος είμαι, ποια είναι η οικογένεια μου και πίστευε πως είμαι ο κατάλληλος για αυτό που ήθελε. Συνοπτικά, είχαν βάσιμες ενδείξεις για μία μεγάλη σπείρα με στημένα στοιχήματα στην Μεγάλη Βρετανία, αλλά με παρακλάδια και σε πρωταθλήματα άλλων χωρών, μα χρειάζονταν αποδείξεις, για να κλείσουν τα μεγάλα κεφάλια μέσα. Εδώ ερχόταν ο δικός μου ρόλος. Μου ζήτησαν να αναλάβω να παίξω επαγγελματικά σε μία μεγάλη ομάδα και ταυτόχρονα να εισχωρήσω μυστικά στην κλίκα με τα στημένα υποτίθεται ως αθλητής που χρηματίζομαι.

Δέχτηκα. Αυτό είναι το μεγάλο μου μυστικό, Λίλι. Αυτό που ήθελα να μοιραστώ μαζί σου, μα δεν μπορούσα να πω σε κανέναν. Ούτε καν στον πατέρα μου, τον αδερφό μου. Τους έβλεπα να έχουν τρελαθεί από χαρά που παίζω επαγγελματικά και σφιγγόταν η καρδιά μου που αναγκαζόμουν να τους λέω ψέματα. Ήταν, ωστόσο, ο μόνος τρόπος. Ελάχιστοι άνθρωποι γνώριζαν τι συνέβαινε πραγματικά και ποια ήταν η αληθινή μου ανάμειξη σε όλο αυτό. Οι μόνοι που γνώριζαν ήταν ο σύνδεσμος μου από την Ομοσπονδία, μερικοί πράκτορες από το Διακρατικό Τμήμα των Χρυσούχων, ο ιδιοκτήτης της Πάντλμηρ αναγκαστικά ώστε να φανεί αληθοφανές το συμβόλαιο και ο πατέρας σου. Επομένως καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό ήταν να παραμείνει μυστική η όλη υπόθεση. Αν μπορείς να συγχωρήσεις τον πατέρα σου, τότε μπορείς να συγχωρήσεις και εμένα.

Δεν προλαβαίνω να σου πω πολλές λεπτομέρειες. Ξέρω πως η εμπιστοσύνη σου σε εμένα έχει κλονιστεί, ίσως ανεπανόρθωτα. Πίστεψε με όμως όταν σου λέω πως ένας από τους λόγους που δέχτηκα και επί πόσους μήνες εκπαιδευόμουν σκληρά για να μπορέσω να φέρω εις πέρας αυτήν την αποστολή ήταν ώστε όταν θα γυρνούσα στην Αγγλία να είχα έναν πολύ σπουδαίο λόγο, να είχα γίνει ένας άνθρωπος που ήξερε τι ήθελε και πάλευε για αυτό. Είχε βρει σαν να λέμε το νόημα της ζωής του. Γιατί μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος σου αξίζει, αγάπη μου. Μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος θέλω να είμαι για σένα. Σε αγαπάω. Μέχρι τα βάθη της καρδιάς μου σε αγαπάω.

Δεν χρειάζεται να μου απαντήσεις. Ξέρω πως σου είναι δύσκολο να χωνέψεις τόσες πληροφορίες μαζεμένες. Για αυτό σου αφήνω περιθώριο να σκεφτείς και να συλλογιστείς όλα τα δεδομένα. Θα έρθω να σε δω μετά τις εξετάσεις, την ημέρα της αποφοίτησης σου. Τότε αν έχεις απορίες θα σου τις απαντήσω όλες, με πάσα ειλικρίνεια αυτήν την φορά. Και αν με θέλεις ακόμα, σου υπόσχομαι πως θα περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου αποδεικνύοντας σου, ότι το πιο σημαντικό πράγμα για εμένα είναι να σε κάνω ευτυχισμένη. Με όποιον τρόπο μπορώ.

Σε αγαπώ αληθινά και για πάντα,

Άλεξ

Μέχρι να τελειώσω να διαβάζω το γράμμα οι πρώτες εφημερίδες έχουν φτάσει. Τα νέα ταξιδεύουν από τραπέζι σε τραπέζι με ταχύτητα αστραπής. Οι φωνές θαυμασμού και έκπληξης γεμίζουν τον χώρο σε τέτοιο σημείο, ώστε οι καθηγητές αναγκάζονται να επιβάλλουν την ησυχία. Και πάλι όμως κανείς δεν μπορεί να κρατήσει την ψυχραιμία του. Στα εξώφυλλα μεγάλα γράμματα πληροφορούν για την σπείρα που εξαρθρώθηκε. Μία επιτυχία της παγκόσμιας έννομης τάξης ασύγκριτη στα χρονικά. Υπάρχει φωτογραφία του πατέρα μου και μερικών άλλων αξιωματούχων. Το όνομα του Άλεξ δεν αναφέρεται ρητά, όμως υπονοείται με τέτοιο τρόπο που δεν γίνεται να μην το καταλάβαινα ακόμα και αν δεν είχα διαβάσει πρώτα το γράμμα του. Όλοι με ρωτάνε τι συνέβη και αν γνώριζα και πώς αισθάνομαι.

Νεκρή. Έτσι δεν αισθάνεσαι όταν δεν αισθάνεσαι τίποτα;

Φεύγω από την τραπεζαρία αφήνοντας τους πάντες πίσω μου. Περπατάω μηχανικά μην ξέροντας πού πάω. Πώς ένα μόνο μυαλό να συλλάβει τόσα ερεθίσματα; Αν δεν είχα τρελαθεί μέχρι τώρα, αυτή είναι η στιγμή. Χωρίς να το καταλάβω βρίσκομαι να σκαρφαλώνω στον πύργο της Αστρονομίας. Γιατί δεν μου προκαλεί καμία εντύπωση που είναι εδώ;

«Το ήξερες έτσι;»

Φυσικά και το ήξερε. Δεν χρειάζεται να γνέψει καταφατικά, για να το αντιληφθώ. Ήξερε τα πάντα. Με έπαιξε σαν μικρό παιδί. Και εγώ είχα την ψευδαίσθηση πως έχω την παραμικρότερη ελπίδα να τον κερδίσω στο ίδιο του το παιχνίδι.

«Όλα ήταν ψέματα λοιπόν.»

Σηκώνω το βλέμμα μου επάνω του. Τα μάτια μου είναι στεγνά και όμως κλαίνε.

«Μπορείς τουλάχιστον να μου πεις γιατί;»

Μου γυρίζει την πλάτη κοιτώντας προς τον ορίζοντα. Μένει σιωπηλός, ώστε πιστεύω δεν θα μου απαντήσει τίποτα.

«Πριν φύγω για το Μεξικό η μητέρα μου δεν μου είπε μόνο ότι ήταν Ερεβίτισσα. Μου είπε και ποιος είναι ο πατέρας μου.»

Στέκομαι μονάχα και τον ακούω. Δύναμη για άλλη αντίδραση δεν έχω.

«Μου είπε ότι η σύλληψη μου δεν έγινε φυσιολογικά, όπως των αδερφών μου. Μου είπε για ένα τελετουργικό, για μία θυσία, πίστευε ακράδαντα ότι πατέρας μου ήταν το ίδιο το Έρεβος. Δεν την πίστεψα. Δεν μπορούσα να την πιστέψω. Ήταν τρελό. Όμως ήταν η αιτία που ξεκίνησα να ψάχνω για αυτήν την σέκτα. Να διαβάζω τα βιβλία τους, να ερευνώ την ιστορία τους. Αυτό, μαζί με το γεγονός, πως όταν έκλεισα τα δεκαεφτά και ενηλικιώθηκα οι δυνάμεις μου άρχισαν να αλλάζουν. Να μεγεθύνονται και να αυξάνονται γεωμετρικά από την μία ημέρα στην άλλη.»

Παίρνει μία βαθιά ανάσα.

«Ο πατέρας μου δεν είναι το Έρεβος. Δεν είναι όμως ούτε από αυτόν τον κόσμο.»

Ούτε αντιλαμβάνομαι πως έχω κάτσει κατάχαμα στις σκληρές ξύλινες σανίδες. Πώς να αντέξω όρθια; Η φωνή του φτάνει στα αυτιά μου από το υπερπέραν.

«Οι Ερεβίτες είναι μία σαχλή ομάδα, όμως η πίστη τους βασίζεται σε κάτι πολύ πιο μεγάλο και βαθύ από αυτούς. Αυτό είναι που ανακάλυψα ψάχνοντας αδιάκοπα και κοπιαστικά. Δεν υπάρχει μόνο η δική μας διάσταση. Υπάρχουν και άλλες. Άλλες πολλές. Άπειρες πολλές. Άλλοι μάγοι το έχουν υποστηρίξει αυτό πριν από εμένα. Δεν είναι καινούργια γνώση.»

Μέσα στην θολούρα του μυαλού μου θυμάμαι την Ρόουζ να συζητά για κάτι ανάλογο με την θεία Ερμιόνη. Για μία έρευνα που ήθελε να κάνει. Για παράλληλα σύμπαντα. Παράλληλους κόσμους. Δεν είχα δώσει την απαραίτητη σημασία. Ποτέ δεν δίνω την απαραίτητη σημασία.

«Αυτό που οι Ερεβίτες αποκαλούν Έρεβος είναι μία παράλληλη στην δική μας διάσταση. Σε αντίθεση, όμως, με τις άπειρες άλλες διαστάσεις, αυτή δεν είναι απλά μία διάσταση. Είναι ένας άλλος κόσμος. Όπως ο δικός μας, αλλά διαφορετικός. Δεν μπορούν όλες οι διαστάσεις να πραγματωθούν σε κόσμους. Το Έρεβος είναι όμως κόσμος. Και ο πατέρας μου προέρχεται από εκεί.»

Στρέφεται προς το μέρος μου.

«Για αυτό οι δυνάμεις μου είναι διαφορετικές.»

«Γιατί μου τα λες όλα αυτά; Τι σχέση έχουν με εμένα;» ψελλίζω.

Με πλησιάζει με αργά βήματα και γονατίζει μπροστά μου.

«Καμία δύναμη δεν έρχεται χωρίς κάποιο αντίτιμο,» σπρώχνει μερικές τούφες από τα μαλλιά μου μακριά από το πρόσωπο μου. «Η δύναμη χρειάζεται ενέργεια. Όσο πιο μεγάλη η δύναμη, τόσο μεγαλύτερη η ενέργεια. Η μαγεία ενός μόνο ανθρώπου δεν αρκεί πάντα. Για αυτό πολλές φορές φυλακίζουμε μαγεία, ενέργεια δηλαδή, σε αντικείμενα. Τα χρησιμοποιούμε ως αναμεταδότες, πολλαπλασιαστές της μαγείας μας, της δύναμης μας. Η πραγματική μαγεία, όμως, η πραγματική δύναμη κρύβεται μέσα στον άνθρωπο, ακόμα και σε αυτούς που δεν είναι μάγοι οι ίδιοι. Και τι είναι η μεγαλύτερη πηγή ενέργειας στον άνθρωπο;»

Δεν έχω καμία απάντηση να του δώσω.

«Τα συναισθήματα, Λίλι. Οι τύψεις. Οι ενοχές. Το πάθος. Το μίσος. Η οργή. Όλα αυτά που αναβλύζουν μέσα σου και έπειτα σφηνώνουν στην ψυχή σου και δεν σε αφήνουν να αναπνεύσεις. Όσο πιο σκοτεινά, όσο πιο καταπιεσμένα, τόση περισσότερη η ενέργεια. Αυτό μπορώ να κάνω. Να χρησιμοποιώ αυτήν την ενέργεια. Να την βρίσκω, να την ανακαλύπτω, να την παίρνω, να την εκμεταλλεύομαι, να την μετατρέπω σε μαγεία και να την διοχετεύω στις δυνάμεις μου.»

«Αντλείς την δύναμη σου από τα πάθη των ανθρώπων;» ξεστομίζω. «Αυτό… αυτό, είναι σκοτεινή μαγεία αυτό. Δεν μπορείς να χειραγωγείς τους ανθρώπους, για να επωφελείσαι εσύ.»

«Επωφελούμαι από τα πάθη των ανθρώπων, όμως δεν είμαι εγώ που τα προκαλώ. Δική τους επιλογή και μόνο. Δική τους και η συνείδηση. Άνθρωποι χωρίς συνείδηση μού είναι άχρηστοι. Είναι η συνείδηση αυτή που τους κάνει να υποφέρουν. Όχι εγώ. Εγώ απλά εκμεταλλεύομαι αυτήν την υποφορά.»

«Συνεχίζει να είναι ανήθικο.»

«Έτσι είναι η ζωή.»

Κάθεται δίπλα μου, οι ώμοι μας να ενώνονται. Αποστρέφω το κεφάλι μου, όμως μόνο για λίγο. Ζητώ ξανά τα μάτια του.

«Και αυτό που έκανες σε εμένα; Αυτό δεν ήταν ηθελημένο; Ήξερες ότι ο Άλεξ δεν χρηματίζεται και με εκβίασες.»

«Μανιπουλάρησα την αλήθεια, έχεις δίκιο. Όμως καμία μου πράξη δεν θα είχε αποτέλεσμα, αν δεν ήσουν τόσο προβλέψιμη.»

«Τι θέλεις να πεις;»

Πιάνει το χέρι μου στο δικό του και εικόνες με κατακλύζουν. Όλος ο φετινός μας χρόνος επαναλαμβάνεται πίσω από τα ματόκλαδα μου σαν ταινία. Η πρώτη επαφή μας έπειτα από ενάμιση χρόνο. Η συνάντηση μας έξω από τον κοιτώνα του. Παιδιά ήμασταν και παίζαμε. Τα φιλιά και τα χάδια του με την Άνα παρουσία μου. Το στρίμωγμα του στην κουζίνα. Η αναγνώριση στο Τμήμα των Χρυσούχων. Η κηδεία. Ο διάλογος μας την ημέρα του πρώτου άθλου. Οι τύψεις αρκούν μέχρι ένα σημείο, Λίλι. Το πάρτι στο Δωμάτιο των Ευχών. Είσαι ό,τι χειρότερο μου έχει συμβεί. Το αναρρωτήριο. Το χάδι του. Το μαγικό του. Η σκηνή με το τατουάζ στα αποδυτήρια. Η εμφάνιση του στο Μπάροου. Πάντα να θέλεις αυτό που δεν μπορείς να έχεις. Το πρώτο μας φιλί. Χάσου από μπροστά μου, με αηδιάζεις. Δεν θα χωρίσεις με τον Άλεξ. Το φλερτ του με την Μαγδαλένα. Η επέμβαση μου. Η πρώτη μας φορά.

Μόνο που τώρα τα αντιλαμβάνομαι όλα από την δική του πλευρά.

Τραβάω το χέρι μου μακριά λες και με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα.

«Μία παράσταση όλα;»

Τα χείλη του τρεμοπαίζουν σαν σε μειδίαμα.

«Όλα τα έκανες, για να με παίξεις; Για να με, για να με φέρεις ως εδώ; Να με φτάσεις στην παράνοια;»

Πετάγομαι όρθια. Σάμπως και μόνο κινούμενη μπορώ να σηκώσω το βάρος των αποκαλύψεων του. Έτσι και σταθώ λεπτό θα πέσει επάνω μου και θα με συντρίψει.

«Ήξερες τι θα πω, πριν καν το πω. Πώς θα αντιδράσω, πριν καν το σκεφτώ. Ήξερες ότι δεν ήθελα πλέον τον Άλεξ, ήξερες ότι εκείνη την ημέρα με την Μαγδαλένα θα σας ακολουθούσα…»

Μιλάω στον εαυτό μου περισσότερο και όχι σε εκείνον.

«Στο Μπάροου σε είχε καλέσει ο Χιούγκο,» λέω απαιτητικά.

«Δεν με συνάντησε τυχαία εκείνη την ημέρα. Και βοήθησα λίγο με τον τρόπο μου στην απόφαση του.»

«Παρενέβης στο μυαλό του;»

«Δεν χρειάζεται πάντα η μαγεία, Λίλς. Και η πειθώ είναι μία μαγική τέχνη από μόνη της, αν γνωρίζεις πώς να την χρησιμοποιείς σωστά. Ήταν τα λόγια μου μαζί με τις πράξεις μου που μας οδήγησαν να κάνουμε αυτήν την κουβέντα που κάνουμε σήμερα.»

«Και η Άνα;»

«Α, η Άνα,» χαμογελάει νοσταλγικά. «Μία όμορφη περίσπαση. Μου θύμιζε αρκετά εσένα σε κάποιες περιπτώσεις. Φυσικά ήταν πολύ πιο γλυκιά και καλή. Καλύτερος άνθρωπος από ότι εσύ θα μπορούσες να φανταστείς ποτέ να γίνεις.»

«Και την χρησιμοποίησες, έτσι; Αμείλικτα;»

Σηκώνεται και εκείνος.

«Το μεγαλύτερο μυστικό, για να χρησιμοποιείς τα συναισθήματα των ανθρώπων, είναι να μην έχεις δικά σου. Να μην νοιάζεσαι, να μην ενδιαφέρεσαι. Όλο αυτό ήταν ένα στοίχημα και για εμένα τον ίδιο.»

«Και εγώ;» του απαιτώ. «Εγώ πού κολλάω σε όλο αυτό;»

Βάζει τα χέρια στις τσέπες του και ακουμπά στον τοίχο.

«Εσύ, μωρό μου, ήσουν η μεγάλη μου πρόκληση.»

«Δηλαδή;»

«Δεν έλεγα ψέματα όταν σου έλεγα, πως μετά από εσένα δεν υπάρχει τίποτα.»

Η σκηνή κατακλύζει το μυαλό μου. Πέμπτο έτος. Στα μπουντρούμια. Μετά το πάρτι που μέθυσα στην αγκαλιά του Άλεξ.

Μην προδώσεις την εμπιστοσύνη μου. Μετά από εσένα… τίποτα.

«Και η απάντηση σου;»

Δεν πρόκειται να σε προδώσω ποτέ.

Το σκηνικό αλλάζει. Εγώ με την Άλεξ να φιλιόμαστε παθιασμένα, κολλημένοι σε έναν τοίχο.

«Για πολύ καιρό ήσουν το αγκάθι στο στήθος μου.»

Δεν υπάρχει ίχνος συναισθήματος στην έκφραση του.

«Και έπρεπε να διασφαλίσω, ότι θα έβγαινες από εκεί. Δεν γινόταν να φτάσω στο απόλυτο των δυνάμεων μου πριν σε εξορκίσω.»

Τώρα είναι που τα μάτια μου υγραίνονται.

«Αυτό ήμουν για εσένα; Μία, μία δοκιμασία; Ένα τεστ; Το τελευταίο οχυρό πριν από την πλήρη αναισθησία σου; Να μου προκαλέσεις τον απόλυτο πόνο χωρίς να νοιάζεσαι; Να με κάνεις να σε ερωτευτώ παράφορα δίχως να σε ενδιαφέρει;»

«Μπορείς να το πεις και έτσι. Ειλικρινά, άλλη στην θέση σου θα ένιωθε και ξεχωριστή.»

«Αφού έχεις γίνει ο χειραγωγός των αισθημάτων, ξέρεις πολύ καλά ότι δεν αισθάνομαι καθόλου έτσι.»

Σκουπίζω τα δάκρυα μου με την αναστροφή της παλάμης μου, κουνώντας το κεφάλι μου απονενοημένα.

«Τόση, τόση προσπάθεια. Τόση προσοχή στην λεπτομέρεια. Για ένα παιχνίδι. Ήξερες ότι θα έρθετε στο Χόγκουαρτς;»

«Όχι. Αυτό ήταν πάνω και από τις δικές μου δυνάμεις. Όταν, ωστόσο, το έμαθα, φρόντισα να προσαρμόσω το σχέδιο μου.»

«Να το προσαρμόσεις;»

Έρχεται και στέκεται ακριβώς μπροστά μου. Πιο ψηλός και πιο τρομερός από ποτέ.

«Η καταστροφή σου ήταν πάντα ο στόχος μου. Μόνο που ήρθε πιο γρήγορα από ότι υπολόγιζα.»

Μισοκλείνω τα μάτια μου.

«Αφοσιώθηκες και προσάρμοσες την ζωή σου, για να με καταστρέψεις. Γιατί; Ποιο το νόημα; Οι δυνάμεις σου είναι ήδη υπερβολικές.»

Σφίγγει τα ζυγωματικά του. Κατεβάζει το βλέμμα του.

«Χρειάζομαι το απόλυτο.»

«Γιατί;»

Δεν απαντάει.

«Πες μου, γιατί!» του φωνάζω. «Πες μου γιατί ήταν τόσο σημαντικό για εσένα να μου καταστρέψεις την ζωή! Πες μου!»

«Χρειάζομαι όλες τις δυνάμεις μου, για να μπορέσω να πάω να βρω τον πατέρα μου.»

Η αναπνοή πιάνεται στο στήθος μου.

«Θέλεις, θέλεις να περάσεις σε άλλη διάσταση;»

Δεν υπάρχει μάγος που να το έχει καταφέρει αυτό. Ζωντανός. Και αυτό το γνωρίζω μέχρι και εγώ.

«Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Αυτό είναι τρέλα! Αυτό είναι αυτοκτονία, αυτό!»

Μου γυρίζει την πλάτη. Τον τραβάω από το μπράτσο εκλιπαρώντας τον.

«Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, υποσχέσου μου πως δεν θα το κάνεις αυτό!»

Με τραντάζει μακριά του.

«Εσένα τι σε κόφτει; Η ζωή μου δεν θα έπρεπε να έχει νόημα για εσένα μετά από αυτό που σου έκανα.»

Και όμως έχει. Δεν του το λέω. Ξέρω πως το ξέρει.

«Δεν αξίζει να διακινδυνεύσεις την ζωή σου για έναν πατέρα που πιθανώς να μην γνωρίζει καν ότι υπάρχεις.»

«Δεν το κάνω για αυτόν. Αλλά εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις. Ερχόμαστε από τελείως διαφορετικά υπόβαθρα, Λίλι.»

«Έτσι λες;»

«Έτσι είναι. Εσύ πάντα ήξερες ποια ήσουν. Φευ! Πάντα όλοι ήξεραν ποια ήσουν.»

«Και τότε γιατί αισθάνομαι πως ο μόνος που με γνώρισε ποτέ πραγματικά είσαι εσύ; Όπως και εγώ εσένα;»

«Δεν έχεις ιδέα τι λες.»

Περνάω μπροστά του και τον κοιτάζω στα μάτια.

«Σε ικετεύω. Αν ποτέ ένιωσες το οτιδήποτε για εμένα, αν με αγάπησες έστω για μία στιγμή, μην, μην το κάνεις. Μην προσπαθήσεις να το κάνεις.»

Σκύβει από πάνω μου.

«Εδώ είναι που κάνεις λάθος, Λίλι. Δεν σε αγάπησα ποτέ. Κολλημένος ήμουν μαζί σου και μόνο.»

Κάνει μεταβολή να φύγει.

«Εγώ σε αγαπάω όμως. Και ξέρω πως αυτό σημαίνει κάτι για εσένα. Δεν μπορεί να μην σημαίνει. Δεν μπορεί να αφιέρωσες την ζωή σου, την σκέψη σου, την ενέργεια σου σε εμένα χωρίς να σημαίνει κάτι. Όσο και αν παλεύεις να πιστέψεις το αντίθετο.»

Τον πλησιάζω ξανά.

«Η αγάπη είναι το πιο δυνατό συναίσθημα από όλα. Όταν την νιώθεις, δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο.»

Σηκώνω το χέρι μου να τον ακουμπήσω. Εξαφανίζεται πριν προλάβω να τον φτάσω.


Αποκαλύψεις! Αποκαλύψεις! Πείτε μου πώς σας φαίνονται τα καινούργια δεδομένα. Τι λέτε να γίνει από εδώ και πέρα; Περιμένω με αγωνία!

Προς Νέλι: Πόσο έξαλλη έγινες;

Προς Κωστή: Πιο τρελός θέλεις να γίνω; Ο Ίαν έγινε ή μήπως η Λίλι;

Προς Nushka: Αυτό το περίμενες από τον Ίαν; Από τον Άλεξ; Από την Λίλι; Πάντως ο Ίαν μας εξήγησε τι του συμβαίνει, στο περίπου. Εξιλεώθηκε καθόλου; Και είχες δίκιο για το μεγαλύτερο που συμβαίνει πέρα από το εφηβικό δράμα, well done :)

Προς Natassa22: Ααααχ, τι ωραία λόγια! Σε ευχαριστώ πολύ! Αν και δεν είμαι σίγουρη αν αυτό το κεφάλαιο θα σε σπρώξει ξανά μακριά από το TeamIan.

Προς Αλεξάνδρα: Σε ευχαριστώ πολύ-πολύ για τα επαινετικά σου σχόλια! Χαίρομαι τόσο πολύ να απολαμβάνεις αυτά που γράφω. Όσο και αν μερικές φορές, οι αποκαλύψεις είναι κεραμίδα, χαχα!

Σας ευχαριστώ πολύ όλους για τα σχολιάκια σας. Άργησα λίγο σήμερα αλλά εδώ στην Μάλτα είναι ακόμα Μ. Πέμπτη, επομένως είμαι τυπικά συνεπής! Ελπίζω και εσείς στα σχολιάκια σας!

Καλό Πάσχα σε όλες!

ΧΧΧ