Disclaimer: I do not own Twilight. It belongs to the most wonderful woman in the world SM. I do own this sexy version of Edward en shy version of Bella.
A/N A BIG HUGE LONG KISS to; Grazy-twilight-fan - 000-TwIlIgHt-000 - Erika - Florreke - LoveTheWayYouAre - Anoniempje1 - caramelietos - FORGETTHEMASTERROOM - MaaktDatUit - twilightfeverxx - jolientjhn - anon - flyaway03 - sophie - lovetwilight2424 - twilightnargis - jacky en al die mensen die mijn verhaal als favoriet hebben gezet. Dat jullie dit verhaal lezen betekend heel veel voor me!
Hoofdstuk 52 loving a (im)perfect person.
We come to love not by finding a perfect person, but by learning to see an imperfect person perfectly
POVs: Bella
BPOV.
Ik was al een tijdje wakker maar de beelden achter mijn gesloten oogleden waren te mooi om mijn ogen te openen. Beelden over hoe hij me had vastgepakt, beelden over hoe liefdevol hij mijn lichaam had gestreeld en beelden over de passievolle kussen die we gister gedeeld hadden. Edward had me altijd verteld hoe mooi seks kon zijn. Dat het niet altijd zo was als wat hij met die andere meisjes had gedaan. Dat het liefdevol en geweldig kon zijn als je het deed met iemand waarvan je houdt. Ik dacht altijd dat hij een klein beetje overdreef. Maar in tegenstelling tot dat onderschatte hij het juist.
Gisteravond was meer dan geweldig, meer dan perfect. Het was een gevoel dat ik niet kan beschrijven. De emoties die door mijn lichaam gingen, de passie, de liefde die ik voor de man naast mij voel is overweldigend. Ik zag dat op een gegeven moment er tranen bij hem in zijn ogen kwamen en ieder ander zou dat een teken als zwakte vinden en vooral hij laat zijn emoties het liefst nooit zien maar voor mij betekende dit dat dit net zo goed voor hem aanvoelde als dat het voor mij was. Na gisteravond kan ik ook niet begrijpen wat er al die tijd door mijn hoofd ging om dit zolang uit te stellen. Uiteindelijk was het het wachten waard en dat het net hier was gebeurd maakte het natuurlijk helemaal perfect maar waar dit ook was gebeurd, waar we het ook hadden gedaan, het was hoe dan ook geweldig geweest. Die intimiteit tussen hem en mij was niet veranderd door de locatie of tijd. Ik was bang toen hij zei dat het pijn ging doen, dat was eigenlijk iets waar ik helemaal niet over had nagedacht.
Het deed verschrikkelijk veel pijn, het voelde alsof ik van binnenuit verscheurd werd maar de liefdevolle woorden van Edward nam een heel groot van die pijn weg. Hij was geduldig, wist rekening te houden met mij ook al wist ik dat hij daar bang voor was. Het is zo gelopen zoals het hoort en ik kan me geen dag bedenken dat ik gelukkiger wakker ben geworden dan vandaag.
Ik kroop nog even dichter tegen Edward aan voordat ik dan toch eindelijk mijn ogen opende. Een heel klein straaltje licht kroop er tussen de gordijnen door naar binnen en ik was me er nu pas van bewust van de rozenblaadjes die ons omringt. Ik had er gisteren weinig van gemerkt…
Ondanks dat we allebei naakt in slaap waren gevallen had ik het niet koud. En Edward ook niet zo te zien want de dekens waren naar beneden geschopt dus een deel van zijn borst was zichtbaar. Ik nam nu pas echt de kamer helemaal in me op. Alles was zo prachtig, de kleuren, de meubels voelde gelijk als thuis.
Het voelde zo raar om te bevatten. Thuis. Dit was ons huis. We hadden nog net geen half jaar een relatie maar woonden al wel samen. Meeste mensen wachten een paar jaar voor ze die stap gaan zetten maar onze relatie kan je nu ook niet bepaald normaal noemen. Maar dat ik dit met hem kon delen voelde goed, alsof het allemaal hoort. God heeft voor alles een rede en misschien is de rede om ons nog dichter bij elkaar te brengen.
Ik begon het behoorlijk warm te krijgen dus ging ik langzaam rechtop zitten met de lakens onder mijn oksels geklemd zodat ik toch nog bedekt was. Ik pakte een rozenblaadje op en bekeek hem tussen mijn vingers. Hij had hier zo goed over nagedacht. Wie had gedacht dat hij zo'n romanticus kon zijn?
Ik wilde net uit bed stappen omdat ik eigenlijk nodig naar de wc moest maar onderweg verstijfde ik. Op de witte lakens, waar ik had gelegen, lagen kleine opgedroogde bloeddruppels.
Ik probeerde me de nacht van gisteren te herhalen maar kon me niks herinneren dat hij me pijn had gedaan? Het enige wat ik kon herinneren was toen hij voor het eerst bij me naar binnen ging dat het verschrikkelijk veel pijn deed maar kon je daar van gaan bloeden? Edward zou vast denken hoe vies dit is. Straks dacht hij dat ik ongesteld was en dat we het tijdens mijn periode hadden gedaan. Hij zal dit vast en zeker niet leuk vinden. Ik beet op mijn lip en was met mezelf aan het debatteren over wat ik moest doen toen ik het bed naast me voelde verschuiven. Ik schrok toen ik zijn vingers over mijn rug voelde gaan. ''Buongiorno, tesoro.'' Ik voelde hem omhoog komen en zijn lippen tegen mijn schouder drukken. Hij had niks in de gaten en dat wilde ik graag zo houden. Ik probeerde mijn lichaam te verschuiven en op de bloedvlekken te gaan zitten zodat hij ze niet zou zien maar juist door mijn beweging keek hij naar beneden. Ik keek angstig naar hem op want ik wilde niet dat hij dat zou zien en kwaad zou worden maar tot mijn verbazing grinnikte hij. Zijn lippen kwamen dichterbij maar nog voordat hij die van mij aanraakte stopte hij. ''Ik had je waarschijnlijk moeten zeggen dat een meisje de eerste keer bloed, huh?''
Mijn ogen werden groot en hij schudde lachend zijn hoofd voordat me kuste. ''Maak je niet zo'n zorgen,'' zei hij en duwde me weer terug in de kussens. Hij draaide zijn lichaam en hing boven mij, zijn armen aan beide kanten van mijn lichaam. Hij zakte iets en drukte zijn lippen weer tegen die van mij. Een zachte kreun ging over zijn lippen en voelde hoe de druk van zijn kus heftiger werd. Één hand ging over mijn borsten en ik sloot mijn ogen. Doordat hij zichzelf nu nog maar met één arm omhoog hield kwam zijn lichaam tegen die van mij aan. Mijn ogen schoten open toen ik zijn erectie voelde.
''Hoe doe je dat zo snel?'' flapte ik er zonder na te denken uit. Ik begon te blozen zogauw de woorden mijn lippen verlieten maar ik stond echt verbaasd. Hij was nog geen 5 minuten wakker.
Hij begon hard te lachen, zijn tanden fonkelde en zijn ogen schitterde. ''Het ligt er eigenlijk aan wie er onder me ligt,'' zei hij en lachte nog harder toen ik nog erger begon te blozen. Hij schudde nog lachend zijn hoofd. ''Mafkees.'' Ik sloeg mijn ogen neer maar toen ik weer terug naar boven keek zag ik dat zijn ogen waren veranderd. Verlangend. ''Bella, stop daarmee.''
Ik fronste mijn wenkbrauwen. Waarmee?
Maar toen hij zijn lippen op die van mij duwde voelde ik dat ik op mijn lip beet. Ik had niet eens in de gaten dat ik dat deed.
Hij kuste me en streelde me. Zijn lippen gingen naar mijn oor. ''Wat zeg je ervan?''
Ik wist wat hij bedoelde. Hij wilde een herhaling van gisternacht.
Ik wist alleen niet wat ik moest zeggen. Er was nog een lichte pijn beneden van gisteren maar hij had duidelijk zin. Kon ik hem nu niet meer afwijzen?
Hij zuchtte en kuste mijn wang voordat hij in mijn ogen keek. ''Bella, het is niet zo nu we het een keer hebben gedaan je nu gedwongen moet voelen. Als je er geen zin in hebt, als je nog pijn hebt, zeg het dan. Ik wil niet een relatie hebben waar het tussen ons alleen maar om seks gaat.'' Hij lachte. ''En niet te geloven dat ik dat zojuist heb gezegd.''
''Maar jij wilt wel graag?'' vroeg ik zachtjes.
Hij lachte weer. ''Baby, ik ben een man. Ik heb altijd zin. Dus voel je je niet gedwongen om mee te gaan alleen maar omdat ik het wil. Deze shit moet van twee kanten komen. En ja, ik zal waarschijnlijk wel pogingen doen om je over te halen want de eikel die ik ben gaat het niet over zijn hart krijgen om afgewezen te worden. Maar dan moet je gewoon zeggen 'Edward, fuck jezelf' en dan doe ik dat.'' Hij haalde zijn schouders op.
Ik knikte om te laten weten dat ik hem begreep.
''Oke, en om te laten weten dat je me echt begrijpt moet je me nazeggen. 'Edward, fuck jezelf.' ''
Ik wilde net mijn mond openen om hem na te zeggen voordat ik besefte waar hij naar toe wilde. Ik glimlachte. Hij wilde me het 'f' woordje laten zetten. ''Leuk geprobeerd.''
Hij lachte. ''Een man mag toch altijd hopen. Ik bedoel, een paar maanden geleden was je er ook sterk van overtuigd dat je niet met me naar bed wilde. En kijk jij nu, met je kersje gepopt.''
Ik kreunde. ''Wil je het alsjeblieft niet zo noemen?'' Zo klonk het zo vies.
Hij grijnsde. ''Hoe wil je het dan noemen? Ontmaagd, verginità, genomen, van bil gaan, je bloempje geplukt?''
Ik schudde mijn hoofd. ''Je bent ongelooflijk.''
''En toch hou je van me,'' lachte hij.
Ik knikte. Dat kon ik niet ontkennen. ''Onwijs veel. Meer dan af en toe goed voor me is.''
''I'm hurt.'' Hij legde zijn hand over zijn hart. Ik rolde met mijn ogen, duwde hem zachtjes van me af en stapte uit het bed. Hij lachte weer maar ik voelde zijn ogen op mijn lichaam. Maar voor het eerst voelde ik me niet verlegen of onzeker. Er was niets wat hij niet had gezien. Hij vond me aantrekkelijk, ik wond hem zelfs op zoals hij dat altijd zegt, waarom zou ik me dan moeten schamen. Dus ik liep zonder mijn lichaam te bedenken door de kamer. Hij kreunde. ''Cazzo. Dit is geen goede manier om jou niet over te halen vandaag.''
Ik glimlachte naar mezelf omdat het duidelijk effect had maar bereidde me voor toen ik voor de ingang van de inloopkast stond. ''Durf ik hier naar binnen?''
''Waarschijnlijk niet. Alice had de leiding over de klerenkast.''
Ik kreunde en inderdaad; de rekken hingen helemaal vol met jurken, hakken, panty's en andere soort spullen dat ik nooit van mijn leven aandoe. Ik zocht de eerste rek door maar toen ik niks normaals kon vinden besloot ik het maar op te geven. Ik liep naar Edwards deel en pakte een shirt van hem. Ik wist dat ze lang genoeg waren om een deel van mezelf te beschermen. Edward riep dat ik een pyjamabroek voor hem moest meenemen dus pakte de eerstvolgende broek dat ik zag en liep ermee terug naar de slaapkamer. Hij haalde verleidelijk zijn wenkbrauwen op toen hij mij in zijn shirt zag staan. ''Nog steeds geen goede manier om jou niet over te halen vandaag,'' zei hij terwijl hij zijn pyjamabroek aandeed. Hij liet hem wel héél laag op zijn heupen hangen. Toen hij me zag kijken kwam hij naar me toe, kneep in mijn kont en fluisterde in mijn oren; ''Nu is het mijn beurt.'' Hij liep lachend de deur uit richting beneden. Ik versnelde mijn pas en liep hem achterna.
Eenmaal beneden liep hij gelijk naar de keuken. ''Ontbijtje?'' vroeg hij.
Ik knikte en ging aan de bar zitten die in het midden van de keuken stond. Zo kon ik hem bekijken terwijl hij aan het koken was. Hij was aan het zoeken in alle kastjes en lachte toen schaapachtig. ''Ik heb geen fucking idee waar alles ligt hier.''
Na een aantal kastjes te hebben opengetrokken had hij eindelijk de pannen gevonden. Hij haalde wat eieren en spek uit de koelkast en begon een omeletje te maken. Ik was naar hem aan het kijken terwijl hij aan het rondlopen was in de keuken. Hij was net zo ongeduldig als normaal en zette het vuur nog wat hoger toen hij zag dat het nog steeds niet gaar was. Ze lagen nog geen 20 seconden in de pan maar hij zuchtte al ongeduldig. Ik kon het niet laten om te lachen. ''Weet je dat het onbeleefd is om te staren?''
''Dat weet ik.''
Hij schudde zijn hoofd en concentreerde zich weer op het koken. Hij zette ondertussen thee voor mij.
Hij schepte alles op een bord en zette het daarna voor me neer. ''Bon appetit,'' zei hij.
''Grazie,'' lachte ik. Ik nam de eerste hap in mijn mond en sloot mijn ogen. Hoe een simpel eitje zo lekker kon smaken was een raadsel.
Hij maakte nog snel een omelet voor zichzelf en ging tegenover me zitten. We aten een tijdje in stilte en ik wist diep van binnen dat ik dit moment ging verpesten maar na al die tijd was hij eindelijk eerlijk tegen me en er waren nog zoveel vragen waarop ik nog steeds geen eerlijk antwoord op had gehad. ''Edward. Mag ik je iets vragen?''
''Natuurlijk, tesoro. Wat is er?''
''Wat is er nu precies met Sam gebeurd?'' vroeg ik zachtjes. Ik keek twijfelend naar zijn ogen om te kijken of dat hij boos werd en een kleine flits van woede schoot inderdaad door zijn ogen bij het noemen van zijn naam en zijn handen balde zich tot vuisten. Ik beet op mijn lip en wachtte totdat hij kwaad werd maar dat kwam er niet. Zijn ogen stonden twijfelend terwijl hij me aankeek en ontspande langzaam zijn handen. Hij zuchtte.
''Toen Rosalie en ik naar Forks verhuisde naar Carlisle en Esme was ik erg stil. Ik praatte met niemand over wat er was gebeurd en ik sliep nauwelijks door de dromen die ik 's nachts had. Ik kwam regelmatig op het strand van La Push omdat het daar meestal rustig was. De enige persoon met wie ik toen omging was met Jacob omdat hij me nooit pushte om over dingen te praten waar ik niet over wilde praten. Hij lulde altijd maar een eind weg zonder dat ik zelf iets hoefde te zeggen. Sam was bevriend met Jacob en was bijna altijd in zijn buurt. Sam deed altijd net alsof La Push van hem was. Zijn vader Ephraim was een politieagent. Hij heeft altijd geweten wat mijn vader in de maffia deed en deed er altijd alles aan om ze op te pakken, hij had alleen nooit bewijs genoeg, daar was mijn vader veel te slim voor. Door zijn vader wist Sam ook van mijn ouders en op het moment dat hij liet blijken dat hij wist wat er was gebeurd, verloor ik al mijn zelfbeheersing. Alles wat ik al die tijd binnen had gehouden, alles wat ik had opgekropt kwamen er in die jaren daarna dubbel naar buiten. Ik nam het Sam kwalijk dat ik zo was geworden maar op een gegeven moment was ik mezelf zo erg kwijt dat ik alles maar oké vond. Ik vocht met iedereen, ik sliep met iedereen, ik deed iedereen in mijn omgeving pijn. Als ik Sam alleen maar zag voelde ik hoe de woede in me opbolde en kon ik mezelf niet beheersen. Na al die gevechten die ik met Sam heb gehad had hij er op een gegeven moment genoeg van. Ik had niemand om wie ik gaf, waar ik pijn mee gedaan kon worden behalve als het over Rosalie ging. Niemand hoefde haar aan te kijken, haar aan te raken of iets verkeerds tegen haar te zeggen of ik flipte. Sam wist dat en gebruikte dat tegen me. Hij zei dat Rosalie het verdiende dat ze verkracht was, dat ze niet beter dan die shit was. Hij zei dat ik hetzelfde als mijn vader was, dat ik later ook een moordenaar werd net zoals hem.'' Ik zag dat hij zichzelf weer boos aan het maken was dus ik legde een hand op zijn hand. Hij legde zijn andere hand eroverheen en ik voelde hoeveel hij zijn armen en handen aan het aanspannen was. ''Ik flipte op dat moment, Bella. Ik was zo fucking pissig dat hij dat recht in mijn gezicht durfde te zeggen dus ik vertrok zonder nog iets te zeggen. Het enige wat ik zag was zwart voor mijn ogen en het enige wat mij op dat moment rustig kon maken was Sams dode lichaam. Dat is wat ik dacht tenminste.
Binnen no time bevond ik mijzelf in La Push, met mijn pistool in mijn handen. Ik zag dat hij in zijn auto zat en ik begon te schieten. Ik wist dat ik moest stoppen maar ik kon het gewoon niet. Die woede door mijn lichaam was zo intensief dat ik fucking bleef schieten. De auto begon te roken. Hij ontplofte net nadat Sam uit de auto was gesprongen. Ik was niet tevreden, ik had niet gekregen wat ik wilde, waar ik voor was gekomen. Ik richtte mijn pistool op Sam. Ik wist hoe ik moest schieten, ik wist hoe ik door middel van één kogel hem kon laten stoppen met ademen. En net toen ik de trekker wilde overhalen kwam zijn vader naar buiten en zag ik Rosalie huilend naast me staan. Ze had me al die tijd geroepen en me proberen tegen te houden maar door die zwartheid voor mijn ogen wist ik niet eens dat ze er was. Ephraim wilde me opsluiten maar Carlisle zorgde ervoor dat dat niet gebeurde. Sindsdien mag ik geen voet meer over de grens naar La Push zetten.''
Hij stopte en keek naar beneden. Hij vermeed mijn blik. En eerlijk gezegd wist ik niet wat ik moest zeggen. Ik was geschokt door de waarheid maar wat had ik anders verwacht? Ik had kunnen weten dat het iets ernstigs zou zijn. Edward zou nooit geheimzinnig doen over een 'normale' gevecht. Het moest wel iets ernstiger zijn dan dat.
Toen ik niks zei begon hij langzaam zijn handen terug te trekken. ''Het spijt me. Ik had het je eerder moeten vertellen. Ik weet dat je nu walgt van me.''
''Edward, hoe kun je dat nou zeggen?''
''Hoe kan ik dat niet zeggen, Bella?'' Hij keek eindelijk naar me op en ik zag iets in zijn ogen wat ik nog nooit bij hem heb gezien. Schaamte. Ontkenning. ''Ik heb net bekend dat ik iemand heb willen vermoorden. Hoe kan je daar nu niet mee zitten?''
Ik pakte langzaam zijn hand weer. Hij wilde hem weer terugtrekken maar ik hield hem stevig vast. ''Dat is al een lange tijd geleden-''
Hij onderbrak me. Hij trok zijn hand weer terug en stond geïrriteerd op. ''Daar gaat het niet om! Het gaat er niet om dat het al tijden geleden is. Het fucking punt is dat ik het zo weer zou doen.''
Ik schudde mijn hoofd en stond ook op. ''Je kunt me nu niet meer afschrikken.''
''Waarom denk je dat ik zo uitviel toen ik hem naast jou zag staan? Waarom denk je dat ik hem gelijk aanviel terwijl hij alleen maar naast jou stond? Omdat ik nog steeds diezelfde fucking woede voor hem voel als toen. Alles wat hij aanraakt maakt hij kapot, Bella. En ik zweer 't je, als ik hem nog één keer bij jou in de buurt zie staan dan maak ik hem kapot. Dan ga ik hem deze keer wel raken.''
''Edward, stop.'' Hij maakte me bang als hij zo aan het praten was.
''Waarom? Je weet alles nu toch al. Je kunt het net zo goed helemaal weten.'' Zijn ogen waren razend maar hij had een stiekeme glimlach op zijn gezicht. Ik wist wat hij aan het doen was.
''Stop, alsjeblieft. Ik geef om je. Dit zijn weer die tekenen waar ze me voor gewaarschuwd hebben. Je kunt me niet meer afschrikken en je kunt me helemaal niet meer wegduwen. Ik hou van je en ik weet dat je van mij houdt. Dus stop met me weg te duwen. Ik ga je niet verlaten en ik ga je geen pijn doen. Houden van iemand hoeft geen pijn te betekenen. Ik weet dat jij dat gelooft maar ik ga je bewijzen dat het helemaal niet zo hoeft te zijn. Ik ga zorgen dat je die pijn nooit meer hoeft te voelen, niet als het aan mij ligt in ieder geval.''
Zijn glimlach verviel en zijn ogen stonden verwart. Hij zuchtte. ''Het spijt me.''
''Niet doen.'' Ik liep naar hem toe en sloeg mijn armen om hem heen. Ik legde mijn hoofd tegen zijn borst en na wat aarzeling sloeg hij ook zijn armen om mij heen. ''Ik weet dat je het onbewust doet. We hadden afgesproken om geduldig met elkaar te zijn, weet je nog? Ik ben wel heel blij dat je eerlijk tegen me bent, ook al denk jij dat de waarheid niet altijd goed voor me is.'' Ik drukte mezelf dichter tegen hem aan en verwelkomde zijn warmte.
Hij kuste mijn voorhoofd voordat hij mijn hand pakte. ''Kom, ik wil je wat laten zien.''
Ik keek verbazend naar hem op maar volgde hem toch naar boven. Hij knielde naast een kastje in de slaapkamer en haalde er iets uit. Ik kon niet zien wat het was want hij stopte het gelijk in zijn zak. Hij trok me mee door de slaapkamer en door een dubbele glazen deur. We stonden boven op het balkon dat uitkeek op onze tuin. Het was eerlijk waar adembenemend. Er stonden fonteinen, rozen, bankjes, allerlei verschillende bloemen. Daarachter was een groot weiland, met gras en bomen.
''Esme?'' vroeg ik toen ik terug naar de tuin keek.
Hij schudde zijn hoofd. ''Rosalie.'' Ik keek geschokt. Had Rosalie dit allemaal in elkaar gezet? Ik had gedacht dat het van Esme geweest moest zijn omdat het er zo professioneel en zo prachtig uitzag maar Rosalie had een geweldig idee moeten hebben gehad. ''Het lijkt op de tuin van ons huis,'' legde hij uit toen hij me verbazend zag kijken. Ik wist dat hij het huis van zijn echte ouders bedoelde.
Plotseling draaide hij zich naar me toe, zijn ogen serieus. Hij pakte mijn hand vast en met zijn andere hand reikte hij naar zijn zakken. ''Er is nog iets wat ik je wilt geven. Ik weet dat ik soms moeilijk ben om mee te zijn en dat ik het niet altijd goed laat zien maar ik wil dat je weet dat ik ontzettend veel van je hou. Ik zou niet weten wat ik zou moeten doen als jij niet in mijn leven was gekomen. En daarom wil ik je dit geven,'' zei hij. Hij haalde zijn hand uit zijn zak en ik voelde hoe mijn hart 20 keer sneller begon te kloppen. Hij keek zenuwachtig toen hij het doosje uit zijn zak haalde en de ring in het doosje zichtbaar maakte. Ik hapte naar adem en het voelde alsof ik ieder moment flauw kon gaan vallen. Hij kon dit niet serieus menen? Dit kon niet, hij kon niet zo stom zijn. Charlie zou hem vermoorden.
Hij keek terug naar mijn ogen en zag de doodsangst. ''Rustig aan, Bella. Ik doe je geen aanzoek. Ik wil je alleen… ik wil je dit alleen geven als een belofte. Dat deze ring staat dat ik van je hou en dat ik je nooit alleen laat. Dat ooit, op een dag als we er allebei klaar voor zijn, deze ring wordt verplaatst door een echte huwelijksring. Want op een dag wil ik op één knie gaan zitten en je een aanzoek doen. En ik hoop als hel dat je dan 'ja' zegt. Ik zou niet weten wat ik zou moeten doen als je besloot niet de rest van je leven met mij door te brengen.'' Hij haalde de ring uit het doosje en hield hem vragend voor mij vast. Ik beet op mijn lip en liet langzaam mijn hand ontspannen waarvan ik niet wist dat ik die tot een vuist had gebald. Toen ik mijn vingers strekte en hij de ring langzaam om mijn vinger schoof kwam er een glimlach op zijn gezicht, zo prachtig, dat ik dacht dat ik even verblind werd. Ik heb nog nooit een stralender glimlach bij hem gezien dan nu. Zijn lach toverde een glimlach op die van mij. Hij was betoverend met van die kleine rimpeltjes rond zijn ogen.
Hij was prachtig en ik werd verwarmd met het gevoel dat hij echt van mij is. En blijft, voor altijd. Want hij wil dit net zo graag samen delen met mij als dat ik dat met hem wil doen.
Uit het niets sloeg hij zijn armen om mij heen en draaide me in een rondje. Hij kuste me gepassioneerd, keer op keer. Als ik enige twijfels had dan werden die nu meteen mee weggehaald als ik hem zo zag. Dit was iets waar ik geen spijt van zou krijgen. Nooit.
Onze kus werd verstoord door de deurbel. Edward zuchtte geïrriteerd. ''Ik denk dat je je maar moet gaan aankleden, tesoro.'' Hij liet zijn ogen over mijn lichaam gaan terwijl een klein vonkje lust door zijn ogen schoot. ''Niet dat ik wil dat je je gaat omkleden maar als die flikkers beneden zijn dan wil ik niet dat ze met hun typische hormonen op je gaan geilen.''
''Edward!'' zei ik geschokt en sloeg hem zachtjes tegen zijn schouder aan.
Hij grinnikte alleen maar. Hij kuste me nog een keer en liep toen weer terug door de slaapkamer naar beneden.
Ik draaide me glimlachend om terwijl ik nog een keer over de tuin keek en het bos wat erachter lag. Ik zuchtte gelukkig. Ik zou Charlie en Renee nooit genoeg kunnen bedanken voor hun idee om naar Forks te verhuizen. Ik was de gelukkigste vrouw op aarde en er was niemand die dat van mij af kon nemen. Terwijl ik nog een laatste keer van het uitzicht genoot zag ik iets in de verte. Ik kneep mijn ogen samen om beter zicht te hebben en ik zwoor dat er een persoon, gekleed in zwart, net achter een boom ging staan.
Een koude wind vloog voorbij en ik kreeg kippenvel over mijn hele lichaam. Ik draaide me om en liep terug naar de slaapkamer.
Ik liep zonder echt te kijken de inloopkast in en haalde het eerste waarvan ik zag dat het van mij was uit te kast. Al aantrekkend liep ik door naar de aangrenzende badkamer en poetste mijn tanden en haalde snel een borstel door mijn haren.
Zonder verder nog in de spiegel te kijken liep ik naar beneden, dichter naar de stemmen toe.
Ik was de woonkamer nog niet binnen of ik voelde een harde knal tegen mijn lichaam. ''O Bella. Dit is zó geweldig. Ik kan niet geloven dat jullie hier zijn. Dat dit van jullie is. Wat vond je van de klerenkast?'' Alice liet me los en keek me met hoopvolle ogen aan.
Ik keek even snel de kamer rond. Rosalie, Emmet, Jasper, Angela, Ben en Edward zaten allemaal grijnzend mij aan te kijken. ''Eh… geweldig Alice.''
''Jippie!'' Ze deed een klein sprongetje en klapte in haar handen. ''Zie je wel Rose,'' zei ze en ze strak haar tong naar Rosalie uit. Die rolde alleen maar met haar ogen. ''Ik kan niet wachten tot kerstmis. Dan komen er nog een hele hoop bij!'' Alice huppelde terug naar Jasper en ging naast hem zitten. Jasper schudde met zijn hoofd en pakte haar hand in een poging haar te kalmeren.
Rosalie stond op en omhelsde me. ''Ik hoop dat je het mooi vind.''
Ik knikte. ''Het is echt prachtig, Rosalie. Dankjewel voor het meehelpen.''
''Dit klonk iets oprechter dan dat je naar Alice was.'' Ze lachte en nam me toen mee naar de bank. De jongens gingen aan de andere kant van de woonkamer zitten voor de televisie terwijl Rosalie, Alice, Angela en ik samen in de andere zoek zaten.
Angela legde haar hand over die van mij. ''Ik ben blij voor je,'' zei ze terwijl ze nog één verlangde blik naar Edward wierp.
''Dankje, Angela.'' Ik kon het niet helpen om schuldgevoelens te krijgen tegenover Angela. Dit was alles wat zij wilde.
''Je straalt,'' zei Alice opeens, doodserieus.
Ik keek naar Alice en kon het niet helpen om te lachen.
Alice' ogen werden groot en een grijns kwam er op haar gezicht. Rosalie leunde naar mij toe. ''En… hoe was hij?'' fluisterde ze.
Ik hapte naar adem. ''Rosalie!'' riep ik geschokt.
''Wat?'' zei ze, met geen een sprankje schaamte in haar ogen. Ze was precies hetzelfde als Edward. ''Was hij zo slecht?''
Ik sloeg mijn hand voor mijn mond. ''Nee, helemaal niet. Maar ik wil dit gesprek niet voeren nu,'' zei ik zachtjes terwijl ik naar de jongens wenkte. Ze waren op nog geen 5 meter afstand en konden alles horen.
Maar nog voordat Rosalie kon reageren begon Alice te gillen, zo hard dat ik dacht dat ik doof zou worden.
''Alice, what the fuck?'' riep Edward en kwam naar ons toe. Ze had de aandacht van hun ook al getrokken. Edward was net bij Alice en wilde zijn hand voor haar mond doen voordat ze opsprong en mijn hand pakte.
''WIE, WAT, WAAR?'' gilde ze en wees naar de ring om mijn vinger. Doordat ik mijn hand voor mijn mond had gedaan, had ze de ring om mijn vingers gezien. Alle ogen waren nu doodserieus op mij gericht en ik zat met mijn mond vol tanden, mijn hoofd knalrood. Edward daarentegen stond er weer compleet kalm bij. ''Chill the fuck out, Alice. Het is geen verlovingsring. Althans… nog niet.''
Ze keek van de ring naar Edward en weer terug. Ze stond op en ging naast Edward staan. Uit het niets sloeg ze hem hard tegen zijn achterhoofd aan. ''WAT DAN?''
Mijn ogen werden groot. Ik kon niet geloven dat ze hem echt had geslagen en ik bereidde me voor op zijn reactie. Edward leek alleen te verbaasd te zijn om boos te worden.
''Ben je op zijn minst op één knie gaan zitten?'' vroeg ze. Edward wreef over de plek heen waar ze hem net had geslagen, nog steeds verbaasd. ''Nou? Heeft hij dat gedaan?'' vroeg ze nog een keer terwijl ze naar mij keek.
Ik schudde mijn hoofd. ''Nee, maa-''
Alice haalde weer uit maar Edward ontweek deze keer. ''Alice, what the fuck. Stop met slaan.''
Ze snoof. ''Je bent echt een idioot. Als het geen verlovingsring is wat is het dan wel?'' Ze stond met haar wenkbrauwen opgetrokken naar ons te kijken.
''Het is een beloftering. Een belofte dat ik ooit, Alice, ooit, haar ten huwelijk zal vragen.''
Ze sloeg haar armen koppig over haar armen. ''Je had nog op één knie moeten gaan zitten.''
Edward rolde met zijn ogen. ''Whatever. Ik weet hoe ik mijn vriendin moet behandelen, Alice. Dit was genoeg voor haar.'' Hij keek via zijn ooghoeken naar mij opzoek naar een teken dat hij gelijk had. Twijfelde hij nou een keer echt aan zichzelf?
Ik glimlachte. ''Ik vond het romantisch.''
Edward grijnsde. ''Zie je nou wel.''
Alice liep naar me toe en pakte mijn hand weer vast terwijl ze de ring aandachtig bekeek. ''Simpele ring, maar wel witgoud. Dit moet je een hele hoop geld gekost hebben. Wacht. Is dit een echte diamant?'' zei ze en wees naar het glinsterende bolletje midden in de ring.
''Een diamant?'' vroeg ik geschokt terwijl ik met grote ogen naar Edward keek. Diamanten zijn duur…. Diamanten zijn ontzettend duur…
Hij schraapte zijn keel. ''Nu is het wel weer genoeg, Alice. Geef Bella wat ruimte,'' zei hij terwijl hij mijn blik ontweek. Had hij nou echt een diamant gegeven?
Rosalie stond op en sloeg haar arm om Edward heen. ''Wie had ooit gedacht dat mijn kleine broertje een romanticus kon zijn?'' Ze lachte toen hij geïrriteerd keek.
''Weet je hoe makkelijk het is om jullie nu allemaal een voor een het huis uit te schoppen. Het is nu tenslotte mijn huis.''
''Eh bro, wij doen toch niks,'' riep Emmet terwijl hij naar Jasper en zichzelf wees.
Edward rolde met zijn ogen en plofte op de bank. ''Whatever. Ik geef het op. Jullie fuckers doen maar waar je zin in hebben.''
''Edward. Carlisle en Esme vroegen of dat we met zijn alle kerstmis bij ons vieren. Ze wisten niet waar jullie zouden zijn maar ze zouden het erg leuk vinden als jij en Bella dit jaar gewoon bij ons zijn,'' zei Rosalie.
''Whatever.''
Ze zuchtte. ''Bella?''
''Dat lijkt me geweldig. Dankjewel voor de uitnodiging.'' Ik glimlachte.
''Natuurlijk, je hoort bij de familie nu.''
''Maar dan nog. Als jullie me er niet bij willen hebben dan begrijp ik dat.''
''Doe niet zo belachelijk, Bella.''
''Maa-''
''WHATEVER, Bella,'' riepen Rosalie en Edward tegelijk.
''JINX'' riep Emmet erna en grijnsde toen Rosalie en Edward tegelijk chagrijnig achterover gingen zitten en gingen mokken dat ze niks meer mochten zeggen totdat een van ons hun naam zei.
Edward keek me smekend met zijn ogen aan. ''Ehhhh.. wat gaan we eten vanavond, Edward?'' verzon ik snel.
Hij grijnsde naar Emmet en stompte hem tegen zijn arm. ''Ik zou maar snel de andere naam zeggen als ik jou was, Emmet. Ze kijkt niet zo fucking blij,'' zei hij terwijl hij naar Rosalie keek.
De grijns van Emmet verdween gelijk toen Rosalie hem een blik gaf dat betekende geen seks vanavond.
Hij keek geschokt. ''Rosalie?'' piepte hij zachtjes.
Ze stond op, sloeg hem hard tegen zijn schouder en liep zonder verder iets te zeggen de deur uit. Ze grijnsde en knipoogde nog een keer naar ons toen Emmet niet keek.
Hij keek geschokt op. ''Oeps,'' zei hij voordat hij achter Rosalie aanrende. ''Rose, baby. Wacht nou even. Het was maar een grapje! Echt... loop nou niet zo snel.'' Zijn stem verdween in de verte.
Edward lachte hard. ''Wat hebben jullie fuckers het toch maar moeilijk,'' zei hij tegen Jasper.
Jasper zuchtte. ''We moeten ermee zien te leven.''
''Au, Alice!'' riepen Edward en Jasper tegelijk. Alice had ze allebei tegen hun schouder geslagen en liep toen ook de deur uit.
''Ehhh… jinx?'' zei ik zachtjes vervolg door een niet al te blije gezichten.
Buongiorno: Goedemorgen.
Verginità: ontmaagd
Cazzo: fuck
Bon appetit: Eet smakelijk.
Grazie: dankjewel
A/N Het is bijna voorbij met de weinig drama hoofdstukken. Tamtadammmmm
Don't forget to show me some love
liefs
anoek013
