ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΑΡΑΝΤΑ ΕΝΝΙΑ

Δεν μπορείτε να διανοηθείτε τον πόνο μου με καταβάλει εκείνη την στιγμή. Είναι λες και όλος ο κόσμος έχει πέσει πάνω στους ώμους μου και παλεύω να τον σηκώσω. Δεν μπορώ να κλάψω˙ δεν έχω την δύναμη ούτε αυτό να κάνω. Κάθομαι μονάχα μέσα στα σκοτάδια, ούτε ξέρω σε ποιο μέρος του κάστρου, και κοιτάζω απλανώς μπροστά μου μα στην πραγματικότητα δεν βλέπω τίποτα.

Πώς μπόρεσε να μου το κάνει αυτό; Πώς μπόρεσε να είναι ακόμα μαζί της μετά από όλα όσα είχαμε περάσει οι δυο μας; Μετά από όλα όσα μου είχε υποσχεθεί, μετά από όλα όσα είχα θυσιάσει εγώ για εκείνον; Μετά από όλα αυτά τα φιλιά και τα χάδια και τις υποσχέσεις; Δεν τον ενδιέφερα καθόλου; Δεν έδινε δεκάρα τσακιστή για εμένα και τα αισθήματα μου; Δεν ήμουν παρά μία καβάτζα για όταν έλειπε η κατσίκα του;

Δεν ξέρω πλέον τι να σκεφτώ και τι να πιστέψω. Είχα πάρει ως δεδομένο τα λόγια του και για ακόμα μία φορά είχα βγει η χαμένη. Η ηλίθια Λίλι που έχαψε τα παραμύθια της Χαλιμάς. Ήθελα πάντα να είμαι πριγκίπισσα. Έτσι με φώναζε ο μπαμπάς μου από μικρή. «Η πριγκίπισσα μου». Άργησα πολύ να μάθω ότι δεν υπάρχουν πριγκίπισσες. Άραγε αυτήν την φορά το πήρα το μάθημα μου;

«Έφαγα όλο σχολείο για να σε βρω.»

Η γνώριμη βαθιά φωνή. Σηκώνω απότομα το κεφάλι μου και τον βλέπω να ξεπροβάλει σαν όραμα από τις σκιές. Μισοκλείνω τα μάτια μου νομίζοντας ότι ονειρεύομαι. Πρέπει να έρθει και να καθίσει δίπλα μου πιάνοντας τα χέρια μου στα δικά του, για να αντιληφθώ πως είναι όντως αληθινός. Τα φέρνει στα χείλη του και τα φιλάει απαλά. Καταφέρνω να δώσω την εντολή στον εγκέφαλο μου και να τα τραβήξω μακριά του. Δεν με αφήνει ασκώντας περισσότερη δύναμη.

«Μην μου θυμώνεις.»

«Δεν της το είπες,» ψιθυρίζω κουρασμένα.

Κατεβάζει το κεφάλι του.

«Δεν μπορούσα.»

Ενώνει πάλι το βλέμμα του με το δικό μου.

«Το ήθελα, αλλά δεν μπόρεσα. Ήταν το πρώτο πράγμα που θα της έλεγα, αλλά με πρόλαβε εκείνη.»

Σταματά για λίγο και παίρνει μία βαθιά ανάσα.

«Η μητέρα της έχει καρκίνο. Δεν της μένουν παρά μερικοί μήνες ζωής.»

Κρύος ιδρώτας με λούζει.

«Αυτό είναι πολύ λυπηρό.»

«Ναι, είναι. Για αυτό δεν κατάφερα να της πω να χωρίσουμε. Είναι συναισθηματικό ράκος και πλησιάζουν οι εξετάσεις. Αν την εγκαταλείψω τώρα, τότε δεν θα έχει κανέναν. Δεν είμαι πλέον ερωτευμένος μαζί της, αλλά την αγαπώ ως άνθρωπο και θέλω να είναι καλά. Δεν, δεν γίνεται να την αφήσω μόνη.»

«Θα μείνεις μαζί της από οίκτο;» ρωτάω δεικτικά.

«Προσπάθησε να καταλάβεις, μωρό μου.»

«Μην με λες έτσι,» τον κόβω απότομα.

Με κοιτάζει με θλιμμένη έκφραση.

«Σε παρακαλώ, μην το κάνεις αυτό. Τι θα ήθελες; Να της γυρίσω την πλάτη σε μία τόσο δύσκολη στιγμή; Ούτε στον εχθρό μου δεν θα φερόμουν έτσι. Αν μην τι άλλο οι οικογένειες μας είναι όλοι φίλοι.»

Το ξέρω και ντρέπομαι που αισθάνομαι έτσι για την Αλίσια, ενώσω της συμβαίνει κάτι το τόσο τρομερό. Όμως για ό,τι έχει να κάνει με τον Άλεξ γίνομαι φοβερά εγωίστρια. Δεν με ενδιαφέρει τίποτα άλλο.

«Τι θα γίνει με εμάς;»

«Χρόνο μόνο σου ζητάω. Μετά τις εξετάσεις θα της το πω. Στο υπόσχομαι.»

Χρόνο. Πάντα χρόνο ζητάει.

«Και δηλαδή θα είστε ακόμα ζευγάρι;»

«Τι εννοείς;»

«Τι εννοώ!» θυμώνω. «Εννοώ θα είστε ζευγάρι, θα φιλιέστε και θα το κάνετε;»

«Πού…» ξεκινά να πει.

«Ξέρω ότι έχεις ολοκληρωμένες σχέσεις μαζί της,» τον διακόπτω εκνευρισμένα. «Δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι αν θα συνεχίσεις να ολοκληρώνεις τα πράγματα,» επισημαίνω με σφιγμένα δόντια.

Αποφεύγει για μία ακόμα φορά την ματιά μου.

«Είσαι απίστευτος!» πετάγομαι όρθια επάνω. «Μου ζήτησες να χωρίσω με τον Ίαν, επειδή δεν άντεχες να είμαι με κάποιον άλλον, και τώρα μου λες μέσα στα μούτρα ότι θα παραμείνεις μαζί της;»

Με μία κίνηση έχει σηκωθεί και εκείνος στα δύο του πόδια και με έχει πιάσει από τους καρπούς ακινητοποιώντας με.

«Δεν θέλω καμία άλλη εκτός από εσένα,» μινυρίζει επάνω στα χείλη μου. «Δώσε μου λίγο χρόνο. Μόνο μέχρι να τελειώσουν οι εξετάσεις.»

Κλείνω σφαλιστά τα βλέφαρα μου προσπαθώντας να συγκεντρωθώ, αλλά η μυρωδιά και η θέρμη του κορμιού του με βραχυκυκλώνουν. Το μυαλό μου γυρίζει τέσσερις μήνες πίσω, σε ένα σκοτεινό βαγόνι του Χόγκουαρτς Εξπρές, τότε που μου ζητούσε πάνω-κάτω το ίδιο πράγμα με άλλα λόγια. Τότε είχα πει όχι και η μοίρα με είχε φέρει ξανά στο ίδιο προσκήνιο. Όλα σκατά και όλα δύσκολα.

«Μέχρι να τελειώσουν οι εξετάσεις,» ψελλίζω ελπίζοντας πως αυτήν την φορά παίρνω την σωστή απόφαση.

Μόνη μου επιβεβαίωση το φλογισμένο του στόμα επάνω στο δικό μου.


Πώς σας φαίνεται η απόφαση της Λίλι; Τι θα κάνατε εσείς στην θέση της; Ξέρω πως είστε ήδη αρκετά εκνευρισμένες μαζί της, όμως θα αφήνατε τον έρωτα της ζωής σας αμαχητί; Περιμένω τα σχολιάκια σας!

Ευχαριστώ την Νέλι και την maromonkey για το υπέροχο feedback τους με τις διορατικές παρατηρήσεις!

Συνεχίστε να με εμπνέετε!

ΧΧΧ