Hallo iedereen,

Goedenacht hier is weer een nieuw hoofdstuk, ik hoop dat jullie ervan genieten. En Coco hierin zit weer een kleine hint over wat je mij laatst vroeg, ik hoop dat je hem spot veel meer zul je voorlopig niet krijgen. En mannen, ik hoop dat duidelijk is dat hakken martelwerktuigen zijn die je er zoveel beter uit zien, vooral als je er niet op kunt lopen en je date nodig hebt om met een opgeheven hoofd te kunnen lopen.

Met Vriendelijke Groet

een boekenworm


Hoofdstuk 48 Percy en Brighid

In januari waren alle beslissingen genomen hoe de bruiloft eruit zou komen te zien, nu moesten alleen de individuele onderdelen nog geregeld worden. De winkels waren vaak alleen tijdens de normale werktijden open, momenten waarop Harry aan het trainen was. Of het nou theorie was, of meelopen met een oudere schouwer maakte niet uit. Hij kon er niet vandaan om de verschillende winkels te bezoeken, waardoor de grootste last op Ginny viel. Die daar met hulp van Hermelien tot nu toe goed mee wegkwam. Zij vond dit niet erg als het Harry zou lukken de huwelijksreis te plannen in de weinige vrije uurtjes die hij had.

Het waren lange dagen die hij moest maken, als een van de jongste kreeg Harry vaak de nachtelijke rondes die de schouwers op verschillende locaties liepen toebedeeld. Waarbij van hem verwacht werd dat hij daarnaast overdag de theorie bestudeerde en andere lessen volgde. Het enige voordeel was dat zijn rondes vaak samen met Ron gelopen werden, die er net zo vermoeid uitzag als Harry. Meestal zodra hij dan ook thuiskwam ging hij gelijk op bed om na een paar uur slaap weer terug naar zijn werkzaamheden te moeten terugkeren. Ginny was zowel een vloek als een zegen, ze wilde haar flat in Holyhead niet opgeven ondanks dat ze praktisch elke nacht bij Harry op het landgoed sliep. En hoewel Harry het fantastisch vond om haar te zien bijna elke keer als hij thuiskwam, was hij dan altijd zo vreselijk moe dat hij tot nauwelijks meer dan slapen in staat was. Iets waar Ginny zich dan weer aan ergerde, en als ze dat dan uitsprak volgen de vonken in het rond.

Harry wist hoe fel Ginny kon zijn, dat hadden haar broers hem wel verteld. Maar om al haar frustratie onverminderd op hem af te zien komen, was de eerste keer even slikken. Het deed hem denken aan die eerste keer dat hij mevrouw Wemel zag, en ze haar zoons berispte omdat ze Harry bij de Duffelingen bevrijd hadden. Het ergste was, dat na haar longen uit haar lijf geschreeuwd te hebben, ze naar de haard liep en vertrok. Ze liet hem die nacht alleen achter.

Die nacht was verschrikkelijk, het was niet zo zeer dat hij alleen in bed lag. Maar dat ze van hem was weggelopen, was hetgeen wat hem het meest pijn had gedaan. Het was één van de langste nachten die hij had meegemaakt, de hele nacht lukte het hem niet om in slaap te vallen. De hele tijd speelde de ruzie door zijn hoofd, en zelfs in zijn dromen schelde haar stem door. Hoe het was toen hij haar alleen liet en dat het nu weer leek te gebeuren. Het was verschrikkelijk, alles wat hij die eerste keer na de val had verwacht was er die avond uitgekomen. Het moment dat Titania binnen was komen lopen, was voor Harry's gevoel vlak nadat hij eindelijk in een droomloze slaap was gevallen. Met frisse tegenzin stond Harry op, douchte zich, kleedde zich aan en probeerde vervolgens het ontbijt dat Puck voor hem neerzette op te eten. Met grote moeite wist hij een deel van het ontbijt naar binnen te werken voor hij met het haardrooster naar het ministerie ging.

Vermoeid liep hij naar de studiezaal, waar de taken van die dag onder de aankomend schouwers verdeeld werden. Net zoals dat een deur verderop in de briefing en debriefing ruimte met de ervaren schouwers gebeurde. 'Vanavond gaan jullie met de partnergroep trainen, die hebben een paar nieuwe partners nodig.' Vertelde Futhark voor ze hun naar de theorieruimte bracht, waar ze de theorie van die avond doorkregen. Samen met hun eigen lessen. Harry wist niet wat hij van hun opdracht van die avond vond, het zou in ieder geval niet erg laat worden en hij kon wat nachtrust inhalen. Ook twijfelde hij nou over wat erger was, aan Ginny worden gekoppeld en door haar vervloekt worden of de hele avond zien hoe goed ze met de andere omging.

'Gaat het Harry?' Vroeg Julliet halverwege de dag.

Harry zuchtte, zelfs ondanks de lunch die hij net naar binnen had gewerkt voelde Harry zich erg vermoeid. 'Oh gewoon, weinig slaap. Je kent het wel,' zei Harry die probeerde te doen alsof er niks aan de hand was.

Julliet keek Harry nog eens aan, hij probeerde niet in haar ogen te kijken. Hij kende haar vermogens als Legillimens inmiddels goed genoeg, om te weten dat als hij haar niet over de ruzie tussen hem en Ginny wilde vertellen hij haar niet aan moest kijken.

'Is dat alles?' Vroeg ze vervolgens. Oh nee, ze vermoed iets. Dacht Harry.

'Nee,' zei hij met trillende stem. Terwijl hij zijn uiterste best deed zichzelf in te houden.

Vervolgens leek ze het over een andere boeg te gooien. 'En heb je zin in vanavond, trainen met de partnergroep? Ik geloof niet dat jij dat al eerder had gedaan, toch?'

'Nee, dat heb ik inderdaad niet gedaan. Hoe gaat dat eigenlijk in zijn werk?' Vroeg Harry vervolgens.

'Niet zoveel anders van onze trainingen, ik bedoel ze hebben niet dezelfde stof en voor velen van hun is het een herhaling. Het is dan ook alleen de eerste drie jaar dat ze met een van ons uitgaan verplicht, daarna krijgen ze een programma over welke stof wanneer behandeld wordt en dan kunnen ze zich inschrijven voor de verschillende lessen. Zo weet Futhark hoeveel van ons ze moet gebruiken als tegenstanders.'

Harry knikte begrijpend, Futhark vroeg inderdaad zelden aankomend schouwers. Meestal waren er genoeg schouwers die hun vrije avond wilde opgeven om de familieleden van schouwers te trainen. 'Waarom hebben ze ons vanavond nodig?' Vroeg Harry die nu hij erover nadacht het vreemd was dat alle tweedejaars opgeroepen waren.

Dit keer was het Julliet die zuchtte, zij had vaker met de partnergroep getraind wist Harry. 'Je weet toch dat Legillimens en Occlimens op het programma staan vanavond.' Voor de tweede maal knikte Harry bevestigend, hij had zijn studiemateriaal vluchtig doorgelezen. 'Nou het is zo dat de meeste van deze dames hun theorie hiervan graag opgefrist willen hebben, en een extra oefening om te kijken hoe beschermd hun geest is vinden de meeste ook een goed idee.'

'Dat begrijp ik, maar hoe gaan we oefenen. Ik bedoel, ik moet toch niet proberen Ginny's of Hermeliens geest binnen te komen?'

Julliet knikte, 'dat is precies wat de bedoeling is. Hoe bekender je tegenstander, hoe moeilijker je verdedigen ertegen is.'

Precies wat Harry nodig had, die avond zou hij Ginny voor het eerst sinds de ruzie te zien krijgen. En dan zou hij de opdracht krijgen om te proberen in haar geest in te breken. 'Net mijn geluk,' mompelde Harry.

'Wat zei je?' Vroeg Julliet.

'Oh niks,' zei Harry onschuldig terwijl hij opstond om terug naar de les te gaan.

Ditmaal wilde Julliet wel perse weten wat er nou precies aan de hand was, bemerkte Harry nadat ze haar hand op Harry's schouder had gelegd. Julliet draaide hem in een beweging om en dwong hem haar recht aan te kijken, waarna er een gevecht van wilskracht tussen hun twee uitbrak. In stilte stonden ze tegenover elkaar, en uiteindelijk won Julliet het gevecht. Waarna ze in zijn geest de gebeurtenissen doorzocht die gebeurt waren sinds hij het Ministerie de avond ervoor verlaten had. 'Oh Harry,' zei Julliet toen ze zich eindelijk terugtrok uit zijn geest. 'Het spijt me,' zei ze treurig waarna ze snel doorliep naar de studiezaal.

Ook Harry liep langzaam terug naar de studiezaal, terwijl hij zich ondertussen afvroeg waar Julliet nou spijt van had. Niet dat hij daar echt antwoord op verwachtte, Julliet was niet iemand die zichzelf verduidelijkte als iemand het niet in één keer begreep.

De rest van de middag verliep in stilte, betreft persoonlijke gesprekken dan. De schouwerslessen waren zelden stil en discussies werden duidelijk aangemoedigd. 's Avonds echter zouden ze in het grootste lokaal zich moeten melden, werd hun gezegd voor ze een uurtje pauze kregen om te eten. Voor ze 's avonds de partnergroep moesten helpen. Jeremy, Julliet en Mohammed nodigde Harry uit om samen met hun wat te gaan eten in de buurt, hij sloeg dit af. Hij wilde zijn gedachte focussen voor vanavond, als hij Julliet goed begrepen had was de kans groot dat hij in Hermeliens en Ginny's geest moest proberen in te breken.

Beide kende hij goed genoeg om te weten welke momenten voor hun zo pijnlijk zouden zijn dat hun verdediging helemaal plat zou vallen, hij probeerde ook te bedenken welke herinneringen hun beter op hun gemak konden stellen zodat hij als het moest ze ook weer beter kon laten voelen. Gedachten aan middagen aan het meer, in de bieb met zijn allen zoekend naar een klein puzzelstukje, dagen die ze met zijn allen samen hadden doorgebracht, haar ouders in Australië, alles wat hij maar kon bedenken dat Ginny of Hermelien op kon vrolijken. Zelfs de eerste kus met Ginny en van Hermelien met Ron passeerde zijn gedachte.

Na een goede maaltijd verzorgd door Puck en Titania ging Harry terug naar het ministerie, in afwachting van zijn opdrachten van die avond. Futhark stond hun al op te wachten, en gaf hun eerst een overhoring over de stof voor ze hun toeliet om te helpen bij de partnergroep. Daar was een instructeur die Harry slechts eenmaal eerder was tegengekomen, Cherelle Bouclier ze gaf de instructies in occlimens en Legillimens. Hoewel ze er zelf niet zo goed in was als Sneep die een van de beste was, gaf ze wel een betere uitleg dan de voormalig toverdrankprofessor. Ze had hun allemaal getest en aanvullende instructies gegeven daar waar het nodig was. Haar lessen waren in ieder geval aangenamer geweest dan die van Professor Sneep en hadden hem geholpen zijn kennis van mentale verdediging en legillimens aan te vullen.

Zodra iedereen binnen was werden ze direct een partner toegewezen, de theorie hadden ze waarschijnlijk al gehad. Net als haar test, concludeerde Harry. De partners werden waarschijnlijk naar ieders niveau toegewezen vermoedde Harry. Zijn eerste partner was een vrouw met zwart haar en enkele sliertjes grijs die zich voorstelde als Eldrida Asija en Harry vroeg zich af hoe zij ooit bij deze groep was gekomen. Bij de partnergroep werd alleen Occlimentie geoefend, al hadden ze wel de theorie van Ligillimens behandeld om een betere verdediging voor zichzelf te organiseren. En Harry moest dan ook proberen in haar geest in te breken, iets waar hij veel moeite voor moest doen. Tegen de tijd dat Cherelle Bouclier om een wisseling van partner riep dacht Harry dat het hem net op het punt stond om te lukken.

Maar voor de wisseling plaatsvond moest eerst iedereen zijn ervaringen betreffende de les noteren zodat hun prestaties beoordeeld konden worden. Daarna werd Harry gekoppeld aan Hermelien, zoals Harry al vermoedden dat zou gebeuren. Ook anderen leken nu gekoppeld te worden aan bekende, zo was Julliet nu gekoppeld aan Ginny had Harry gezien.

Harry zuchtte en keek naar Hermelien, die keek vol verwachting naar hem. 'Legillimens,' zei Harry waarna hij al zijn kennis van Hermelien voor hem gebruikte om in haar geest te komen. Ze leek dit verwacht te hebben, toch wist Harry uiteindelijk binnen te komen. Samen met een kleine losse gedachte over wat er die dag ervoor tussen hem en Ginny was gebeurt, blijkbaar had Ginny haar verteld wat er gebeurt was. Eenmaal in haar geest was Harry gelijk aan herinnerd hoe georganiseerd Hermelien was, hij had dan ook snel de controle over haar geest. En in plaats van willekeurige herinneringen te herbeleven probeerde Harry de vreselijke herinneringen van Villa Malfidus af te wisselen met goede tijden die ze samen hadden doorgebracht. Elke keer als hij in de slechte herinnering iets zag dat hem deed denken aan een goede zoomde hij als het waren in erop en ging zo naar de goede herinnering, iets wat hij ook andersom deed. Tot op een gegeven moment de herinnering aan Villa Malfidus omgeven werd door goede herinneringen, toen keerde hij terug naar zijn eigen geest.

'Wauw Harry,' sprak Hermelien die de stilte in de zaal doorbraak. Het was nog geen tijd om te wisselen en de anderen waren nog allemaal druk in gevecht. 'Weet je wat je gedaan hebt?' Vroeg ze toen niemand zich aan het gesprek leek te storen.

Harry schudde zijn hoofd, hij wist wat hij geprobeerd had. Maar alleen de persoon zelf kon hem vertellen of het gelukt was.

'Je hebt mijn ervaring in Villa Malfidus gekoppeld aan een aantal goede herinnering.' Haar enthousiasme vertelde Harry dat het goed gelukt was.

'Mooi, dat was ook mijn bedoeling.' Zei Harry met een glimlach.

'Oh dank je, Harry.' Zei ze terwijl Hermelien hem een knuffel gaf.

'Het is je dus gelukt bij haar binnen te komen? En je hebt hem niet weg kunnen krijgen?' Vroeg Cherelle die naar hun toe was komen lopen.

Harry knikte bevestigend, terwijl Hermelien nee schudde. Ze leek er niet somber onder, wat hij gedaan had was goed genoeg om haar teleurstelling voor nu te onderdrukken.

'En hoe heb je het gedaan? Aankomend schouwer Potter.' Vroeg ze vervolgens. Waarna Harry vertelde over hoe hij haar schild onderzocht had met zijn kennis van haar, en hoe hij uiteindelijk met een gedachte meeliftte haar geest in. Dat hij haar geest vervolgens makkelijk onder controle had gekregen was te danken aan het feit dat hij precies wist hoe georganiseerd zij was, leek Hermelien te schokken.

Charelle Bouclier zag het en klopte meelevend op haar schouder terwijl ze advies gaf over hoe ze haar geest kon beschermen tegen gedachtelifters. Hermelien luisterde maar half, zelfs Harry zag dat. Vervolgens gaf madame Bouclier Hermelien de opdracht Harry uit te leggen hoe je je geest kon beschermen tegen gedachtelifters. Voor ze doorliep naar het volgende paar dat klaar was. Julliet en Ginny, hij hoorde hun stemmen ten minste en ik plaats van naar Hermelien te luisteren luisterde hij naar hun.

Eerst was alleen Julliet aan het woord, zij legde uit hoe zij bij Ginny binnen was gekomen. Daarna kreeg ook Ginny een tips om haar schilden te verbeteren, voor ze ook haar een opdracht gaf om voor nu mee bezig te zijn. Ginny wou gelijk beginnen, maar Harry hoorde Julliet haar tegenhouden. De andere aankomend schouwer probeerde nu uit Ginny te krijgen wat er gebeurt was.

Ginny zuchtte, 'jij ook al? Die vorige schouwer wilde ook al weten waarom Harry vandaag zo afgeleid was,' zei ze geïrriteerd. Harry rilde, een geïrriteerde Ginny beloofde weinig goeds als hij als laatst haar geest moest proberen in te breken. Harry wist niet wat Julliet gedaan had, maar tegen de tijd dat Harry hun gesprek weer volgde was Ginny aan het praten.

'Hij heeft gewoon nooit meer tijd voor mij, ik bedoel ik weet dat hij niet vreemd gaat. Maar hij is altijd zo laat terug en zo moe, ik vraag me zelfs af of hij wel bezig is met het regelen van de huwelijksreis.'

'Ginervra, wij komen allemaal zo moe en laat terug van de training. Dat kan je broer wel voor je bevestigen. Maar ik snap dat het jou veel pijn doet. Waarom denk je dat er zo weinig schouwers getrouwd zijn, maar weinig vrouwen kunnen het met ons uithouden. Ik bedoel kijk mij eens, sinds het begin van training heb ik al aan drie van mijn collega's duidelijk moeten maken dat ik niet in ze geïnteresseerd was. En bij één kwam dat zelfs niet aan en hij spande samen met onze trainer om mij toch te krijgen.'

Harry slikte even, was dit wat er met Aldebaran gebeurt was, vroeg hij zich af.

'Hij wilde toch niet?' Hoorde Harry Ginny vragen. Hij had geen idee meer waar ze het over hadden en probeerde weer naar Hermelien te luisteren. Wat hij geacht werd te doen.

Toch bleef hij Julliet en Ginny horen, ze hadden het over een gedeelde ervaring. Dat kon Harry er nog net wel uit opmaken, maar wat die ervaring was. Hij was voor hun zo verschrikkelijk dat beide heksen het niet uit wilde spreken. Het moest dus iets zijn wat Korzel met haar gedaan had, dat was een van de weinige onderwerpen waarover ze nauwelijks praatte en dan alleen nog zo kort mogelijk en als het niet anders kon. Het enige wat Harry wel wist aan het eind van het gesprek was dat hij meer tijd en aandacht aan Ginny moest geven, al had hij nog geen flauw idee hoe hij dat moest doen.

Ten slotte moesten ze wisselen, degene die al gerapporteerd hadden konden nu gelijk naar hun volgende partner. Harry werd door haar aan Ginny gekoppeld, iets dat Harry allang verwacht leek te hebben. Terwijl ze tegenover elkaar plaatsnamen zuchtte Harry en Ginny.

'Ik wil bij voorbaat alvast zeggen dat dit mij spijt,' zei Harry. Hierdoor verstond hij echter niet wat Ginny tegelijk met hem zei.

'Ehm Sorry, maar wat zei je?' Vroegen ze allebei.

Weer wilden ze allebei beginnen, maar in de derde poging bleef het aan beide kanten stil. Voor Harry gebaarde dat zij kon beginnen.

'Sorry van gisteravond, ik wilde niet zo gemeen zijn tegen jou.'

'Geeft niet,' zei Harry. Terwijl het langzaam tot hem doordrong dat Ginny spijt had van haar woorden en acties van de avond ervoor. 'Ik wilde in ieder geval alvast mijn excuses aanbieden voor wat ik ga doen.'

'Maar dat moet jij toch doen, het is je werk?' Ginny leek verbaasd over Harry's excuses.

'Oh ja, maar sinds gisteravond…' Zei Harry voor ze beide stil vielen. Waarna ze elkaar even begrijpend aankeken, hierbij maakte Harry's hart een sprongetje van opluchting. Voor hij met tegenzin aan het werk ging.

Eerst liet Ginny hem gelijk binnen in haar geest, maar toen hij een poging deed om haar geest te beheersen werd hij met een gigantische kracht eruit gesmeten. Alsof hij door een golf werd meegevoerd en uit haar geest werd gespoeld. Waarschijnlijk moest ze herinnerd worden aan de opdracht, dacht Harry voor hij een tweede poging deed om binnen te komen. Deze kostte veel meer moeite, haar geest was beschermd met net zoveel kracht als de vloedgolf die hem net haar geest uit gegooid had. Hij verkende de hele muur om haar geest, op zoek naar een zwakke plek in haar verdediging. Het was nauwelijks te vinden, en zelfs dan elke keer als Harry een zachter stukje ontdekte en die wilde gaan bewerken verstevigde ze die.

Het was vermoeiend, maar Harry was vastbesloten niet op te geven. Helaas leek dit ook te gelden voor Ginny zelf. Uiteindelijk moest Harry zijn nederlaag toegeven toen Cherelle Bouclier het einde van de oefening aankondigde. Het zweet stond hem op zijn voorhoofd van vermoeidheid, maar ook Ginny tegenover hem zag er moe uit. Dacht Harry terwijl hij zijn laatste verslag schreef over de oefening. Zodra alle verslagen ingeleverd waren sprak ze met alle individuele deelnemers een datum af om de lessen persoonlijk voort te zetten, waarna ze iedereen wegstuurde.

'Ga je mee naar het landgoed?' Vroeg Harry aan Ginny.

Ze knikte met haar hoofd, 'als je mij daar na gisteren nog terug wilt.'

'Tuurlijk, ik miste je vannacht.' Zei Harry voor hij haar een kus gaf.

'Harry,' zei ze verlangend. Waarna hij haar voor liet gaan bij de haard, zodat ze allebei naar het landgoed konden gaan.

Een paar dagen later bleef Ginny in Holyhead slapen, had Kleef hem verteld zodat Harry niet nutteloos op haar hoefde te wachten voor hij begon met eten. Het was de eerste avond dat Ginny niet bij hem op het landgoed sliep sinds Ginny's explosie en Harry vroeg zich af of hij het wel goed deed. Gaf hij haar genoeg aandacht, complimentjes en zelfs cadeautjes? Harry dacht van wel, maar hij wist ook dat het daar alleen niet om ging. Hij ging naar bed en daarin liggend bedacht hij alle manieren hoe hij kon laten weten hoeveel hij van Ginny hield.

De volgende morgen zat Harry al weer vroeg aan het ontbijt, toen Ginny's patronus binnen kwam galopperen. 'Harry, dit moet je zien.' Zei deze met haar enthousiaste stem.

Harry keek op zijn gedeukte horloge, hij had nog tijd om even op en neer naar Wales te verschijnselen.

Eenmaal aangekomen bij Ginny's appartement, klopte hij aan. Het duurde niet lang voor Ginny de deur open deed, ze had op hem gewacht. 'moet je kijken,' zei Ginny terwijl ze Harry een envelop in zijn hand duwde.

Hij was geadresseerd aan Ginervra en partner, op zich niet vreemd. Anders dan dat de postzegel die aangaf dat hij met de dreuzelpost was gekomen. Harry vouwde de envelop op, het was een uitnodiging. Brighid en Percy hadden de uitnodigingen van hun huwelijk op de dreuzelpost gedaan. Ten minste die van Ginny, want hij herinnerde de brief van meneer en mevrouw Wemel voor zijn vierde schooljaar, waarin stond dat ze dachten dat een dreuzelpostbode hun huis waarschijnlijk niet kon vinden.

'Percy en Brighid hebben hun huwelijksuitnodiging gestuurd,' zei Harry die niet goed snapte waarom Ginny zo opgewonden was.

'Ja, en heb je het gezien… Ginny en partner.'

Het begon Harry nu te dagen, het was de eerste brief die zij kreeg waarbij er in het adres ook naar Harry verwezen werd. En Ginny was er duidelijk blij mee, er verscheen een lach op Harry's gezicht. Hij genoot ervan als Ginny zo blij kon zijn om die kleine dingen. 'Ja, ik zal erbij zijn.' Zei Harry terwijl hij haar in zijn armen nam.

Ginny zuchtte en leek even dichter tegen hem aan te kruipen. 'Dank je Harry.'

'Graag gedaan, maar ik vrees dat ik nu toch echt naar het werk moet.' Zei Harry terwijl hij Ginny langzaam los liet en nog een extra kus gaf.

'Oh ja, tuurlijk.' Zei ze somber voor ze nog even omhoog keek.

Harry zag haar smekende warme bruine ogen waar hij zo verliefd op geworden was en gaf haar nog een laatste zoen. Waarna hij naar het ministerie verdwijnselde.

In zijn lunchpauze zocht Harry Percy op, die zoals hij al verwachtte bij zijn verloofde in het café was. 'Hoi Percy, Brighid. Alles goed?'

'Ja hoor Harry,' zei Brighid.

'En waar hebben we jouw bezoek aan te danken?' Vroeg Percy.

'Oh ehm, ik wou zeggen dat Ginny en ik naar jullie huwelijk komen. De kaart is vanmorgen aangekomen.'

'Nu pas? Dumpen ze soms de post voor Wales in een zak bij de grens, we hebben de kaarten begin vorige week al verstuurd.'

'Oh ehm, het zou kunnen dat ze de kaart nu pas zag.' Zei Harry die zich een beetje ongemakkelijk leek te voelen.

'En hoe kan dat Harry? Ze woont toch in haar eigen appartement, daar hebben we de kaart ook heen gestuurd.' Percy begon duidelijk tekenen van een beschermende broer te tonen.

'Ja, ze zal vast wel moe zijn geweest van de training en de kaart niet eerder gezien hebben.' Harry probeerde nonchalant te klinken en hoopte vurig dat Percy niet dezelfde mening erop na hield als zijn moeder.

'Kom Percy, het is niet dat zij dingen doen die wij ook niet doen.' Zei Brighid die hem probeerde af te leiden.

'Oh ja ehm mijn zusje,' zei hij. Brighids poging werkte goed, bemerkte Harry met een glimlach.

'Brighid, zou ik ook een simpele lunch kunnen krijgen?' Vroeg Harry terwijl Percy nog steeds zocht naar zijn woorden.

'Tuurlijk Harry,' zei ze waarna ze wegliep richting waar de keuken was.

Nu bleven Percy en Harry ongemakkelijk achter. 'Je zorgt toch wel goed voor haar?' Vroeg Percy na een paar minuten stilte.

Harry keek naar Percy, en voor het eerst zag hij de gelijkenis met Ron in hem. Niet alleen waren ze allebei vrij lang maar ze gaven duidelijk heel veel om Ginny hun kleine zusje. Het was zo overduidelijk, net als hun schuldgevoel over wat haar in haar eerste jaar was overkomen. 'Tuurlijk, zolang zij het wil.'

'Ehm ja,' het leek alsof Percy zich nu plotseling ongemakkelijk voelde. Gelukkig kwam Bridgid eraan op dat moment, met drie borden voedsel.

'Hierzo, de dagschotel van vandaag. Runderstoofschotel met friet, ik hoop dat jullie honger hebben.' Zei Brighid vrolijk terwijl ze de borden op tafel neerzette, zodat ze samen konden eten.

's Avonds sprak Harry Ginny weer en vertelde van zijn ontmoeting met Percy en Brighid. Ginny was blij dat ze nu geen kaartje meer hoefde te sturen, en dat Harry hun komst bevestigd had.

De weken erna bracht Harry zoveel mogelijk tijd door met Ginny als hij kon, nu hij wist hoe erg zij hun tijd samen waardeerde. Het maakte niet uit hoe moe hij was, Harry probeerde er voor haar te zijn. Zeker na haar wedstrijden, waarbij haar een massage gaf en zorgde dat er eten voor haar was als ze wakker werd. Het lukte hem niet altijd, op sommige dagen was hij simpelweg te moe of hielden ze hem de gehele zaterdag of een enkele keer het weekeind op het ministerie.

Ginny zelf leek voor nu ook begripvoller met de situatie om te gaan, al zag Harry haar wel één keer met Bold en Futhark praten. Hij vroeg er niet naar, en zij begon er ook niet over. Wat er ook besproken was in die ontmoeting, hij kreeg het niet direct te horen. Wel werd zijn verzoek om een dag vrije op Percy's huwelijksdag direct ingewilligd, tot zijn groot verbazing want er waren veel medewerkers in het ministerie die die dag ook naar het huwelijk wilden. Percy begon op te klimmen tot een belangrijk man binnen het ministerie van toverkunst, als jongste hoofd van zijn afdeling. Voor het huwelijk zelf hielp Ginny hem met het uitzoeken van een pak, het huwelijk zou immers in dreuzelstijl zijn. Met al Brighids familie onbekend met de magische wereld kon het huwelijk tot groot teleurstelling van mevrouw Wemel niet in haar achtertuin plaatsvinden.

Uiteindelijk een paar weken later liepen Harry en Ginny door het gangpad van een ouwerwets klein kerkje een buitenwijk van Londen, Harry in zijn nieuwe zwarte pak en Ginny in een nauwsluitende lange groene jurk met een split aan de zijkant. Ze had zelfs een paar hakken speciaal voor deze gelegenheid gekocht, al had ze Harry's steun nodig om er veilig mee vooruit te komen. Ze moesten helemaal doorlopen tot ze helemaal vooraan zaten bij het altaar, op de banken die gereserveerd waren voor broers en zus van de bruidegom. En terwijl Ginny zo aan zijn arm wankelde vroeg Harry aan haar; 'waarom heb je die schoenen gekocht, als je er niet op kan lopen?'

Ze glimlachte flauwtjes, ze richtte duidelijk al haar aandacht op het lopen. 'Omdat iedereen zei dat ze mij zo mooi stonden.'

Harry lachte zachtjes, ze stonden haar erg mooi, zeker onder die jurk, maar haar onvermogen om erop te lopen verpestte het beeld echter. Hij moest even terugdenken aan een halfuurtje eerder toen hij haar de trap af zag lopen. Ze was oogverblindend geweest, hij was de wereld even om zich heen vergeten en leek alleen nog maar om haar te draaien. Tot ze de eerste keer haar enkel verzwikte, haar balans verloor en de rest van de trap afviel, gelukkig wist Harry haar op te vangen voor ze zich ernstig bezeerde.

Inmiddels zaten ze en kwamen Ron naast hem zitten, hij had Hermelien meegenomen had Harry gezien. Ze had flink wat moeite gedaan zag Harry, Hermelien droeg een donkerblauwe cocktailjurk met enkele paarse en gouden accenten. Daarnaast had ze haar haar opgestoken in eenzelfde knotje als ze droeg naar het kerstbal, en in tegenstalling tot Ginny droeg ze een stuk lagere en bredere hakken. 'Je hebt geluk maat, met die hakken kan Ginny niet dansen.' Zei Ron zachtjes tegen Harry die naast hem zat.

'Ik dacht dat je alleen niet wilde dansen omdat je niet met Hermelien kon dansen,' zei Harry.

Ron keek Harry ongemakkelijk aan. 'Deels, ik bedoel, ik ben niet echt goed in dansen en zo meteen wil ze nog lessen samen gaan volgen.'

'Heeft ze daar dan iets over gezegd?' Vroeg Harry.

'Niet direct, maar ze vroeg of ik wist of jij en Percy lessen volgde.'

'En?' Harry had niet het idee wat het verband was tussen hem en Percy's eventuele lessen en Ron die mogelijk lessen zou moeten volgen.

'Nou ja, ik wist het niet hé. Dus wat had ik moeten antwoorden?'

Maar voor Harry hierop kon antwoorden startte de muziek, Percy die al voor stond keek nu op. De eerste bruidsmeisjes liepen nu naar voren toe, in hun bordeauxrode jurken die bijeen leken gehouden te worden door gouden broches. Het stel had voor een enigszins aangepast Griffoendor thema gekozen, aan de kleuren van de versiering te zien. Verder had Brighid ervoor gekozen haar zus en twee beste vriendinnen als bruidsmeisjes te nemen, de drie vrouwen hadden het altijd goed samen kunnen vinden en Brighid had het risico niet willen nemen door een vierde dame aan de groep toe te voegen. Ginny had het geen probleem gevonden, nu kon ze de hele ceremonie naast Harry meemaken, had ze beweerd.

Na de drie bruidsmeisjes kwam de bruid zelf aan, Harry wist niet waar hij moest kijken naar de bruid in haar jurk of naar Percy voor hem die betoverd leek. Hij staarde voor zich uit naar de bruid die eraan kwam lopen, Harry draaide zijn hoofd om de roodharige ook te kunnen zien. Ze droeg geen wit maar eerder een parelachtige kleur waardoor de warme vrouw niet al te bleek leek, de jurk zelf complimenteerde haar vrouwelijke rondingen goed. Het was een voorgevormde jurk die de rondingen precies leek te volgen en onder de knieën wijd uitliep, het was in ieder geval geen jurk die leek op één van de gewaden die hij heksen ooit had zien dragen. 'Heb jij zoiets gekocht?' Vroeg Harry aan Ginny naast hem in de wetenschap dat ze een paar maanden eerder haar trouwjurk had gekocht en Harry nog steeds geen idee had hoe die eruit zag.

Ginny schudde haar hoofd, 'ik zou wel gek zijn,' zei ze terwijl ze met haar hoofd een knikje gaf naar tante Marga die een paar rijen achter hun zat en luid en duidelijk door de huwelijksmars heen praatte. Zij vond de jurk duidelijk niet complimenteus en daarboven op waren nog een paar opmerkingen die weliswaar wel toegelaten waren in het geheimhoudingsstatuut maar ook maar net, het zou immers achterdochtige dreuzels hun aandacht konden vestigen. En aan de blikken van de andere kant van het gangpad waren er genoeg daarvan aanwezig, of anders ergerde ze zich aan het onbeleefde gedrag van Percy's oudste tante. 'Al denk ik dat ze genoeg te zeggen zal hebben over mijn jurk, ik bedoel het is niet te vermijden.' Fluisterde Ginny verder.

Het was dus geen traditionele jurk die heksen zouden dragen, dat was het enige wat Harry over de jurk wist. Geduld was een schone zaak, hield Harry zichzelf voor, een mantra die Hermelien hem ooit geleerd had.

De ceremonie leek verder veel op de bruiloft zoals Bill en Fleur die gehad hadden, alleen zonder dan enige vorm van magie. De handen werden niet gebonden en er werden wel geloften en ringen uitgewisseld aan elkaar. Het leek minder indrukwekkend, vond Harry terwijl hij toekeek hoe het kersverse echtpaar de kerk verliet. Waarna de rest van de genodigde hun volgde naar het zaaltje dat afgehuurd was voor een maaltijd en een feest. Een deel van de zaal was gebruikt als dansvloer terwijl eromheen tafels waren gezet om aan te eten, uit te rusten of drinken van de bar vandaan te halen. De aankleding was net als in de kerk bordeauxrood met goud, het wekte herinneringen op aan de leerlingenkamer in Griffoendor terwijl Harry samen met Ginny rondkeek.

'Net de Griffoendor leerlingenkamer, vind je niet?' Vroeg Ginny.

Harry knikte, 'ja, daar deed het mij ook aan denken.'

'Kom, we moeten het bruidspaar nog feliciteren.' Zei Ginny die Harry meetrok richting een lange lijn van wachtende, die blijkbaar allemaal het kersverse echtpaar wilde feliciteren.

Zuchtend sloot Harry achteraan de rij, het zou nog wel even duren.

Het duurde niet lang voor enkele mensen in de rij Harry herkende, hij herkende ze ook. Voornamelijk als heksen en tovenaars die hij ooit eens passeerde op het ministerie, maar ook aan het feit dat enkele van hen erg veel moeite mee gehad hadden om gepast gekleed te komen. En hoewel Harry aan Ginny en Hermelien te danken had wat de dresscode betekende, sommige hadden duidelijk geen kennissen met dreuzels in hun vriendenkring die ze om hulp konden vragen. Waardoor ze vreemd en duidelijk niet gepast gekleed waren gekomen, dit leverde weer vreemde blikken op van de dreuzels die aan Brighids kant van het gangpad hadden gezeten.

Na de felicitatie zocht Ginny hun zitplaatsen terwijl Harry drankjes voor hun beide zou halen. Er waren alleen dreuzeldrankjes beschikbaar zag Harry, en hij had geen idee wat hij of Ginny lekker zouden vinden. Hadden ze maar boterbier wenste Harry. Na lang twijfelen vroeg hij een biertje voor hun beide, in de hoop dat het ook maar iets op boterbier zou lijken. Een keuze die meer leden van de familie Wemel gemaakt hadden, zag hij toen hij bij Ginny terug was. Percy had zijn ouders en al zijn broers en zus aan één tafel geplaatst, ook andere heksen en tovenaars waren bij elkaar aan tafel geplaatst. Waarschijnlijk om onvoorzichtige aanwezige het niet al te lastig te maken met het statuut van geheimhouding.

Na zijn eerste biertje die duidelijk sterker was dan boterbier voorzag Harry problemen, de meeste heksen en tovenaars leken met het spul om te gaan of het boterbier was en de eerste waren dan al vrij snel aangeschoten. Hij zag dat een aantal aanwezige hoofden van afdelingen ook die kant op gingen, en tot zijn frustratie ook het hoofd van het centraal orgaan van Revalideurs een man van wie Harry had gehoopt dat hij hem kon helpen. Het leek er niet op dat hij van enig nut zou zijn, net als de andere aanwezige afdelingshoofden. Harry zuchtte, hij zou eerst Percy waarschuwen. Hoewel die ook al bezorgd keek naar zijn collega's.

Percy stond op, het leek erop dat hij besloten had er wat aan te doen. Dat was ook het moment dat alles fout ging. Een aantal was inmiddels zo dronken dat ze hun magie nauwelijks meer onder controle hadden, er waren dan ook vele kleine ontploffingen te zien aan de tafels met dronken magiërs. Harry ging naast George zitten, 'had Percy jouw niet de leiding gegeven over het vuurwerk?' Vroeg hij aan de eenorige.

George keek verbaasd naar Harry. 'Ja hoezo?'

'Volgens mij is het dan tijd daarvoor,' zei Harry die wees op de losbandige tovenaars.

George knikte, en liep vervolgens naar de band toe. Hij praatte even met de leider ervan en daarna schraapte die zijn keel. 'Dames en Heren, mag ik even jullie aandacht,' begon de man. Terwijl Harry stiekem de geluiden van de tovenaars bezweerde. 'De broer van de bruidegom hier heeft een kleine vuurwerkshow die hij graag zou willen geven. Dus iedereen zouden jullie de dansvloer vrij willen maken zodat dit veilig kan gebeuren.'

Een luid geroezemoes steeg op, terwijl de dansers zich naar hun zitplaatsen haastte. Waarna George begon met zijn show, toevallig uit de hoek van de tovenaars en heksen. Hierdoor had het voor iedereen geleken alsof de explosies er een deel van uit maakte.

Het was een typische Fred en George show geweest, al had de eerste niet aanwezig kunnen zijn bij de uitvoering ervan. Hij was duidelijk betrokken geweest bij het bedenken ervan. En na afloop waren de dronken heksen en tovenaars weg en zag Harry, Percy en George met elkaar staan praten. Voor de oudste van de twee naar hem en Ginny toe kwam lopen.

'Harry,' begon Percy. 'Ik geloof dat ik jou mag bedanken voor de afleiding.'

'Ik wilde voorkomen dat ook jouw bruiloft ongenode gasten zou ontvangen.'

Ginny naast Harry gniffelde zachtjes, 'ik denk dat Revalideurs veel minder problemen geven dan Bill's dooddoeners.'

'Kan er dan geen één huwelijk in de familie plaatsvinden die dreigt overvallen te worden.'

'Zolang het bij dreigen blijft, zei Ginny schouderophalend.

Percy staarde naar Ginny, hij kon waarschijnlijk niet geloven hoe lichtzinnig Ginny erover deed. Sommige van haar standaarden waren veranderd in het jaar dat Zweinstein onder bevel van Sneep stond, had Harry allang geconcludeerd. In tegenstelling tot Percy. Gelukkig voor Percy en Brighid verliep de avond verder rustig, er waren misschien nog wel wat ongelukjes gebeurt met dronken heksen en tovenaars. Maar dat was pas nadat Harry en Ginny weg waren gegaan. Het eerste wat Ginny had gedaan toen ze op een rustig plekje waren was Kleef roepen voor een lift naar het landgoed, ze vertrouwde er niet op dat Harry of zijzelf hun nog langer veilig naar het landgoed kon brengen. Eenmaal binnen gooide ze met een zucht haar schoenen uit, voor ze zich op Harry stortte.