Disclaimer: I do not own Twilight. It belongs to the most wonderful woman in the world SM. I do own this sexy version of Edward en shy version of Bella.
A/N Een quicky update, gewoon omdat ik ZO benieuwd ben naar de reacties van het volgende hoofdstuk.
Hoofdstuk 53. Learning how to dance in the rain
Life isn't about waiting for the storm to pass. It's about learning how to dance in the rain.
POVs: Esme, Bella
ESME pov
Kerstmis kwam langzamerhand steeds dichterbij. Morgen was het zover om precies te zijn. Het gevoel van vakantie, het gevoel van de kerstsfeer en de gezelligheid begon bij iedereen steeds meer binnen te dringen. De kinderen hadden samen de kerstboom uitgezocht. Het was een echt gevecht tussen Rosalie en Edward, want volgens Edward had elke boom wel iets wat hem ongeschikt maakte. Hij was te klein, had niet genoeg volume, hij was te kaal, hij was te groot, hij was te dik. Op elke boom die Rosalie of iemand anders aanwees had hij wel iets op aan te merken en uiteindelijk gaf Rosalie het op en liep chagrijnig weg. Bella wees de eerste beste boom aan die ze zag en die was volgens hem natuurlijk perfect. We schudden allemaal ongelooflijk onze hoofd en kochten we de boom die Bella had uitgekozen.
Overal waar ze kwam keek ze haar ogen uit. Ze had bekend dat ze nog nooit een uitgebreide kerst had gehad. Bij haar thuis gingen ze bij een klein simpel restaurant uit eten, kreeg ze een nieuw boek als cadeau en zaten ze samen voor de tv een film te kijken. Charlie en Renee hadden simpelweg het geld er niet voor om het uitgebreid te vieren. Ik had Bella gevraagd of dat ze haar ouders wilde overhalen om bij ons kerst te vieren maar ze wilde liever kerst met zijn tweeën doorbrengen.
Dus onze kersttafel van dit jaar bestond uit: Carlisle en mijzelf, Edward en Bella, Rosalie en Emmet en Jasper en Alice.
Ik had het hele kerstmaaltijd al helemaal uitgepland en Bella had aangeboden om te helpen. Normaal zou ik het afgewezen hebben omdat ze lekker met de andere mee kon vieren maar ik was eerlijk gezegd –net zoals ieder ander in het huis- bang om Edwards reactie en hoe hij tegen haar zou doen.
Edward had een heel andere versie voor kerstmis vieren. Om het heel eerlijk en duidelijk te zeggen; Edward is niet te genieten met kerst.
Hij wordt boos om echt letterlijk alles, gaat zijn woede uitrichtten op alles om zich heen. Het is een keer zelfs zo uit de hand gelopen dat Carlisle gedwongen werd om zijn wapen tevoorschijn te halen om Edward te kalmeren. Iedereen loopt op zijn tenen rondom Edward en zelfs Emmet houd zijn commentaar voor zich. En we weten allemaal waarom…
Kerstmis was Elizabeth's favoriete tijd van het jaar.
Dat was het moment waar ze nog meer glunderend door de huiskamer liep en het hele huis versierde. Ze gaf veel geld wat haar man verdiende aan de armen zodat ze ook een goed kerstmaaltijd hadden. Ze kookte de hele week lang lekker eten om die vervolgens aan voedselbanken te geven. Ze bracht het hele kerstsfeer naar een ander niveau maar alleen zo kon Elizabeth met een gerust hart aan haar eigen kerstdiner beginnen. Het hele huis was helemaal versierd, elk hoekje had wel een frutseltje hangen. Ze hadden de grootste kerstboom met de meeste cadeaus eronder. Ze maakte het hele kerstdiner zelf en nodigde de hele familie uit om samen te eten. Ze zong liedjes samen met Rosalie terwijl Edward op de piano aan het spelen was.
Sinds dat ze overleden is is Kerstmis een hele andere bedoeling voor Edward geworden. Hij doet wel mee, alleen omdat hij zich gedwongen voelt, niet omdat hij het zo graag wilt. Hij koopt wel cadeaus voor de rest maar accepteert er zelf geen. De eerste paar jaren hebben we nog geprobeerd om wat leuks voor hem te kopen maar met de jaren mee heeft iedereen geleerd om het maar beter niet te doen. Hij weigert ze open te maken en zijn humeur word er alleen nog maar slechter door.
We zien allemaal in hoeveel Edward van Bella houdt en dat hij haar nooit pijn zou willen doen. Maar op een dag zoals dit heeft hij zichzelf niet in de hand. Hij wordt zelfs boos op Rosalie en ook haar zou hij nooit pijn willen doen.
Dus we hebben eigenlijk min of meer allemaal zwijgend toegestemd om Bella in de gaten te houden voor het geval dat.
Ik voelde twee armen van achter om mijn middel en een paar lippen tegen mijn schouder drukken. ''Zit je je nou alweer druk te maken om Edward?'' hoorde ik Carlisle zeggen.
Ik draaide me zuchtend om terwijl ik hem aankeek. ''Ik wil niet dat Bella teveel wordt afgeschrikt of dat dit extra spanning op hun relatie brengt. Hij heeft al zoveel meegemaakt, als hij haar zou verliezen dat zou hij niet aankunnen. Misschien is het toch beter om haar van te voren te waarschuwen zodat ze zich geen zorgen hoeft te maken als hij boos van tafel loopt.''
''Het komt allemaal wel goed, Esme. Hij zal Bella nooit pijn doen. Ze redden zich hier wel doorheen. Hun relatie kan wel wat hebben.''
''Ik hoop maar dat je gelijk hebt,'' zei ik maar ik kon nog steeds niet ophouden met denken.
Er kwamen stemmen via de voordeur naar binnen en Carlisle kuste me nog een keer maar liet me nog niet los. Bella kwam samen met Edward de huiskamer binnen gelopen.
Edward keek onze kant op. ''Neem een fucking kamer.'' Hij liep zonder iets te zeggen via de trap naar boven.
Bella keek bezorgd naar boven voordat ze op haar lip beet. Ze zei zachtjes hoi tegen ons en liep toen twijfelend achter hem aan.
Carlisle rolde met zijn ogen terwijl ik ze bezorgd nakeek. Ik wilde eigenlijk niets liever ze achterna lopen of haar tegenhouden zodat hij even in zijn eentje kon gaan mokken maar aan de blik van Carlisle te zien kon ik beter beneden blijven. Ik zou Bella proberen te waarschuwen, als ze een keer alleen is of als we samen aan het kerstdiner beginnen morgen. Ze kan maar beter voorbereid zijn ook al denkt iedereen van niet.
Ik zou haar hoe dan ook vertellen wat ze kan verwachten.
BPOV.
Edward was boos op mij, dat is wat ik mezelf al dagenlang voorhield. Iets was er wat hem dwars zat maar elke keer als ik ook maar in de buurt kwam om hem het te vragen flipte hij. Ik begon te denken dat hij spijt had dat hij dat huis voor ons had gekocht. Ik begon te denken dat hij helemaal niet tevreden was toen we samen het bed hadden gedeeld, ook al zei hij van wel. Ik begon te denken dat hij me nu echt beu was.
Ik had alles bedacht… alles wat hem ook maar dwars kon zitten maar ik kwam leeg uit. Ik kreeg geen reactie van hem, geen goede in ieder geval. Maar hoe meer ik aan mezelf begon te twijfelen hoe meer ik ook merkte dat hij niet alleen tegen mij zo deed. Het was tegen iedereen om zich heen zo.
Hij had gevochten op school met Mike omdat die toevallig in zijn weg stond. Hij had een boek door het klaslokaal gegooid naar een leraar omdat die hem een vraag stelde. Hij viel uit naar Rosalie omdat die een grapje maakte over hem. Hij was zichzelf niet, dat was één ding wat duidelijk was.
Maar dat hij uitviel tegen iedereen deed niks af aan mijn onzekerheid. Misschien was hij wel zo boos op iedereen omdat hij zo boos was op mij. Misschien dacht hij dat ik te zwak was om zijn woede aan te kunnen dat hij dat maar op andere mensen africhtte. Hoe dan ook, ik wist niet hoe ik me rond hem moest gedragen en eerlijk gezegd verpestte hij mijn kerstsfeer een beetje.
Ik had nog nooit uitgebreid kerst gevierd en ik vond het erg fijn dat de familie Cullen mij er graag bij wilde hebben. De manier waarop hun kerst vierde had ik nog nooit gezien. De manier waarop het centrum en de wegen eromheen versierd waren was allemaal nieuw voor me. Ik voelde me en klein beetje schuldig dat ik geen kerst met mijn ouders vierde maar ze verzekerde me dat ik me geen zorgen moest maken en me moest gaan vermaken.
Echter ging dat alleen een beetje moeilijk met een chagrijnige Edward naast me.
We liepen samen door het centrum om cadeaus voor iedereen uit te zoeken. Hij had het zelf aangeboden omdat we volgens hem veels te laat waren en werd hij boos omdat ik hem er aan had moeten herinneren om cadeaus te kopen. Eerlijk gezegd was ik niet gewend om dat te doen dus ik had me er in eerste instantie helemaal niet bij nagedacht en nadat ik dat aan hem had vertelde zuchtte hij en nam hij me mee hier naartoe. Ik vond het geweldig om alle lichtjes en belletjes te zien en horen maar ik voelde Edward regelmatig in mijn hand die gestrengeld was met die van hem knijpen. Ik kromp af en toe in een omdat het nu toch redelijk pijn begon te doen maar ik hield me stil. Als hij al in een slechte humeur was dan kon ik hem maar beter niet nog bozer maken.
We hadden voor iedereen al iets gekocht - mijn cadeaus een stuk minder duur en groot dan die van Edward- en waren nu weer op weg terug naar de auto. Ik stond te wachten bij de auto totdat hij klaar was met het betalen van zijn parkeerkaart.
Ik blies in mijn handen voordat ik ze terug in mijn zakken schoof. Het was ontzettend koud buiten en hele lichte vlokjes sneeuw begonnen naar beneden te dwarrelen. Niet genoeg om te blijven liggen maar het bracht de kerstsfeer wat dichterbij.
''Isabella Swan, nietwaar?'' hoorde ik een stem achter me zeggen.
Ik draaide me verbaasd om. Het was een stem en een gezicht die ik niet herkende. Hij leek al op een volwassen man aan zijn gelaatstrekken te zien. ''Ja?'' vroeg ik verbaasd.
''Ik geloof niet dat wij elkaar al eens hebben ontmoet. Mijn naam is James. Aangenaam,'' zei hij vriendelijk en stak zijn hand uit.
Ik pakte die van hem twijfelend aan. Ik zag dat zijn ogen over de ring aan mijn vinger ging die ik van Edward had gehad. ''Ken ik u ergens van?'' Zijn smalle gezicht stond vriendelijk maar er was iets raars aan zijn ogen. Er klopte iets niet. Ik bekeek zijn kleren. Zijn schoenen waren van leer en onder zijn jas zag je duidelijk dat hij een zwart en duur pak aanhad. Zijn haren was blond en werd door een elastiekje bij elkaar gehouden.
''Dat denk ik niet. Ik ben bekend met jongheer Edward.''
''O… eh, Edward is op het moment even betalen. Hij komt zo terug.''
''Eigenlijk ben ik niet voor hem. Waarom ga je niet even met me mee? Kunnen we elkaar wat beter leren kennen. Ik heb mijn auto hier om de hoek staan,'' zei hij. Zijn ogen veranderde. Ik werd bang.
''Edward wacht op me. Ik denk dat ik maar beter daar naartoe kan gaan,'' piepte ik en ik wilde omdraaien toen ik zijn hand om mijn arm voelde.
Toen ik weer terug naar zijn gezicht keek zag ik dat de glimlach op zijn gezicht was verdwenen. ''Ik zei, waarom ga je niet even met me mee?'' zei hij nog een keer en begon aan mijn arm te trekken. Hij had een soort hypnotiserende stem.
Mijn hart begon pijnlijk te bonzen terwijl ik me probeerde terug te trekken. Wat wilde hij van me?
''Wie de fuck ben jij?'' hoorde ik een woedende stem achter mij.
De man genaamd James schrok en draaide zich om.
''Ik denk dat je binnen 2 seconden haar arm moet loslaten voordat ik die van jou zometeen van je romp afruk.'' Edwards stem was woedend en toen ik naar hem keek leken zijn ogen op die van zijn stem. Woedend. Ik kromp in elkaar toen ik hem zo zag staan. Hij maakte me nog meer bang dan dat die James had gedaan.
James liet me los. ''Ah, de bekende Edward. Ik heb veel over je gehoord. Veel lijkt te kloppen,'' grinnikte hij.
Edward vernauwde zijn ogen, zijn neusvleugels trilde. Ik trok zachtjes aan zijn arm. ''Edward kom, we moeten gaan.''
Zijn spieren waren nog gespannen maar hij liet zich zachtjes meetrekken terwijl hij nog steeds naar James bleef kijken. Ik kreeg hem gelukkig nog op tijd in de auto want terwijl ik aan mijn kant wilde instappen hoorde ik James nog roepen; ''Tot snel, Bella. Tot heel snel.''
Een rilling liep over mijn rug en stapte snel de auto in. Edward had zijn vingers om het stuur gekneld en startte de auto en reed razendsnel de parkeergarage uit.
''Hij kende jou,'' zei ik zachtjes.
''Was hij je aan het versieren?''
''Eh… nee. Hij zei dat hij jou kende en toen ik zei dat ik op jou aan het wachten was trok hij me mee. Ik kreeg mijn arm niet los.''
''Ik had zijn kop eraf moeten rukken,'' zei hij terwijl zijn neusgaten sperde.
Ik beet op mijn lip. ''Zit er je iets dwars?''
''Ja natuurlijk zit er mij iets dwars, Isabella. Een man moet van jou afblijven. Jij bent van mij.''
''Ik ben geen eigendom die je bij je kunt houden, Edward.''
''Niet?'' Hij haalde sarcastisch één wenkbrauw op terwijl hij via zijn ooghoek naar mij keek.
Iets in wat hij zei maakte me boos. Dacht hij nou echt zo over mij? Dat ik van hem was? Ik kon niet ontkennen dat ik dat niet was. Ik was in alle opzichten van hem, mijn hart en ziel was van hem. Ik was alleen niet van hem in het opzicht wat hij bedoelde. Ik was geen hond waar hij mee kon spelen en mij kon laten doen en zeggen wat hij wilde. ''Nee,'' snauwde ik en ik schrok van mijn eigen reactie. Ik had nog nooit de zelfverzekerdheid gehad om tegen hem in te gaan. En diep van binnen wist ik dat dit helemaal niet het goede moment was om dat wel te doen.
''Dus je zegt dat je niet van mij bent?''
''Ik hou van je en daarom ben ik wel van jou. Alleen niet op die manier zoals jij bedoeld.''
''Make your fucking mind, Bella. Je kunt het geen twee manieren hebben. Je bent van mij of je bent niet van mij,'' snauwde hij terug en hij nam de bochten met een onwijze snelheid.
''Waarom doe je zo moeilijk?''
''Waarom doe jij zo fucking moeilijk? Zeg gewoon dat je van mij bent en dan hadden we deze hele fucking discussie nooit gehad. Misschien dat ik je straks in bed maar eens moet laten zien dat je wel van mij bent. '' Zijn ogen waren niet lief, teder of gevoelig zoals hij dat meestal had als hij het over seks had.
Ik had de neiging om mijn handen geërgerd in de lucht te gooien. ''Waarom doe je zo?'' Ik voelde me zo helemaal niet op mijn gemak.
Hij trapte vol op de rem en ware het niet voor de gordel was ik door de voorruit naar buiten gevlogen. Ik had niet gezien dat we al bij zijn huis waren maar met de snelheid had ik al wel kunnen weten dat we er zo snel zouden zijn. Hij stapte uit en wachtte niet op me. Hij deed de deur niet open van mijn kant wat hij altijd deed maar liep regelrecht naar de voordeur. Hij beantwoordde mijn vraag ook niet.
Zachtjes pakte ik de tassen met de cadeaus vast en liep achter hem aan.
''Neem een fucking kamer,'' snauwde Edward tegen Carlisle en Esme die in de keuken stonden. Ik schrok en wist niet goed wat ik moest doen toen Edward regelrecht de trap opliep en ik de deur van zijn kamer dicht hoorde slaan. Ik beet op mijn lip en zei toen maar zachtjes hallo tegen ze voordat ik achter hem de trap opliep.
Edward zat op de rand van zijn bed, met zijn hoofd in zijn handen. Hij keek niet op toen ik de deur achter me dichtdeed. Ik legde de tassen in de hoek van zijn kamer en deed mijn jas en sjaal uit en hing ze in zijn klerenkast. Ik liep naar zijn badkamer en liet mijn vingers onder de kraan opwarmen. Het verbaasde me dat ze er nog opzaten, zo koud dat ze waren. Nadat ik enigszins weer gevoel in mijn vingers terugkreeg draaide ik de kraan uit en liep weer terug naar zijn slaapkamer. Hij zat nog in precies dezelfde houding, geen centimeter veranderd of verschoven. Ik zocht in zijn klerenkast naar iets wat van mij was want ik nam aan dat het nu geen goed idee zou zijn om iets van hem aan te doen. Hoewel ik me daar wel het meest thuis in voelde. Ik was bang dat hij boos zou worden omdat ik dan aan zijn spullen zou komen. Een rilling kroop over mijn lichaam en besloot me maar gelijk op te warmen met warme kleren. Ik vond een huisbroek en een dikke trui met een paar wollen sokken.
''Sorry,'' hoorde ik hem zeggen net op het moment waarop ik mijn vieze trui had uitgedaan.
Ik wilde heel graag zeggen dat het niets uitmaakte maar daar schoten we waarschijnlijk ook helemaal niks mee op. In plaats daarvan zei ik; ''Dankjewel.''
Ik had hem niet horen aankomen maar plots voelde ik zijn armen van achter om mijn middel en zijn lippen in mijn nek. Een rilling liep weer over mijn lichaam maar deze keer niet van de kou. Dit is ook een goede manier op mezelf op te warmen.
''Die opmerking… van dat ik het je wel zou laten zien… die had ik nooit moeten maken. Het spijt me. Ik eh… wacht met seks tot na kerstmis oke?''
Ik draaide me om in zijn armen. Dit was raar, heel raar. Edward wilde seks nooit uitstellen. ''Hoezo?''
Zijn grip verstrakte rondom mij en ik voelde dat ik mijn Edward weer langzaam aan het kwijt raken was. Die ene minuut was op. ''Omdat ik je beloofd had om rustig aan te doen met je. Ik ben niet in staat om dan aan jou te denken. Ik wil je geen pijn doen,'' zei hij met een gespannen randje aan zijn stem. Hij kuste me op mijn voorhoofd voordat hij met strakke schouders de badkamer inliep en ik de douche aanhoorde gaan.
Ik bleef nog even verbaasd staan voordat ik me begon om te kleden. Er was iets mis met hem. Als hij me nou alleen vertelde wat.
Het enige geruststellende wat hij me had verteld was dat ik wist wanneer zijn slechte humeur over was. Het erge was, was dat het morgen met kerstmis ook nog aan zou blijven houden.
Ik liep zachtjes –nadat ik dik was aangekleed- zachtjes naar beneden en keek eerst in de keuken. Ik wilde Esme en Carlisle nergens in storen. Ze waren nergens te bekennen en ik besloot om maar naar de woonkamer te gaan en tv te kijken totdat Rosalie thuis was. Die zou wel raad weten met Edward.
Maar terwijl ik richting de woonkamer liep zag ik een figuur op de bank zitten en een klein tafellampje was aan. Ik kwam dichterbij en tot mijn spijt zat Carlisle op de bank. Ik wist dat ik me helemaal nergens zorgen om hoefde te maken, dat heb ik nooit gehoeven. Hij was nog steeds die aardige, hardwerkende en liefdevolle man die ik heb leren kennen, alleen ons gesprek waarin hij vertelde wat hij nou echt deed bleef in mijn achterhoofd spoken. Ik besloot om terug naar boven te gaan maar net op het moment dat ik weg wilde lopen keek hij op van zijn boek. Hij glimlachte vriendelijk. Diezelfde vriendelijke glimlach die hij altijd liet zien. ''Ah Isabella. Goedenavond.''
''Goedenavond, meneer Cullen. Ik zal u niet verder storen. Ik ga wel boven naar Edward.''
''Doe niet zo gek. Ga lekker zitten. Edward zal wel niet zo'n goed gezelschap zijn,'' grinnikte hij.
Ik glimlachte lichtjes en ging op de bank zitten, onbewust helemaal aan de andere kant van waar hij zat. Hij had het ook opgemerkt dat Edward niet zichzelf was.
''Edward heeft je niet al te slecht behandeld mag ik hopen?''
''Niet wat ik niet aankan.''
Hij keek glimlachend terug naar zijn boek. ''Dat dacht ik dus ook.''
Ik trok mijn benen op en legde mijn hoofd op mijn knieën terwijl ik door de kanalen heen zapte. Er was bijna overal reclame behalve op één zender. Er was een film die volgens mij al bijna was afgelopen maar dan kon ik tenminste doen alsof ik ergens mijn aandacht op kon richtten. Af en toe gleden mijn ogen naar hem en ik zag dat hij een medisch boek aan het lezen was. Het fascineerde me nog steeds hoe hij zo vaak aan het werk kon zijn en hij had me ook verteld dat hij de slechte dingen ongedaan wou maken door andere levens te redden. Hij redde slechts alleen die van zichzelf door die fouten dingen te doen- hoe slecht kan hij daardoor zijn?
''Eh… Carlisle?'' Na een tijdje ging ook deze film naar de reclame en ik kon niet meer doen alsof ik geïnteresseerd was dus ik besloot het uiteindelijk toch maar te vragen. Iets wat sinds vanmiddag al door mijn hoofd spookte. ''Kent u toevallig iemand die James heet?''
Hij keek niet op van zijn boek. ''Ik ken meerdere James, Bella. Je zult iets preciezer moeten zijn dan dat,'' grinnikte hij.
''O. Ja, juist. Ik weet zijn achternaam niet. Hij had stevige kaakcontouren, eh… blond haar in een staartje. Hij had een zuiders accent als ik me niet vergis.''
''Leren schoenen onder zijn pak?'' Hij keek eindelijk op van zijn boek.
Ik knikte. ''Ja. Hij zei dat hij Edward kende. Edward leek hem alleen niet te herkennen.''
Carlisle vernauwde zijn ogen. ''Wat wilde hij?''
''Nou eh.. hij wist mijn naam. En toen ik vroeg wie hij was zei hij dat hij Edward kende. Hij had een soort hypnotiserende stem en ik voelde me niet helemaal op mijn gemak. Hij zei dat hij voor mij kwam en vroeg of dat ik met hem mee ging zodat we elkaar beter konden leren kennen. Maar het was nog op zo'n manier alsof hij me vriendelijk wilde leren kennen. Hij dwong me min of meer met zijn stem. Ik probeerde weg te lopen maar hij pakte mijn arm vast en wilde me meetrekken. Toen Edward aan kwam lopen en zei dat hij me los moest laten wist ik dat Edward hem niet kende en er iets niet klopte. Ik heb Edward mee in de auto kunnen krijgen maar voordat ik in de auto stapte zei die James iets van dat we elkaar nog heel snel terug zouden zien.''
Carlisle's voorhoofd was gerimpeld en zijn ogen stonden bezorgd. Nu maakte ik me alleen nog maar meer zorgen. Wat had dit te betekenen? Carlisle keek nooit bezorgd. Hij had altijd alles onder controle.
''Ik wist niet wat hij precies bedoelde,'' zei ik in een poging hem iets te laten zeggen of wat duidelijkheid aan de situatie gaf.
Dat deed hij echter niet. ''Ik denk dat je je geen zorgen hoeft te maken,'' vertelde hij simpel. De manier waarop zijn ogen stonden geloofde ik hem niet. Zijn ogen gleden naar mijn handen en mijn vingers die zenuwachtig aan de touwtjes van mijn vest trokken. ''Mooie ring,'' knikte hij.
''Eh, dankje. Edward heeft het aan mij gegeven.''
Zijn ogen schoten op in verrassing en verbazing. ''Wanneer en waar?''
''Vorige week. De dag na mijn verjaardag in het huis.'' Het kriebelde toen ik dat dacht. Ons huis.
''Waar precies, Bella. Heeft hij die ring gegeven binnen in het huis of buiten?'' O jee. Hij lijkt niet erg blij.
''In de slaapkamer.'' Op het moment dat hij een kleine zucht van opluchting slaakte kwam het moment van de dag zelf terug. ''O nee. Op het balkon. Hij heeft me die ring op het balkon gegeven.'' Ik dacht terug aan die dag en voelde een warme herinnering. De manier waarop hij me had vastgepakt, de manier waarop hij zijn gevoelens had laten zien en hoe hij me had gekust. Maar terwijl ik dacht aan die dag besefte ik iets waar ik verder niet meer over na had gedacht. Dat ik zwoor dat er een man tussen de bomen stond en achter een boom verdween op het moment dat ik naar hem keek. ''Er keek iemand naar ons. Vanuit de verte. In het zwart.''
Was dat nou iets van paniek wat ik door zijn ogen zag flitsen? Het verdween gelijk op het zelfde moment dat ik het probeerde te herkennen. Hij glimlachte en schudde zijn hoofd. ''Zoals ik al zei. Niets om je zorgen over te maken. Het zal vast wel iemand zijn die gewoon aan het wandelen was. Als je me nu wilt excuseren, Bella. Er zijn een aantal telefoontjes dat ik moet plegen. Zaken gaan helaas door, ook al is het vakantie.'' Hij sloeg zijn boek dicht en stond iets te snel voor zijn doen op. Terwijl hij de kamer uitliep pakte hij zijn telefoon uit zijn zak en toetste snel een nummer in.
Maar voordat ik me kon beseffen wat er gebeurde nam Edward de plaats van Carlisle in en keek ik naar zijn gelaatstrekken. Hij leek uitgeput. Zijn schouders hingen en druppels van zijn natte haren druppelde op zijn schouders. Hij had alleen een pyjamabroek aan, geen shirt en blote voeten. Twijfelend kroop ik naar hem toe en ik voelde dat we weer even goed waren toen hij zijn arm optrok en hem over mijn schouders sloeg. Dat hij nu even niet de boze Edward was zorgde ervoor dat ik er verder niet meer over na dacht. Dat was iets anders voor een andere dag.
Ik schoof de broodjes en croissantjes in de oven en deed de klep dicht. Ik pakte het tafelkleed uit de lade en sloeg hem over de eettafel. Daarna legde ik 6 paar borden samen met bestek en glazen verspreid over de tafel. Ik liep naar de woonkamer en pakte de twee kandelaars die rechts naast de tv stonden van het kastje en zette ze midden op de tafel. Ik stak ze nog niet aan want daar was het een beetje te vroeg voor.
Ook het beleg liet ik nog in de koelkast staan want anders zou het bedorven zijn als iedereen uit bed was. Ik besloot mijn tijd te besteden aan het schoonmaken van de keuken. Esme had altijd zoveel te doen dus ik besloot haar een handje te helpen. Ik reinigde het keukenblad, de bar die in het midden stond, gooide alle bedorven eten uit de koelkast weg en haalde alles uit de keukenkastjes en maakte die ook schoon.
Ik was zo druk bezig met het schoonmaken dat ik Esme niet naar beneden had horen komen. Haar stem liet me schrikken en ik liet de glas die ik in mijn hand had vallen. Ik probeerde hem nog op te vangen maar hij gleed door mijn vingers op de grond. Ik keek paniekerig naar haar op terwijl ik op mijn knieën viel en de stukjes probeerde op te rapen. Ze pakte me bij mijn armen trok me omhoog. ''Liefje, kijk uit. Straks snijd je jezelf nog.'' Ze haalde blik en veger uit een van de kastjes en ging de stukken glas opvegen.
''Laat mij dat maar doen,'' probeerde ik. Het was tenslotte mijn schuld.
''Doe niet zo gek,'' zei ze. ''Maar wat ben je zo vroeg in de ochtend aan het doen? Iets doet me vermoeden dat je niet net op bent,'' zei ze terwijl ze hoofdschuddend de keuken doorkeek en naar de schoonmaakmiddelen op het aanrecht keek.
''Ik kon niet slapen.'' Dat was deels ook waar maar ik wilde het ook graag makkelijk voor Esme maken. Ik keek op de klok en zag dat het nu iets over 9 uur 's morgens was. Dat betekende dat ik Edward al 3 uur geleden had verlaten. Ik lag de hele tijd te piekeren over wat er met hem aan de hand kon zijn, over wie in hemelsnaam die James kon zijn en of de rest van het gezin hun cadeaus leuk vonden. Ik was van plan om vroeg op te staan zodat ik al een deel zelf kon doen maar toen ik om 6 uur klaarwakker in bed lag besloot ik er maar uit te gaan en mezelf bezig houden. Edward lag onrustig te slapen toen ik de slaapkamer uitsloop.
Ik liep naar de oven en zette de juiste tijd erin voordat ik hem aanzette.
''Ik zal de kinderen wakker maken. Hoewel ik een klein vermoeden heb dat Edward zijn bed niet uitkomt.'' Ze schudde haar hoofd en ik liep naar de koelkast om al het beleg en lekkernij voor iedereen uit de koelkast te halen en op tafel te zetten. Esme twijfelde onderweg. ''Bella? Blijf een beetje uit Edwards buurt vandaag, wil je? Geniet van vandaag maar probeer niet teveel met hem alleen te zijn.'' Nog voordat ik kon reageren en nog voordat Esme weg kon lopen kwam Carlisle in zijn huispak naar beneden gelopen.
''Goedemorgen allemaal,'' zei hij en kuste Esme op haar wang. ''Hm, het ruikt overheerlijk,'' zei hij terwijl hij naar de tafel keek.
''Bella had dit allemaal al klaargemaakt toen ik net beneden kwam,'' vertelde Esme.
Ik bloosde toen Carlisle naar mij keek. ''Het ruikt heerlijk, Isabella,'' zei Carlisle.
''Wat zijn jullie fuckers hier nu weer zo godverdomme vroeg aan het doen?'' Edward kwam de trap afgelopen in niks anders dan zijn pyjamabroek. Hij haalde zijn hand door zijn haren wat het alleen nog maar meer alle kanten op liet staan.
''Is dat niet een beetje egoïstisch aangezien jij op dezelfde tijdstip wakker bent?'' antwoordde Carlisle.
''Ik ben alleen hier om te kijken waarom mijn bed leeg was,'' zei hij en keek naar mij. Ik bloosde en keek naar beneden.
''Isabella heeft hard gewerkt aan het kerstontbijt dus ik zou het erg op prijs stellen als je op een stoel gaat zitten en met ons mee-eet.'' Esme's ogen waren dwingend terwijl ze Edward aankeek. Dat verbaasde me. Ze gaf Edward altijd een keus in alles, het was alsof ze hem dwong om te gaan zitten.
Edward snoof en plofte chagrijnig op een stoel. Hij leek in een nog slechtere bui dan dat hij gisteren was.
''Dankjewel,'' zei ze. ''Carlisle, wil jij Rosalie en Emmet wakker maken?''
Hij knikte en verdween weer terug naar boven.
Esme ging tegenover Edward zitten en ik was een beetje verbaasd over dit alles. ''Eh… iemand alvast iets te drinken?'' vroeg ik.
''Kopje koffie, lieverd. Carlisle wil ook koffie en Rosalie en Emmet waarschijnlijk kop thee.'' Ze glimlachte vriendelijk terwijl ze de kaarsjes aanstak die ik op de tafel had gezet.
Ik knikte. ''Edward?'' vroeg ik zachtjes.
Hij keek me niet aan, noch gaf hij enig teken dat hij me had gehoord. Hij zat stil op zijn stoel.
''Geef hem ook maar een kop thee,'' reageerde Esme toen Edward geen antwoord gaf.
''Mag ik nou tegenwoordig ook mijn eigen fucking keuzes niet meer maken?'' snauwde Edward opeens.
''Je mag altijd je eigen keuzes maken, Edward. Maak hem dan alleen wel als ze iets aan jou vraagt.''
''Heb ik dan ook geen fucking tijd meer om na te denken?''
''Ook dat heb je. Bella zou het alleen wel op prijs stellen dat als ze iets aan jou vraagt je op zijn minst kunt doen alsof je haar gehoord hebt.''
''Fuck jullie. Ik wil thee,'' zei hij.
Ik had de neiging om heel hoog met mijn ogen te rollen. Deze moeite voor helemaal niks. Ook Esme schudde met haar hoofd maar glimlachte daarna naar mij. Terwijl ik drinken voor iedereen aan het maken was kwam de rest van het gezin naar beneden. Ik zette het drinken voor iedereen neer en nam plaats op de enige lege stoel naast Edward. Iedereen vouwde zijn handen op tafel voor hun gezicht behalve Edward. Ik deed met de rest mee, verbaasd, want ik had nooit verwacht dat hun voor het maaltijd gingen bidden. Dat heb ik ze nog nooit zien doen. Misschien was dit iets wat ze alleen met kerst deden.
''Ik ben dankbaar voor Esme. Ik ben dankbaar voor Edward en Rosalie dat ze goed terecht zijn gebracht. Ik ben dankbaar voor Bella en Emmet, dat ze liefde aan hun hebben gegeven toen ze dat het meest nodig hadden. Ik ben dankbaar voor dit heerlijke ontbijt.'' Ik schrok toen Carlisle mijn naam zei. Na Carlisle kwam Esme.
''Ik ben dankbaar voor mijn man, dat hij nog veilig en levend naast ons mag zitten. Ik ben dankbaar voor alle kinderen die veilig zijn en een gelukkig tehuis hebben. Ik ben-'' Nog voordat Esme haar zinnen af kon maken stond Edward op. Het geschraap van zijn stoel over de vloer klonk hard in deze stilte. Hij liep zonder iets te zeggen naar boven. We hoorde zijn deur hard dichtslaan, gevolgd door een harde knal. Iedereen was stil, ze keken elkaar geruisloos aan voordat ze naar mij keken. Ik wist niet wat ik moest doen.
Daarna gingen ze verder met waar ze dankbaar voor waren alsof er niks was gebeurd.
''Isabella?'' vroeg Carlisle uiteindelijk toen Rosalie en Emmet ook waren geweest.
''Ik eh… ik ben dankbaar voor water, voedsel en zuurstof. Zonder die drie waren we hier niet. En ik ben dankbaar voor Edward.''
''Dat was heel mooi gezegd, Bella,'' zei Carlisle. ''En nu, smakelijk eten allemaal.''
Iedereen begon aan het ontbijt maar mijn eetlust leek voorbij te zijn. Rosalie was ook iets stiller dan dat ze normaal was maar ze lachte wel met de rest mee. Ik probeerde mijn aandacht op het gesprek te houden maar mijn gedachtes ging steeds automatisch naar Edward die een verdieping hoger zat en de lege stoel naast mij. Toen iedereen eindelijk zijn eten had opgegeten en de tafel begon op te ruimen –ik mocht niet meehelpen omdat ik zogezegd al genoeg had gedaan volgens iedereen- nam ik een paar broodjes mee met beleg en een kop thee en nam die mee naar boven. Met mijn elleboog duwde ik zijn deur open en ik schrok toen ik in zijn kamer kwam. De luide knal was een gevolg van de plank die van zijn muur was getrokken en al zijn cd's die hij hier had achtergelaten lagen verspreid over de vloer. Edward zat met zijn rug naar mij toe, zijn hoofd naar beneden en zijn schouders gingen op en neer. Was hij aan het huilen?
Als hij echt aan het huilen was kon ik hem maar het beste alleen laten en ik wilde hem graag die privacy geven. Ik wilde hem niet storen en toen ik me wilde omdraaien ging ik zoals het altijd gebeurt in zo'n moment bovenop een cd hoesje staan waarop die onder mijn voet kraakte. Edward sprong op. ''What the fuck, Bella. Kan je geen fucking geluid maken? Je bezorgd me een van deze dagen nog een keer een godverdomme hartaanval. Misschien moet je de volgende keer een fucking bel dragen zodat mensen weten dat je eraan komt.''
Zijn woorden staken als messen in mijn lichaam. Misschien moet je de volgende keer een bel dragen. Ik was geen hond die hij kon laten doen wat hij wilde wanneer het hem uitkwam. Ik legde –misschien was het meer gooien- zijn eten op de dicht bijzijnde tafel en begon me om te draaien naar de deur.
''Fuck, Bella. Het spijt me, oke?''
''Misschien moet je de volgende keer wat beter nadenken voordat je wat zegt. Er zijn mensen om je heen die jij beledigd zonder dat ze dat verdienen. Esme heeft het niet verdiend om door jou afgesnauwd te worden en ook Rosalie niet. Dat scheelt je in het vervolg misschien een hele hoop sorry's.'' Ik wist niet waar dit vandaan kwam maar het floepte er opeens uit. Ik trok de deur weer open maar voordat ik door kon lopen schoot een arm langs mij en duwde de deur weer dicht. Ik voelde hoe mijn lichaam werd omgedraaid en zijn handen waren aan weerszijde van mijn lichaam. Ik keek in zijn ogen en hij had inderdaad gehuild. Zijn ogen waren rood omringd. Ik had hem nog nooit zien huilen, zelfs niet toen hij mij de waarheid over zijn verleden had verteld. Ik had hem zien huilen toen we voor het eerst met elkaar het bed hadden gedeeld maar dat was om een andere reden. Ik had hem nog nooit zien huilen van verdriet.
''Het spijt me. Ik weet ook niet what the fuck er met mij aan de hand is. Elk jaar rond kerstmis wordt ik nog meer mijzelf niet. Dit gebeurt elk fucking jaar en ik had mezelf nog zo voorgenomen om deze shit niet bij jou te doen want je weet dat ik je geen pijn wil doen maar ik kan het niet helpen. Ga niet weg, alsjeblieft,'' zei hij, alsof hij het soort van smeekte. Hij haalde langzaam zijn handen van de deur en hield me nauwlettend in de gaten of dat ik ging. Hij gaf me de keuze om te gaan als ik wilde maar ik zette geen stap voor of achteruit. Hij haalde opgelucht adem en ging toen weer terug op zijn bed zitten. ''Elke kerst ga ik met een meisje naar huis en laat ik haar huilend achter. Ik ben nooit aardig geweest als het om seks met andere ging maar ik wist dat ik een nog grotere eikel was met kerst. De manier waarop ik ze heb behandeld is niet goed te praten. Dat is de rede waarom ik tegen jou zei dat we moesten wachten tot na kerstmis, omdat ik niet weet of ik mezelf in de hand kan houden. Ik zou je pijn doen, dat weet ik zeker. En dat wil ik niet. Dat wil ik echt niet.''
Ik liep zachtjes naar hem toe en ging naast hem zitten. Ik wreef met mijn handen over zijn gespannen schouders. ''Maar er moet toch meer zijn dan dat? Er moet toch een rede zijn waarom je rondom kerstmis zo wordt?''
''Ze zeggen dat het komt omdat dit het favoriete tijd van het jaar van mijn moeder was. Er was geen een arm gezin of dakloze in onze stad die niks van haar kreeg. Ze ging rond in de stad en gaf mensen te eten, warme kleren. Ik denk dat ze ook wel fucking gelijk hebben. Ik doe alles precies het tegenover gestelde dan wat zij altijd deed. Ik ben gewoon fucking boos op de hele wereld dat ze mij dit hebben aangedaan. Wat heb ik vroeger gedaan om dit te verdienen?''
''Niks. Je hebt helemaal niks verkeerds gedaan. Je hebt dit niet verdiend noch Rosalie. Maar hoe erg ik het ook vind, je kunt de tijd niet terugdraaien. Het enige wat je kunt doen is je ouders trots maken door wat je met je leven doet. Het zal even duren voordat je je leven weer op het rechte pad hebt maar er is niemand die je iets kwalijk neemt. Heel veel mensen zouden het al opgeven als ze meemaken wat jij allemaal hebt meegemaakt. Wij dwingen je allemaal niet om iets te doen wat je niet wilt. We staan achter je en respecteren je. We willen je alleen helpen die juiste richting in te gaan als je verdwaalt.''
Hij draaide zijn hoofd om en keek me zachtjes aan. Een uitdrukking die ik de laatste paar dagen heb gemist en waar ik zoveel van hou. ''Ik ben dankbaar voor jou.''
Ik glimlachte en de vlinders in mijn buik sloegen op tilt. ''En ik voor jou.''
A/N Can't WAIT till next chapter.
Vergeet niet vragen voor Rosalie op te sturen!
Liefdevolle reacties? Vermoedens die jullie hebben vind ik altijd zo leuk om te lezen! Vooral omdat ze bijna nooit in de buurt komen. hihi.
Liefs
anoek013.
