ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ
Για τελευταία φορά τον προλαβαίνω στον Πύργο της Αστρονομίας. Είναι σούρουπο. Η τελετή της αποφοίτησης έχει τελειώσει. Οι γονείς και οι συγγενείς έφυγαν. Οι μαθητές έμειναν για ένα τελευταίο βράδυ διασκέδασης μέχρι το πρωί. Το ίδιο πρωί που θα μαζέψουν τα πράγματα τους και θα τα φορτώσουν στο Χόγκουαρτς Εξπρές για τελευταία φορά στην ζωή τους. Εκείνος, ωστόσο, θα φύγει με την τεράστια βεντάλια. Φορώντας τα λευκά του ρούχα που λάμπουν χρυσά έτσι όπως ρουφάνε τις ύστατες αχτίδες του ήλιου. Αντιλαμβάνεται την παρουσία μου και στρέφεται προς το μέρος μου με τον πορτοκαλί ουρανό να διαγράφει το περίγραμμα του κορμιού του. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του είναι στην σκιά, μα μπορώ να τα αναγνωρίσω λες και τα έχω μάθει απέξω.
«Να ευχηθώ βίον ανθόσπαρτον;»
Χαμογελάω.
«Ξέρεις, λένε, ότι το μυαλό του ανθρώπου είναι η πιο περίπλοκη μηχανή από όλες. Η πιο περίπλοκη και η πιο ακαταλαβίστικη. Λειτουργεί με τρόπους που ούτε εμείς οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουμε. Ασυνείδητα, αν το θες. Για αυτό, λένε, ακόμα και τα πιο σύνθετα σχέδια έχουν ασφαλιστικές δικλείδες. Σάμπως και το ίδιο το μυαλό μας αφήνει ψίχουλα στην διαδρομή της σκέψης του, ώστε να μπορέσει να δείξει τον δρόμο όπου αυτή κατευθύνθηκε. Για να θυμόμαστε, είναι η επιστημονική εξήγηση. Εγώ λέω ότι είναι και για κάτι άλλο. Είναι επειδή ακόμα και αν εμείς δεν καταλαβαίνουμε τι κάνουμε, θέλουμε οι άλλοι να μας καταλάβουν. Τους αφήνουμε στοιχεία, ενδείξεις, άθελα μας, μικρά, ασήμαντα, που δεν τα πιάνει το μάτι. Ακριβώς, για να μπορέσουμε να ξεχωρίσουμε ποιοι είναι αυτοί που πραγματικά αξίζουν. Ποιοι είναι αυτοί που καταβάλουν την προσπάθεια. Που κατανοούν και μπορούν να μας ερμηνεύσουν. Για να σιγουρευτούμε, ότι μπορούμε να τους επιτρέψουμε να έρθουν κοντά. Για να τους κλείσουμε μέσα μας.»
«Είναι η ώρα που σε πιάνει να χαζολογείς;»
«Γιατί δεν το παραδέχεσαι να τελειώνουμε;»
«Να παραδεχτώ τι;»
«Ότι είσαι δικός μου όπως εγώ είμαι δικιά σου.»
Καγχάζει.
«Όσο και να επιμένεις, η αλήθεια δεν πρόκειται να αλλάξει. Δεν με ενδιαφέρεις καθόλου, Λίλι.»
«Και το τατουάζ;»
Ακόμα φαίνεται μέσα από το σχεδόν διάφανο ύφασμα της μπλούζας του.
«Το τατουάζ ανήκει στο παρελθόν. Στο είπα άπειρες φορές.»
Η έκφραση μου είναι θριαμβευτική.
«Μόνο που ξέχασες να μου πεις κάτι πολύ σημαντικό.»
Έκπληξη διαγράφεται στο πρόσωπο του. Η ίδια έκπληξη που μετά βεβαιότητας θα είχε διαγραφεί και στο δικό μου, καθώς επέστρεφα κλαμένη στον χώρο της εκδήλωσης μετά την απόρριψη της πρότασης του Άλεξ. Μετά από αυτό το φανταστικό και ταυτόχρονα φρικιαστικό σενάριο που μου κατέκλυσε το μυαλό. Σε μία αναπάντεχη, ξαφνική στιγμή, οι μνήμες μου συνάντησαν η μία την άλλη και ενώθηκαν σαν παζλ που έχεις όλα τα κομμάτια, μα δεν καταλαβαίνεις την εικόνα του παρά μόνο αφού τα βάλεις στην σωστή θέση. Πώς έτρεξα τότε σαν σίφουνας προς το μέρος της Ρόουζ. Πώς την τράβηξα παράμερα από το χέρι. Πώς την έβαλα να μου απαντήσει και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι. Μέχρι που τα αυτιά μου κουδούνιζαν από την χροιά της φωνής της. Ναι, ναι, ναι, ναι, ναι, ναι, ναι.
«Ρόουζ, τότε τα Χριστούγεννα στο δωμάτιο σου, μου είπες, μου είπες, πως τα μαγικά τατουάζ δεν βγαίνουν. Δεν μπορούν να βγουν. Ακόμα και μετά τον θάνατο του αγαπημένου σου. Μένουν πάνω σου. Ε; Έτσι δεν μου είχες πει; Έτσι;»
«Ναι,» αποκρίνεται κατάπληκτη. «Μα τι σχέση έχει τώρα αυτό;»
«Γιατί δεν βγαίνουν και μετά θάνατο;»
«Λίλι, δεν καταλ…»
«Πες μου!» την τραντάζω. «Πες μου γιατί τα μαγικά τατουάζ δεν βγαίνουν μετά θάνατο!»
«Όπως σου είπα και τότε, επειδή η αγάπη σου παραμένει.»
«Τα μαγικά τατουάζ δεν βγαίνουν ποτέ,» λέω με σταθερή φωνή. «Παρά μόνο για έναν λόγο.»
«Δηλαδή!» απαιτώ με μανία από την Ρόουζ. «Τι σημαίνει αυτό; Στην πράξη τι σημαίνει αυτό;»
«Σημαίνει,» απαντά με παρρησία η Ρόουζ. «Πως ο μόνος τρόπος, για να φύγει ένα μαγικό τατουάζ, είναι να σταματήσει να υπάρχει ο λόγος για τον οποίο το έκανες.»
«Και ξέρουμε και οι δυο ποιος είναι αυτός ο λόγος, έτσι δεν είναι;»
Τον κοιτάζω ευθεία.
«Ο μόνος λόγος για να φύγει ένα μαγικό τατουάζ που έχεις κάνει για κάποιον που αγαπάς είναι να έχεις σταματήσει να τον αγαπάς.»
Το ελάχιστο μειδίαμα φαίνεται περισσότερο στα μάτια του παρά στα χείλη του.
Και αν δεν το καταλάβατε, κάπως έτσι γίνεσαι η αγαπημένη ενός Σκοτεινού Μάγου.
Δεν πιστεύω η πίστη σας να ήταν τόσο μικρή! Είναι δυνατόν να πήγαινε ένας τέτοιος έρωτας χαμένος; Πείτε μου πόσο ανατροπή ήταν για εσάς ο επίλογος!
Προς Νέλι: Από εσένα συγκεκριμένα περίμενα περισσότερη διεκδίκηση να παραμείνει η Λίλι με τον Ίαν. Πολύ χαλαρά το πήρες!
Προς Κωστή: Όλες οι γυναίκες περιμένουν να δούν;;;;
Προς Nushka: Όχι, δεν έχεις πέσει καθόλου έξω. Στην Λέιλα έγραφε, αν θα έγραφε, χαχαχα!
Αυτό ήταν λοιπόν! Ολοκληρωτικά. Να σας πως, ότι έχω σκεφτεί ήδη πάνω-κάτω το τρίτο μέρος, αλλά αν θα το γράψω εξαρτάται και από εσάς, αν θέλετε να το διαβάσετε, αν πιστεύετε ότι έχει λόγο ύπαρξης. Θα σας αποκαλύψω εξ αρχής ότι θα είναι πιο περιπετειώδες από το ΔΕΙΤΜΓ και το ΠΑΠ, φαντάζομαι καταλαβαίνετε γιατί! Επομένως, πείτε μου τι θέλετε. Πάντως, δεν θα σας εγκαταλείψω, θα προσπαθήσω να συνεχίσω να ανεβάζω κάθε εβδομάδα, ώστε να τελειώσω όσα έχω αρχίσει, δηλαδή τα Ερωτικά Θραύσματα και το Τελευταία Ευκαιρία συγκεκριμένα. Ελπίζω να με ακολουθήσετε και εκεί!
Σας ευχαριστώ ΠΑΡΑ ΜΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!
ΧΧΧ
