Hallo Iedereen,

Hier is weer een nieuw hoofdstuk, ik heb alleen twee vragen voor jullie.

denk je dat ze heen gaan op Huwelijksreis? de opties die Harry overweegt staan in het hoofdstuk genoemd.

2. Wie denken jullie dat de Bold verving in dit hoofdstuk? (Het antwoord komt pas over een hoofdstuk of 6 minimaal)

In ieder geval veel leesplezier en nog een fijne avond, bij mij zal het in ieder geval leuk worden.

Met Vriendelijke Groet

een boekenworm


Hoofdstuk 49 Seizoen in rust

De volgende dag ging Harry met een lichte hoofdpijn en vooral veel slaapgebrek naar het ministerie. Eenmaal in de lift kwam Harry tot de conclusie dat hij het niet het ergst had, enkele afdelingshoofden keken met grote moeite uit hun ogen alsof ze een verschrikkelijke hoofdpijn hadden. Het was een van de tovenaars geweest die zijn controle over zijn magie waren verloren, 'mooi vuurwerk gisteravond? Vond u niet,' vroeg Harry beleefd.

De man leek Harry op het oog te negeren, maar toch fluisterde hij enigszins smekend. 'Welk vuurwerk?' In een hopeloze poging erachter te komen wat hij vergeten was.

Harry glimlacht, het was zo makkelijk, dacht hij. En plots herinnerde hij zich wat Marten ooit tegen hem had gezegd in de geheime kamer. Nee Harry zou nooit tot dat niveau zakken, besloot hij. 'Percy's jongere broer is de eigenaar van een fopshop op de wegisweg. Hij gaf een vuurwerkshow voor zijn broer.' Vertelde Harry.

De man keek nu wat opgewekter, hij had erger gevreesd. Voldemort had nog steeds sporen achtergelaten in het ministerie, dacht hij. 'Oh jammer dat ik dat gemist heb, een paar vrienden hadden mij thuisgebracht.'

Harry knikte begrijpend met zijn hoofd, Had Percy alle dronkaards naar huis gebracht vroeg hij zich op dat moment af. Niet dat Harry hier antwoord op kreeg, want ze waren op de tweede verdieping en Harry moest eruit. Hij zei beleefd gedag en vertrok naar zijn bestemming in het schouwershoofdkwartier.

Hoewel enkele beschaamd waren geweest over hun gedrag deden andere alsof er niks gebeurt was en niemand er iets van weten kon. Het maakte Harry niet uit, met de meeste van hun had hij niet te maken tijdens zijn training of zelfs daarna dacht Harry. Pas enkele weken later kwam het bij de Heks en Haard terecht, de eerste editie nadat Percy en Brighid terug waren gekomen van hun huwelijksreis merkte Harry op. Zij zouden die informatie toch niet hebben doorgegeven? Vroeg Harry zich af. Hij probeerde er niet aan te denken, terwijl hij zich nu serieus begon te buigen over het dilemma van de huwelijksreis.

Hij wilde ergens heen gaan waar het rustig was, hij wilde niet overvallen worden door een of andere tovenaar. En verder leek het hem wel fantastisch om eens een paar weken rustig aan te doen op het strand, al dacht hij dat de hele tijd op het strand liggen niks was en ze ook wel af en toe ergens in de buurt heen wilde gaan. Harry was bij Bold langsgegaan om advies over plaatsen die aan zijn eisen voldeden, het waren er bar weinig. Bijna overal in Europa en zeker op de stranden waren nederzettingen, die misschien leuk waren geweest om te bezoeken ware het niet er ook vele tovenaars kwamen. De enige uitzondering was Griekenland, waar een paar kleine rotseilandjes onbewoond waren. Als er geen centaurs leefden, die de meeste van deze lege eilanden geclaimd hadden. Voor de rest waren er in het Carieb een paar eilanden die alleen door dreuzels bewoont werden en tot de mogelijkheden behoorden.

Vervolgens verkende hij in zijn vrije tijd alle mogelijkheden, hij vroeg informatie aan zowel dreuzel reisbureaus als de tovenaarsversie ervan. Allemaal onder de naam van Marcel, hij reisde zo veel als hij niet lesgaf niemand zou verbaasd zijn en het hield de nieuwsgierige journalisten van zijn spoor weg. Zelfs nadat hij alle informatie had gelezen in zijn vrije avonden wist Harry nog steeds niet waar hij Ginny mee naartoe zou nemen en hij was vastbesloten om de bestemming voor haar geheim te houden. Zij wilde hem immers ook niks over de jurk vertellen en had de andere verboden er iets over te zeggen. Hermelien was de enige geweest die iets gezegd had, 'dat Harry versteld zou staan,' was iets wat hem weinig zei.

Zo gingen er weer weken voorbij, de meerderheid van het plannen, reserveren en bestellen van de benodigdheden voor de bruiloft waren gedaan. Het eind van het zwerkbalseizoen kwam naderbij en Harry had eindelijk besloten waar ze heen zouden gaan. Met wat hulp van Percy, Bold en hun contacten hadden ze uiteindelijk met heel veel moeite wat kunnen regelen, Harry was er met hun zelfs een middag heen gegaan om een aantal details persoonlijk te spreken. Harry was er tevreden mee wat ze hadden weten te bereiken, het zou een simpel leven zijn de twee weken dat ze weg waren en Harry hoopte dat Ginny het zou waarderen.

En nu het eind van het zwerkbalseizoen naderde waren de spanningen bij de verschillende wedstrijden hoger dan ooit, merkte Harry. Ginny was vermoeider dan ooit na elke wedstrijd, maar vastbeslotener dan ooit om te winnen. Ginny en de rest van de Holyhead Harpies wilde dit jaar de prijs winnen van beste team, naast de individuele prijzen waar Ginny en Gwendoline voornamelijk kans op maakte. Al scheen Leny Morgance ook kans te maken op de prijs voor beste zoeker, iedereen deed in ieder geval zijn uiterste best om het meest uit dit seizoen te halen als mogelijk was. Want volgend jaar was de wereldbeker en wie er kans maakte op een plaats in de selectie werd grotendeel gebaseerd op hoe je dit seizoen gepresteerd had.

Ook Harry had het drukker dan ooit, hij kreeg steeds meer taken toebedeeld van andere schouwers. Harry hield zich blijkbaar zo goed staande dat ze dachten dat hij hun taken er ook wel bij kon hebben. Het liet hem verlangen naar de volgende fase in de training, waarin Jeremy, Mohammed, Julliet en hijzelf als volledige schouwers zouden werken. Terwijl ze beoordeeld werden door hun collega's, meerdere en ieder ander met wie zij professioneel in contact mee kwamen. Hoewel het zenuwslopend zou zijn, hij zou ten minste niet meer elke keer het werk van anderen hoeven doen. Maar voor nu was hij nog één van de vier huiselfen die de schouwers hadden, een feit waar ze zo optimaal mogelijk gebruik van schenen te maken.

Af en toe vroeg Harry zich zelfs af of ze wel iets nuttigs deden, ze werden zo vaak gevraagd om bepaalde informatie te zoeken. Waarvan enkele artikelen uiteindelijk zelfs niet eens leken te bestaan, zo was hijzelf een keer naar Panama gestuurd omdat hij een dreuzel had horen kletsen over een kluis die daarvandaan kwam. Op het ministerie van Panama hadden ze hem uiteindelijk lachend naar de haven verwezen, 'daar konden ze hem meer vertellen,' was er gezegd.

Het was een vrij nutteloze zoektocht gebleken, de befaamde Panamakluis bleek een specifiek gat te zijn aan boord van een schip. De hele zoektocht was een grap geweest van Civiel vermoedde Harry, hij had hem immers gevraagd het bewuste voorwerp op te zoeken. Maar ook andere schouwers haalde geintjes met hun uit, meestal ter vermaak van de hele afdeling. Maar af en toe was er eentje waar niet iedereen even hard om kon lachen.

Zo was Mohammed op een dag het kantoor uitgestormd nadat iemand een plakbezwering over zijn bidmatje had uitgesproken, Harry had opgelucht gezucht 'dat het ten minste geen permanente was.'

'Dat zouden ze toch niet toestaan,' had Julliet opgemerkt terwijl ook zij nu bezorgd Mohammed nakeek.

'Ik weet het niet,' zei Harry die gemerkt had hoe vaak de andere schouwers grapjes maakte over Mohammeds talloze gebid en sommige gingen zelfs zo ver om zijn geloof belachelijk te maken. Het meeste hiervan ging achter de rug van Bold om, en Mohammed klaagde blijkbaar niet want er werd niks aan gedaan.

Het was inderdaad de druppel geweest die de emmer deed overlopen, want nog geen uur later moest eerst het hele kantoor één voor één bij Bold langskomen. Vervolgens de volgende morgen kwam Mohammed terug naar het schouwershoofdkwartier, hij was stil en liep direct naar het hokje dat hun inmiddels was toegewezen. En zonder iemand aan te kijken of enige uitleg te geven pakte hij zijn spullen en vertrok, terwijl Jeremy, Julliet en Harry enigszins verbaasd naar hun ontmoetingsplaats gingen.

Daar stonden Futhark en Bold met een serieus gezicht op hun te wachten, eenmaal binnen wachtte de drie in stilte af. Wachtend op de uitleg die hun gegeven zou worden. Bold schraapte als eerste zijn keel. 'Dame en heren, jullie hebben inmiddels meegekregen dat Mohammed Ali zijn spullen aan het pakken is.' Begon hij en na deze ene zin had hij Julliet, Jeremy en Harry met hun hoofden aan het knikken gekregen. 'Hij wordt niet geschikt geacht voor deze dienst, en zal dus hierom vertrekken. Ik hoop dat de rest van jullie de training wel afmaakt, we hebben jullie hard nodig.' Zei het hoofd van de afdeling, waarna hij zich omdraaide en het zaaltje verliet.

'Mooi, nu dit opgehelderd is kunnen we aan het werk gaan.' Zei Futhark toen Harold Bold was vertrokken, waarna ze overging op de orde van de dag.

Alle drie waren ze geschokt, had Mohammed opgegeven vanwege de grapjes of hadden ze hem ontslagen? Harry vroeg het zich af. Hij wist dat veel schouwers inclusief Bold zich stoorde aan het feit dat Mohammed zo vaak ging bidden en die zochten elke mogelijkheid om hem in een kwaad daglicht te stellen. Was het Civiel en Donders eindelijk gelukt de nieuwe rekruut weg te pesten? Harry vond het geen leuke gedachte, want stel dat ze het gelukt was, dat ze zich tegen hem zouden keren omdat de bladen zich over hem bedacht hadden, dat hij weer gestoord en een leugenaar was. Het gaf Harry een onaangenaam gevoel van binnen en zodra hij de kans had zocht hij Bold op. Misschien zou die zijn gevoel kunnen verzachten.

Dit deed hij niet. Bold bevestigde dat Mohammed Ali zelf was opgestapt omdat hij de geintjes zat was. Het enige wat voor Harry enige troost bood was de herinnering aan het feit dat ze hem mochten en niet neigde de mening van de bladen over te nemen. Alleen die van de huidige minister van toverkunst. Hier moest Harry wel om lachen, zijn zorgen waren niet verdwenen maar er waren andere dingen voor nu die belangrijker waren. Namelijk die hele berg papierwerk die ze op zijn bureau hadden bezorgd.

De laatste maand voor het huwelijk plaats zou vonden brak inmiddels aan, en het was een helse ervaring. Niet alleen kregen Harry en Ginny steeds meer te doen met betrekking tot het huwelijk, de heks en haard en de ochtendprofeet zaten ook achter alle informatie over het huwelijk aan. De Holyhead Harpies hadden inmiddels alle niet zwerkbalgerelateerde vragen verbannen van de gebruikelijke persconferenties aan het einde van de wedstrijd, gezien elke week weer werd gevraagd naar Ginny en haar aanstaande huwelijk. Niet alleen Ginny had er nu genoeg van maar ook Brite, Harry was oprecht verbaasd geweest toen hij dat hoorde van Ginny.

Brite was weliswaar niet op hem overgekomen als een al te vriendelijke heks maar om echt uit haar slof te schieten tegen journalisten, dat had hij niet van haar verwacht. Het had zelfs het nieuws gehaald, "persconsulente schiet uit haar slof op eigen conferentie," was de titel geweest van het artikel. Hierin viel het Harry op dat niet werd vermeld hoe vaak die bewuste vraag al gesteld was en dat deze vooral niks te maken had met het onderwerp van de oorspronkelijke conferentie. Het maakte niet veel uit, maar het zou een stuk begrijpelijker zijn waarom Brite zo uitgevallen zou zijn.

Ondertussen hoopte zowel Harry als Ginny dat de laatste wedstrijd van het seizoen snel zou komen, Harry had speciaal vrij gevraagd voor de dag van de wedstrijd zodat hij zijn verloofde en haar familie kon steunen in de box die hij gereserveerd had. Ook al Ginny's broers en hun vriendinnen, of in het geval van Bill en Percy hun vrouwen zouden komen. Alleen Charlie zou had niemand bij zich, behalve Ron en Harry had niemand hem en Andreas nog samen tegengekomen. Hoewel Ron het hele voorval negeerde alsof het nooit gebeurt was, ging Harry er vriendelijker mee om. Oom Herman had vroeger net zo erg over dat soort stellen geraasd als hij over magie had gedaan, en de tovenaars waren over het algemeen betere mensen geweest dan hem. Dus waarom Homo's niet, als Charlie gelukkig was, maakte het toch niet uit. Vond Harry.

De laatste wedstrijd van het seizoen voor de Holyhead Harpies was tegen hun lokale rivaal Cearphilly Catapults, en het beloofde geen spannende wedstrijd te worden. De Holyhead Harpies hadden afgelopen seizoen veel beter gepresteerd dan de Catapults. In tegenstelling tot op het veld was de spanning tussen de fans van beide teams wel altijd te snijden, rond hun gezamenlijke wedstrijden werd de hele magische gemeenschap van Wales verdeeld in fans voor de Harpies en fans van de Catapults. Het luchtte Harry dan ook wel stiekem op dat Ginny niet meer zo vaak in haar eigen appartement sliep maar naast hem in bed, niet dat hij haar dat zou vertellen. Ze kon zichzelf prima verdedigen en hielp Harry daar regelmatig aan herinneren, in hun vriendschappelijke duels had Harry het soms moelijker dan tijdens zijn trainingsduels met schouwers. Dat Ginny alles in haar mars gebruikte, maakte haar alleen maar lastiger te verslaan. Zeker als ze hun gevechten naar de lucht verplaatsten.

Ginny was de enige van de partnergroep die dit geleerd werd samen met de aankomend schouwers, omdat de kans dat zij als professioneel zwerkbalspeler ook bestond dat ze in de lucht aangevallen zou kunnen worden. Harry was blij dat hij die lessen niet samen met haar gevolgd had, maar wat hij van Ron gehoord had. Had ze de vloer met hun allemaal aangeveegd, en niet alleen omdat haar bezem zoveel beter was dan van haar trainingsgenoten.

Ook Ginny's kant van het verhaal liet weinig om over te denken van hun niveau, ze had het net een beukertraining gevonden. Alleen ditmaal was zij de drijver met haar toverstok als bat en de spreuken als dolle beukers. Harry moest toegeven dat het ontwijken van spreuken in de lucht net zo makkelijk was geweest als het ontwijken van beukers, en de vergelijking met een wild spelletje zwerkbal was snel gemaakt.

Het was dan ook een opluchting voor iedereen toen de dag van de laatste wedstrijd eindelijk aanbrak, de hele familie Wemel zou zich die morgen verzamelen bij Ginny's appartement en gezamenlijk naar het stadion gaan. Waar Harry en Ginny echter niet op gerekend hadden was hoe vroeg haar ouders zouden komen en toen ze vlak bij het appartement verschijnseld waren en naar boven liepen schrokken ze van wat ze boven aan de trap tegenkwamen. De deur was open geblazen en in de deuropening stond een woedende mevrouw Wemel.

Harry slikte, terwijl mevrouw Wemel stond te blazen. Ze had ontdekt dat Ginny toch niet in het appartement leefde dat ze huurde. "GINERVRA MOLLY WEMEL, EN HARRY JAMES POTTER. HOELANG IS DIT AL GAANDE?" Schreeuwde ze op top van haar kunnen.

Ginny was de eerste van de twee die bijgekomen was, het leek zelfs of ze het verwacht had. Dacht Harry. 'Sinds de verloving,' zei Ginny onschuldig.

Meneer Wemel trok zijn wenkbrauw op, hij geloofde haar niet in tegenstelling tot zijn vrouw. Die hun vervolgens een uitgebreide preek gaf over de mogelijke gevolgen van hun daden en hoewel Harry alles wel eens gehoord had, sommige van de stukken leverde hem en Ginny nog steeds een rood hoofd op. Die gelukkig weg kon trekken voor de broers van Ginny aankwamen, de situatie met alleen meneer en mevrouw Wemel voelde echter wel ongemakkelijk. Hij was dan ook blij om Ron op sleeptouw te zien genomen worden door Hermelien, met hun zou de gespannen situatie wat meer ontspannen, hoopte hij.

Het werkte en voor Harry het wist zaten hij en Ginny samen met de anderen te lachen voor de wedstrijd, tot Ginny iedereen eraan herinnerde dat ze naar het stadion moest. Waarna ze vertrokken en haar overdroegen aan het team, zodat zij naar hun zitplaatsen konden ruim voor de menigte binnenkwam en de wedstrijd zou beginnen. De spelers kwamen net als de toeschouwers al vroeg het veld op, om zich op te warmen voor ze weer terug in de catacomben verdwenen en ruimte te maken voor de mascottes die het publiek in een goede stemming zouden brengen. Het was een komische vertoning waarbij de kleine katapulten de grote harpij probeerde neer te halen, terwijl de grote harpij ze ontweek en op haar beurt hun weer probeerde te raken. Het was een heel spektakel, waar de betrokken heksen en tovenaars heel wat werk in moesten hebben. Daarna kwam waar iedereen voor gekomen was, de spelers kwamen het veld op en namen hun positie in. En vervolgens werd de scheidsrechter met de ballen het veld op geroepen, die toen de ballen losliet alvorens aan zijn taak te beginnen.

Ginny wist de Slurk als eerste te pakken te krijgen en moest hem alweer gelijk afgeven om niet door een beuker geraakt te worden. Het was nauw, maar het lukte haar net om de bal af te pakken voor er enige schade aan hun spel gedaan kon worden. Het was een spannend begin van een goede wedstrijd, hoewel de toeschouwers soms fanatieker leken dan sommige spelers op het veld. Deze laatste waren vooral gefocust op het spel terwijl de toeschouwers hun favoriete spelers aanmoedigde, toeschreeuwde, de tegenspelers uitjouwde en soms zelfs zo ver gingen door hun uit te schelden. Eén keer gingen ze tot Harry's afschuw wel erg ver, ergens in het publiek schold iemand Ginny uit voor "Potters teef." Het liet een rilling over zijn rug lopen terwijl hij onwillekeurig aan Ginny's littekens moet denken bovenop haar borsten, Gwendoline ging een stuk verder. Zij stuurde samen met Leonie een beuker richting het vak waar het geschreeuw vandaan kwam, de scheidsrechter wilde gelijk een strafworp voor de Cearphilly Catapults toekennen. Ginny en Gwendoline echter vlogen op volle snelheid op de scheidsrechter af, waarschijnlijk om hem de precieze boodschap van Ginny's litteken te vertellen vermoedde Harry.

De strafworp werd alsnog genomen door Cearphilly maar de aanvoerder van hun werd wel gewaarschuwd dat hij zijn publiek onder controle moest houden, en aan de blikken die hij verder tijdens de wedstrijd wierp op Ginny was hij ook op de hoogte gesteld van de specifieke betekenis van het geschreeuwde scheldwoord. Het kwam gelukkig verder niet voor en na een goede twee uur speelstrijd wist Leny de snaai te bemachtigen, de jagers hadden op dat moment ook ruim genoeg punten gescoord om verzekerd te zijn van de beker. Na de persconferentie had het team een feest georganiseerd, ter ere van de laatste wedstrijd hadden ze beweerd. Maar iedereen was zo zeker geweest van de prijs van beste team dat ze die ook al vierde, zelfs al zou de prijsuitreiking pas over een goede twee weken plaatsvinden.

Het was een fantastisch feest geweest voor iedereen die het team had geholpen zover te komen, Ginny had Harry als date meegenomen. Zij werd net als de rest van de medewerkers verwacht samen met iemand te verschijnen. Harry was niet verbaasd dat hij niet de enige aanwezige schouwer was, Jeremy die met Leonie was meegekomen had hij immers wel verwacht. Hij wist alleen niet dat Bold zijn relatie met Abilene weer had opgepakt, gelukkig waren Jeremy en Bold in net zo'n ongemakkelijke situatie. Die hadden van elkaar niet geweten dat ze kwamen, in tegenstelling tot Harry die ze wel verwacht hadden. Harry zelf had Jeremy wel verwacht, hij en Leonie kwamen steeds vaker bij elkaar, maar Bold was een verrassing.

'Ah Harry, waarom verrast het me niet jou hier te zien.' Begon de oudste van de drie terwijl de speelsters de rest van het team gingen zoeken.

'Ehm, omdat mijn verloofde hier is.'

Jeremy gniffelde zachtjes en ook Bold leek Harry's grapje te kunnen waarderen. 'Ja ja, dat weet ik Harry. Maar meneer Robins wat doet u hier.'

Jeremy's wangen kleurde rood en wat er uit zijn mond kwam was nauwelijks te verstaan. Harry besloot zijn kameraad uit de brand te helpen. 'Hij en Leonie hebben samen op school gezeten.' Begon Harry terwijl Jeremy hem een dankbare blik toewierp. 'Graag gedaan,' mondde Harry naar hem.

Harold keek van Jeremy naar Harry en weer terug, 'de training doet jullie goed. Fijn om te zien dat mijn manschappen het altijd voor elkaar opnemen.' Harry slikte even, voor een moment was hij vergeten dat Bold zijn baas was en nu bracht hij het zelf terug. Hij had gehoopt op een ontspannen avond die voornamelijk over zwerkbal zou gaan en niet over zijn werk.

'Ehm ja baas,' zei Jeremy die zijn stem weer hervonden leek te hebben.

'Ik ben weer in werkmodus overgegaan, is het niet? En Abilene zei nog zo dat dat niet mocht gebeuren vanavond.' Bold leek van zichzelf te balen, het was een kant die beide aankomend schouwers niet eerder hadden gezien van hem. Ze keken elkaar eerst even verbaasd aan voor ze bevestigend hun hoofd knikte. 'Weten jullie een ander gespreksonderwerp, eentje waarbij we niet per ongeluk op werk over kunnen gaan.'

'Ehm Zwerkbal,' opperde Harry voorzichtig.

'Ja Zwerkbal, Ginny heeft echt fantastisch gespeeld dit seizoen.'

Harry knikte bevestigend, hij vond Bold zich nog steeds vreemd gedragen en vroeg voor de zekerheid een veiligheidsvraag. Om zeker te weten dat het degene was die hij beweerde wie het was, hoewel het antwoord goed was. Verminderde zijn achterdocht niet, het was vrij traag. Misschien had Harold iemand gevraagd zijn plaats in te nemen, of was het iemand die zijn huiswerk had gedaan zoals Barto Krenck Jr.? Harry wist het niet, maar wilde zijn plezier in het feestje door zo'n vraag niet laten verpesten en zocht Ginny weer op.

Haar eenmaal opgezocht kwam de grote verrassing van het feestje. Zachery Sgietgaag de aanvoerder van de Cearphilly Catapults kwam binnenlopen en liep direct naar Ginny en Harry toe. 'Ehm Ginny, Harry ik wil graag mijn excuses aanbieden. Voor wat de fans vanmiddag tijdens de wedstrijd schreeuwden, ik vond het echt niet kunnen. Niet als wat de scheids vertelde over jouw littekens waar is.'

'Dank je zac , je kon er weinig aan doen maar ik waardeer je excuses.'

'Het is dus waar,' concludeerde Sgietgaag.

Ginny knikte, en boog zich voorover om hem iets in zijn oor te fluisteren. Harry wist het niet zeker maar hij dacht te horen dat ze zei, 'binnenkort zal iedereen het weten.'

'Wat was dat laatste,' vroeg Harry aan Ginny terwijl andere spelers Zachary bedankte voor zijn moedige actie.

'Oh niks,' het was zo luchtig uitgesproken dat Harry wist dat Ginny er niet over wilde praten. Niet hier, niet nu, het was de bedoeling dat ze die avond plezier zouden maken. Een wens die hij voor nu respecteerde, maar hij zou haar er later over aanspreken.

De rest van de avond verliep zoals verwacht, een simpel gezellig feestje waar ze net op tijd vertrokken om op tijd het nest in te schieten. Waar ze de haard uitstapte en gelijk aan tafel konden schuiven van het feestmaal dat haar moeder gemaakt ter ere van de overwinning. Hier wilde ze natuurlijk alles weten hoe het was om lid te zijn van het beste team van Groot-Brittannië, de laatste wedstrijd van het seizoen te winnen en natuurlijk hoe het feestje verlopen was. En terwijl bijna iedereen aan Ginny's lippen gekluisterd waren, vertelde Harry tegen Ron over zijn vreemde ontmoeting met Harold Bold.

'Vreemd,' beaamde zijn vriend. 'Laten we hopen dat hij morgen weer helemaal hemzelf is,' vervolgde hij hoopvol.

'Ja, hopelijk.' Gaf hij Ron gelijk. Voldemort is dood, dus het kon niks met hem te maken hebben, toch? Vroeg hij zichzelf af.

Harry kon er weinig aan doen, maar het bleef malen, iets klopte er niet maar hij wist niet goed wat. 'Harry,' vroeg Hermelien bezorgd. 'Wat is er, toch niet…'

'Nee,' Harry schudde zijn hoofd. 'Ik vroeg me gewoon wat af, niks ernstig.' Zei Harry terwijl Hermelien hem nog even bezorgd bleef aankijken.

Waarna mevrouw Wemel alweer met het toetje aan kwam, het was één van haar fantastische taarten. Ditmaal was hij in de vorm van een gouden vogelklauw, precies zoals de klauw op het logo van de Holyhead Harpies. Het was een fantastisch kunststuk en Harry was er zeker van dat ze daar een hele middag mee bezig was geweest. Terwijl ze bedankjes en complimenten over haar kookkunsten afwees alsof het niets was.

De volgende morgen vertrokken Harry en Ron samen uit het Nest, extra vroeg want Harry wilde nog even langs bij Bold om te controleren alsof hij alweer zichzelf was.

'Goedemorgen meneer, en goede rit terug gehad van het feest?' Vroeg Harry terwijl ze het schouwershoofd tegenkwamen in de lift.

Harold Bold keek Harry vreemd aan, 'feest? Welk feest, ik ben gisteren hier de hele dag geweest.'

Harry en Ron keken elkaar even aan, 'weet je het zeker, Harry?' Vroeg Ron twijfelend.

Harry knikte zijn hoofd, en stelde een beveiligingsvraag. Dit keer werd er goed en prompt geantwoord, dit was de goede Bold dus, dacht Harry. 'Meneer kan ik u even alleen spreken?'

'Ja, dat lijkt mij wel zo verstandig. Ik wil graag een volledige uitleg meneer Potter,' zei hij terwijl hij gebaarde naar Harry om hem te volgen. Eenmaal in een geluidsdicht kantoor vroeg Harold Bold aan Harry om uitleg.

'Nou meneer het zit zo, Jeremy en ik kwamen u gisteren tegen op het personeelsfeestje van de Holyhead Harpies.'

'De Holyhead Harpies, weet u dat zeker meneer Potter.'

Harry knikte van wel, 'zoals ik al zei wij kwamen u tegen op het personeelsfeestje van de Holyhead Harpies vergezeld door Abiliene Delawere.'

'Abilene, Jeremy en ik neem aan je verloofde, met wie was Jeremy Robins daar?'

'Leonie Goofarts,' zei Harry zodat de man een volledige kruisreferentie kon doen.

'Goed, dank je Potter. Je kunt zo gaan ik heb alleen nog één vraag voor je. Wat verraadde mijn dubbelganger?'

'Hij gedroeg zich vreemd, alsof hij er moeite mee had uw persoonlijkheid op het werk en erbuiten bij elkaar vandaan te halen. Hij wist wel het antwoord op de beveiligingsvraag maar moest er wel over nadenken, alsof hij hem lang niet meer had horen stellen.'

'Goed, Zeg dan maar tegen meneer Robins dat hij zich bij mij moet melden.'

Harry knikte, draaide zich om en ging Jeremy zoeken. 'Alles goed met Bold,' vroeg Jeremy toen Harry hem naar het hoofd stuurde.

'Ik geloof het, hij was gisteren in ieder geval niet zichzelf.' Zei Harry terwijl hij Jeremy's plaats innam als Julliets partner.

'Wat is er aan de hand?' Vroeg Julliet.

'Jeremy en ik kwamen vermoedelijk iemands dubbelganger tegen gistermiddag op het personeelsfeestje van de Harpies.' Harry probeerde zo cool mogelijk te blijven, alsof er niks aan de hand was.

'Wie?' Vroeg Julliet die duidelijk uit was op roddels terwijl ze zijn geest probeerde binnen te dringen.

Harry gewent aan Julliets mentale aanval weerde haar af terwijl hij haar antwoord gaf. 'Sorry maar dat kan ik nu nog niet zeggen, niet zolang we de valse niet hebben in ieder geval.'

Julliet knikte haar hoofd, ze begon eindelijk te leren wanneer ze niet mocht doorvragen dacht Harry. Het was raar echter, want daarna leek Julliet helemaal niet meer te spreken. Tot Futhark binnenkwam en haar stok op de schouwer in training wees. 'Nou juffrouw DuMoulin, wat zei ik nou over zonder toestemming vragen naar lopende zaken?'

'Dat ik er niet over mag vragen, of naar op zoek mag gaan.'

'Goed, de volgende keer zal ik niet zo vriendelijk zijn om de vloek gelijk op te heffen.' Op dat moment kwam ook Jeremy binnenlopen. 'En meneer Robins, waar komt u zo laat vandaan?' Vroeg ze vervolgens aan hem.

'Van Bold mevrouw,' was zijn antwoord terwijl hij haar een stukje perkament overhandigde.

Ze las het briefje door, 'Goed dan meneer Robins. Je hebt niks gemist,' zei ze voor ze hun begon op te zetten met de oefening van die morgen. En na de oefening kregen ze een stapel papierwerk van haar om te verwwerken.