Hoofdstuk 54
POV Skye
"Weg hier, snel," zei Thomas. Sneep glimlachte en rende de trap af, naar beneden.
Thomas greep Draco bij zijn nek en dwong hem om naar de trap te gaan. Skye bleef aarzelend staan. Ze keek naar Emma. Moest ze iets doen? Ze stapte naar Emma toe.
"SKYE! HIER KOMEN!" schreeuwde Thomas. Hij stond in de deuropening met Draco achter zich.
Skye keek om naar hem, en toen naar Emma. Thomas liep geïrriteerd naar haar toe en pakte haar arm.
"Laat dat. Meekomen."
Skye werd door Thomas meegetrokken naar de deur en samen met Draco renden ze naar beneden. Onderaan de trap was er een opstopping. Alecto en Amycus stonden net op de eerste treden van de trap en daar tegenover stonden Sjors, George, Marcel en Hermelien. Thomas rende langs de tweeling heen en trok Skye en Draco mee. Draco pakte iets uit zijn zak en gooide het op. Meteen leek het alsof er iets ingestort en dat er nu overal een donkergrijze wolk van stof hing. Er werd gevochten, maar Thomas had goede oren en ogen. Het drietal holden naar buiten, Sneep achterna.
POV Emma
Verbijsterd bleef Emma zitten. Perkamentus kon niet dood zijn. Het kon gewoon niet. Het hoorde niet zo te gaan. Was dit nou Skye's opdracht geweest? Had ze echt Perkamentus moeten vermoorden? Plots schrok ze op. Ze hoorde een geluid. Ineens stond Harry bij de deur. Hij gooide net zijn onzichtbaarheidsmantel af en keek Emma aan.
"Ben je oké?" vroeg hij. Emma wist het niet zeker, maar knikte.
Harry draaide zich om naar de deur van het dak van de astronomietoren en holde de trap af. Emma wist niet wat te doen, dus bleef ze geschokt zitten. Had Harry alles gezien en gehoord? Ze had zich al afgevraagd waar hij was.
Harry was nog geen vijf minuten de trap afgerend of George kwam aangerend.
"Emma! Ben je gewond?"
George rende naar haar toe en knielde bij haar neer. Hij keek haar onderzoekend aan, daarna omhelsde hij haar. Emma begon te snikken. Het was te veel. Perkamentus dood, Skye's opdracht… Alles.
George streek door haar haren.
"Heeft die Bloedzuiger iets gedaan?"
Emma schudde haar hoofd.
"Perkamentus… is dood…" snikte ze. George stopte geschokt met strelen.
"Wat?" vroeg hij een beetje trillerig. Hij keek naar boven en zag het Duistere Teken.
"Jeetje…" mompelde hij. "Thomas? Skye?"
"Thomas. Het was hun opdracht, George. Hun opdracht!"
George snapte er niets van. Sjors kwam naar boven.
"Ben je oké, Emma?" hijgde hij. "Wat is er gebeurd?" vervolgde hij toen hij hun blikken zag. Sjors staarde naar de sterrenhemel.
"Wie is er dood?" vroeg hij zacht.
"Perkamentus." Fluisterde George. Sjors knielde ook bij Emma neer.
"Je hebt het gezien he? Skye moest het doen."
Emma knikte trillerig.
"Dat was dus die opdracht." Mompelde Sjors. George keek van de een naar de ander.
"Wat is er aan de hand? Waar hebben jullie het over?"
Emma kon het niet opbrengen om daar nu over te praten, en George zag dat.
"Beloof je me dat je het verteld?"
Emma knikte en George hielp haar omhoog. Sjors stond ook op.
"We moeten beneden helpen. En Thomas en de anderen tegenhouden."
George knikte en ze liepen met z'n drieën naar de deur.
Beneden was iedereen aan vechten. Emma kon niet goed zien wie wie was, doordat er een grijze wolk hing.
"Peruiaans Duistergruis." zei George. "Verkopen we in de shop. Fred had het naar Skye opgestuurd voordat ze uit elkaar gingen."
Plots maakte een gedaante zich los uit het gevecht en sprong op Emma af.
Ze gilde toen ze tegen de grond werd gesmeten door Fenrir Vaalhaar. Zijn
smerig, kleverig haar hing in haar gezicht en ze rook de stank van zweet en bloed. Ze hoorde zijn hete, gretige ademhaling vlakbij haar keel.
"Petrificus Totalus!" riep George. Ze voelde dat Vaalhaar verstijfde en George duwde hem van haar af. Snel trok hij haar omhoog.
"Dank je." Zei Emma. "Graag gedaan." Grijnsde George.
POV Skye
Skye, Thomas en Draco renden naar buiten. Sneep stond te wachten.
"Waarom hebben jullie het mij niet laten doen?" vroeg hij en hij klonk een beetje geïrriteerd. "Jullie –"
"Wij moesten Perkie doden en dat hebben we gedaan." Snauwde Thomas. "Jij moest zo nodig je grote neus in onze zaken steken."
"Waarom ben jij niet dood?" sneerde Draco. "Je hebt toch de Onbreekbare Eed afgelegd tegen mijn moeder?"
"Ik heb hem niet verbroken, want je bent geslaagd. Dus hoefde ik niet in te grijpen, dus ga ik niet dood."
"Jammer. Gemiste kans." Mompelde Thomas.
Ze renden over het gras, op weg naar het hek. Over een paar meter zouden we kunnen Verdwijnselen. Dan zouden we van alles af zijn. Dat hoopte Skye dan, al wist ze dat dat niet waar was.
Thomas was nogal opgewonden en enthousiast. Ze renden langs Hagrids huisje. Hagrid kwam naar buiten rennen, en vuurde spreuken af. Thomas ontweek ze gemakkelijk. Hij schreeuwde: "Incendio!" en het huisje vloog in de fik.
"Hou je in Thomas." Snauwde Sneep.
"Zeg niet wat ik moet doen!" snauwde Thomas terug. Hagrid schreeuwde en ze renden door. Skye begon steken in haar zij te krijgen en te hijgen.
Achter hun renden Harry, en de Kragge's. Harry viel en raakte een van de Kragge's.
Skye en Draco keken om, maar Thomas greep hun vast.
"We moeten naar de Heer."
"Paralitis!" schreeuwde Harry. Hij had gemikt op Thomas, maar miste.
Sneep stopte.
"Rennen!" riep hij tegen de andere drie en Thomas grijnsde. Hij pakte Skye en Draco vast en duwde hun het schoolterrein af. Ze Verdwijnselden naar Villa Malfidus, terwijl Harry en Sneep duelleerden.
