Hoofdstuk 50:

Erin Maria Vilijn

Erin was op weg naar Albus' kamer. Ze had een brief van hem gehad dat ze met spoed naar zijn kamer moest komen. "Hallo," groette ze hem.

Albus glimlachte even. "Weet je waarom je hier bent?" vraagt hij.

"Natuurlijk niet," zei Erin.

"Je weet onwaarschijnlijk dat Harry in mijn lessen leert over het verleden van Voldemort," legde haar peetvader geduldig uit.

"Ja, hij vertelt me alles in detail," zegt Erin vlug.

Ze vond het maar een vreemd idee dat Harry zo veel te weten kreeg over haar vader en zij niet. Voldemort was ten slotte haar vader, niet de zijne. "Daarom vind ik het niet meer dan eerlijk dat jij een kijkje neemt in het verleden van je moeder," zegt hij vriendelijk.

Erin hapte even naar adem. Haar moeder. Ze wist helemaal niets van haar, niet eens haar naam. "Gaat het mij en Harry helpen om Voldemort te verslaan?" vroeg ze Albus.

"Misschien," zei hij mysterieus.

"Maria Collins," vertelde de oude man, "leek een gewoon meisje, als ieder ander. Maar er school meer achter haar dan je op het eerste gezicht zag. Ik zou je om te beginnen graag een herinnering of twee van mij laten zien," zei hij vriendelijk en wees naar de Hersenpan.

Erin liet zichzelf er in glijden en ze stond in de Grote Zaal. Er was duidelijk een Sorteerceremonie bezig. "Maria Collins!" schreeuwde professor Anderling, wiens haar toen nog bruin was.

Het meisje dat naar voren stapte was niets minder dan Erin's evenbeeld. Dezelfde blauwe ogen, hetzelfde blonde haar, en dezelfde, onmiskenbare bleke volle lippen. Op jonge leeftijd was Maria Collins al een schoonheid.

Het enige wat zij en Erin niet gemeen hadden, was de gesloopte gezichtsuitdrukking die Maria had. Ze had lichte wallen onder haar ogen, en haar junkbeenderen staken een beetje uit. Bevend nam het meisje plaats op de stoel.

"RAVENKLAUW!" schreeuwde de hoed en Maria nam een beetje teleurgesteld plaats aan de tafel van haar nieuwe Afdeling.

Een meisje met donkere huid, schuine ogen en hoge junkbeenderen, die Erin sterk deed denken aan Zabini, schudde haar hand.

Het tafereel veranderde. Een jongere Albus keek uit het raam van zijn kantoor. Erin kon er net omheen kijken en zag de jonge Ravenklauw het Bos in verdwijnen.

Albus besloot haar te volgen, en Erin kon dus gelukkig kijken waar ze heenging. Het schemerde, maar al snel kwam de volle maan op. Maria vertrok van de pijn en Erin zag de vrouw, die ze amper kende, en die haar moeder was, veranderen in een weerwolf. De herinnering was afgelopen.

"Ik nodig je nu graag uit in de gedachten van Bella Zabini, het charmante meisje die je zojuist je moeder's hand zag schudden," zei Albus vriendelijk en Erin vond het raar hoe hij het woord 'moeder' zo makkelijk gebruikte.

Erin dook opnieuw de Hersenpan in. Het was iets later in het jaar, en een nerveuze Maria en Bella Zabini liepen richting het veld, waar ze zo te zien hun eerste vliegles zouden krijgen. Het was net of Erin zelf daar liep, maar met een Ravenklauw gewaad. "Ik kan het echt niet, Bella," fluisterde Maria paniekerig.

"Je moet vertrouwen in jezelf hebben, 'Ria," lachte Bella.

Maria leek niet overtuigd. Haar bezem bleef dan ook even paniekerig over de grond rollen terwijl ze met een klein stemmetje: "Op!" piepte.

Erin keek een beetje ongemakkelijk naar het schouwspel. Behalve het uiterlijk, had ze niets gemeen met dit meisje. De herinnering was weer afgelopen. "Was mijn… moeder," zei Erin aarzelend. "bevriend met de moeder van Zabini?" vroeg ze Albus.

Hij knikte en glimlachte. "Ik had verwacht dat je eerst dingen zou willen weten over wat ik die avond in het Verboden Bos zag…" zei hij kalm.

"Wat deed je toen, Albus?" vroeg ze.

"Hetzelfde wat ik met meneer Lupos deed, Erin," glimlachte het schoolhoofd.

"Maar, als zij een weerwolf was… zou ik dan niet ook een weerwolf moeten zijn? Het gen wordt toch altijd overgedragen?" vroeg ze.

"Dat is een van de dingen die de vloek die Voldemort op je gedaan heeft voorkwam," antwoordde hij.

Erin knikte en ging sprakeloos terug naar de leerlingenkamer.