Zaczęło się, a jakże, od rozmowy - konkretniej od stwierdzenia, że CDP uwielbia zabijać sympatycznych bohaterów i wobec tego należy oczekiwać, że w Dzikim Gonie zginie Iorweth albo Roche, a najpewniej obaj. Potem wymyślił mi się quest do gry. Jako że premiera w lutym i pomysłu raczej nie uda mi się już sprzedać...

Temeria ma mniej więcej tyle możliwości, ile Polska w XIX wieku, Scoia'tael uczy Anais, jak zabijać Dh'oinne, Isengrim coraz lepiej gra w szachy, Roche i Iorweth próbują nie myśleć o ironii losu, Jaskier tworzy, ludność cywilna cierpi (monologi, dialogi, eseje, kołderka, kakao - dla mnie). Seria: id, dziecko, wyparte, zaiste. Teraz już prawie: wiosna, wojna, wybuch.

Zmiana funkcji. Wiedźmin, owszem, gra, owszem, ale z tematu zrobił mi się zsyp na komedyjki wszelakie, nie tylko przebierane. ;)

Ach, ta Historia. Z partyzantów robi pułkowników, z szefów służb partyzantów... A to, czy się walczy o wolne państwo, czy takowego broni, ma jednak pewien wpływ na dobór sojuszy. Seria: "Id, dziecko, wyparte". Ostrzeżenia? Wyrażanie nieprzystojne oraz środkowo- i wschodnioeuropejska wizja świata. I dziewięć tysięcy słów dialogu.

Crack, crack, crack. Tak czysty, że należałoby go po setki złotych za deko sprzedawać. Napisany wspólnie z Haszyszymorą. Tytuł absolutnie nie zwodniczy: mamy obrady, a na obradach, cóż, normy obyczajowe ulegają znacznemu rozluźnieniu.

Kiedy sprawa jest już wygrana, to partyzanci stają się problemem. Vel: alternatywne zakończenie. Małe to i crackowate, i polityczne. Wyrażenia nieprzystojne w sporych ilościach występują.