Na de Spelen wil Marcus zo snel mogelijk naar huis. Maar hij zal eerst geïnterviewd worden. Ondertussen maakt hij een belangrijke beslissing over Abby.

Luidsprekers laten het geapplaudisseer van het publiek in het Capitool horen. En vanachter de bomen verschijnt een hovercraft die boven de open plek komt vliegen. Gelijk wanneer deze boven me stil staat valt er een touwladder naar beneden. Ik sleep mijn kapotte lichaam naar de ladder toe. Gelijk verstart mijn lichaam door de elektrische stroom en wordt ik als het ware naar boven gezogen. Ik merk het allemaal bijna niet. De inspanningen die ik ondanks mijn ernstige verwondingen heb gegeven worden me teveel en ik voel hoe ik elk moment kan flauwvallen.

Eenmaal boven in de hovercraft staat er een team van dokters klaar ik voel hoe handen me vastpakken. Maar ik heb dagenlang doorgebracht in een gebied waar handen die je vastpakken een gevaar vormen. Ik probeer me los te rukken, maar ik heb geen kracht meer over. Ik zie dan alleen nog een dokter een spuit tevoorschijn haalt en dan wordt alles zwart.

Moeizaam open ik mijn ogen. En ik staar naar een wit plafond. Ik knijp mijn ogen weer half dicht door het felle licht in de kamer. Hierna kijk ik de kamer rond. Links van mijn bed is alleen een witte muur te zien. Wanneer ik rechts van mijn bed kijk zie ik een persoon zitten. Ik wil me oprichten maar een riem om mijn middel voorkomt dat. Ik knipper nog eens met mijn ogen om te zien wie het is. Het is Abby. Op een klein tafeltje naast haar staat een fles wijn, maar ze lijkt niet dronken te zijn.

Abby staat gelijk op. 'Marcus,' zegt ze. 'Je bent weer bij.' Ik kan mijn oren niet geloven. De vrouw die Leia heeft verandert in een verrader en een moordenaar zit hier alsof er niks gebeurt is. Ik kijk haar vol walging aan. Ze zet een paar stappen om bij mijn bed te gaan staan. 'Je was lang bewusteloos. Ik was even bang…'

Ze kan haar zin niet afmaken omdat ik met mijn rechterhand haar haar vastpak en haar naar het bed toe trek waardoor ze haar hoofd hard stoot tegen de ijzeren rand van het ziekenhuisbed. Hierna sluiten mijn handen zich om haar keel. 'Vuile trut,' zeg ik met een schorre stem terwijl ik met alle kracht knijp. Ik hoor voetstappen rennen op de gang en de deur van de kamer vliegt open. Er komen twee dokters binnen die mijn handen van haar nek willen aftrekken, maar ik ben te sterk. Een derde dokter komt binnen. Hij rent naar me toe en steekt iets in mijn arm waardoor alles weer zwart wordt.

Wanneer ik weer wakker wordt is de kamer leeg. Maar ik moet wel in de gaten worden gehouden want er komt al gauw een avox binnen die mij wat te eten geeft. Na de Spelen is het altijd weer een hele taak om de winnende tribuut weer een beetje toonbaar te maken. Al gauw besloot het Capitool een aantal dagen vrij te houden om de tributen op te lappen om daarna een interview en een kroning van de tribuut te organiseren. Dat zou dan weer getuigen van de goedheid van het Capitool. Ik haat het Capitool nu meer dan ooit. Nadat ze mijn familie van me wegnamen hebben ze nu ook mijn menselijkheid weggenomen. Ik leef nog, maar de Marcus van voor de Spelen is dood. En ik twijfel of hij nog terugkomt.

Nadat de avox is vertrokken en ik het eten op heb komt Nathan de kamer binnengelopen. Ik heb Nathan nooit gemogen. Maar hoewel hij gluiperig en gemeen kan zijn is hij niet verantwoordelijk voor wat er in de Arena is gebeurd. Dat is het werk van Abby.

Nathan kijkt me even peilend aan. Na wat ik met Abby deed kan ik dat begrijpen. 'Rustig maar,' zeg ik. 'Jij en ik hebben geen probleem.' Nathan knikt. 'Ze hebben mij gevraagd om ervoor te zorgen dat je vanavond klaar bent om geïnterviewd te worden.' Ik knik. Vanavond is er een interview om het publiek samen met de winnaar terug te laten kijken op de Spelen. Aan het eind van de avond zal ik gekroond worden. Hierbij plaatst president Wells hoogstpersoonlijk zelf de overwinnaarskroon op mijn hoofd.

Ik walg bij het idee aan interviews. Alle dingen die in de Arena zijn gebeurd. De mensen die ik heb gedood, de dood van Weed, Leia's verraad… Het zijn dingen die ik niet met het Capitool wil bespreken. 'Ik wil geen interviews doen,' zeg ik vastbesloten. 'Het is niet optioneel, Marcus,' antwoord Nathan. Als ik me niet vergis hoor ik angst in zijn stem. 'Als je weigert, komen ze je halen.' Ik zucht.

'Wil je naar huis?' vraagt Nathan opeens. 'Ja,' zeg ik meteen. Naar huis gaan is het enige zinvolle op dit moment. 'Doe wat ik zeg en je zit morgenmiddag in de trein naar huis.' Mijn verzet ebt weg. 'Kun je opstaan?' vraagt Nathan. Ik knik. 'Dat zal wel lukken.' Maar het kost toch nog verbazend veel moeite. Toch weiger ik alle hulp die Nathan wil geven. En ik loop met hem mee naar de lift. Deze brengt ons naar de tiende verdieping waar Leia en ik voor de Spelen zaten. Het voelt akelig leeg nu Leia weg is en Abby uit mijn zicht blijft.

'Abby is nog steeds in het medisch centrum waar jij net vandaan komt,' vertelt Nathan terwijl hij me voorgaat door de kamers. 'Je hebt flink wat schade toegebracht,' zegt hij. 'Maar ik heb gehoord wat Leia tegen je zei voordat ze stierf en kan begrijpen waarom je het deed. Mij is verteld dat het Capitool jouw vete met Abby stil wil houden. Wat ook betekent dat Abby geen aanklacht mag indienen tegen jou. Maar voor zover ik weet wilde ze dat ook niet.' Ik knik. Ik zou kunnen piekeren over de reden dat ze me niet wil aanklagen, maar het kan me eigenlijk vrij weinig schelen.

In de kamer waar Nathan me brengt staat mijn stylist te wachten. Ze moet me toonbaar maken voor vanavond. Nathan zegt dat hij me wil spreken na mijn behandeling en laat me achter bij mijn styliste. Ze laat me mezelf helemaal uitkleden en bekijkt mijn lichaam. Hoewel ik aardig goed ben opgelapt zullen er wel wat littekens blijven. Mijn haar is in de Arena weer gegroeid maar mijn styliste besluit het weer te millimeteren. Hierna moet ik douchen. Als laatst wordt mijn huis ingesmeerd met een zalfje dat volgens de styliste een verzorgende werking heeft.

De kleren die voor mij zijn geselecteerd zijn niet veel anders dan die van voor de Spelen. Ik krijg een glanzende donkerblauwe broek aan en een witte bloes waarvan de mouwen tot boven de biceps zijn opgerold. Daarboven draag ik een mouwloos vest met dezelfde kleur als de broek. De styliste lijkt tevreden te zijn met het resultaat. 'Ik ben blij dat ik eindelijk een winnaar heb mogen aankleden. Dit móet haast wel tot en promotie leiden.' Na dat gezegd te hebben laat ze mij alleen.

Nathan neemt mij gelijk weer mee nadat ik klaar ben. We gaan samen naar de eetzaal. Nathan heeft een voedingsschema gekregen waarop staat wat ik aan eten mag krijgen. Het schijnt gevaarlijk te zijn om gelijk volop te gaan eten na een periode van honger. Nadat Nathan mijn bord met eten heeft aangereikt neemt hij zelf een portie en gaat tegenover mij aan tafel zitten.

'Goed,' begint hij. 'De interviews zijn het enige wat je nog moet doen voordat je naar huis gaat. Het is niet zo moeilijk als het lijkt. Het publiek wil gewoon weten hoe de Spelen door jou ogen waren. Blasius Valeria is weer degene die de vragen stelt. Gaat het je lukken?' Ik knik langzaam. Ik zie als een berg tegen het interview op, omdat er allerlei dingen omhoog zullen komen die ik wil vergeten, maar ik wil naar huis. De onzekerheid over wat er met Kay is gebeurd is slopend. Ik moet weg uit deze stad.

Na het eten verdwijnt Nathan al gauw, omdat hij ook op het podium zal staan. Hij zal ook passende kleren moeten aantrekken. Het is altijd de bedoeling dat eerst de begeleider, dan de mentor en als laatste de tribuut zelf op het podium verschijnen. Het podium staat weer op de stadscirkel en ze hebben onder het podium een systeem waardoor iedereen vanaf een stalen plaat onder het podium omhoog komt. Alles voor een beetje sensatie.

Ik kan niets anders doen dan op de bank zitten en wachten tot Nathan me komt halen. Ik blijf maar denken aan wat Leia zei voordat ze stierf. Over dat Abby haar overhaalde om die walgelijke tactiek te gebruiken in de Arena. Door haar de hoop te geven dat haar acties zouden leiden tot de overwinning heeft ze Leia overgehaald om Bailey en later Weed te vermoorden. Dat mag nooit meer gebeuren. Maar Abby is nog steeds mentor van District 10 en volgend jaar zal er gewoon weer een nieuwe editie van de Spelen zijn. Ik schud langzaam mijn hoofd bij deze gedachten. Abby mag geen mentor meer zijn. Niet na wat ze bij Leia heeft gedaan.

'Marcus?' Ik schrik op bij het horen van mijn naam. Nathan staat bij de deur. 'Het is tijd'. Ik knik en loop met hem mee naar de lift. De lift brengt ons omlaag waar een ondergrondse gang ons leidt naar de ruimte onder het podium. Eenmaal onder het podium zijn er verschillende vakken met allemaal een stalen plaat. Als winnaar krijg ik de middelste. Nathan zorgt dat ik op de plaat sta met mijn gezicht de juiste kant op zodat ik naar het publiek kijk wanneer ik omhoog kom. Nathan pakt me hierna bij de schouders. 'Abby zal straks ook op het podium verschijnen, Marcus,' zegt hij. 'Het zou fijn zijn als je haar niet probeert te vermoorden.' Ik knik. Abby aanvallen midden op het podium zal er niet voor zorgen dat ik sneller naar huis kan. Ik weet niet precies wat de gevolgen zouden zijn, maar het kan nooit goed zijn.

Nadat Nathan is vertrokken naar zijn eigen plek. Hoor ik hoe boven me de show is begonnen. Er wordt geapplaudisseerd en gefloten wanneer Blasius Valeria het podium opkomt en een openingspraatje doet. Hierna hoor ik hoe eerst Nathan en dan Abby worden aangekondigd als begeleider en mentor. 'En dan nu, dé persoon van de avond. Met zijn uitzonderlijke kracht en slimheid wist hij de spelen te winnen en hij is vanavond hier om zijn kroon in ontvangst te nemen. Het is natuurlijk Marcus Long!' Ik voel hoe de plaat omhoog gaat en een seconde later sta ik op het podium. Er wordt luid geklapt en gefloten door het publiek.

Ik zie hoe Nathan gebaart dat ik naar de stoel naast Blasius moet gaan zitten. Ik loop zelfverzekerd naar het podium en zwaai naar het publiek. Alles om dit maar achter de rug te krijgen. Ik ga op de stoel zitten en zorg ervoor dat mijn rug kaarsrecht is. Het publiek blijft maar joelen en klappen en Blasius moet hen meerdere malen met een paar lachende handgebaren tot stilte manen. Ik snap het niet. Ruim een week geleden vond dit publiek het prima dat ik waarschijnlijk gauw dood zou gaan en nu lijken ze dol op mij te zijn.

'Zo, Marcus,' zegt Blasius. 'Ik denk dat iedereen zich wel een beetje zorgen maakte over jou toen je de Spelen won. Je leek er slecht aan toe te zijn. Hoe gaat het nu?' Ik weet dat dit een routinevraag is. Elke tribuut die wint krijgt deze vraag en de vraag krijgt steevast hetzelfde antwoord. Ik ben nu door alle heisa tussen mij en Abby niet voorbereid op het interview, maar ik weet wat er van mij verwacht wordt. 'Het gaat weer goed,' antwoord ik dus. 'De ziekenhuizen hier zijn geweldig.' 'Inderdaad!,' zegt Blasius lachend. 'Net als de rest van onze prachtige stad.'

Maar de openingsvragen zijn al gauw voorbij en Blasius gaat vol enthousiasme over tot het volgende deel. Het verloop van de Spelen. Elk jaar moet de winnaar reageren op beelden van de Spelen die ze te zien krijgen. Ook ik moet er aan geloven. Ik herinner mezelf eraan dat ik mezelf niet in de problemen moet brengen door de verkeerde antwoorden te geven. Allereerst moest ik reageren op het Bloedbad. Gelukkig zijn de antwoorden op deze vragen niet moeilijk. Ik antwoord gewoon eerlijk dat ik vocht voor mijn leven en dat ik blij ben dat Weed me redde.

Heel even denk ik dat het Bloedbad geen moeilijke vragen gaat opleveren, maar dan krijg ik de beelden van de andere kant van de Hoorn te zien. Leia rent na de gong zonder aarzelen op de pijl en boog af bij de Hoor. Bailey rent met een verbazende snelheid op een set messen af, maar net wanneer ze het te pakken heeft, is Leia bij haar en snijdt haar keel open.

Mijn mond betrekt bij het zien van deze beelden. Ik wist natuurlijk dat het zo is gegaan, maar nu ik het zie weet ik weer wat Abby en de Spelen hebben gedaan met Leia. Na het afspelen van de beelden draait Blasius zich naar mij toe. 'Ik denk dat we allemaal op het puntje van onze stoel zaten toen jij Leia hiermee confronteerde. Wat vind je er nu van dat ze dit heeft gedaan?' Ik kijk met een schuin ook naar Abby. Ze heeft een jurk aan met een kraag die haar hals verbergt. Waarschijnlijk om de blauwe plekken te verbergen die ze heeft na mijn aanval. Ik denk even na over mijn antwoord. Dan haal ik mijn schouders op. 'Leia en ik hadden verschillende ideeën over de beste strategie. Zij deed wat zij het beste vond en ik deed wat ik het beste vond.' Blasius knikt bij dit antwoord.

Hierna worden verschillende dingen besproken. Ik krijg lof voor mijn list met het wak in het ijs. Kort wordt mijn gesprek met het meisje uit District 9 in beeld gebracht. Ik zie dat ze de volgende dag wordt vermoord door de Beroeps. Dat was dus de kanon die Leia en ik hoorden. Hierna zie ik de dood van de jongen uit District 7. Vreemd genoeg worden de beelden waarbij ik Leia haar boog en pijlen afpak nadat ze de jongen uit District 7 doodschiet niet geshowd. Is dit teveel rebellie? Hiermee kom ik immers ook in opstand met het idee dat tributen elkaar moeten vermoorden in de Spelen.

De vragen die ik kreeg zijn tot nu toe zijn behoorlijk breed en makkelijk te beantwoorden. Maar dit veranderd wanneer ik de beelden zie waar Leia stiekem haar eigen flesje met gif leeggiet in de fles die ik haar geef. En dat ik hierna Weed te drinken geef. Ik moet alles uit de kast halen om mijn gezicht emotieloos te houden wanneer ik zie dat ze al een pijl op haar boog legt wanneer Weed dood ligt te gaan. En dan de pijl die ze in mijn buik schiet wanneer ik besef wat ze heeft gedaan.

Blasius zet het beeld stil. 'Marcus,' zegt hij ernstig. 'Iedereen wil weten wat er door je heen ging toen je werd neergeschoten door het meisje dat nota bene uit je eigen district komt. Welke gedachten schoten er door je hoofd?' Mijn mond wordt een streep. Het liefst zou ik de waarheid vertellen. Dat ik wist dat de Spelen en de wens om weer terug te gaan naar District 10 Leia zo ver hebben gekregen om dit te doen. Dat Abby's manipulatie hier de schuld van heeft. Maar ik ben hier om te zeggen wat de mensen willen horen. Dat is dan ook wat ik doe. 'Dit gebeurt vaak in dit stadium. Als zij het niet had gedaan had ik bij haar gedaan. Het was een strategisch slimme zet.'

Hierna is mijn confrontatie met het meisje uit District 1 te zien. Het publiek applaudisseert voor mijn slimme truc met het gif. Hierna wordt er gauw overgeschakeld naar het eindgevecht met de jongen uit District 1. Ik krimp bijna ineen als ik zie hoe Leia en ik eraan toe zijn in dit gevecht. Nu ik dit gevecht via de beelden terugkijk kan ik pas goed zien wat er gebeurd. Net terwijl ik de pijl naar de jongen schiet snijd zijn zwaard Leia's buik open. De wond is nog erger dan ik toen dacht. Hierna is te zien dat Leia kijkt naar hoe ik het gevecht met de jongen aan het verliezen ben. En dan begint ze op te staan en strompelt ze naar het gevecht toe om haar lijf voor het mijne te gooien.

Ik weet dat ik geen emotie kan laten zien. Niet hier. Maar zien hoe Leia haar leven opoffert voor de mijne terwijl ze eerst alles deed om haarzelf te redden doet veel met me. Misschien ben ik toch tot haar doorgedrongen. Het gesprek waar Leia me vertelt dat Abby degene was die dit alles heeft verzonnen is wordt ook niet uitgezonden. Na de beelden waar ik door de hovercraft uit de Arena word gehaald worden alle beeldschermen zwart.

Blasius draait zijn stoel naar mij toe en kijkt me ernstig uit. 'Marcus. Leia heeft ondanks alles ook jouw leven gered.' Ik knik. En ik weet dat het hele publiek zit te wachten op mijn reactie. En deze keer kan ik gewoon eerlijk zijn. 'Alles wat Leia heeft gedaan bracht haar naar het punt waar ze ervoor kon kiezen om toe te kijken of een verschil te maken. Ze heeft mijn leven gered. En ik zal haar daar eeuwig dankbaar voor zijn.' Blasius knikt en er lijken tranen in zijn ogen te zijn. Hij pakt mijn hand vast, staat op en loopt samen met mij naar de rand van het podium. 'Mooiere woorden zijn er niet om dit interview af te sluiten. Dames en heren een enorm applaus voor Marcus Long! De winnaar van de tiende Hongerspelen!' Het publiek applaudisseert en joelt. Dit gaat minuten lang door.

Hierna komt niemand minder dan president Wells het podium op. In zijn handen heeft hij de welbekende kroon die de winnaar krijgt. Hij zet hem voorzichtig op mijn hoofd. Hierdoor sta ik recht tegenover hem en kijk ik recht in zijn donkere ogen. En ik voel niks anders dan haat. Haat voor de man die heeft bedacht dat kinderen elkaar moeten vermoorden als gepaste straf voor de districten. En die hier langzaam maar zeker een televisieshow van maakt. Ik hou Abby verantwoordelijk voor wat Leia deed tijdens de Spelen, maar deze man is verantwoordelijk voor de Spelen zelf. Ik moet diep ademhalen om mijn afschuw niet te laten merken. Mijn drift onder controle houden is nooit één van mijn sterkste punten geweest.

Terwijl ik weer op mijn stoel zit mag Blasius nog heel even een aantal vragenstellen aan president Wells. Die gaan vooral over wat hij vond van de Spelen. Hierna rond Blasius de show af en mogen we eindelijk van het podium af. Ik moet nog even naar de stylist om mijn kleding weer in te leveren. Morgenvroeg ga ik eindelijk naar huis dus lever ik de kleren weer in. De stylist heeft een vervangend setje kleren neergelegd die eenvoudiger zijn. Wanneer ik deze heb aangetrokken vertrek ik richting mijn kamer.

Eerst ga ik nog langs de eetzaal omdat ik honger heb gekregen na het interview. Ik besmeer wat van de zachte witte broodjes en loop dan richting de uitgang van de eetzaal. Net dan komt Abby de eetzaal binnen. Ik zie dat zij haar kleren ook heeft ingewisseld voor een eenvoudiger setje. Haar nek zit onder de blauwe plekken. Ze heeft al wat stappen richting de kast met alcoholische dranken gezet wanneer ze mij ziet. Ze blijft staan en we kijken elkaar aan. 'Ik denk dat we moeten praten, Marcus,' zegt ze dan. Ik voel mijn kaken verstrakken nu ik haar weer zie. 'Ik zou maar gauw je fles pakken en doorlopen,' zeg ik wrang. Abby loopt door en pakt haar fles. Ik loop door naar de uitgang. 'Je kunt me niet blijven ontlopen, Marcus!' roept Abby me na. 'We zijn nu samen mentors!' Ik antwoord niet en loop door naar mijn kamer.

Op mijn kamer ga ik op mijn bed liggen. Minutenlang staar ik na het plafond. En dan lijkt het wel alsof ik breek. Ik begin te huilen en het lijkt niet meer te stoppen. De onzekerheid over mijn broertje en alles wat ik in de Arena heb meegemaakt eist zijn tol. Het duurt minstens een uur voordat ik mezelf weer wat in de hand heb. Ik loop naar de badkamer en was mijn gezicht. Ik kijk naar mezelf in de spiegel. Ik zie er niet heel anders uit dan voor de Spelen. Maar ik weet dat ik niet meer dezelfde Marcus ben. En er is een hoop wat me te doen staat.

Ik weet niet wat ik thuis zal aantreffen. Maar als Kane zich niet aan zijn woorden heeft gehouden zal ik mijn belofte aan hem wel houden. Ik heb hem gezegd ik hem zou vinden en doden als mijn broertje dood zou zijn. Ik kan alleen maar hopen dat hij mijn broertje heeft bevrijd. Mijn tante en mijn broertje zouden nu in District 13 moeten zijn als Kane zich aan zijn woord houd. Zou dit district echt nog bestaan?

Ik probeer er niet te veel over na te denken. Ik zal er morgen gauw genoeg achter komen. Abby zal met dezelfde trein naar huis gaan. Zij woont immers ook in District 10. Ze lijkt totaal geen spijt te hebben van wat ze heeft gedaan. En ze had net gelijk toen ze zei dat we samen mentors zijn. Ik schud mijn hoofd. Abby kan geen mentor zijn. Ze manipuleert mensen waardoor die de vreselijkste dingen doen tijdens de Spelen. En haar alcoholgebruik maakt hoor ook niet geschikt. Ze bij de volgende Spelen geen mentor meer zijn. Ik moet dat voorkomen.

De volgende dag rijd ik door de stad richting het station. Nathan heeft me na een slapeloze nacht wakker gemaakt en klaargemaakt voor het vertrek. Abby gaat met een andere auto. Nathan heeft hier speciaal om gevraagd, omdat ik nog steeds de neiging heb om Abby iets aan te doen. Nathan is erg tevreden. Nu hij de begeleider is van een winnaar zal hij het hele jaar doorbetaald worden voor deze functie. Hij zal me immers over een paar maanden moeten bijstaan tijden de Winnaarstoer. Hoewel ik de mensen uit het Capitool nooit zal begrijpen kan ik Nathan beter uitstaan dan eerder. Ik geef hem een hand voordat ik in de trein stap.

In de trein loop ik gelijk naar mijn eigen coupé. Zo hoef ik Abby niet te zien. De trein is enorm snel en het landschap schiet voorbij. In District 9 maakt de trein nog een stop. Volgens mij omdat er ook wat goederen vervoert moeten worden. Ik maak gebruik van de gelegenheid om even naar buiten te gaan en wat van District 9 te zien. De stop zal ruim een uur duren dus ik heb de tijd.

Eenmaal uit de trein loop ik door de brem en laat de trein achter me. In de verte zie ik de eindeloze graanvelden waar District 9 bekend om staat. Na nog wat gelopen te hebben zie ik opeens een struikje. Iets aan dit struikje komt me bekend voor. Wanneer ik wat dichterbij sta zie ik volle noten aan het struikje hangen die er voedzaam uitzien. Ik moet opeens weer denken aan wat Weed zei in de Arena. "Deze zou ik niet eten als ik jouw was. Dit zijn Jobi-noten. Ze zijn zeer dodelijk." Ik sta nog even bij de struik schud dan mijn hoofd en ga weer terug naar de trein.

In de trein ga ik naar het restauratiewagon. Hier vind ik Abby met een glas wijn aan tafel. Ze lijkt te schrikken wanneer ik binnenkom, maar ze blijft zitten. Er staan ook twee Capitoolbedienden in de wagon. Ik ga aan de andere kant van de tafel staan. 'Jij wilde praten,' zeg ik. 'Ik luister.' Abby perst haar lippen samen. 'Eruit,' zegt ze tegen de twee Capitoolbedienden. Ze verlaten gauw de ruimte. Ik ga op de stoel tegenover Abby zitten. 'Je hebt Bailey Weed en mij verraden,' zeg ik boos. Abby schud haar hoofd. 'Zo zie ik het niet, Marcus. Ik heb alles gedaan om Leia te laten winnen.' Ze zucht diep voor ze verder gaat. 'Ik verloor mijn zoon ik de eerste Spelen. Hierna werd ik mentor in de hoop dat ik de tributen uit District 10 kon laten winnen. Maar elk jaar stierven ze weer. Ik kan niet elk jaar weer toekijken hoe dat gebeurd dus ik ondernam actie. Leia leek me uit jullie twee de meest kansvolle kandidaat. Dus in de voorbereidende gesprekken van het interview legde ik mijn plan uit.'

Ik denk eraan terug hoe Leia van streek was na dit gesprek, maar ik was te druk met me zorgen maken over mijn broertje waardoor ik er niet veel aandacht aan bestede. Ik bedenk me opeens nog iets. 'Leia probeerde met mij te slapen de nacht voor de Spelen. Was dat ook jouw idee?' Abby knikt. 'Het leek mij de perfecte manier om ervoor te zorgen dat jij alles voor haar zou doen. Maar ik had je verkeerd ingeschat.' Ik voel me nog bozer worden.

Ik kijk naar de tafel in de hoek van de wagon waar het eten staat uitgestald. 'Heb je honger?' vraag ik aan Abby. Ze kijkt me verbaasd aan. 'Wat?' zegt ze. 'Heb je honger?' vraag ik weer. 'Ik wil dit gesprek niet voeren op een lege maag.' Abby lijkt verrast te zijn dat ik niet reageer op haar onthulling. Ik loop naar de tafel en pak twee borden. 'Wil je wat salade?' vraag ik. Abby haalt haar schouders op. 'Ja hoor,' zegt ze. Ik schep voor ons beiden wat op geef haar een van de borden en ga weer tegenover haar zitten.

Abby begint te eten van haar bord. 'Wat jij hebt gedaan is mentoronwaardig. Je bent hier om de beide tributen een kans te geven. Maar in plaats daarvan haalde je Leia over om mij te misleiden en Bailey en Weed te vermoorden toen het haar uitkwam.' Abby kijkt op van haar bord. 'Jij denkt dat je beter bent dan ik, maar we zullen zien welke keuzes jij maakt wanneer jij mentor bent. Ik schud mijn hoofd. 'Iemand zoals jij mag geen mentor zijn. En ik zal er dan ook voor zorgen dat de tributen van District 10 niet meer jouw mentorschap krijgen.' Abby legt haar hand op haar borst en haar ademhaling gaat moeizaam en raspend. Ze kijkt me aan. 'Wat heb je gedaan?' zegt ze moeizaam. 'Wat ik moest doen,' zeg ik. Abby's gezicht wordt blauw en ze zakt weg uit haar stoel en beland op de grond. I

k kijk naar de Jobi-noten die ik in haar salade heb gedaan. Ik pak mijn bord op en loop weer naar mijn eigen coupé. Terwijl ik door de gang loop, komt de trein weer in beweging. District 10 komt steeds dichterbij. Nog voordat ik op mijn kamer ben hoor ik iemand gillen in de restauratiewagon.

En zo eindigt het laatste hoofdstuk. Sorry jongens. Pas in de epiloog komen jullie er achter wat er in District 10 is gebeurd toen Marcus weg was. Na de epiloog hoor ik graag of jullie willen weten wat er gebeurt na dit boek. Dit boek zal namelijk eindigen op een manier waardoor het geschikt is voor een tweede deel. Maar het boek zal ook op zichzelf kunnen staan. Jullie reacties en de lezerstatistieken. Zullen bepalen of dit tweede deel er komt. Ik vond het prachtig om dit boek te schrijven, maar het is ook vermoeiend en ik heb er meer dan een jaar over gedaan. Een tweede boek zal minstens net zoveel energie en tijd kosten. Aan de andere kan vind ik zelf dat ik een leuk idee heb voor een tweede deel, maar daar horen jullie meer over.

Laat een review achter voor dit hoofdstuk!