Marcus ontdekt wat er is gebeurd tijdens zijn afwezigheid. Een oude bekende duikt op met een gewaagd voorstel.

3 maanden later

Nog één keer controleer ik of ik geen belangrijke spullen ben vergeten. De rugtas die ik een tijdje geleden heb gekocht puilt helemaal uit. Kleren, voedsel, water, zeep en handdoeken. Hiermee moet het me lukken om de lange voettocht naar District 13 te maken.

Er is een hoop gebeurd tijdens mijn afwezigheid. Toen de trein vanuit het Capitool in District 10 stopte werd ik niet opgewacht door juichende inwoners van het district, maar door een flinke groep vredebewakers. Ik werd gearresteerd op verdenking van samenzwering en moord. Mijn eerste nacht bracht ik niet door in één van de mooie huizen die de winnaars van de Spelen krijgen, maar in een cel onder het gemeentehuis. De volgende dag werd ik ondervraagd.

Kane heeft zijn belofte gehouden. Hij is samen met zijn zoon, mijn broertje en mijn tante gevlucht uit het district. Hij heeft hiervoor twee vredebewakers gedood. Eén hield de wacht voor de cel van mijn broertje en de ander stond op een wachtpost bij het hek dat om het district heen ligt.

Cornelus blijkt helemaal gek geworden te zijn na de ontsnapping van mijn broertje. Hij heeft zonder een proces nog twee vredebewakers geëxecuteerd die volgens hem de gevangenis niet goed beveiligd hadden. Een dag later kwam er een trein met vredebewakers vanuit het Capitool om Cornelus te arresteren. Niemand weet wat er met hem is gebeurd na zijn arrestatie.

Doordat ik me vrijwillig aanbood nadat Olly, de zoon van Kane werd getrokken tijdens de Boete, was het voor de nieuwe hoofdvredebewaker niet moeilijk om mij als hoofdverdachte te zien voor de samenzwering met Kane. Maar nu ik teruggekeerd ben als winnaar moet er hard bewijs zijn om mij te veroordelen. En ik hield me van de domme. Ik heb verklaard dat ik me vrijwillig aanbood voor de Spelen, omdat ik niet wilde zien hoe mijn broertje gedood zou worden. Misschien niet de beste leugen, maar aangezien er geen bewijs is voor de vermoedens van de nieuwe hoofdvredebewaker, die Axol heet, werd ik na urenlange ondervragingen vrijgesproken van deze aanklacht.

De dood van Abby leverde echter een nieuwe aanklacht op. Axol had vanuit het Capitool de informatie gekregen dat ik Abby hed proberen te wurgen na de Spelen waardoor ik ook hoofdverdachte werd voor haar dood. Gelukkig had ik mezelf goed ingedekt. Ik had ook wat Jobi-noten in mijn eigen salade en de salade op de eettafel gedaan. Nadat een Capitoolbediende Abby dood vond, is zij gauw naar mijn kamer gegaan met de vraag om onmiddellijk te stoppen met eten. Hierdoor lijkt het alsof ik zelf ook bijna dood was geweest door het eten van de noten.

Tijdens de ondervragingen bleef ik volhouden dat ik niet wist hoe de noten in de salade kwamen. Ja, Abby en ik hadden ruzie, maar ik had haar niet proberen te vergiftigen en bovendien had ik zelf de noten ook bijna gegeten. Ook voor deze aanklacht ben ik vrijgesproken.

Maar ik werd wel extra goed in de gaten gehouden en daardoor moest ik mijn plan om naar District 13 te gaan en mijn broertje te vinden uitstellen. Met alle ogen op mij gericht zou het me nooit lukken om te ontsnappen.

Maar vandaag is mijn kans. De nieuwe hoofdvredebewaker Axol houdt vandaag een training voor de vredebewakers op de zandvlakte in het Westen van het district. Hierdoor zullen de meeste vredebewakers weg zijn. Dit is mijn kans om door het hek in het oosten van het district te ontsnappen. Daarom heb ik alle belangrijke spullen ingepakt. Als ik goed doorloop kan ik binnen 6 dagen in District 13 zijn. Maar voordat ik ga moet ik nog één stop maken.

Mijn uitrusting mist nog een wapen. De bossen rond de districten zitten vol wilde dieren en ik moet me ook kunnen verweren als ik toch wordt ontdekt door een vredebewaker. Hoewel ik niet meer in mijn oude huis woon, staat het nog wel leeg. Net zoals de smederij. Er stond altijd een bijl in de smederij. Dat zou het perfecte wapen zijn. In het winnaarshuis waar ik nu woon zitten er alleen wat messen in de keukenla, maar dat is niet genoeg.

Na 20 minuten lopen kom ik aan bij mijn oude huis. Ik kan de leegte al voelen wanneer ik naar de voordeur loop. Wanner ik het huis binnenga en de deur achter me dicht doe maakt het een hol geluid. Zo eenzaam heb ik me nooit gevoeld in dit huis. Want ik was nooit echt alleen. Elk moment kon mijn broertje terugkomen met Shadow na het controleren van de strikken. Of mijn tante kwam langs om te kijken hoe het ging, maar nu weet ik dat er niemand is.

Al gauw loop ik door naar de smederij. Alle spullen van waarde zijn meegenomen door de vredebewakers, maar de bijl moet er nog liggen. Het is verboden om een bijl te bezitten dus ik verborg deze altijd onder de bak met hout. Ik kniel neer bij de bak en til deze van zijn plaats. De bijl ligt er inderdaad nog. Ik pak het op en leg de houtbak weer op zijn plaats.

'Ik dacht al dat je hier zou komen.' In een reflex draai ik me om en hef de bijl op. Tegenover me staat Whitaker. Hij heft zijn handen op in een geruststellend gebaar. Ik ben vergeten de donkere hoeken van de smederij te controleren. Hij heeft me hier opgewacht. 'Wat doe jij hier?' vraag ik verbaasd. 'Ik voorkom dat jij gevangen wordt genomen terwijl je dit district probeert te verlaten,' zegt hij. 'Jij denkt dat hoofdvredebewaker Axol een training houdt op de zandvlakte, maar dat is een gerucht dat hij heeft verspreid. Hij houdt je al maanden in de gaten in de hoop dat hij je kan arresteren terwijl je probeert te ontsnappen. Maar omdat je niks deed probeert hij je nu uit de tent te lokken door het gericht te verspreiden dat hij een training houdt. In werkelijkheid zitten de vredebewakers je op te wachten bij het hek. Je loopt hen zo in de armen als je nu gaat.'

Ik denk na over wat Whitaker zegt. Van alle mensen die er nu nog zijn in dit district vertrouw ik hem het meest. Hij zou hierover niet liegen. Ik laat de opgeheven bijl zakken. 'Hoe wist je dat je hier zou komen?' vraag ik. 'Ik dacht al dat je hier nog wat spullen had liggen die je wilde meenemen. En het blijkt nu dat ik gelijk had.' Ik knik langzaam.

'Ik heb gehoord dat Abby onder verdachte omstandigheden is overleden,' zegt Whitaker. 'Was jij dat?' Ik antwoord niet. Whitaker wrijft met zijn hand door zijn stoppelbaard. 'Ik weet dat jij het was, Marcus. Vertel me eens. Voel je je er beter door?' Na een stilte schud ik langzaam mijn hoofd. Whitaker knikt langzaam. 'Ik weet hoe het is om bloed aan je handen te hebben, Marcus. De dingen die ik heb gedaan in de oorlog zal ik nooit vergeten. Na de oorlog was ik de weg kwijt. Ik wilde alles doen om het Capitool op hun knieën te dwingen.' Terwijl hij dit vertelt schiet het gesprek tussen mijn vader en Whitaker waarbij Whitaker opperde om het vlees uit District 10 te vergiftigen door mijn hoofd. 'Zorg dat je je menselijkheid niet verliest, Marcus. Abby verloor haar menselijkheid en daardoor won het Capitool.' Ik besef dat hij gelijk heeft. Doordat Abby alles deed om ervoor te zorgen dat haar tribuut zou winnen deed ze precies wat het Capitool wil dat mentors doen.

Whitaker verander van onderwerp. 'Ik snap dat je naar je broertje wil zoeken, Marcus. Maar ik wil je vragen om te blijven.' Ik kijk verbaasd op naar Whitaker. 'Blijven? Waarom zou ik hier blijven? Al mijn familie is gevlucht naar District 13 en ik ga ze vinden.' De stalopziener knikt. 'Ik snap dat je wil weten wat er met hen is gebeurd, maar we leven in een harde wereld en sinds jouw terugkeer uit de Spelen heb je de aandacht getrokken van een groep mensen die denkt dat jij een verschil kan maken.' Ik frons met mijn wenkbrauwen. Mensen die in mij geïnteresseerd zijn? Een verschil dat ik kan maken? Waar heeft hij het over?

'Zelfs als je weg wilt kan dit vandaag niet want het hek wordt extra goed in de gaten gehouden, omdat Axol hoopt dat jij vandaag een ontsnappingspoging doet. Ik raad je aan om nog eventjes te blijven.' Hij opent zijn jas en haalt een envelop uit zijn binnenzak. 'Ik hoop dat de inhoud van deze envelop je kan overhalen om niet weg te gaan,' zegt hij terwijl hij de envelop aan mij geeft. Hierna loopt hij naar de deur. 'Kom morgen bij mij langs in de stallen. Dan praten we verder.' Hierna vertrekt hij. Ik blijf achter in de lege smederij met de envelop in mijn handen.

Er staat niets op de envelop. Ik maak hem gauw open. In de envelop zit een opgevouwen brief. Op de buitenkant staat met grote rode letters: DEZE BRIEF BEVAT GEHEIME INFORMATIE. VERBRAND DIT NA HET LEZEN. Het wordt steeds vreemder. Met spanning sla ik de brief open. Ik kan mijn ogen niet geloven. Dit is het handschrift van Kay. Ik begin gelijk te lezen.

Marcus,

Ik schrijf je vanuit District 13 en wil je laten weten dat we allemaal nog leven en gezond zijn.

Kane heeft me bevrijd en vertelde me dat ik dit aan jou te danken heb.

We hebben zeven dagen moeten lopen voordat we een aantal soldaten tegen het lijf liepen.

Kane had gelijk; District 13 bestaat echt nog!

Maar er was wel iets geks.

Kane werd onmiddellijk gearresteerd toen we de soldaten tegen het lijf liepen.

Het was alsof ze al wisten dat we er waren en wie we waren.

Tante Heda heeft me verteld dat je naar de Spelen ging voor mij.

In district 13 kon ik als er genoeg elektriciteit de Spelen volgen.

Ik ben zo blij dat je nog leeft.

Je hebt mij gered en jezelf in leven gehouden.

Papa zou trots op je zijn.

Met tante Heda gaat het niet zo goed.

Ik denk dat de stress haar teveel is geworden.

Ze mist je erg Marcus.

Kane heeft de doodstraf ontlopen, omdat ik eerlijk heb gezegd dat hij ons heeft bevrijd.

Hij heeft een enkelband gekregen en is veroordeeld tot een werkstraf.

Voor zover ik weet voor altijd.

District 13 heeft het zwaar na de oorlog.

Iedereen leeft nu onder de grond zodat het Capitool niet weet dat we er nog zijn.

Maar iedereen hier is vrij en er is een leger.

Ik ben nu hard aan het trainen.

Het zal niet lang meer duren voordat mensen mij moeten aanspreken als soldaat.

Het is belangrijk dat we terugvechten tegen het Capitool.

Want de vrijheid die ik hier heb heeft me laten beseffen dat we de districten moeten helpen.

Misschien kun jij als winnaar een verschil maken Marcus.

Ik hoop dat ik je weer gauw kan zien.

Maar ik heb gehoord dat District 13 andere plannen voor je heeft.

Het maakt niet uit welke keuze je maakt.

Je bent mijn broer en je bent er altijd voor me geweest.

Ik weet dat je het juiste zult doen.

Ik hoop dat we elkaar weer zullen zien,

Kay

Ik kan het einde van de brief bijna niet lezen, omdat mijn ogen troebel worden van de tranen. Mijn offer is niet voor niets geweest. Kay en mijn tante hebben de reis naar District 13 overleeft. Ik lees de brief steeds maar weer. Maar ik snap ook dat deze brief niet gevonden mag worden. En ik word ook nog extra goed in de gaten gehouden door de hoofdvredebewaker. Ik besluit daarom te doen wat er op de brief staat. Ik start een vuurtje in de smederij en verbrand de brief. Het is al donker wanneer ik de smederij verlaat en terug ga naar mijn huis.

De volgende dag loop ik na een slapeloze nacht naar de koeienstallen van het district. De arbeiders zijn net klaar met het melken en bergen de machines op. Whitaker bergt met een aantal andere arbeiders de volle melkbussen op. Wanneer hij mij ziet geeft hij een aantal instructies aan één van de arbeiders en loopt op me af.

'Marcus,' zegt hij met zijn jovialiteit. 'Laten we een rustig plekje opzoeken zodat we kunnen praten.' Hij neemt me mee naar het houten huisje waar de administratie van de stallen wordt bijgehouden. Ik herinner me dat hij hier ook met mijn vader sprak. Het is nu net alsof ik hier zit in mijn vaders plaats.

Whitaker sluit de deur van het huisje, gebaart dat ik mag zitten en gaat zelf op de stoel tegenover mij zitten. 'Ik neem aan dat je de brief hebt gelezen,' zegt hij. Ik knik. 'Ik weet niet wat er precies in de brief stond, maar ik weet van wie hij is en vanuit welke plek het is verstuurd. Ik ben degene die het leven van één van mijn mannen op het spel heb gezet om deze brief aan jou te geven.' Ik kijk hem verbaasd aan. 'Je hebt één van je arbeiders de brief laten halen?' Whitaker schud zijn hoofd. 'Je begrijpt het nog steeds niet.' Hij kijkt bedenkelijk alsof hij twijfelt of hij dit wel aan mij moet vertellen. 'Kijk Marcus,' zegt hij dan. 'We hebben misschien de oorlog wel verloren, maar er is nog een groep mensen in District 10 die de strijd nooit op hebben gegeven. Ik ben degene die deze groep leid.' Mijn ogen worden groot van verbazing. Ik wist dat mijn vader en Whitaker samen bespraken hoe ze het Capitool kunnen bestrijden, maar ik wist niet dat er een georganiseerd verzet in District 10 is. Ik denk aan wat Kay in zijn brief schreef. 'Kay schreef dat het leek alsof de mensen in District 13 op de hoogte waren van zijn aankomst. Zat jij daar achter?'

Whitaker knikt. 'Ik kan je de details op dit moment nog niet vertellen, maar ik heb een rechtstreekse verbinding met District 13. Toen Kane opeens alles op het spel zetten om je broertje en je tante te helpen uit District 10 te ontsnappen duurde het niet lang voordat ik snapte dat jij een deal met hem had gesloten. Ik heb District 13 toen op de hoogte gesteld dat ze mogelijk een viertal vluchtelingen konden verwachten en dat één van die vluchtelingen een oorlogsmisdadiger is.' Dat verklaard waarom Kane gelijk gearresteerd werd.

'Jouw vader was ook lid van het verzet. Hij was mijn rechterhand totdat hij gedood werd.' Hij zucht even. 'Jouw vader was niet alleen iemand die voor me werkte in het verzet. Hij was ook mijn vriend. Als ik naar jou kijk zie ik veel van Michael terug.' Whitaker veegt langs zijn ogen na het zeggen van deze woorden. Hierna gaat hij verder. 'Er zijn genoeg mensen in District 10 die het Capitool willen saboteren. Ik heb gehoord dat er in enkele andere districten ook mensen zijn die een verzet hebben georganiseerd, maar District 13 heeft iemand nodig die een verschil kan maken. Iemand met toegang tot het Capitool.'

Het kwartje valt. Dit is wat Kay bedoelde toen hij schreef dat mensen in District 13 plannen voor mij hadden. 'Je wilt dat ik me aansluit bij het verzet.' Whitaker knikt. 'Weet dat ik een risico neem door je dit allemaal te vertellen, Marcus. Onze regel is dat we er geeneens over nadenken om mensen onder de 21 te rekruteren voor het verzet. Maar jij gaat binnenkort alle districten langs. En elk jaar kun jij als mentor door het Capitool wandelen zonder dat mensen hier van opkijken. Je zou de eerste man zijn die het Capitool kan infiltreren. Je hebt geen idee hoe lang District 13 hierop heeft gewacht.' Hij pakt mijn arm vast. 'Ik zou je nooit dwingen om je bij ons aan te sluiten, maar we hebben je nodig. Wat zeg je ervan. Help je ons het Capitool te verslaan?'

EINDE

En hiermee eindigt het boek dan. Ik wist al vanaf het begin hoe het boek zou eindigen, maar het heeft me uiteindelijk toch ruim een jaar gekost om dit hele verhaal op papier te zetten. Het gaf mij ook een idee voor een tweede boek.

Naar post-apocalyptische young-adult boeken lees ik ook graag spionagethrillers. Vaak zijn deze boeken geschreven door mensen die ook echt bij een geheime dienst hebben gewerkt voor ze boeken gingen schrijven. Deze kennis die ik heb opgedaan uit deze boeken wil ik gebruiken voor het schrijven van een tweede boek. Dit boek zou weer Marcus als hoofdpersoon hebben, maar dit keer heeft hij de rol van een mentor die tegelijk ook een missie voor District 13 moet voltooien in het Capitool. Ik denk dat dit erg interessant kan zijn en ik heb alweer een goed idee van hoe dat verhaal zou aflopen. Ik weet alleen nog geen naam maar die zal gauw genoeg komen. Houdt mijn profiel in de gaten voor het eerste hoofdstuk van dit boek.

Ik wil jullie allemaal bedanken voor het lezen. Ik wil Azmidiske87 speciaal bedanken voor het reviewen van elk hoofdstuk. Dat was altijd weer een motivatie. Blijf mijn profiel in de gaten houden voor meer over het vervolg!