"Historia dun taxi" - Inspirado nun éxito de Ricardo Arjona

Eran as dez da noite. Eu conducía o meu taxi, un Volkswagen do ano 68 que aínda funcionaba coma se fose novo. Aquel día eu fixera pouca caixa, pero a sorte estaba por saírme o paso na forma dun traxe negro de "lentejuelas".

Era unha rapaza guapísima de minifalda e cun escote polo lombo que chegaba xusto a gloria. Unha bágoa de cor negra rodaba pola súa meixela. Non recordo se chegou a dicirme unha dirección pero si que eu púxenme a conducir pola cidade eu diante e ela atrás en completo silencio. As dez corenta, cruzábamos por Romero Donallo cando por fin pronunciou palabra.

"Chámome Norma" presentouse ao tempo que cruzaba unha perna sobre a outra, seguramente consciente da fascinación que me producían ditas extremidades, e sacou un 'peta' do bolso. Xa que estábamos parados nun semáforo, dinlle lume do meu chisqueiro coa man tremendo coma un vimbio pola proximidade que había entrambos.

"Encantado...Norma. Permítesme que te tutee?" dixen por fin con certo esforzo, produto da miña falta de costume no trato persoal cos clientes. Ela non quixo dicir si, pero tampouco non, así que, tomando por bo o silencio co que contestou a miña pregunta, procedín a preguntar. "Por quen choras, se podo saber?"

"Por un impresentable que pensa que por rico pode virme enganar." contestou claramente ofendida co desgraciado obxecto do seu desdén.

"Coñezo a sensación. Non deixes que che afecte as accións dese mamalón. Nono merece." retruqueille eu sentindo dó da súa situación. "Conta comigo se te queres vingar del pero insisto, un parvo así non merece tanto da túa parte." proseguín case sen pensalo pero consciente da clase de 'vinganza' que tiña en mente. Ela pareceu concordar con dita idea porque sorriume dunha maneira que fixo dar un bote ao meu corazón.

"Pero que estás facendo? De verdade pretendes construír unha fenda entre eles? Estás fronte a unha muller seguramente casada e ti...simplemente pensas nos teus soños de cama? Acaso toleaches?" comezou a dicir a parte máis racional do meu cerebro ante a posibilidade que se me abría "Vino bicando unha moza. Seguramente é unha tirada desas do barrio do Espírito Santo." escoitei que contaba ela, ignorante do debate interno no que estaba inmerso. Eu seguía apampado mentres tentaba centrarme na rúa diante de min e non prestar atención á tremenda muller que levaba no asento a poucos centímetros de min nin os pensamentos que me cruzaban pola cabeza. "A ver, non é que teña nada contra a xente sinxela coma ti, que tamén tes pinta de ser de arrabalde. Non, só é unha observación feita a partires das súas pintas." engadiu a présa pensando que me ofendera, debido o meu silencio.

"Mira, direiche o que imos facer. Colle a terceira na rotonda. Vamos pra miña casa. Tomamos un par de tequilas e xa veremos que pasa con esa 'vinganza'" volveu falar ao cabo dun rato mentres cruzábamos pola zona de Santa Marta.

Para que describi-lo que fixemos na sala se abonda con dicir que a biquei ata na sombra...e quizáis un pouco máis?

"Cando dixen que entendía o teu sufrimento, falaba en serio. Miña muller sofre algo parecido comigo. Paso demasiadas horas nese taxi e sinto dicir que, por mor diso, non cumpro moito con ela." dixen eu con ela adurmiñada e abrazada a min baixo unha manta de cadros. Non sei que fixo que comezara a falar daquela maneira coma se lle debera unha explicación. Quizais foron os tequilas ou quizais a intimidade que lograramos en tan poucas horas de coñecernos. Fora cal fora, ela púxome o dedo indicador na boca como unha petición silandeira de silencio pola miña parte.

Pero o silencio non fixo máis que aumentar as miñas ganas de dicir algo, o que fora. Para contelas, púxenme a observar ao meu redor o piso de Norma e non tardei en verme filosofando en voz baixa sobre as divisións entre as clases sociais e a universalidade do sufrimento que, sen importar de que lado esteas, ínstanos a buscar acougo en cousas e persoas que, doutra maneira, non buscaríamos e, por extensión, non atoparíamos creando relacións que alguén de fora non comprendería. Norma debeu acordar oíndome filosofar, porque non tardou en levantarse, núa como estaba, e dirixirse – creo – ao seu cuarto, co seu vestidor cheo de vestidos de lentejuelas de diversas cores. Por se acaso, vestinme rápido por se se estaba preparando para botarme. Despois de todo, ambos eramos descoñecidos e, aínda por riba, adúlteros. Segundo as normas das sitcom, isto que tiñamos era un 'rollo de una noche'.

Cando chegou, eu estaba mirando pola ventá coma se fose Darth Vader. Eu tomeime o meu tempo para darme a volta. O vestido vermellón que levaba desta vez era un pouco máis conservador que aquel co que a coñecera. A faldra era longa ata os xeonllos e o escote circular ía por diante dándolle unha aparencia atrevida pero discreta. Retocara os beizos de cor azul - e tamén o rímel corrido – e peiteara o pelo louro descolocado despois de dúas horas de paixón arrebatadora (o que me recordou...)

"Ven comigo, quero que saiba que non estou soa." dixo facendo unha cola no pelo e volvendo a colgar ó ombreiro o pequeno bolso negro que xa levaba no taxi.

Chegamos ao local onde estaba o adúltero, que sorpresa, sorpresa, non cambiara de local nas case tres horas que levaba de coñecer a Norma. Polo que nos contaron, o moi badulaque non deixara de bicarse e rirse ca mala muller aquela dende que chegara. Estaba sentado nunha mesa ao fondo do local de costas a un espello e enfrontado a aquela mala muller que ría por algún chiste do adúltero. Dende logo, Norma tiña razón. Aínda que ía arreglada era evidente, incluso vista de costas, que a súa roupa contrastaba ca do home sentado diante dela. A verdade era que aquela camiseta negra cunha Parca facendo surf ca lenda 'Costa da Morte' no lombo era chulísima. De feito miña muller tiña unha igual que eu lle regalara había un ano.

De súpeto, a lurpia levantou a cabeza e...nono puiden evitar. Saín do local vermello de vergonza e incapaz de crer o que meus ollos viran. Aquel farfallán estúpido estaba enganando a Norma ca miña muller. A MIÑA PROPIA MULLER!. Dios, era incrible.

Norma non tardou en saír preocupada tras de min. "Que pasa? Coñeces a esa churriana?" preguntou preocupada pola miña reacción. Eu rin pola amarga ironía do destino.

"Mira se é grande a forza do destino e esta cidade é pequena que esa lurpia é a miña muller" respondín finalmente con ese aire de filósofo que ela de seguro xa estaba comenzando a coñecer e aprezar. "Canto cres que van seguir así? Porque se temos tempo, gustaríame continuar co que empezamos no teu piso."

Ela sorriu e respondeu "Por suposto, todas as noites que queiras deixarte caer por alá, dame un toque."

"Perfecto. E a propósito da aventura desta noite, esquecin parar o parquímetro cando chegamos á túa casa. Debesme case 4.000 pesetas."

Ela só riu ao tempo que volvíamos ao taxi, rumbo ao seu piso.

Dende entón, eles xogan a enganarnos. Seguen a atoparse no mesmo bar e Norma para o meu taxímetro sempre ás dez no mesmo lugar.

Final alternativo

Norma non tardou en saír preocupada tras de min. "Que pasa? Coñeces a esa churriana?" preguntou preocupada pola miña reacción.

Eu continuaba sen dar creto o que vira e só podía farfallar "De tódalas mulleres da cidade… De todas as malditas mulleres da cidade..."

"De tódalas mulleres da cidade...que? Quen é ela?" preguntou ela impaciente por sabela razón do meu desmaio.

"É a miña muller." estoupei finalmente con ganas de rir pola ironía que iso representaba, ganas de matar a ese maldito pailán, ganas de matar a esa lurpia por enganarme cun farfallán ben vestido,…

"Como experta no tema das infidelidades, creo que só hai unha maneira de solucionar isto." dixo Norma adiviñando o que me estaba comezando a pasar pola cabeza.

"Ai, si? Cal?" retruqueille eu con cara de poucos amigos, pouco disposto a escoitar calquera solución que non implicase esfolar a alguén.

"Lévame a casa. Lévame a casa e logo poderemos poñernos a pensar en cómo matalo e ese tipo de cousas, vale?"

"Non, creo que será mellor que quedes fóra do bar. Vou a..." contestei eu disposto a facer unha masacre no local, pero ela púxose no medio bloqueándome o paso.

"Espera, no fondo non queres facelo. Se o fas, o único que vas conseguir é ir ao cárcere e perdelo todo. Creme, ningunha muller o vale. Sé fora ti e tivera unha maneira de vingarme aproveitaría para facelo ca persoa axeitada."

"Acaso queres que faga o mesmo ca ti? Ligarme ao primeiro parvo que atope?" preguntei aínda perdido no meu afán por matar ao malandro aquel.

"Non, quero axudarche a vingarte e, a cambio, que ti me axudes a vingarme."

"Como? Acaso sabes onde agachar un corpo?" preguntei bulreiro aínda que a idea era bantante tentadora.

"Non, pero teño o número dalguén que si. Creme, é un autentico profesional."

"Como León?"

"Coñécelo? Coñeces a León?" preguntou visiblemente extrañada polo meu comentario.

"Claro, sae nunha película." respondín entusiasmado polo feito de que estaba falando dunha película de Luc Besson, un dos meus cineastas preferidos "Protagonizada por Jean Reno, Gary Oldman, Natalie Portman,..."

"Non sabía eu desa película" contestou ela desconcertada mentres ambos íamos cara o meu taxi.