Nadat Whitaker hem een belangrijke missie heeft meegegeven, begint Marcus aan de Winaarstoer. Vooral het bezoek aan District 11 valt hem zwaar.
Wanneer ik bij de stallen aankom zijn de werknemers net bezig met het klaarzetten van de spullen voor het melken van de koeien. Dit is toch altijd weer de grootste en belangrijkste klus in de koeienstallen. Terwijl het in en tussen de stallen krioelt van de mensen geeft Whitaker iedereen instructies. Hierdoor zit er een goede organisatie in de drukte. Ik blijf geduldig met Shaxa wachten. Dit is niet het juiste moment om hem te storen. Het zal niet lang duren voordat iedereen met het melken bezig is en hij tijd voor mij heeft.
Na tien minuten is iedereen bezig met zijn taken en heeft Whitaker het iets rustiger. Pas dan ziet hij me staan. Hij wenkt me. Ik weet al waar we naartoe gaan. Voor alle besprekingen neemt hij me mee naar het kleine houten gebouw waar de administratie bij wordt gehouden. Ik loop met hem mee het gebouw binnen. Ik laat Shaxa voor de deur wachten. Dan kan hij mooi de omgeving voor ons in de gaten houden. Ik sluit de deur achter me en ga op de stoel tegenover die van Whitaker zitten.
Whitaker plukt wat aan zijn vingers alsof hij niet goed weet hoe hij moet beginnen. 'Zoals ik vannacht al zei zijn er wat dingen verandert, Marcus,' begint hij. 'Het oorspronkelijke plan was dat jij je ogen en oren goed open zou houden in de districten en het aan ons zou rapporteren als je iets van belang op zou vangen. Maar ik kreeg deze week een zorgwekkend bericht uit District 13.' Na dit gezegd te hebben opent hij zijn jas en haalt een map uit zijn binnenzak. Hij haalt 2 foto's uit de map en legt deze op de tafel. Op de ene foto staat een man van middelbare leeftijd en op de andere foto een vrouw waarvan ik schat dat ze in de dertig is.
'Wat ik je nu ga vertellen is zeer gevoelige informatie Marcus,' vertelt Whitaker. 'Dit mag nooit bekend worden.' Ik knik terwijl ik in spanning afwacht wat me nu verteld zal worden. 'District 10 is niet het enige district dat mensen heeft die in het geheim verzet plegen. Er zijn juist een heleboel districten die wel een paar mensen hebben die zich willen verzetten tegen het Capitool. En zulke mensen zijn ontzettend belangrijk voor District 13. Zonder deze mensen heeft District 13 totaal geen invloed in de districten.' Hij pauzeert even om te kijken of ik wel luister. Ik knik na het horen van de woorden.
Whitaker gaat al gauw verder. 'District 13 probeert met in ieder geval één verzetslid per district radiocontact te onderhouden. Je zult ondertussen wel doorhebben dat ik de contactpersoon ben in District 10. En zo heeft ieder district met een verzetsgroep een contactpersoon die radiocontact onderhoud met District 13.' Terwijl hij dit zegt kijkt hij naar de foto's op de tafel. 'De man en vrouw die je hier ziet zijn de enige verzetsleden die District 13 in district 4 heeft. De man op deze foto heet Emilian. Hij is degene die vanuit District 4 radiocontact onderhoud met District 13. De vrouw op de andere foto heet Livia. Zij heeft geen radiocontact met het hoofdkwartier, maar ze werkt wel samen met Emilian aan verzetsacties in District 4.' Whitaker pauzeert even. 'Volg je het tot nu toe nog?' vraagt hij. 'Het is een heleboel nieuwe informatie, maar ik begrijp het wel,' antwoord ik. 'Mooi,' zegt Whitaker.
'Het protocol is dat iedereen die radiocontact heeft met District 13 één keer in de twee weken wat van zich laat horen. Gewoon om een statusupdate te geven of om de verloop van een geheime operatie te delen. Maar Emilian heeft nu al twee keer niets van zich laten horen op de afgesproken tijden en het hoofdkwartier maakt zich grote zorgen. We hebben maar twee verzetsleden in District 4 en District 13 heeft geen idee wat er met ze gebeurt is. En daarom willen ze jou inzetten.'' Hij wijst op mij terwijl hij dit zegt. 'Jouw missie is erachter komen wat er met Emilian en Livia is gebeurt.
Een rilling van opwinding gaat door me heen. Dit is een serieuze verantwoordelijkheid. Ik kan nu eindelijk iets van betekenis doen. Whitaker lijkt dit door te hebben en steekt waarschuwend zijn hand op. 'Onthoud goed wat je missie is, Marcus,' zegt hij vermanend. 'Jouw missie is om uit te vinden wat er met deze twee verzetsleden is gebeurd. Meer niet. Jij bent van te veel waarde voor het verzet om actie te ondernemen. Jij bent het enige verzetslid dat district 13 heeft dat elk jaar in het Capitool komt. Niemand weet wat je gaat aantreffen in District 4, maar wat het ook is, je doet niets anders dan de situatie aan mij rapporteren zodra je terug bent van je Winnaarstoer. Begrepen?' Met tegenzin knik ik.
Whitaker lijkt tevreden te zijn met mijn reactie. Maar ik heb nog een aantal vragen. Ik pak de foto's en hou ze goed voor mijn gezicht. 'District 4 is een groot district. Hoe vind ik deze twee mensen?' Whitaker knikt begrijpend. Hij wijst op de foto met Emilian. 'Emilian staat in rechtstreeks contact met District 13 en heeft al twee contactmomenten gemist. Het hoofkwartier is er vrijwel zeker van dat er iets mis is en gaat van het ergste uit.' Hierna wijst hij op de foto met de vrouw die Livia heet. 'Dat is echter niet het geval met Livia. Livia heeft geen rechtstreeks contact met District 13. Het is dus goed mogelijk dat zij nog gezond en vrij in District 4 rondloopt, maar geen mogelijkheid heeft om contact te leggen met het hoofdkwartier.' Hij tikt op de foto met de vrouw. 'Je moet proberen haar te vinden.'
Een half uur later loop ik met Shaxa weer terug richting de wijk met de huizen voor de winnaars. Ik heb alle benodigde informatie goed uit mijn hoofd geleerd. De Winaarstoer is opeens veel belangrijker geworden. Dat is maar goed ook, want ik zie als een berg op tegen deze toer. Mijn handen zijn niet bepaald schoon gebleven in de Spelen. Ik heb niemand gedood zonder reden. Vaak was ik geeneens degene die aanviel, maar het verandert niets. Ik heb mensen gedood en ik zal nu hun families in de ogen moeten kijken terwijl ik een door het Capitool voorgeschreven toespraak moet opdreunen. De missie die ik nu van District 13 heb gekregen zorgt dat ik me nu op iets anders kan richten.
Eenmaal thuis zorg ik ervoor dat Shaxa wat te eten krijgt en dat zijn water krijgt. Zelf heb ik geen honger. Ik weet eigenlijk niet goed wat te doen. Het is nog niet zo laat, maar ik besluit toch maar naar bed te gaan. Morgen komt Nathan in District 10 aan met een camerateam. Dan wordt ik voor het eerst op beeld gezet sinds de Spelen en stap ik op de trein die als eerst naar District 12 vertrekt. Vanuit daar ga ik elk district langs met uitzondering van District 10 waar als laatst een groot feest wordt gehouden.
Het is allemaal bedoeld om de districten te laten zien hoe goed het Capitool is voor een winnaar en om de saaiheid tussen de Spelen in een beetje te verdrijven. Het wordt nu al enkele jaren gedaan en de mensen in het Capitool zijn er dol op. Ik weet zeker dat de voorgaande winnaars ook niet zaten te wachten op deze tour. Behalve misschien de ijdele jongen uit District 1 die vorig jaar de Spelen won.
Hoewel ik al vroeg in bed lig duurt het nog een hele tijd voordat ik eindelijk in slaap val. Mijn dromen zijn gevuld met bossen waarin mensen met dodelijke verwondingen mij komen vragen waarom ik hen heb gedood. De hele tijd schrik ik wakker en probeer ik weer te gaan slapen. Wanneer in mijn laatste droom Weed opduikt die met een met schuimbedekte mond vraagt waarom ik hem heb verraden schrik ik nog heftiger wakker dan de vorige keren.
Shaxa, die aan mijn voeteneind ligt, kijkt verstoord op. Het is midden in de nacht, maar ik probeer niet weer in slaap te vallen. Doordat vandaag de Winnaarstoer is zijn mijn dromen alleen maar gevuld met dingen die ik wil vergeten. Ik besluit te gaan trainen. Ik zou dit eigenlijk overslaan vandaag, maar nu ik nog wat nachtelijke uren heb kan ik dit nog wel doen. Het helpt me altijd om mijn gedachten weer te ordenen. Ik doe wat pull ups aan een stang die ik daarvoor speciaal tussen de deurposten heb bevestigd. Ik adem elke keer wanneer ik me aan de stang optrek diep uit en adem weer diep in wanneer ik me laat zakken.
Weed was mijn grootste en meest betrouwbare bondgenoot tijdens de Spelen. Ik heb hem niet gedood. Leia deed dat, maar ik wist dat Leia zijn zusje had gedood en heb hem dit nooit verteld, omdat ik wist dat hij Leia zou doden wanneer hij dit te weten kwam en ik had nog bondgenoten nodig. Ik dacht vooral aan mezelf. Daar moet ik nu mee leven.
Terwijl ik de tijd verdrijf met trainen wordt het buiten langzaam licht. Ik besluit te stoppen en neem een douche. Ik weet niet wanneer Nathan aankomt in District 10, maar het zal vroeg zijn. Ik wil dat ik er klaar voor ben. Na het douchen geef ik Shaxa weer wat voer. Hij zal ook mee gaan tijdens de Winaarstoer. Hij heeft nog nooit in een trein gezeten en ik betwijfel of het hem zal bevallen, maar ik kan hem niet achterlaten. Ik ben de enige die dit beest onder controle heeft. Hij luistert niet naar anderen.
Nadat ik een flink ontbijt heb genomen stopt er een luxe auto in de wijk. Er wordt getoeterd en ik zie hoe Nathan en een vrouw uitstappen en doelbewust richting mijn voordeur lopen. Wanneer er aangebeld wordt loop ik gauw naar de voordeur. Ik haal nog eens diep adem en doe de deur open. Nathan is helemaal niets verandert. Zijn kleding is nog steeds volgens de laatste trends van het Capitool. Net als zijn haar. 'Marcus!,' zegt hij blij terwijl hij naar binnen stapt en mij omhelst. Ook de stylist omhelst mij. Ik zie dat het niet dezelfde stylist is als degene die mij voorbereidde op mijn Spelen. Wat mij goed uitkomt, want ik had een hekel aan haar.
De stylist wordt letterlijk uit de omhelzing geduwd door Nathan die haar zo verder het huis inleidt. 'Snel, snel, snel,' zegt hij opgewekt. 'We hebben nog zoveel te doen.' Dan kijkt hij naar mij. 'Marcus, je ziet er geweldig uit,' zegt hij terwijl hij hier en daar wat aan mijn lijf plukt. 'Je hebt niet bepaald stilgezeten na de Spelen. Alleen je haar moeten we nog flink aanpassen,' zegt hij terwijl hij eraan plukt. 'Dat gaan we weer flink inkorten.' Ik probeer niet met mijn ogen te rollen. Mijn vorige stylist stond erop om mijn haar te millimeteren. Dat zou mij een dreigender uiterlijk geven. Blijkbaar moet ik deze look ook weer tijdens de toer hebben.
Alles gaat uiteindelijk best eenvoudig. Ik hoef alleen maar te doen wat de stylist zegt om mijn uiterlijk weer een beetje volgens Capitoolmaatstaven te krijgen. En voor Nathan hoef ik alleen maar een aantal kaartjes voor te lezen. Mijn stem zal onder een aantal van mijn shots gemonteerd worden. De tekst op de kaartjes is duidelijk bedoeld om het imago van het Capitool op te krikken, maar doordat ik nu in het verzet zit valt het me makkelijker om deze kaartjes op te lezen met een welgemeende stem. Het is immers goed voor mijn cover. Hoe meer ik het spel van het Capitool meespeel hoe minder ik in de gaten wordt gehouden als ik iets voor District 13 doe.
Nadat ik mooi ben aangekleed en de tekst op de kaartjes naar tevredenheid heb opgelezen, wordt ik gefilmd terwijl ik samen met Nathan naar de auto's loop die daarna naar het station rijden. Hier stappen Nathan, de stylist en ik de trein in terwijl de camera's op ons gericht blijven. Nathan leidt me gelijk rond door de wagons die weer aangepast zijn met de nieuwste middelen om onze reis zo aangenaam mogelijk te maken. De trein vertrekt nog niet gelijk, omdat de auto's ook weer op de trein geladen moeten worden. Die zijn alleen voor de camera's. Er zijn geen auto's in district 10 meer. Hier verplaatsen mensen zich meestal te voet en het werk wordt gedaan door paarden en enkele tractoren.
Terwijl Nathan me alles in de trein laat zien praat hij honderduit over hoe zijn populariteit is gestegen nu hij een winnaar begeleid en welke nieuwe verantwoordelijkheden hij heeft gekregen voor het perfect laten verlopen van de Winnaarstoer. Ook hoor ik hem vaag iets zeggen over hoe hij ook wel weer blij is dat we elke dag alweer naar het volgende district reizen, omdat zijn man hem teveel mist als hij lang wegblijft. Ik knik alleen maar en reageer soms kort. Meer hoef ik ook niet te doen. Nathan neemt al het praten voor zijn rekening.
Het trein gaat allereerst naar District 12. Nathan schrijft alle toespraken die ik moet geven, maar als ik wil mag ik wat toevoegen. Maar ik kon niks bedenken voor de tributen van District 12. Ik kende ze niet en herinner me alleen maar dat ze zwaar ondervoed waren en beide werden gedood door de jongen uit District 1 tijdens het bloedbad. Ik heb daarom tegen Nathan gezegd dat ik niks had toe te voegen aan zijn tekst.
District 12 is een schokkend aanzicht. Ik weet dat steenkool het product is dat hier gemijnd wordt, maar ik wist niet dat dit zo bepalend zou zijn voor het uiterlijk van dit district. De sneeuw is hier niet wit, maar meer grijs. Waarschijnlijk door alle minuscule stukjes steenkool die loskomen door het mijnen. Dat ademen de mensen die hier leven dus in. Dat kan niet goed zijn voor de gezondheid, maar ondervoeding lijkt hier het grootste probleem te zijn. De mensen hier zijn mager. Het is niet zo dat wij in District 10 altijd genoeg hebben, maar als je een district bent dat voedsel produceert kun je nog een beetje sjoemelen. Whitaker heeft me weleens verteld dat de werknemers van de stallen soms stiekem een koe slachten. In de administratie staat dan dat de koe is overleden door een ziekte. In District 12 is dat niet mogelijk. Steenkool kun je niet eten.
Ik draag de voorgeschreven tekst van Nathan voor terwijl ik niet teveel naar de families kijk die op een speciaal podium dicht bij het gerechtsgebouw staan. Ik zie wel dat de families precies zijn wat ik er van verwachten. Ouders met veel kinderen. De kinderen zijn allemaal jonger dan de tributen die meededen aan de Spelen. Waarschijnlijk dienden ze hun namen vaker in voor wat eten voor hun familie. Dat is ze fataal geworden. Na de plechtigheden is er nog een maaltijd met wat hooggeplaatste mensen uit District 12 waaronder de burgemeester en de mentor. Winnaars heeft district 12 nog niet gehad. Ik heb er een beetje moeite mee om deel te nemen aan deze maaltijd. Er zijn mensen in het District die dit eten veel beter kunnen gebruiken, maar dit is duidelijk het eten voor mensen met meer geld of mensen die voor het Capitool werken.
Ik ben blij als de auto ons weer naar het station rijdt en we weer vertrekken. De situatie in District 12 is slecht en ik kan het aanblik van de zwaar ondervoede families van de tributen niet uit mijn gedachten krijgen. Het liefst zou ik nu alle districten langs gaan om daar de kaartjes op te lezen en dan zo gauw mogelijk te vertrekken, maar dat kan niet. We zijn nu op weg naar District 11. Het district van Weed en Bailey. Ik kan niet enkel de voorgeschreven tekst van het Capitool oplezen. Weed en Bailey verdienen veel meer. Bovendien heb ik het idee dat ik gedeeltelijk schuldig ben aan wat hen is overkomen. Ik leefde op dezelfde verdieping als Leia en Abby, maar had niet door dat ze samen een strategie planden waar Weed, Bailey en ik niets van afwisten. Dit koste Bailey haar leven tijdens het Bloedbad toen Leia haar vermoorde. Weed wist niet wat Leia had gedaan en ik kwam er pas later achter. Ik hield het stil en dat leidde uiteindelijk tot de dood van Weed.
Ik vraag Nathan om pen en papier en verdwijn naar mijn kamer. Ik werk twee uur onafgebroken aan een geschikte tekst. Ik wil de waarheid vertellen en recht doen aan de nagedachtenis van deze tributen, maar de tekst mag geen spoor van rebellie bevatten. Enerzijds omdat Nathan, die de teksten na zal kijken, alles wat niet gepast is volgens het Capitool uit de tekst zal halen. En anderzijds, omdat dit niet goed is voor mijn cover. Ik moet overkomen als een trotse winnaar en mentor die dankbaar is voor alle giften van het Capitool.
Nadat ik de teksten heb geschreven geef ik ze aan Nathan zodat hij ze op de kaartjes van morgen kan zetten. Het is al tegen middernacht en dus besluit ik naar bed te gaan. Op mijn kamer aai ik Shaxa nog uitvoerig en laat ik hem een paar trucjes doen voor wat stukjes vlees die ik na de maaltijd heb meegenomen. Hij heeft vandaag maar weinig aandacht gehad. Als ik in het district ben en mijn toespraken houd, moet hij in de trein blijven. Dit bevalt hem duidelijk niet.
De volgende dag rijden we District 11 binnen, maar het duurt dan nog ruim een uur voordat deze snelle trein bij het gerechtsgebouw is. Dit district is ontzettend groot. Het enige wat ik zie voor we de bewoonde wereld inrijden is uitgestrekte akkers met allerlei soorten voedsel dat verbouwd wordt. Op het land werken duizenden mensen. Op een aantal plekken staan provisorische hutten waar de mensen die hier werken waarschijnlijk slapen. Het is vanaf deze akkers waarschijnlijk te ver naar de stad en dus slapen de werkers in deze hutten.
Tegen het middaguur komen we eindelijk op het station aan. De luxe auto wordt weer van de trein gereden zodat deze mij en Nathan naar het gerechtsgebouw kan rijden. De auto stopt voor de achteringang, omdat voor het gerechtsgebouw weer ruimte is gemaakt voor de families van de tributen en het publiek. Ik ben netjes gekleed in een outfit dat mijn stylist me heeft aangetrokken in de trein en heb de kaartjes goed overgelezen zodat ik niet voor verassingen kom te staan op het podium.
In het Gerechtsgebouw moet ik eerst nog de handen schudden van de burgemeester, mentor en hoofdvredebewaker van het district. Hierna worden we klaargezet voor de grote dubbele deuren van het gebouw. De hoofdvredebewaker gaat als eerste door de deuren om plaats te nemen aan de rand van het podium. Hoofdvredebewakers hebben net echt een functie tijdens het bezoek van de Winnaars zelf, maar zijn wel degene die de beveiliging voorbereiden en daarom krijgen ze ook een plaats op het podium. Hierna stapt de burgemeester het podium. Hij houdt een kort inleidend praatje en kondigt dan mij aan.
Met trillende benen loop ik het podium op. Normaal is er aan beide kanten een podium gemaakt voor elke familie, maar Weed en Bailey waren broer en zus en dus is er één grote podium gemaakt die in het midden is gezet. Op het podium staan de ouders en twee oudere vrouwen die de grootmoeders van de familie moeten zijn. Geen andere broertjes en zusjes. Maar die had ik ook niet verwacht. Weed liet in de Arena al doorschemeren dat Bailey zijn enige zusje was.
Ik ga voor de microfoon staan die voor mij is bedoeld. Ik kan aan de kaartjes zien dat mijn handen die ze vasthouden trillen. Recht voor de families staan van de tributen die gestorven zijn zodat ik kon overleven is ontzettend confronterend. Vandaar dat het Capitool zoveel geld steekt in deze toer. Het herinnert de districten eraan dat hun kinderen elkaar vermoorden. Hoe kunnen districten die elkaar vermoorden zich verenigen?
Ik schud de gedachten van me af en begin met de toespraak. Het stuk dat door het Capitool is voorgeschreven is overduidelijk propagandataal. Het vertelt hoe beide tributen dapper naar het Capitool afreisden om verantwoordelijkheid te nemen voor de vreselijke dingen die de burgers uit District 11 hebben gedaan tijdens de oorlog. Hoe hun offer dit District een stapje dichter brengen richting vergeving. Het lijkt behoorlijk op mijn toespraak voor District 12. Ik lees het plichtmatig op en wanneer het voorgeschreven tekst eindigt pauzeer ik even om te laten merken dat het volgende dat ik lees anders is.
'Weed en Bailey waren onze bondgenoten,' begin ik met trillende stem. 'Ze waren eerlijk en loyaal. En ik zou willen dat dat ook over mij en Leia gezegd kon worden. Maar het feit is dat de dingen niet gegaan zijn zoals het plan was.' Ik schraap even mijn keel. 'Wij..,' ik aarzel even. Leia is dood. Het is laf om alles op haar af te schuiven. Ik moet zelf verantwoordelijkheid nemen. Hoe lastig dat ook is. 'Ik heb fouten gemaakt. Ik heb Bailey niet gedood,' zeg ik terwijl ik de ouders van Weed en Bailey recht aankijk. 'Maar misschien had ik hetgeen wat tijdens het Bloedbad is gebeurd kunnen voorkomen als ik beter op mijn districtpartner had gelet. Elke dag vraag ik me dat af. Net zoals ik elke dag spijt heb voor het misleiden van Weed. Het feit is dat ik dacht aan mezelf. En niet aan het doen van het juiste. En ik weet nog steeds niet of het overleven van de Spelen het waard was. Maar ik weet wel dat zowel Weed als Bailey beter verdienden.'
De menigte op het plein is doodstil. Er is nog nooit een winnaar geweest die zo duidelijk de familie van een tribuut heeft aangesproken. Ik kijk nog eens naar de familie. Niet omdat ik dat wil, maar omdat ik hen dat verschuldigd ben. Eén van de grootmoeders staart stoïcijns voor haar uit. Terwijl over de gerimpelde wang van de andere een traan naar beneden glijdt. Ook over de wangen van de moeder glijden tranen. Maar de vader is duidelijk net zo sterk als zijn zoon. Zijn rug blijft kaarsrecht terwijl hij de hand van zijn vrouw blijft vasthouden. Er zijn geen tranen in zijn ogen te zien Zelfs geen glinsteringen. Terwijl hij me recht aankijkt geeft hij me een nauwelijks merkbaar knikje.
De burgemeester sluit de plechtigheden gauw af en ik wordt weer het gemeentehuis ingeleid. Mijn toespraak was op het randje van het toelaatbare. Ik kan alleen maar aan de vader van Weed en bailey denken en hoe hij knikte na mijn toespraak. Het is geen knikje van vergeving, maar een knikje van begrip. Hij neemt de verantwoordelijkheid niet van me weg en vertelt me niet dat ik me niet schuldig hoef te voelen. Maar hij begrijpt waaróm ik de keuzes maakte die ik heb gemaakt. En onder zijn leiding zal deze familie zich hier doorheen slaan.
Er is geen feestmaaltijd in District 11. Omdat we District 10 zullen overslaan tijdens de reis moeten we zo snel mogelijk vertrekken om op tijd in District 9 te zijn. In de trein vraagt Nathan of ik nog eigen toevoegingen heb voor de tributen uit dit district. Ik herinner me nog mijn aanvaring met het meisje uit District 9. Ik vond haar tijdens de eerste nacht in de Arena doordat ze een vuur had gemaakt. Ik besloot haar te laten leven en zij vertelde me toen dat Leia niet te vertrouwen was.
Ik trek me terug in mijn kamer om speciaal voor haar iets te schrijven. Ik schrijf dat ik haar liet leven, omdat ik wist dat ze geen bedreiging was. En dat dit laat zien dat districten ook niet vijandig naar elkaar hoeven te zijn ondanks de Spelen. Wanneer ik klaar ben, geef ik het briefje aan Nathan zodat hij het op de kaarten kan verwerken die ik tijdens de toespraak bij me zal hebben.
Wanneer ik Shaxa weer de nodige aandacht heb gegeven is het alweer diep in de nacht. Ik besluit wat proberen te slapen. Mijn dromen zijn weer gevuld met Weed en Bailey die me wijzen op de signalen die ik in het Trainingcentrum had moeten zien. En ik schrik steeds wakker uit mijn slaap. Shaxa merkt dit en verplaatst van mijn voeteneind naar de plek naast me. Hier word ik iets rustiger van maar in slaap vallen durf ik niet meer.
Wanneer we District 9 in rijden en Nathan mij de kaarten geeft kan ik mijn tekst nergens terugvinden. Mijn bewering dat de districten niet vijandig naar elkaar hoeven te zijn ging regelrecht tegen het doel van de Spelen in en dat is niet gewenst. Ik zou het nog uit mijn hoofd kunnen vertellen tijdens mijn toespraak, maar ik heb een belangrijkere taak tijdens deze reis en daarvoor moet ik gewoon de wil van het Capitool opvolgen. Anders maak ik mezelf verdacht.
En dus laat ik me de kleren aantrekken die de stylist wil dat ik aantrek, volg ik de aanwijzingen van Nathan op en lees ik tijdens de toespraak de voorgeschreven tekst op. Hierna neem ik deel aan maaltijden, schud ik handen en ga op de foto als iemand dat wil. En zo gaat de Winnaarstoer door. De slaap is onrustig en de dagen zijn plichtmatig. Elke dag vraag ik me af of ik dit wel kan om het dan alsnog te doen. Ik walg van de teksten die ik oplees en alleen de gedachte aan mijn bezoek aan District 4 helpt me door de dagen heen.
De nacht na mijn bezoek aan District 5 kan ik bijna niet slapen. En mij hart slaat een keer over wanneer Nathan me vertelt dat we District 4 binnenrijden. Hier kan ik eindelijk iets van waarde doen. Ook in dit district gaat de reis van het station rechtstreeks naar het Gerechtsgebouw. Ook hier schud ik weer handen waarna Nathan me het podium op dirigeert. Terwijl ik voor de microfoon ga staan kijk ik naar de gezichten in de menigte. En dan zie ik het. In de menigte zie ik een vrouw wiens gezicht ik in mijn hoofd heb geprent. De vrouw die ik moet spreken als ik wil weten wat er met het contactpersoon van District 13 is gebeurt. Livia staat midden tussen de andere mensen in de menigte van District 4.
Een iets langer hoofdstuk. Ik wilde de hele reis tot District 4 wel kwijt in dit hoofdstuk, omdat jullie anders wel héél lang moeten wachten tot er werkelijke spanning in het verhaal voorkomt. Want vergis je niet. Er gaan zeker dingen gebeuren in het volgende hoofdstuk. Laat een review achter en houd deze pagina in de gaten voor het volgende hoofdstuk!