Κεφάλαιο XVII

Ο κυματισμός της θάλασσας είχε ηρεμήσει καθώς ο ήλιος ξεκινούσε την καθοδική του τροχιά. Στο μεταξύ, οι δύο άνθρωποι που βρίσκονταν στην sel'he dehna -όπως την αποκαλούσε ο Λούτσε στην εθνοτική του γλώσσα- αντάλλασσαν πληροφορίες σχετικά με τα έθιμα και τις συνήθειες του προσωπικού τους τόπου καταγωγής. Αναφέρθηκαν επιπλέον σε ορισμένα γεγονότα που αφορούσαν τον τρόπο που είχε βιώσει ο καθένας την εισβολή του Niflheim.

Όσο κι αν απολάμβαναν το τοπίο και την ηρεμία της ακτής, το απογευματινό φως αποτελούσε υπενθύμιση της συνέπειας που καλούνταν να δείξουν απέναντι στο αίτημα της Βανέσσα.

"Μήπως μπορείς να υπολογίσεις περίπου τι ώρα είναι;" Ρώτησε ο Χάγκεν.

"Αν κρίνω από την θέση του ήλιου, πρέπει να είναι γύρω στις 19:00. Ο ουρανός δεν θα αργήσει να σκοτεινιάσει. Σε πολύ λίγο θα χρειαστεί να επιστρέψουμε στην κεντρική παραλία."

Ένα γρήγορο σύρσιμο ακούστηκε πάνω στα ψηλά βράχια που περικύκλωναν την αμμουδιά. Το εξασκημένο ένστικτο του Λούτσε, προειδοποίησε αμέσως τις αισθήσεις του για μια πιθανή απειλή. Θυμήθηκε τα λόγια της συντρόφου του, η οποία είχε ζητήσει από εκείνον και τον μικρότερο αδελφό της να γυρίσουν στο σπίτι πριν νυχτώσει εντελώς, σκεφτόμενη τυχόν daemon που θα παραμόνευαν στην σκοτεινιά.

Ωστόσο, όποια κι αν ήταν η πιθανή απειλή, δεν θα μπορούσε να σχετίζεται με δαιμονικά πλάσματα της νύχτας, αφού το σκοτάδι δεν είχε απλωθεί ολότελα. Όσο το ηλιακό φως άγγιζε την επιφάνεια του Άστρου, οποιοσδήποτε τύπος daemon θα δίσταζε να βγει από την κρυψώνα του.

Το μακρόστενο κεφάλι ενός Voretooth ξεπρόβαλε στιγμιαία από την άκρη του γκρεμού κι έπειτα χάθηκε για λίγο μέσα στις σκιές. Το συγκεκριμένο είδος δεν ανήκε φυσικά στην κατηγορία των daemon, αλλά η συνήθεια του να καραδοκεί και να κυνηγά ομαδικώς, θα μπορούσε να δημιουργήσει μια απρόβλεπτη κατάσταση.

"Χάγκεν, μπες στο νερό και ξεκίνα την πορεία σου." Είπε ο Λούτσε με σοβαρό ύφος που δεν σήκωνε αντιρρήσεις.

Ο έφηβος συνοφρυώθηκε και κοίταξε τριγύρω με επιφύλαξη, "Τι συμβαίνει;"

Τα υπόκωφα γρυλίσματα μιας αγέλης Voretooth που κατέβαινε με άνεση τα απότομα βράχια, ήταν η απάντηση στην απορία του. Κανείς από τους δύο άνδρες δεν φορούσε αμυντικό εξοπλισμό και τα σώματα τους ήταν ευάλωτα στο δηλητηριώδες δάγκωμα αυτού του θηρίου. Ωστόσο, ο Λούτσε κατείχε την απαραίτητη γνώση ώστε να αμύνεται και να προστατεύει τους συμμάχους του, ακόμη και υπό αντίξοες συνθήκες.

Δεν ήταν το αίσθημα του πανικού που απέτρεψε τον νεαρό Μάρσιν να ακολουθήσει την οδηγία του έμπειρου Glaive, αλλά η θέληση να μην αφήσει τον συνοδοιπόρο του μονάχο σε έναν τέτοιο κίνδυνο. Για τον έφηβο από την Tenebrae, δεν είχε σημασία αν του έλειπε η στρατιωτική εκπαίδευση. Νοιαζόταν βεβαίως για την προσωπική του ασφάλεια, μα δεν θα έφευγε από την ακτή χωρίς τον συγγενή του.

Τα Voretooth δεν ενδιαφέρονταν για το κίνητρο ή τα συναισθήματα των υποψήφιων θηραμάτων τους. Το τολμηρότερο από εκείνα, όρμησε πρώτο μ' ένα ευλύγιστο σάλτο. Χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση, ο Λούτσε βασίστηκε στην χρήση της θολωτής ασπίδας, σχηματίζοντας τη καθώς τέντωνε το χέρι του εμπρός, με την παλάμη στραμμένη προς τα ανελέητα πλάσματα. Η έκταση της προστατευτικού ξορκιού, πρόσφερε αμέσως κάλυψη στους δύο ανθρώπους.

"Θα φυλάξω τα νώτα σου, αλλά πρέπει να φύγεις από εδώ." Η παρότρυνση του Glaive έγινε πιο επιτακτική. Καθώς η ασπίδα άρχισε να θρυμματίζεται σταδιακά σαν γυαλί υπό πίεση, ο Λούτσε ετοιμάστηκε να χρησιμοποιήσει επιθετική μαγεία, γνωρίζοντας πως οι συγκεκριμένοι θηρευτές ήταν ευάλωτοι στο στοιχείο του πάγου. Το ξόρκι του χτύπησε ταυτόχρονα και τους τρεις στόχους, αλλά αυτό δεν φάνηκε να αρκεί για την εξουδετέρωση τους.

Τα πεινασμένα θηρία χρειάστηκαν μερικά δευτερόλεπτα για να συνέλθουν μετά την παγωμένη επίθεση. Ένα από αυτά χίμηξε γρηγορότερα απάνω στον Λούτσε, ρίχνοντας τον στην άμμο. Ο μαχητής δεν επέτρεψε στον εαυτό του να χάσει την ψυχραιμία του· μια από τις πρώτες τεχνικές πάλης στις οποίες εκπαιδεύονταν οι Glaives, αφορούσε την σωστή πτώση κατά την συμπλοκή. Μάθαιναν δηλαδή πως να πέφτουν -προτού ακόμη τελειοποιήσουν την γνώση της πτήσης μέσω της στρέβλωσης- ελαχιστοποιώντας τυχόν κακώσεις στο σώμα τους.

Γι' αυτό και ο ίδιος δεν αφέθηκε στον πανικό, αλλά φρόντισε να αποφύγει το επικίνδυνο δάγκωμα. Οι γροθιές του Λούτσε συγκρούστηκαν με το κεφάλι και τον λαιμό του Voretooth, ζαλίζοντας το για μερικά δευτερόλεπτα—ο συγκεκριμένος χρόνος αποδείχτηκε αρκετός προκειμένου ο πολεμιστής να το αποτινάξει από πάνω του. Συνειδητοποίησε όμως ότι τα νύχια του ζώου είχαν τραυματίσει ελαφρά κάποια σημεία του εκτεθειμένου δέρματος.

Ένα άλλο Voretooth επιτέθηκε ανυπόμονα, έχοντας τα σαγόνια του ανοιχτά καθώς πηδούσε στον αέρα. Ο Λούτσε το απέφυγε με μια πλάγια κύλιση. Aφού ολοκλήρωσε την τεχνική αποφυγής, τα μάτια του ορθάνοιξαν με έκπληξη όταν είδε τον Χάγκεν να αιφνιδιάζει το συγκεκριμένο Voretooth, επιφέροντας μια σειρά χτυπημάτων μ' ένα συμπαγές, ξεβρασμένο κομμάτι ξύλου. Ο έφηβος δεν σταμάτησε εκεί, αλλά επιτέθηκε και στο προηγούμενο θηρίο που είχε βρεθεί σε ευάλωτη κατάσταση, χάρη στην επιθετική μαγεία του Glaive. Επιτυγχάνοντας ένα ισχυρό χτύπημα στο κεφάλι εκείνου του Voretooth με την χρήση του ξεβρασμένου κορμού, έτρεψε τον εξασθενημένο θηρευτή σε φυγή.

Το τρίτο μεταξύ των θηρίων δεν είχε σκοπό να παραιτηθεί εύκολα. Το ζωώδες ένστικτο του, το παρότρυνε να επικεντρωθεί στο υποψήφιο θήραμα με το μικρότερο σώμα. Εκείνη την στιγμή, ο μαχητής του βασιλιά υπολόγιζε την ιδανική γωνία από την οποία θα εκτελούσε ένα ξόρκι, προκειμένου να πετάξει το δεύτερο Voretooth μακριά, προς στην θάλασσα. Τα συγκεκριμένα πλάσματα δεν φημίζονταν για την ικανότητα τους να κολυμπούν και ο Λούτσε έψαχνε έναν τρόπο να ολοκληρώσει αυτή την συμπλοκή όσο το δυνατόν πιο σύντομα...

Κατορθώνοντας τελικά να διεκπεραιώσει το σχέδιο του, απομόνωσε τον τελευταίο θηρευτή. Ταυτόχρονα όμως, χάθηκαν πολύτιμα δευτερόλεπτα που θα επέτρεπαν στον πολεμιστή να προστατεύσει πιο αποτελεσματικά τον κουνιάδο του. Το τελευταίο Voretooth είχε ήδη αναγκάσει τον Χάγκεν να πέσει με την πλάτη στο μαλακό έδαφος. Το αγόρι όμως δεν αποδυνάμωσε την λαβή του γύρω από το ξεβρασμένο ξύλο· αντιθέτως, συνέχισε να το χρησιμοποιεί ως προστατευτικό μέσο απέναντι στα απειλητικά σαγόνια.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο άνδρας από την Galahd δεν μπορούσε να επιτεθεί με το κυρίαρχο ξόρκι του. Βασίστηκε λοιπόν στην ρίψη μιας μικρής, αλλά βαριάς πέτρας με στόχο το λεπτό στομάχι του θηρευτή, το οποίο ήταν λιγότερο στιβαρό συγκριτικά με άλλη σημεία της ανατομίας του. Αυτή η πρωτοβουλία τράβηξε την προσοχή μακριά από τον Χάγκεν.

Το επιτιθέμενο άγριο ζώο πτοήθηκε για λίγο όταν ένιωσε το χτύπημα της πέτρας. Τότε, ο νεαρότερος άνδρας βρήκε την ευκαιρία που χρειαζόταν για να ξεφύγει. Όμως, καθώς σηκωνόταν, έκανε το λάθος να γυρίσει την πλάτη του στο σαρκοβόρο, δίχως να κρατά το ξεβρασμένο κομμάτι ξύλου σε αμυντική θέση.

Ο Λούτσε αναγνώρισε αμέσως το σφάλμα· η τεχνική της στρέβλωσης θα είχε αποδειχτεί εξαιρετικά χρήσιμη σε αυτή την περίπτωση, ωστόσο ο ίδιος δεν ήταν οπλισμένος με το ξιφίδιο του ή άλλη λεπίδα ώστε να πραγματοποιήσει αυτό τον ελιγμό.

Μπορούσε μονάχα να βασιστεί στην ταχύτητα των ποδιών του.

Την στιγμή που ο θηρευτής ορμούσε με σκοπό να αρπάξει το κεφάλι του Χάγκεν, ο Λούτσε έσπρωξε μακριά τον νεαρό συγγενή του και σχημάτισε την ενεργειακή ασπίδα για να κερδίσουν και οι δύο χρόνο. Απροσδόκητα, ένας οξύς πόνος απλώθηκε ψηλά στο αριστερό του μπράτσο. Ήταν η ένδειξη πως κατά τη διάρκεια των κλασμάτων του δευτερολέπτου που μεσολάβησαν μέχρι την πλήρη κάλυψη της μαγικής ασπίδας, το θηρίο είχε προλάβει να τον τραυματίσει. Ο μαχητής δεν κατάφερε να γλιτώσει το δηλητηριώδες δάγκωμα...

Αποτελείωσε την συμπλοκή με ένα ξόρκι αιχμηρού πάγου το οποίο εκτίναξε μακριά το Voretooth, στέλνοντας το βαθειά μέσα στην θάλασσα απ' όπου δεν θα μπορούσε να επιβιώσει, ειδικά μετά τον τραυματισμό από την ισχυρή μαγεία. Ο Λούτσε ήταν ικανοποιημένος με αυτή την τροπή, σκεφτόμενος πως κανένα από τα δύο αδέλφια -ίσως ούτε ο ίδιος- θα ήθελαν τα κουφάρια θηρίων να αποσυντίθενται για καιρό στην συγκεκριμένη παραλία.

Το αίμα από την πληγή στο μπράτσο του είχε πήξει σχετικά σύντομα. Ωστόσο, ο τραυματισμένος άνδρας ήταν σίγουρος ότι το δηλητήριο θα άρχιζε να επιδρά στο σώμα του και αυτή η δράση δεν θα σταματούσε αν εκείνος δεν έβρισκε το αντίστοιχο αντίδοτο, ή ένα ισχυρό φίλτρο που θα εξουδετέρωνε την τοξίνη ενός Voretooth.

Παρ' όλο που ο ίδιος γνώριζε τι είχε συμβεί, παρέμεινε ψύχραιμος, επιστρατεύοντας όλη την υπομονή και την δύναμη που μπορούσε να αντλήσει από μέσα του. Αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να αντέξει την επιπλέον κόπωση ώσπου να φτάσουν στον προορισμό τους μέσω θαλάσσης.

Αποφάσισε να αποκρύψει το γεγονός ότι η πληγή του είχε προέλθει από δάγκωμα, έτσι ώστε να μην πανικοβάλλει τον Χάγκεν. Η κάλυψη της μεγάλης διαδρομής μεταξύ του σημείου όπου βρίσκονταν και της κεντρικής ακτής, αποτελούσε την βασική προτεραιότητα και των δύο.

Όπως ήταν αναμενόμενο λόγω της δηλητηρίασης, ο Λούτσε εξαντλήθηκε πιο γρήγορα από τον κουνιάδο του και τότε ο έφηβος υποψιάστηκε ότι κάτι σοβαρό είχε συμβεί μετά την ενέδρα των θηρευτών.

"Προπορεύσου, δεν είναι αναγκαίο να με περιμένεις. Έχω τον δικό μου ρυθμό."

Ο Χάγκεν δεν απάντησε αμέσως, αλλά τα μάτια του αντανακλούσαν την έγνοια που ένιωθε. Προτίμησε για άλλη μια φορά να μην ακούσει την παραίνεση του συγγενή του.

"Ας είναι. Δεν υπάρχει λόγος να βιάζομαι."

"Ο ήλιος θα έχει δύσει σε λίγα λεπτά και θα είναι πιο δύσκολο να προσανατολιστείς." Επέμεινε ο Λούτσε.

"Δεν ισχύει αυτό. Τα φώτα της ακτής θα φανούν όπου να 'ναι και θα ξέρουμε ακριβώς πως να κινηθούμε."

Παρά τις προσπάθειες, το πείσμα του Χάγκεν δεν γινόταν να καμφθεί εύκολα. Την ίδια ώρα, η επίδραση της αδρεναλίνης είχε αναλάβει τα ηνία του σώματος του Glaive, κρατώντας την συνείδηση και τις αισθήσεις τεταμένες, συνεισφέροντας με αυτό τον τρόπο στην επιβίωση. Το αλμυρό νερό δημιουργούσε έντονο πόνο σε μικρότερες πληγές, όμως ακόμη και γι' αυτές, φρόντιζε η ορμόνη που εκκρινόταν από το σώμα και πυροδοτούνταν σε ακραίες καταστάσεις.

Μόλις τα κορμιά τους άγγιξαν την άμμο της παραλίας, πλήρης εξάντληση κατέλαβε τους μύες εκείνου που υπέφερε από το δηλητήριο. Καθώς ξάπλωνε στο σημείο όπου τα κύματα άγγιζαν την ακτή, τα επίπεδα της αδρεναλίνης έπεσαν απότομα, βυθίζοντας το νου του σε μια ημιλυπόθυμη κατάσταση.

Ελάχιστοι άνθρωποι βρίσκονταν σε εκείνο το τμήμα της παραλίας· λόγω της μακρινής απόστασης που υπήρχε ανάμεσα σ' εκείνους και τους δύο κολυμβητές που είχαν καταφτάσει, οι πρώτοι δεν αντιλήφθηκαν ότι κάποιος χρειαζόταν βοήθεια.

Ο Χάγκεν ένιωθε ιδιαίτερα ανήσυχος, αλλά δεν άφησε τον εαυτό του να πτοηθεί.

"Λούτσε, προσπάθησε να αντέξεις για λίγο ακόμη...Το αυτοκίνητο δεν απέχει μακριά από εδώ. Μπορώ να οδηγήσω." Στήριξε τον μεγαλύτερο άνδρα επάνω του, τοποθετώντας το άθιχτο μπράτσο εκείνου, γύρω από τους ώμους του.

Ο μαχητής πάλευε με την τοξίνη του δηλητηρίου, της οποία η αίσθηση έμοιαζε με επώδυνο ιστό που σφιγγόταν γύρω του. Τα μάτια του έκλειναν κάθε τόσο, αλλά όχι για πολύ, καθώς ο ίδιος ωθούσε τον εαυτό του να παραμείνει ξύπνιος.

Μόλις πλησίασαν το ιδιωτικό όχημα, ο Χάγκεν δεν δυσκολεύτηκε να θυμηθεί την κρυψώνα των κλειδιών—ήταν η ίδια που είχε εντοπίσει ο Λούτσε πριν κολυμπήσει για πρώτη φορά προς την μυστική παραλία, μαζί με την Βανέσσα. Ο έφηβος τοποθέτησε προσεκτικά το χέρι του μέσα στο πέτρινο κοίλωμα και τύλιξε τα κλειδιά μέσα στην χούφτα του. Ο Λούτσε τον προειδοποίησε μουδιασμένα να προσέχει, λόγω των κοφτερών σημείων των βράχων οι οποίοι σχημάτιζαν την κοίλη. Ο νεαρότερος άνδρας έγνεψε και έβγαλε το χέρι του χωρίς πρόβλημα, παρά το γενικότερο άγχος που βίωνε εκείνη την στιγμή. Ένα από τα κοινά στοιχεία που χαρακτήριζε εκείνον και την Βανέσσα, ήταν η ακρίβεια και η σταθερότητα των κινήσεων τους.

Αυτό πρέπει να ήταν το κύριο γνώρισμα που επέτρεψε στον Χάγκεν να οδηγήσει σωστά, παρ' ότι δεν διέθετε ακόμη δίπλωμα. Ο Ντέσμοντ Μάρσιν είχε διδάξει στον γιό του τις βασικές πρακτικές της οδήγησης, όπως είχε κάνει και με την Βανέσσα όταν εκείνη ήταν 16 ετών. Ίσως γι' αυτό τον λόγο, η κόρη του δεν δυσκολεύτηκε να αφομοιώσει τα υποχρεωτικά μαθήματα οδήγησης που έπρεπε να παρακολουθούν οι επίδοξοι Glaives, λαμβάνοντας το δίπλωμα πολύ πριν περάσει ένας χρόνος από την εγκατάσταση της στην Insomnia.

Στάθμευσε απέναντι από την οικεία· μολονότι το αμάξι δεν βρισκόταν στην πιο κατάλληλη θέση, ήταν τουλάχιστον ασφαλές και δεν θα δημιουργούσε πρόβλημα σε άλλο διερχόμενο όχημα.

"Θα ειδοποιήσω την αδελφή μου. Περίμενε με." Ο Χάγκεν έσβησε την μηχανή και ξεχύθηκε έξω με ορμητικότητα, κρατώντας τα κλειδιά. Με κουρασμένο βλέμμα, ο μαχητής εστίασε στα φωτισμένα παράθυρα του ισογείου και αισθάνθηκε ελαφρώς καλύτερα...

Πριν την άφιξη τους, η Βανέσσα παρατηρούσε τα πέταλα του serine'h dillis, έχοντας αλλάξει το νερό στο βάζο. Το λουλούδι είχε μεταφερθεί στο κεντρικό δωμάτιο και συγκεκριμένα στον χώρο της κουζίνας, μα πριν προλάβει εκείνη να το ανεβάσει ξανά στην κρεβατοκάμαρα, άκουσε τον γνώριμο βόμβο της μηχανής του αυτοκινήτου. Ώστε τα δύο αγαπημένα της πρόσωπα είχαν ακούσει την παραίνεση της και τώρα βρίσκονταν πάλι εδώ.

Φαντάστηκε ότι θα έβλεπε και τους δύο στο κατώφλι. Αντί γι' αυτό, τα επιτακτικά χτυπήματα επάνω στην πόρτα, διέλυσαν αμέσως την ήρεμη προσδοκία της. Με γρήγορα βήματα, κατευθύνθηκε στην είσοδο και την άνοιξε, αντικρίζοντας το αγχωμένο πρόσωπο του αδελφού της.

Χωρίς περιστροφές, ο Χάγκεν την πληροφόρησε για την επίθεση και περιέγραψε εν συντομία το είδος των θηρευτών. Η Βανέσσα κατάλαβε αμέσως σε ποιό είδος αναφερόταν ο νεαρότερος Μάρσιν και εξοπλίστηκε εσπευσμένα με το κατάλληλο αντίδοτο.

Ο Λούτσε δεν είχε χάσει εντελώς τις αισθήσεις του όταν εκείνοι έφτασαν κοντά του. Τα μάτια του ήταν μισόκλειστα και ο ρυθμός της αναπνοής του αντανακλούσε τη δυσφορία που βίωνε λόγω της τοξίνης. Ωστόσο, ακόμη και στο μισοσκόταδο του εσωτερικού χώρου του αυτοκινήτου, αναγνώρισε το όμορφο δοχείο που περιείχε το Elixir και το οποίο η Βανέσσα ετοιμαζόταν να του προσφέρει. Με όσα ψήγματα δύναμης μπορούσε να συγκεντρώσει, απευθύνθηκε σε εκείνη, "Αυτό ήταν για εσένα, θυμάσαι; Στα γενέθλια σου... στην Insomnia..."

"Θυμάμαι." Αποκρίθηκε απαλά η κοπέλα, στηρίζοντας το κεφάλι του με το χέρι της. "Πάντοτε το έχω μαζί μου και το γεμίζω όποτε χρειάζεται."

Το δοσομετρημένο δοχείο ήταν κατασκευασμένο από ανθεκτικό υλικό και είχε αντέξει διάφορες περιστάσεις στο πεδίο της μάχης. Εκείνος που χρειαζόταν το ευεργετικό φίλτρο, ήπιε την αναγκαία ποσότητα κι έπειτα απομάκρυνε το πρόσωπο του.

Ένιωσε ένα φως πίσω από τα κλειστά του βλέφαρα και όταν άνοιξε τα μάτια, παρατήρησε πως οι λάμπες των δρόμων μόλις είχαν ανάψει, φωτίζοντας την ανήσυχη έκφραση της αγαπημένης του...

Το ισχυρό ρόφημα θα δρούσε σύντομα και όπως έπρεπε. Η Βανέσσα κρατούσε το χέρι του Λούτσε μέσα στα δικά της, εξηγώντας χαμηλόφωνα τις ιδιότητες του Elixir στο πρόσωπο που ενδιαφέρθηκε να ακούσει κάποιες πληροφορίες για την αποτελεσματικότητα του.

Είχε λεχθεί αρκετές φορές μεταξύ των μελών της επίλεκτης ομάδας, ότι η μαγεία του Βασιλιά Ρέγκις επιδρούσε και στην δύναμη των φίλτρων που χρησιμοποιούνταν τακτικά από τους ίδιους, αλλά και από τους φρουρούς του στέμματος. Αυτή ήταν η πιο λογική εξήγηση που μπορούσαν να σκεφτούν όταν διαπίστωναν τον τρόπο με το οποίο τα φίλτρα εξουδετέρωναν ανεπιθύμητες καταστάσεις όπως η δηλητηρίαση και η σύγχυση, δίχως να δημιουργείται η παραμικρή ενόχληση στο σώμα τους. Με την λήψη της σωστής ποσότητας, ενισχυόταν η φυσική και πνευματική ενέργεια του εκάστοτε πολεμιστή. Κάτι το μαγικό πρέπει να υπήρχε στον πυρήνα των συστατικών, έχοντας ως πηγή τις μοναδικές δυνάμεις των Κάελουμ.

Ο Λούτσε όπως και οι περισσότεροι Glaives, είχαν εμπιστοσύνη στο φίλτρο Elixir, το οποίο ήταν βεβαίως, πολύ δημοφιλές. Το σώμα του είχε καταφέρει να αντισταθεί στις συνέπειες του σοβαρότερου πλήγματος. Η υπερβολική δυσφορία υποχώρησε σταδιακά, σαν ιστός που διαλύεται και χάνει την συνοχή του. Αισθάνθηκε ότι μπορούσε να αναπνεύσει και πάλι ελεύθερα και βαθειά, χωρίς να νιώθει κάποιο είδος πόνου στο κορμί του. Ο νους του δεν ήταν πλέον θολωμένος, ούτε εκείνος είχε την εντύπωση πως θα έχανε τις αισθήσεις του από στιγμή σε στιγμή.

Μόλις αισθάνθηκε ότι το δηλητήριο του Voretooth είχε πια εξουδετερωθεί, ο Λούτσε βγήκε έξω από το όχημα με προσεκτικές κινήσεις. Ήταν πρόχειρα τυλιγμένος με την δική του πετσέτα θαλάσσης η οποία προηγουμένως είχε αφεθεί διπλωμένη στο πίσω κάθισμα, λίγο προτού εκείνος αναχωρήσει από το σπίτι μαζί με τον Χάγκεν.

"Θα πρέπει να κρυώνεις, έτσι όπως είσαι τώρα." Είπε η σύντροφος του.

"Όχι ιδιαίτερα και μάλλον ξέρεις τον λόγο~ Αν μη τι άλλο, τόσα πειράγματα έχω ακούσει για την συμβατότητα μου με τον πάγο." Σχολίασε με παιχνιδιάρικο τόνο εκείνος. Ακούγοντας την ανέμελη απάντηση του, η Βανέσσα ένιωσε αμέσως ανακουφισμένη.

"Η μαγεία σου είναι εντυπωσιακή. Δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο." Ο Χάγκεν μίλησε με συγκρατημένο ενθουσιασμό, εξακολουθώντας να ανησυχεί για τον τραυματισμό του κουνιάδου του. Ο αποδέκτης του θετικού σχόλιου, τον ευχαρίστησε.

"Λοιπόν, ας μπούμε όλοι στο σπίτι. Είμαι σίγουρη ότι θα θέλετε να χαλαρώσετε και να πλυθείτε μετά την περιπετειώδη εμπειρία σας." Παρατήρησε η Βανέσσα, η οποία επιθυμούσε να μάθει τι ακριβώς είχε συμβεί.

Σημειώσεις 17ου κεφαλαίου:

:·: Εθνοτική γλώσσα της Galahd :·: (πρωτότυπη μυθοπλασία της συγγραφέα)

dehna : παραλία, ακτή

seh'le : μυστικός/ή, κρυφός/ή

serine'h dillis : άνθος του ξημερώματος (γνωστό και ως ρόδο της Lucinia)

serine'h : ξημέρωμα, χάραμα

dillis : άνθος