Κεφάλαιο XVIII
Αφού έλουσε το σώμα του, ο άνδρας από την Galahd επέστρεψε στο δωμάτιο που μοιραζόταν με την Βανέσσα. Εκείνη περιποιήθηκε τις αμυχές και την πληγή που είχε επιφέρει το δάγκωμα του Voretooth. Ευτυχώς τα δόντια του σαρκοβόρου δεν πρόλαβαν να τρυπήσουν σε βάθος το δέρμα του Λούτσε· η πληγή έμοιαζε περισσότερο με βίαιη γρατζουνιά σε καθεμία από τις δύο πλευρές του αριστερού βραχίονα, την εξωτερική και την εσωτερική.
Αποδείχτηκε πως οι κοφτερές άκρες των δοντιών είχαν συρθεί στην επιφάνεια της σάρκας και παρά μόνο για κλάσματα του δευτερολέπτου, δεν πρόλαβαν να την σκίσουν. Τα εξασκημένα αντανακλαστικά του πολεμιστή και η μαγική ασπίδα που εκείνος σχημάτισε έγκαιρα, εγγυήθηκαν την αποφυγή ενός σοβαρότερου τραύματος το οποίο θα απαιτούσε ειδικά ιατρικά νήματα. Στο μεταξύ, η δραστικότητα του φίλτρου Elixir, το τρεχούμενο νερό με το οποίο εκείνος είχε πλυθεί πιο νωρίς και το άγγιγμα της συντρόφου του καθώς η ίδια φρόντιζε τα τραύματα του, βοήθησαν τον Λούτσε να ξαναβρεί αρκετή από την ενέργεια που είχε αφιερώσει στην συμπλοκή και το κολύμπι στην ανοιχτή θάλασσα.
"...Ο αδελφός μου έπρεπε να σε είχε ακούσει. Αισθάνομαι ταραγμένη με την ιδέα πως ούτε κι εγώ θα είχα προβλέψει μια τέτοια αντίδραση από την πλευρά του. Ο ριψοκίνδυνος τρόπος με τον οποίο επιτέθηκε στα Voretooth, θα είχε αιφνιδιάσει και τα δικά μου αντανακλαστικά. Δεν υπονοώ ότι ο Χάγκεν είναι δειλός ή αδύναμος. Αντίθετα, είναι πανέξυπνος και έχει δείξει θάρρος απέναντι σε αντίξοες καταστάσεις που έχουμε βιώσει ως οικογένεια. Συνεπώς, θα ήταν λογικό να περιμένω από εκείνον μια συνετότερη πράξη που δεν θα απειλούσε την επιβίωση του..."
Η Βανέσσα μιλούσε χαμηλόφωνα ενώ τύλιγε το πληγωμένο μπράτσο του Λούτσε. Οι λωρίδες του επίδεσμου ήταν καμωμένες από βαμβάκι και αποστειρωμένο ύφασμα, κατασκευασμένες στην Insomnia. Το κόστος αυτών ήταν υψηλό· όμως ο Βασιλιάς Ρέγκις παρείχε γενναιόδωρα τον συγκεκριμένο τύπο επιδέσμων στους πιο έμπειρους Glaives και φρουρούς του στέμματος, αλλά και στην αστυνομία της πρωτεύουσας.
Το ζευγάρι δεν θα μπορούσε βεβαίως να έχει παραλείψει σημαντικά αντικείμενα πρώτων βοηθειών από το περιεχόμενο της ταξιδιωτικής αποσκευής. Αντιλαμβάνονταν και οι δύο ότι ο τόπος των διακοπών που είχαν επιλέξει, βρισκόταν υπό τον έλεγχο μιας εχθρικής χώρας και επομένως, όσο οι ίδιοι μετακινούνταν πέρα από τα τείχη της Insomnia, η πιθανότητα μιας συμπλοκής δεν γινόταν να αποκλειστεί. Ήταν υποχρεωμένοι κυρίως απέναντι στον εαυτό τους, αλλά και στον ηγεμόνα του Lucis που μοιραζόταν την μαγική του ισχύ με τους επίλεκτους Glaives, να υπερασπίζονται την προσωπική τους ακεραιότητα όπου κι αν βρίσκονταν.
"Frehtel'em. Σημαίνει πείσμα. Συνήθως, τέτοιο πείσμα χαρακτηρίζει πολύ έντονα τους αυτόχθονες της Galahd. Είναι γνώριμο σ' εμένα. Αν ήμουν εγώ στην θέση του Χάγκεν, πιστεύω ότι θα είχα προβεί σε μια παρόμοια πράξη. Επομένως, δεν θα ήταν δίκαιο αν έλεγα κάτι εναντίον του ενστίκτου που εκείνος ακολούθησε. Από την πλευρά μου, έκανα ό,τι έπρεπε για να τον προφυλάξω και ευτυχώς δεν τραυματίστηκε."
"Το πρόσεξα και σ' ευχαριστώ γι' αυτό, Λούτσε. Όμως... ένα τέτοιο πείσμα κρύβει και μια δόση επιπολαιότητας, δεν νομίζεις;" Ρώτησε η μαχήτρια, διατηρώντας την φωνή της στην ίδια χαμηλή ένταση. Εκείνη την ώρα, ο Χάγκεν λουζόταν στο μπάνιο και δεν θα μπορούσε να αντιληφθεί την συζήτηση του ζευγαριού. Παρ' όλα αυτά, η αδελφή του προτιμούσε να μιλήσει με διακριτικότητα για ό,τι είχε συμβεί στην απομακρυσμένη παραλία.
Ο Λούτσε συλλογίστηκε για λίγο προτού δώσει την απάντηση του, "Καταλαβαίνω τον λόγο που έχεις αυτή την πεποίθηση. Είναι ένδειξη της διαφορετικής φιλοσοφίας που έχουν οι κάτοικοι της Lucinia και της Galahd. Στην πατρίδα μου, οι πράξεις που προκύπτουν μέσα από frehtel'em, αποτελούν συχνά -όχι όμως πάντοτε- αντικείμενο θαυμασμού και αναγνώρισης. Μερικές φορές ενέχουν το στοιχείο της επιπολαιότητας, όπως είπες, αλλά -σύμφωνα με την δική μας οπτική- πολλοί άνθρωποι κρύβουν το πνεύμα ενός Coeurl μέσα στην ψυχή τους. Μια ορμή που δεν τιθασεύεται εύκολα, ειδικά σε πολύ κρίσιμες περιστάσεις."
Η Βανέσσα αφουγκράστηκε τον σύντροφο της με ενδιαφέρον, ωστόσο παρέμεινε σταθερή στην δική της οπτική γωνία, "Η σύνεση και η υπευθυνότητα εκτιμώνται ιδιαιτέρως στην πόλη όπου γεννήθηκα... Σίγουρα μας χαρακτηρίζει το περιπετειώδες πνεύμα, χάρη στην θάλασσα που εξάπτει την φαντασία και την επιθυμία για εξερεύνηση. Ταυτόχρονα όμως, θεωρούμε ότι η ασφάλεια είναι υψίστης σημασίας και οφείλει να συμβαδίζει με λογικές αποφάσεις, τουλάχιστον στο μέτρο του δυνατού." Εξήγησε εκείνη, τυλίγοντας μια λεπτότερη λωρίδα επιδέσμου γύρω από την τελευταία αμυχή στο δέρμα του Λούτσε. Έπειτα συμπλήρωσε, "Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι ο Χάγκεν είναι έφηβος και δεν κατέχει την δική μας πολεμική εμπειρία ώστε να υπολογίζει σωστά τον κίνδυνο σε συνάρτηση με τις δυνατότητες του. Ίσως ξύπνησε μέσα του αυτή η ορμή την οποία περιέγραψες."
"Αυτό υποθέτω ότι συνέβη."
Αφού βεβαιώθηκε ότι είχε περιποιηθεί σωστά τις πληγές του συμπολεμιστή της, η Βανέσσα τακτοποίησε τα είδη πρώτων βοηθειών, τοποθετώντας τα μέσα στην μεταλλική θήκη που είχαν φέρει μαζί τους από την πρωτεύουσα.
Λόγω της υπερέντασης που βίωσαν όλοι μετά το συμβάν με τους θηρευτές, οι τρεις επισκέπτες προτίμησαν ένα ελαφρύ γεύμα για δείπνο. Πέρα από την νόστιμη σούπα που είχε ετοιμαστεί το μεσημέρι από το ζευγάρι, τα δύο αδέλφια ξεκίνησαν την ετοιμασία μιας δροσερής σαλάτας Keycatrich που άρεσε σε όλους, δίχως την προσθήκη κρέμας πρόβειου γάλακτος.
"Λούτσε;" Ρώτησε ντροπαλά ο Χάγκεν, ο οποίος μόλις είχε πλύνει τις τομάτες Lucian, ένα βασικό και θρεπτικό συστατικό της σαλάτας.
"Ναι;" Αποκρίθηκε με ενδιαφέρον ο μεγαλύτερος άνδρας καθώς έστρωνε το τραπέζι του κεντρικού δωματίου.
"Ξέρεις, δεν ήθελα να σε βάλω σε μπελάδες· παρά μόνο να κάνω αυτό που θεωρούσα σωστό—δηλαδή να μην σκεφτώ μονάχα την προστασία του εαυτού μου. Ήταν δύσκολο -έως αδύνατο- να σε αφήσω στην ακτή κι εγώ να κολυμπήσω μακριά. Εξάλλου, αυτή η ακτή υπήρξε για πολλά χρόνια κάτι σαν δεύτερο σπίτι." Δεν ήταν σίγουρος αν έπρεπε να προσθέσει κάτι ακόμη. Παρ' όλα αυτά, ό,τι εκείνος εξέφρασε, ειπώθηκε με ειλικρίνεια.
"Εκτιμώ το σκεπτικό σου. Οφείλω βέβαια να πω ότι δεν θα αισθανόμουν προσβεβλημένος αν έφευγες. Έχω εκπαιδευτεί να υπερασπίζομαι αυτούς που χρειάζονται την προστασία μου." Σταμάτησε για λίγο ό,τι έκανε, παραμένοντας ακίνητος στην θέση του, "Υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να αναφέρω: δεν γνωρίζω πολλούς, πέρα από τα μέλη της επίλεκτης ομάδας, οι οποίοι θα ήταν πρόθυμοι να αμυνθούν υπέρ κάποιου Glaive. Η απόφαση που πήρες ήταν ξεχωριστή και αισθάνομαι τιμημένος. Προτεραιότητα μου, ωστόσο, είναι πάντοτε η ασφάλεια των δικών μου ανθρώπων."
"Καταλαβαίνω. Αν συμβεί ποτέ κάτι παρόμοιο στο μέλλον, θα είμαι πιο προσεκτικός."
Παρακολουθώντας την συνομιλία τους, η Βανέσσα μισοέκρυψε ένα χαμόγελο ικανοποίησης καθώς έπλενε φρέσκα φύλλα μαρουλιού κάτω από το τρεχούμενο νερό της βρύσης. Αφού πλύθηκαν καλά, τα πρόσθεσε στο μπωλ που θα περιείχε την Keycatrich, μαζί με τις απύρηνες ελιές, το αγγουράκι, τις λεπτές φύτρες Aegir και τα κυβάκια λευκού τυριού. Στο τέλος βεβαιώθηκε ότι η σούπα είχε ζεσταθεί όσο έπρεπε. Εντωμεταξύ, ο Χάγκεν είχε κόψει τις τομάτες σε ωραίες φέτες και τις έριξε στο μπωλ με τα υπόλοιπα υλικά.
Έχοντας τοποθετήσει στο τραπέζι ό,τι χρειάζονταν, ξεκίνησαν το γεύμα δοκιμάζοντας την σούπα με το κριθάρι. Εκτός από το κυκλικό πιάτο της σούπας, ο καθένας είχε κοντά του και ένα ρηχότερο στο οποίο μπορούσαν να προσθέτουν την ποσότητα της σαλάτας που επιθυμούσαν.
"Αναρωτιόμουν...πώς βρέθηκαν εκεί εκείνα τα πλάσματα; Πόλεις όπως η Lucinia, θα έπρεπε να είναι ασφαλείς από τέτοιες επιθέσεις." Επεσήμανε ο Λούτσε κατά την διάρκεια του δείπνου.
"Δεν θυμάμαι να έχει συμβεί κάτι παρόμοιο στο παρελθόν...Είναι πολύ παράξενο. Το φυσικό περιβάλλον των Voretooth είναι τα δάση της Duscae, όχι οι παραθαλάσσιες περιοχές όπως η δική μας." Αποκρίθηκε σε σοβαρό τόνο η Βανέσσα.
"Σωστά. Ίσως η παρουσία τους έχει κάποια σχέση με την πολυπληθή εμφάνιση daemon έξω από την Lucinia."
"Εμφανίστηκαν daemon έξω από την πόλη;" Ρώτησε ο Χάγκεν έκπληκτος, κρατώντας το ασημένιο κουτάλι κοντά στο πιάτο της σούπας η οποία του είχε αρέσει.
Οι συγγενείς του αναφέρθηκαν συνοπτικά στο γεγονός, όμως απέφυγαν τις λεπτομέρειες ή προσωπικές εικασίες σχετικά με το συμβάν, καθ' ότι αυτό αφορούσε την άμυνα της Insomnia και των προσπαθειών της να αντισταθούν στις πρακτικές του Niflheim.
Η Βανέσσα πήρε την πρωτοβουλία να κατευθύνει την συζήτηση προς ένα άλλο θέμα, "Χάγκεν, τιθασεύετε την μαγεία στην Tenebrae; Έχω ακούσει ότι η Πριγκίπισσα Λούναφρεγια έχει ιδιαίτερες δυνάμεις που ξεπερνούν τα συνήθη ανθρώπινα όρια."
"Η χρήση της μαγείας είναι μοναδικό προνόμιο της αρχοντικής οικογένειας του Lucis και των πολεμιστών τους, όπως εσείς οι δύο. Η πριγκίπισσα έχει το χάρισμα της επικοινωνίας με το Εξάθεο."
"Αν σκεφτούμε ότι οι δράσεις της πρώην διαδόχου βρίσκονται υπό την επίβλεψη του Αυτοκράτορα, θα μπορούσε ποτέ η Gralea να θέσει έναν ή περισσότερους Άστρινους υπό τον έλεγχο της, εξαπολύοντας τους εναντίον της Insomnia;" Διερωτήθηκε ο βασιλικός μαχητής.
"Δεν νομίζω ότι κάτι τέτοιο θα ήταν εφικτό. Μελετούμε την ιστορία του Niflheim στο σχολείο και θυμάμαι την εξής πληροφορία—για πολλές γενιές, μια από τις επιδιώξεις των μελών της οικογένειας Άλντερκαπτ, υπήρξε η απαλλαγή της Eos από τους Άστρινους." Εξήγησε το νεαρότερο μέλος της συντροφιάς, με έναν τόνο επιδοκιμασίας στην φωνή του. "Αυτό φαίνεται μέσα από μια σειρά εκστρατειών ιστορικής σημασίας, όπως η καταστροφή της Παγωμένης Άστρινης. Γιατί να θέλουν λοιπόν να τους μετατρέψουν σε μαριονέτες;"
"Ανέκαθεν έτρεφα την εντύπωση ότι ο κόσμος θα μπορούσε να είναι καλύτερος χωρίς την παρουσία αυτών των οντοτήτων...Μακάρι να περιορίζονταν στην ιδιωτική τους διάσταση, εκεί όπου εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε πρόσβαση." Είπε η Βανέσσα, κοιτάζοντας σκεπτική το τραπέζι τους. Ένα ήρεμο αίσθημα θαλπωρής τύλιξε την συνείδηση της σαν αραχνοΰφαντο πέπλο.
"Κι εγώ το ίδιο πιστεύω...Όμως δεν συμφωνώ με την επεκτατική πολιτική της Gralea ή την εμμονή με τον Κρύσταλλο του Lucis." Σχολίασε ο Λούτσε.
Οι επισκέπτες πρόσθεσαν μια ακόμη μερίδα από την σαλάτα Keycatrich στο πιάτο τους, χρησιμοποιώντας την ασημόχρωμη λαβίδα. Έπειτα από λίγο, ο Χάγκεν ακούμπησε το πιρούνι στην άκρη του δικού του σκεύους και απευθύνθηκε στο ζευγάρι, "Ξέρω ότι αυτό είναι ίσως απαγορευμένο θέμα, αλλά τι πιστεύετε ότι θα γινόταν αν η Gralea αποκτούσε τον Κρύσταλλο, δίχως την εμπλοκή βίαιων συγκρούσεων;"
"Μια τέτοια ερώτηση είναι δύσκολο να απαντηθεί...Κανείς δεν γνωρίζει τον επίσημο λόγο για τον οποίο ο Αυτοκράτορας επιθυμεί την μυστηριώδη πέτρα. Ο ίδιος δεν έχει κάνει ποτέ υπαινιγμούς μέχρι τώρα." Αποκρίθηκε η αδελφή του. "Υποθέτουμε βέβαια ότι η κατοχή ενός τόσου αρχαίου αντικειμένου θα ισχυροποιούσε την εξουσία του σε ολόκληρη την Eos. Ίσως οι ανθρώπινοι πολεμιστές της δικής του ηπείρου, γίνονταν χειριστές μαγείας όπως οι Glaives. Όμως, ούτε αυτό είναι σίγουρο—δεν έχουν όλοι το ίδιο ποσοστό συμβατότητας με την μαγεία, ενώ σε κάποιους λείπει εντελώς. Ίσως μάλιστα, η ίδια η πράξη της κλοπής, να απενεργοποιούσε τις δυνάμεις του Κρυστάλλου. Ενδέχεται να είναι ενεργός μονάχα στην ήπειρο του Lucis, ή εντός των συνόρων της Insomnia."
Ο Χάγκεν έγνεψε, βρίσκοντας πειστικές τις σκέψεις που άκουσε. Όμως υπήρχε κάτι ακόμη που απασχολούσε τον λογισμό του, αναφορικά με το ίδιο θέμα, "Αν δεν υπήρχε ο Κρύσταλλος, θα ξεκινούσε ποτέ η εκστρατεία των Άλντερκαπτ;"
"Αυτό το ερώτημα είχε απασχολήσει κάποτε κι εμένα..." Παρενέβη ο άνδρας από την Galahd, ο οποίος είχε τελειώσει το κυρίως πιάτο και απολάμβανε αργά την σαλάτα Keycatrich, "Έχω την εντύπωση ότι η απάντηση είναι ναι. Η ενοποίηση όλων των εθνών και η επαναφορά της δόξας του Solheim, υπήρξε ο απώτερος σκοπός της αυτοκρατορικής οικογένειας. Η απουσία του πανάρχαιου αντικειμένου δεν θα αποθάρρυνε την διεκπεραίωση των σχεδίων τους."
Σιώπησαν για μερικά λεπτά καθώς τελείωναν το βραδινό τους. Ακουμπώντας τα μαχαιροπίρουνα στην επιφάνεια του άδειου πιάτου, η Βανέσσα ρώτησε τον αδελφό της σχετικά με το πρόγραμμα των σχολικών μαθημάτων. Εκείνος ακουγόταν ενθουσιασμένος με την νέα του καθημερινότητα. Επίσης του άρεσε το σπίτι και η γειτονιά όπου κατοικούσε με τον Ντέσμοντ και την Έλσα Μάρσιν. Το νεαρότερο μέλος της οικογένειας είχε προσαρμοστεί χωρίς πρόβλημα στην Tenebrae.
"Χαίρομαι για εσένα, αδελφέ μου. Με ενδιαφέρει να είστε όλοι καλά, παρά την απόσταση που μας χωρίζει."
Με την σειρά του, ο έφηβος ρώτησε το ζευγάρι αν εξακολουθούσαν να είναι ικανοποιημένοι με την ζωή τους στην Insomnia.
"Η αδελφή σου είναι αληθινό διαμάντι, Χάγκεν. Η δική της ευτυχία είναι συνάμα και δική μου." Μίλησε ήρεμα ο άνδρας από την Galahd. Η Βανέσσα κράτησε το χέρι του πάνω στο τραπέζι. Οι δύο αγαπημένοι αντάλλαξαν μια ζωηρή ματιά και χαμογέλασαν ο ένας στον άλλο. Έπειτα, ο Λούτσε στράφηκε ξανά στον κουνιάδο του, "Νιώθουμε ευχαριστημένοι με το διαμέρισμα όπου μένουμε—είναι άνετο και διαθέτει πράγματα συναισθηματικής αξίας που αγοράσαμε με δικά μας χρήματα. 'Πίσω από καθετί, υπάρχει μια ιστορία', όπως το έθεσε η αδελφή σου. Είμαστε εξοικειωμένοι με την ζωή στην πόλη και έχουμε εντοπίσει πτυχές ή σημεία αυτής, τα οποία μας αρέσουν. Ταυτόχρονα, δεν ξεχνάμε τους τόπους απ' όπου προερχόμαστε."
"Χάγκεν, όπως έχω ήδη γράψει στα γράμματα μου, παντρεύτηκα απολύτως συνειδητοποιημένα. Κάθε μέρα που περνά, νιώθω ήρεμη και χαρούμενη με τον άνθρωπο που επέλεξα. Η εργασία μας στην Insomnia, απαιτεί πολλά από εμάς, αλλά έχουμε βρει το νόημα και τον σκοπό σε ό,τι κάνουμε. Όσο δύσκολες κι αν είναι κάποιες μέρες, το σπίτι μέσα στο οποίο κατοικώ με τον Λούτσε, είναι το καταφύγιο μου. Ξέρω ότι οι γονείς δεν έχουν αποδεχτεί ακόμη τον γάμο, μα αν ακούσουν αυτά που εσύ ο ίδιος άκουσες από εμάς, ενδεχομένως να αλλάξουν γνώμη. Αν μη τι άλλο, μεγάλωσαν μια κόρη που μπορεί να αποφασίζει, να σκέπτεται και να στηρίζει τον εαυτό της -όπως και άλλους ανθρώπους- με ό,τι καλύτερο διαθέτει."
Ο νεαρότερος Μάρσιν κοίταξε τον καθένα από τους δύο με θαυμασμό, "Εύχομαι να παραμείνετε ασφαλείς, προσέχοντας ο ένας τον άλλο." Είπε με ντροπαλό ύφος, σταυρώνοντας τα λεπτά του μπράτσα εμπρός στο σώμα του. "Μου αρκεί να ξέρω ότι είσαι σε καλά χέρια..." Συμπλήρωσε, εστιάζοντας το βλέμμα του στην Βανέσσα.
"Πράγματι είμαι." Επιβεβαίωσε η αδελφή του.
Όταν ήρθε η ώρα να ξεκουραστούν, ο Χάγκεν βολεύτηκε στον μεγάλο καναπέ του κεντρικού δωματίου. Ένα διπλό σεντόνι, σκεπάσματα και ένα μαξιλάρι που υπήρχαν στην ντουλάπα, χρησιμοποιήθηκαν για την άνεση του νέου επισκέπτη. Πριν το ξεκίνημα του ταξιδιού, η Κάριν είχε γνωστοποιήσει στην ανιψιά της ποιά από τα κλινοσκεπάσματα ήταν διαθέσιμα για εκείνους και σε ποιό σημείο της ντουλάπας θα μπορούσε η Βανέσσα να τα βρει.
"Τον εγκρίνω." Είπε εμπιστευτικά ο έφηβος στην άμεσα ενδιαφερόμενη, έχοντας σκεπαστεί με τις ελαφριές κουβέρτες μέχρι την μέση. Η κοπέλα είχε καθίσει κοντά του, φορώντας ένα αμάνικο νυχτικό με δαντελένιες λεπτομέρειες και την λεπτή ρόμπα της. Ο Λούτσε βρισκόταν στην κρεβατοκάμαρα του επάνω ορόφου.
Η Βανέσσα τον κοίταξε με συνωμοτικό ύφος, όπως τότε που ήταν παιδιά και μοιράζονταν κάποιο μυστικό. "Ήλπιζα ότι θα κέρδιζε την αποδοχή σου και χαίρομαι που συνέβη. Δεν είναι επίσης πολύ όμορφος;"
Η εμφάνιση του δεν απασχολούσε ιδιαίτερα τον Χάγκεν, αλλά συμφώνησε χωρίς ενδοιασμό, "Πρόσεξα ότι έχει γκρίζα μάτια και αυτό είναι σπάνιο. Δεν θυμάμαι ποιά ήταν η τελευταία φορά που είδα κάποιον με αυτό το χρώμα ματιών. Πάντως, φαίνεται σοβαρός, σκεπτόμενος και είναι δυνατός στην μάχη."
"Ναι, τα γνωρίσματα που ανέφερες, τον χαρακτηρίζουν."
"Μακάρι να είχα την δυνατότητα να παρευρεθώ στην γαμήλια τελετή. Θυμάμαι τις φωτογραφίες που έστειλες—ήσουν μια πολύ ωραία νύφη."
Η Βανέσσα φάνηκε να συγκινείται με το σχόλιο, "Κι εγώ το ίδιο είχα ευχηθεί τότε, αδελφέ μου. Αν ήταν στο χέρι μου να αποφασίσω, θα δεχόμουν και τους γονείς μας στην τελετή, αρκεί να υπόσχονταν ότι δεν θα δημιουργούσαν κάποια τεταμένη κατάσταση. Λυπήθηκα επίσης και για την θεία Κάριν, στην οποία δεν δόθηκε άδεια εισόδου στην πρωτεύουσα. Αν θυμάσαι, λίγους μήνες πριν τον γάμο, κάποιοι εισέβαλλαν στην Insomnia με σκοπό να δολοφονήσουν τον Πρίγκιπα Νόκτις. Λόγω αυτού του γεγονότος, είχαν απαγορευτεί σχεδόν όλες οι επισκέψεις των επαρχιωτών του Lucis και των νησιωτών μέχρι το τέλος εκείνου του έτους."
Τα δύο αδέλφια ξετύλιξαν αναμνήσεις χαρούμενων και αστείων γεγονότων από την παιδική τους ηλικία. Η νοσταλγία μπλέχτηκε με την ανάμνηση μιας αθώας ανεμελιάς και η ζωντάνια των εμπειριών του παρελθόντος με την μελαγχολία για ό,τι ακολούθησε αργότερα.
"Κάποτε θα υπάρξει ειρήνη, Βανέσσα...ή μια μεγάλη εκεχειρία." Είπε στην κοπέλα η οποία ήταν ξεκάθαρα δακρυσμένη έπειτα από εκείνο το ξετύλιγμα αναμνήσεων. "Μην κλαις... Κάποια στιγμή, θα συμβεί."
Συνομίλησαν για σχεδόν δύο ώρες, μέχρι που αισθάνθηκαν αρκετά νυσταγμένοι. Ο Χάγκεν έγειρε το κεφάλι του στο μαξιλάρι και αποκοιμήθηκε μέσα σε ελάχιστα λεπτά, έχοντας αναμμένο το φως μιας μικρής επιτραπέζιας λάμπας. Λίγο νωρίτερα, η Βανέσσα είχε πάρει προληπτικά μια ασπιρίνη ώστε να μην ανέβει ο πυρετός της κατά την διάρκεια της νύχτας. Άφησε το ποτήρι δίπλα στον άδειο νεροχύτη και ανέβηκε τα σκαλοπάτια που οδηγούσαν στον επάνω όροφο.
Μπήκε στην κρεβατοκάμαρα και έκλεισε την πόρτα. Ο Λούτσε ήταν μισοκοιμισμένος, ενώ το αναμμένο κερί που είχε συντροφεύσει τις δύο πρώτες νύχτες του ζευγαριού στην βεράντα, ήταν τοποθετημένο μέσα στην γυάλινη θήκη με το μεταλλικό πλαίσιο. Το φως του, σε συνδυασμό με την λάμψη της σελήνης που κατάφερνε να διαπερνά τις λευκές κουρτίνες, δημιουργούσε μια ήρεμη ατμόσφαιρα την οποία κανείς από τους δύο δεν θα ήθελε να αποδυναμώσει με το άναμμα ενός επιτραπέζιου φωτιστικού.
Ο Λούτσε αντιλήφθηκε τον πολύ ανάλαφρο ήχο της τριβής επάνω στα σεντόνια και άνοιξε τα μάτια του, ανασηκώνοντας το κεφάλι από το προσκέφαλο. Φορούσε ένα άνετο παντελόνι το οποίο επέλεγε όταν ξεκουραζόταν στο σπίτι.
"Όλα εντάξει;" Ρώτησε την αγαπημένη του με ένα νωχελικό χαμόγελο.
Η σύντροφος του είχε αφήσει την ρόμπα της επάνω στην πολυθρόνα πριν πλαγιάσει στο κρεβάτι. Κανείς από τους δύο δεν είχε σκεπαστεί προς το παρόν.
"Ναι, μιλούσα με τον αδελφό μου. Εσύ πως νιώθεις;"
"Δεν πονώ όπως πριν. Το παυσίπονο που πήρα με βοήθησε. Αυτές οι πληγές θα επουλωθούν μάλλον γρήγορα." Δέχτηκε ένα τρυφερό φιλί στα χείλη του και ανταποκρίθηκε με την ίδια συναισθηματική ένταση, τυλίγοντας την μέση της Βανέσσα με το ένα χέρι.
"Δεν έχεις ιδέα πόσο ανησύχησα όταν ο Χάγκεν εμφανίστηκε μόνος στην είσοδο και μου είπε τι έγινε." Του γνωστοποίησε ψιθυριστά, ενώ ακουμπούσαν τα πρόσωπα τους επάνω στα μαξιλάρια του κρεβατιού, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο.
"Συνήθως, η αντοχή μου σε δηλητηριάσεις από θηρευτές, είναι αρκετά υψηλή. Εκείνο που συνέβαλλε περισσότερο στην εξάντληση, ήταν ο συνδυασμός της μεγάλης απόστασης και της τοξίνης που επιδρούσε επάνω μου καθώς κολυμπούσα."
"Τα κατάφερες πολύ καλά."
"Υποθέτω πως ναι." Απάντησε χαμογελώντας ο Λούτσε. "Βλέπεις, δεν είχα σκοπό να αθετήσω την υπόσχεση που δώσαμε σε εσένα ο Χάγκεν κι εγώ. Γυρίσαμε στην ώρα μας."
"Το εκτιμώ αυτό. Υπάρχει κάτι που ήθελα να σε ρωτήσω..." Είπε η Βανέσσα και έπειτα από μια μικρή παύση, συνέχισε, "Για ποιό λόγο προτίμησες να μην μάθει ο αδελφός μου ότι είχες συνεισφέρει και εσύ σε κάποια από τα έξοδα της θεραπείας του; Το πρωί, όταν σε κοίταξα καθώς ετοιμαζόμουν να του το πω, κατάλαβα ότι δεν ήθελες να συμβεί κάτι τέτοιο."
"Ήμουν σίγουρος ότι θα ρωτούσες. Είναι σημαντικό για εμένα να μην σκεφτούν οι γονείς σας ότι προσπαθώ να εξαργυρώσω την αποδοχή τους ή ότι τους εκβιάζω συναισθηματικά. Προτιμώ ο Χάγκεν να αναφέρει στους πεθερούς μου όσα είπαμε νωρίτερα για τον γάμο μας, παρά μια πληροφορία που θα τους θυμίσει τον καιρό που ο γιός τους ήταν άρρωστος."
Η σύζυγος του επεξεργάστηκε σιωπηλά την εξήγηση του. "Ακούγονται σωστά όσα είπες..." Αποφάνθηκε με χαμηλωμένη φωνή. Έπειτα ανασηκώθηκε για λίγο, αγγίζοντας το σεντόνι που βρισκόταν στην άκρη του κρεβατιού. Το ξεδίπλωσε, σκεπάζοντας τα σώματα τους. "Όμως, θέλω κάποτε οι γονείς μου να το ακούσουν αυτό, ακόμα κι αν αποφασίσουν να μην το πουν στον Χάγκεν."
"Αν υπάρξει μια κατάλληλη συγκυρία..." Σχολίασε στοχαστικά ο Λούτσε και χάιδεψε την πλάτη της αγαπημένης του.
"Πρέπει να υπάρξει..." Του απάντησε η Βανέσσα και έγειρε πιο κοντά του. Λίγα λεπτά πριν αποκοιμηθούν, η φωνή μιας ενδημικής κουκουβάγιας που είχε σταθεί σε κοντινή απόσταση από την βεράντα του δωματίου, διαπέρασε την ησυχία της δροσερής νύχτας.