Σύμπνοια
Κεφάλαιο Εννέα
Οι πρώτες αχτίδες του ήλιου ξεκίνησαν να σκαρφαλώνουν στα πλατιά τοιχώματα του αντιδραστήρα 5. Το πελώριο ιδεόγραμμα που απεικόνιζε τον αντίστοιχο αριθμό, έλαμψε χάρη στο απαλό φως του ξημερώματος, αλλά εκείνη η λάμψη δεν διήρκησε για πολύ. Ένα πέπλο ομίχλης και τμηματικής συννεφιάς θάμπωσαν τις ολόχρυσες πινελιές.
Η παρουσία της φωτιάς είχε εξαφανιστεί από την ορθογώνια εσοχή του ενεργειακού τζακιού· έχοντας παλέψει για ώρες με την ψυχρή θερμοκρασία της νύχτας, έσβησε τελικά πριν το ξημέρωμα.
Ωστόσο η θέρμη της διατηρήθηκε για αρκετό διάστημα σε ολόκληρο το κεντρικό δωμάτιο καθώς και στον υπερυψωμένο, εσωτερικό εξώστη που βρισκόταν στον ίδιο χώρο. Όταν η ψύχρα άρχισε να κερδίζει και πάλι έδαφος, η κεντρική θέρμανση τέθηκε αυτόματα σε λειτουργία.
Τα τμήματα του δαπέδου όπου είχε τοποθετηθεί ανοιχτόχρωμο βιομηχανικό μάρμαρο, εξακολουθούσαν να είναι παγωμένα· αυτό σήμαινε ότι δεν είχαν κυλήσει παρά ελάχιστα λεπτά από την στιγμή που ενεργοποιήθηκαν οι θερμοπομποί. Ανεξάρτητα από την έντονη, κρύα αίσθηση της μαρμάρινης επιφάνειας, ο Ριβ δεν άλλαξε την θέση των γυμνών ποδιών του από το πάτωμα, αφότου ανακάθισε στον τριθέσιο καναπέ όπου είχε ξεκουραστεί κατά την διάρκεια της νύχτας.
Είχε ξυπνήσει με καλή διάθεση· η παραμονή της Οριθέας στο σπίτι του, σίγουρα έπαιξε σημαντικό ρόλο ως προς αυτό. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που η νεαρή γυναίκα περνούσε το βράδυ στον δικό του χώρο. Ο οικοδεσπότης ένιωσε όμορφα με την σκέψη. Ένα αυθόρμητο χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπο του καθώς κοίταξε προς το δώμα, εκεί όπου κοιμόταν η φιλοξενούμενη του.
Έλεγξε την ακριβή ώρα από το ρολόι χειρός του, το οποίο ήταν ακουμπισμένο επάνω στο τραπέζι. Πλησίαζε 8:10 π.μ. Δεν ήταν ασυνήθιστο για τον κορυφαίο αρχιτέκτονα της Midgar να ξυπνά νωρίς, ακόμη και τις Κυριακές. Ωστόσο, οι συνήθεις ώρες του ύπνου ή της ξεκούρασης γενικότερα, μπορούσαν να μεταβληθούν απρόοπτα ή προγραμματισμένα, αναλόγως του φόρτου εργασιών που έπρεπε εκείνος να αναλάβει. Όποτε παρουσιαζόταν μια πιεστική προθεσμία ή όταν ο Ριβ έπρεπε να αντιμετωπίσει μια επείγουσα κατάσταση που αφορούσε μηχανολογικές επισκευές μεγάλης κλίμακας, ήταν αναγκαίο να δουλεύει μπροστά σε οθόνες υπολογιστών μέχρι αργά την νύχτα ή νωρίς το ξημέρωμα.
Αν εκείνη την ώρα δεν υπήρχε κάποιος άλλος στο σπίτι, θα είχε ανυψώσει τα ηλεκτρικά παραθυρόφυλλα προκειμένου να μπει φως στο δωμάτιο. Όμως η σκέψη του μέτριου θορύβου που παρήγαγαν κατά την κίνηση τους, σε συνδυασμό με την παρουσία της επισκέπτριας, απέτρεψαν προς το παρόν την συγκεκριμένη πρόθεση.
Η κεντρική θέρμανση μπορούσε να ζεστάνει επαρκώς το διαμέρισμα. Όμως ο ιδιοκτήτης επιθύμησε την συντροφιά της φωτιάς· τον ενθάρρυνε να σκέφτεται πιο συγκεντρωμένα, όπως και να οργανώνει καλύτερα τους συλλογισμούς του, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορούσε τα επαγγελματικά του καθήκοντα και σχέδια.
Άναψε την καλαίσθητη εστία με προσεκτικές κινήσεις, δίχως να παραχθεί ιδιαίτερος θόρυβος. Η μικρή φωτιά θα φώτιζε σε λίγο τον χώρο, καθώς ήδη άρχισε να σιγοκαίει...
Η Οριθέα δεν ήταν η μόνη από τους δύο που είχε σκεφτεί το θέμα της διαφοράς ηλικίας ανάμεσα τους. Το είχε υπόψη του και εκείνος.
Το χάσμα ήταν θεωρητικά μικρό, ωστόσο σηματοδοτούσε τις διαφορετικές, καθοριστικές περιόδους οι οποίες χαρακτήριζαν την ζωή τους ξεχωριστά.
Ειδικότερα όταν εκείνη ολοκλήρωσε τις σπουδές του λυκείου, ο Ριβ ενδιαφέρθηκε να γνωρίσει καλύτερα την κόρη του μέντορα του. Ωστόσο, δεν είχε εκφράσει ανοιχτά σε κανέναν αυτή την επιθυμία.
Έστω κι αν είχε υπάρξει εκείνη η σιωπή από την πλευρά του, με όποιους και αν αλληλεπιδρούσε στην Πολυτεχνική Σχολή της Midgar ή οπουδήποτε κι αν χρειάστηκε να ταξιδέψει λόγω των σπουδών του, η Οριθέα Κόλμπεργκ αποτελούσε μια νοητή παρουσία σε κάθε δικό του παρόν. Παραδείγματος χάριν, κάποιες φορές όταν εκείνος μελετούσε ένα καταπληκτικό τοπίο ή μια εξαίσια κατασκευή η οποία διακρινόταν για την αρχιτεκτονική της, ασυνείδητα φανταζόταν τι θα έλεγαν μεταξύ τους εάν η κοπέλα έβλεπε με τα μάτια της ό,τι και ο ίδιος.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, πρέπει να είχε αφεθεί στην αυθαίρετη σκέψη ότι η Οριθέα θα προτιμούσε μάλλον να γνωρίσει και να συσχετιστεί με άτομα των φιλολογικών τμημάτων, ενός κόσμου διαφορετικού από εκείνον του Πολυτεχνείου. Εκείνη την εποχή τουλάχιστον, ο Ριβ ανησυχούσε εντονότερα για το ενδεχόμενο της απόρριψης. Η απόσταση έμοιαζε πιο ασφαλής, ίσως και πιο λογική—κι ας μην ήταν το σκεπτικό του σωστό.
Όταν ο Σέντρικ Κόλμπεργκ τον ξεχώρισε για τις δυνατότητες του και αργότερα ανέλαβε να επιβλέψει την εκπόνηση της διδακτορικής εργασίας του χαρισματικού φοιτητή, ο νεαρότερος άνδρας αισθάνθηκε πως ακόμη κι αν δεν συναντιόταν συχνά με το κορίτσι που είχε κινήσει το ενδιαφέρον του, η παρουσία του πατέρα δημιουργούσε ένα είδος γεφυρώματος μεταξύ των δύο, όχι απαραίτητα δεδομένου. Ο Ριβ Τουέστι δεν είχε επαναπαυτεί, ούτε έτρεφε τυχόν εγωιστικές ψευδαισθήσεις. Στην πραγματικότητα, η σκέψη της απόρριψης και το προσωπικό αίσθημα ανασφάλειας η οποία τον καταλάμβανε κάποιες φορές, ήταν οι δύο παράγοντες που απέτρεπαν μια πιο ευθεία ανταπόκριση από την πλευρά του.
Κι όταν εκείνος και η Οριθέα ξεκίνησαν να συναντιούνται ως φίλοι, δίχως να συνοδεύονται από άλλους ανθρώπους, όλα ήταν διαφορετικά. Πλέον ήταν και οι δύο ενήλικοι, εξοπλισμένοι με την διάθεση να πετύχουν τους στόχους που έθετε ο καθένας στον εαυτό του, εξερευνώντας συνάμα τρόπους προσωπικής εξέλιξης.
Τις φορές που χωρίζονταν μετά από κάποια συνάντηση, ο Ριβ βίωνε μια εσωτερική, γλυκόπικρη αίσθηση. Ένιωθε ευτυχής και ευγνώμων για τις στιγμές που μοιραζόταν με την κοπέλα η οποία ξεχώριζε στην ζωή του. Ταυτοχρόνως, υπήρχε το στοιχείο της αβεβαιότητας και της σκέψης πως ίσως περνούσε πολύς χρόνος μέχρι την επόμενη φορά που θα την έβλεπε...
Η φωτιά στο εσωτερικό της εστίας είχε δυναμώσει καθώς το πύρινο αγκάλιασμα της γύρω από το πλατύτερο κομμάτι ξύλου, είχε καταφέρει να απλωθεί ακόμη περισσότερο.
Ο υψηλόβαθμος επόπτης αισθανόταν μια τρυφερή ικανοποίηση με το γεγονός ότι είχε βρει το θάρρος να προτείνει στην Οριθέα να μείνει στο δικό του σπίτι εκείνο το βράδυ. Το συναίσθημα που συνόδευσε εκείνη την σκέψη, έδωσε σ' εκείνον το κίνητρο να σηκωθεί από την θέση του, να πλυθεί κι έπειτα να ετοιμάσει αρωματικό καφέ.
Εντωμεταξύ, στον χώρο του δώματος, η φιλοξενούμενη ήταν εντελώς κρυμμένη κάτω από τα σκεπάσματα, εκτός από την κορυφή του κεφαλιού της. Κατά την διάρκεια του ύπνου, είχε γείρει στο πλάι, ευρισκόμενη σε εμβρυική στάση. Τα μαλλιά της ήταν απλωμένα επάνω στο προσκέφαλο το οποίο ήταν τυλιγμένο με μια απαλή, βαμβακερή θήκη. Ο χώρος όπου κοιμόταν η ίδια, ήταν επίσης σκοτεινιασμένος λόγω των χαμηλωμένων παραθυρόφυλλων, αλλά και της πρωινής συννεφιάς.
Η ησυχία που προέκυπτε χάρη στην εξαιρετική ηχομόνωση, είχε επιτρέψει στην επισκέπτρια να κοιμηθεί βαθειά, χωρίς ιδιαίτερους περισπασμούς. Κατά την διάρκεια της νύχτας, πρέπει να είχε ξυπνήσει μονάχα μια φορά, λόγω ορισμένων ξυστών θορύβων που είχαν παραχθεί από τα καιόμενα ξύλα στο τζάκι.
Ήταν ένας απολαυστικός ήχος, όχι εντελώς ξένος προς την ακοή της, αφού κι εκείνη διέθετε μια εστία στο σπίτι όπου ζούσε. Μερικές ώρες πριν λοιπόν, μέσα στον δικό της σκοτεινό χώρο ο οποίος φωτιζόταν ελάχιστα από την φωτιά -αλλά και την λάμψη κάποιου μικρού φωτός που προερχόταν από διαφορετικό δωμάτιο (ίσως του χωλ ή της κουζίνας)- αισθάνθηκε αμέσως ότι βρισκόταν μακριά από τον Τομέα 8. Εκείνο το βράδυ, είχε παραμείνει στο διαμέρισμα του Ριβ κι αυτή η συνειδητοποίηση ήταν αρκετή ώστε η νεαρή γυναίκα να αποκοιμηθεί ήρεμα ξανά.
Το επόμενο πρωί, αφότου ο ιδιοκτήτης της οικίας είχε ήδη σηκωθεί, η Οριθέα άρχισε να επανακτά την συναίσθηση του περιβάλλοντος όταν έστρεψε το σώμα της ανάσκελα. Το στρώμα στο οποίο εκείνη είχε ξαπλώσει, ήταν κάπως πιο σκληρό από το αντίστοιχο του δικού της κρεβατιού, αλλά ταυτόχρονα άνετο, προωθώντας την σωστή στάση του σώματος. Καθώς άνοιγε τα μάτια της, συνέχισε να παραμένει εντελώς σκεπασμένη. Τα παραθυρόφυλλα του δώματος και του σαλονιού ήταν ακόμη χαμηλωμένα, όμως η νεαρή γυναίκα δεν χρειάστηκε να αναρωτηθεί για πολύ εάν ο αρχιτέκτονας είχε ξυπνήσει· μια υποψία του ευχάριστου αρώματος του καφέ ο οποίος έβραζε, αποτέλεσε την σύντομη απάντηση στην απορία της.
Για μερικά δευτερόλεπτα, δεν μπορούσε να θυμηθεί σε ποιό σημείο είχε αφήσει το κινητό τηλέφωνο της. Έριξε μια ματιά στο ένα από τα δύο χαμηλά κομοδίνα τα οποία ήταν εμφανώς σεταρισμένα με το διπλό κρεβάτι. Δεν εντόπισε εκεί την συσκευή. Καθώς το χέρι της συρόταν απάνω στα σεντόνια, θυμήθηκε ότι το αντικείμενο που εκείνη έψαχνε, είχε αφεθεί κάτω από τα μαξιλάρια του κρεβατιού. Σήκωσε το κλείστρο του κινητού προκειμένου να φωτιστεί η οθόνη. Σε λίγο το ρολόι θα έδειχνε 8:30 π.μ.
Ένιωθε ξεκούραστη και έτοιμη να ξεκινήσει την μέρα της. Τεντώθηκε προτού ξεσκεπαστεί, νιώθοντας άνετα με την θερμοκρασία του χώρου. Το ξύλινο πάτωμα του δώματος ήταν δροσερό, υπενθυμίζοντας στην Οριθέα πως ανεξάρτητα από την επαρκή θέρμανση, ο Μάρτιος εξακολουθούσε να παραμένει κρύος. Πάτησε τον διακόπτη επάνω στον τοίχο και παρακολούθησε τα ηλεκτρικά παραθυρόφυλλα να μετακινούνται προς τα επάνω. Η ομίχλη της ατμόσφαιρας και ένα αχνό φως που θύμιζε Φθινόπωρο, αποκαλύφθηκαν στο οπτικό πεδίο της.
Μαζί με το δώμα, φωτίστηκε και το χαμηλότερο τμήμα του εσωτερικού χώρου. Εκείνη πλησίασε την κουπαστή, παρατηρώντας το ύψος μεταξύ του εσωτερικού μπαλκονιού και του σαλονιού, καθώς και τον τρόπο που φαίνονταν τα έπιπλα -όπως και άλλα αντικείμενα- στο χαμηλότερο επίπεδο. Μετά από ελάχιστα λεπτά, στον εν λόγω χώρο εμφανίστηκε ο άνδρας ο οποίος είχε ξυπνήσει νωρίτερα.
"Ριβ." Η φωνή της επισκέπτριας ήχησε καθαρά, με μια γλυκιά νότα ενθουσιασμού και σε ελαφρώς μεγαλύτερη ένταση από εκείνη στην οποία συνήθιζε να εκφράζεται.
Εκείνος σήκωσε το βλέμμα του και την είδε να χαμογελά, ακουμπισμένη καθώς ήταν στο προστατευτικό διαχωριστικό με τις διακοσμητικές λεπτομέρειες. Ο άνδρας ανταπέδωσε το χαμόγελο όταν καλημέρισαν ο ένας τον άλλο.
"Το τζάκι είναι ήδη αναμμένο. Μπορείς να έρθεις εδώ για να ζεσταθείς καλύτερα." Μετά από την παραίνεση του και έχοντας προσέξει λίγο καλύτερα την έκφραση του προσώπου της κοπέλας, ο Ριβ αντιλήφθηκε ότι η Οριθέα θα προτιμούσε μάλλον να παραμείνει στον υπερυψωμένο χώρο. Όσο για εκείνον, δεν είχε κανένα πρόβλημα με αυτό. Το συγκεκριμένο σημείο του σπιτιού, διέθετε όσα έπιπλα ήταν αναγκαία προκειμένου να είναι λειτουργικό.
Ο ελαφρύς καφές άχνιζε στο φλυτζάνι του καθενός. Δύο κομμάτια μηλόπιτας που είχαν προέλθει από την Όγδοη Οδό, έδειχναν πολύ όμορφα επάνω στα πορσελάνινα πιάτα όπου είχαν σερβιριστεί.
"Είχα πεθυμήσει την απρόσκοπτη θέα του ουρανού..." Παραδέχτηκε η φιλοξενούμενη, φανερώνοντας τον λόγο για τον οποίο ήθελε να μείνει για περισσότερο χρόνο στο δώμα. Μετά από εκείνα τα λόγια, τύλιξε τον κορμό της με μια μονή κουβέρτα η οποία ήταν προηγουμένως ακουμπισμένη στην άκρη του κρεβατιού. Αφού ανακάθισε οκλαδόν επάνω στο στρώμα, η Οριθέα ακούμπησε την πλάτη της στο κεφαλάρι. Ο Ριβ προτίμησε την άδεια θέση της πολυθρόνας, ευρισκόμενος αντικριστά από την επισκέπτρια του.
"Ναι, ο ουρανός φαίνεται πολύ καλά από το τελευταίο πάτωμα του κτιρίου. Ελπίζω να ξεκουράστηκες καλά το προηγούμενο βράδυ..." Σχολίασε εκείνος και μια υποψία ελαφριάς συστολής χρωμάτισε τις λέξεις.
"Φυσικά. Ήταν ήσυχα και ωραία εδώ."
Μίλησαν για όσα σκόπευαν να κάνουν την σημερινή μέρα. Όπως αποκαλύφθηκε, και οι δύο θα επικεντρώνονταν σε εργασίες που αφορούσαν την εταιρία.
"Η Άνοιξη είναι συχνά η πιο πολυάσχολη περίοδος για τους μηχανικούς και τους αρχιτέκτονες—αυτό ισχύει τουλάχιστον στις Περιοχές Midgar και Junon. Είναι η καλύτερη εποχή για συντηρήσεις, αλλά και για κατασκευές μακροπρόθεσμου χαρακτήρα. Ο Πρόεδρος Σίνρα έχει ήδη επικυρώσει το πλάνο εργασιών που παρέδωσα σ' εκείνον, οπότε πρέπει να τηρηθούν το πρόγραμμα και οι προθεσμίες. Ο ίδιος εκτιμά πολύ την συνέπεια και την αξιοπιστία· γι' αυτό και δεν θα δίσταζε να προβεί σε αύξηση του αρχικού ποσού των χρημάτων που προτίθεται να διαθέσει για το τμήμα αστικής ανάπτυξης και διαχείρισης. Όσο πιο δραστήριοι παραμένουμε, τόσο το καλύτερο για εμάς."
Η Οριθέα ένευσε με κατανόηση, "Τα έργα που έχουν ολοκληρωθεί μέχρι τώρα υπό την δική σου επίβλεψη, αποδεικνύουν την ενεργητικότητα του τμήματος που διευθύνεις. Έχω την εντύπωση ότι ο Πρόεδρος δεν θα στερούσε χρήματα από την ομάδα σου προκειμένου να ενισχύσει ένα άλλο τμήμα, όπως εκείνο που ασχολείται με την κατασκευή όπλων, στο οποίο αναφέρθηκες χθες. Εξάλλου, οι εχθροπραξίες με την Δυτική Νήσο έπαψαν, έτσι δεν είναι; Δεν θα χρειαζόταν η κατασκευή νέου οπλισμού με τεράστιο χρηματικό κόστος."
Ο Ριβ χαμογέλασε κάπως πικρά, χαμηλώνοντας για λίγο το βλέμμα, "Δεν είναι τόσο απλό...ειδικά όταν υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ των εποπτών της εταιρίας σε ό,τι αφορά την χρηματοδότηση. Κάποια από τα συμφέροντα μας, είναι αλληλοσυγκρουόμενα—πόσο μάλλον όταν ο τομέας της επιστημονικής έρευνας βασίζεται σε διαρκή εισροή χρημάτων προκειμένου να συνεχίσει να υφίσταται."
Κάποια στιγμή, εγκατέλειψαν τον χώρο του δώματος και συνέχισαν το πρωινό τους γεύμα στο χαμηλότερο τμήμα του σπιτιού, μπροστά από την φωτιά. Στο μεταξύ, ο οικοδεσπότης είχε ανοίξει τα παραθυρόφυλλα και εκείνου του δωματίου.
"Υπάρχουν κάποιοι δρόμοι του Τομέα 5 τους οποίους έχω ξεχωρίσει και θυμάμαι από προηγούμενες επισκέψεις... Όπως εκείνο το συντριβάνι στην πλατεία που δεν απέχει πολύ από το σπίτι σου. Θα ήθελα να επισκεφτώ πάλι τις τοποθεσίες που θυμάμαι έστω θολά, όμως ο ελεύθερος χρόνος που έχω, είναι περιορισμένος. Θα χρειαστεί να επιστρέψω στο γραφείο μου, αναλαμβάνοντας τις εκκρεμότητες που με αφορούν, ειδικά για όσο διαρκεί το φως του ήλιου..." Συλλογίστηκε η ερευνήτρια, ενώ απολάμβαναν και οι δύο την κίνηση των σύννεφων και τον τρόπο που η πρωινή ομίχλη θόλωνε κάθε τόσο την κορυφή του πελώριου αντιδραστήρα.
"Έστω κι αν δεν καταφέρουμε να βρεθούμε σύντομα, δεν θα είχα καμιά αντίρρηση να συναντηθούμε ξανά στον Τομέα 5..." Είπε ο Ριβ, ξεκινώντας με έναν ανέμελο τόνο στην φωνή του κι έπειτα πρόσθεσε, "Μην ανησυχείς για τυχόν έλλειψη χρόνου αυτό το διάστημα. Έτσι κι αλλιώς, τους ακόλουθους μήνες και ιδιαίτερα στο μέσο του Καλοκαιριού, ο καιρός θα είναι ιδανικότερος για διαδρομές με το αυτοκίνητο και περιπάτους στην πόλη."
Για όποιο θέμα κι αν είχαν επιλέξει να μιλήσουν εκείνο το πρωί της Κυριακής, ο καθένας από τους δύο βίωνε με τον δικό του τρόπο την αγωνία σχετικά με την πρόσληψη. Ήδη από τώρα, αισθάνονταν πως η ζωή τους θα άλλαζε αν εκτός από φίλοι, γίνονταν και συνέταιροι.
Όταν τελείωσαν το πρωινό τους, η Οριθέα ανέβηκε ξανά στο δώμα προκειμένου να φορέσει το πλεκτό φόρεμα της. Το είχε αφήσει διπλωμένο επάνω σε μια καρέκλα. Έβγαλε την άνετη, κοντομάνικη μπλούζα που είχε δανειστεί από τον Ριβ και την τοποθέτησε επάνω στο κρεβάτι. Ντύθηκε με το δικό της ρούχο και χτένισε πρόχειρα τα λυτά μαλλιά της με τα δάχτυλα ενώ ήταν όρθια, κοιτώντας έξω από το παράθυρα του εξώστη. Δεν παρέλειψε να διπλώσει τα σκεπάσματα του κρεβατιού τα οποία την είχαν κρατήσει ζεστή το προηγούμενο βράδυ, ακούγοντας εντωμεταξύ κάποιους συνήθεις θορύβους από τον χώρο της κουζίνας. Για λίγο, στηρίχθηκε στο μεταλλικό κιγκλίδωμα, θαυμάζοντας την διαρρύθμιση του μεγάλου σπιτιού. Έπειτα, κράτησε στο χέρι της το ζευγάρι υποδημάτων που ανήκε στην ίδια και κατέβηκε τις στριφογυριστές, εσωτερικές σκάλες. Θα φορούσε τα μποτάκια της λίγο πριν φύγει.
Ο ιδιοκτήτης της οικίας, μόλις είχε πλύνει τα σκεύη που είχαν χρησιμοποιήσει πιο νωρίς, αφήνοντας τα να στεγνώσουν στην κατάλληλη θήκη, πλάι στον διπλό νιπτήρα.
"Είχες πει ότι οι αντιδραστήρες 3, 5 και 6 είναι υπό ανέγερση. Υποθέτω ότι σε κάποιον από αυτούς έχει δοθεί προτεραιότητα;" Ρώτησε η επισκέπτρια ενώ στεκόταν στην είσοδο της καλαίσθητης κουζίνας. Όλες οι ηλεκτρικές συσκευές φαίνονταν σύγχρονες και σωστά διατηρημένες.
"Όχι απαραίτητα. Σε όλους πραγματοποιούνται κάποια είδη εργασιών, αλλά με διαφορετικούς ρυθμούς. Ο κάθε αντιδραστήρας έχει τις δικές του απαιτήσεις, ανεξάρτητα από τις ομοιότητες που διαθέτουν ως σύνολο. Επιπλέον, αυτή την εποχή γίνεται και έλεγχος σωστής λειτουργίας των ήδη ολοκληρωμένων αντιδραστήρων." Εξήγησε ο Ριβ, εκτιμώντας το ενδιαφέρον της κοπέλας σε ό,τι αφορούσε το δικό του τμήμα.
"Ακούγεται πολύ θετικό αυτό. Πάντως, σύμφωνα με την ενημέρωση που λάβαμε εμείς οι κάτοικοι του Τομέα 8, ο δικός μας αντιδραστήρας Mako παραμένει σε εξαιρετική κατάσταση."
"Ναι, αυτό συμβαίνει επειδή συντηρείται λίγο πιο συχνά από τους υπόλοιπους. Οι ενεργειακές απαιτήσεις που παρατηρούνται στον Τομέα 8, καθιστούν αναγκαία μια τέτοια διαδικασία. Ούτως ή άλλως, έχω προγραμματίσει έναν νέο, τυπικό έλεγχο και σε εκείνον." Συμπλήρωσε ο αρχιτέκτονας.
"Μου θυμίζεις τον εαυτό μου όταν επανεξετάζω τις μεταφράσεις που ολοκληρώνω. Ακόμη κι όταν αισθάνομαι σχεδόν σίγουρη για την δουλειά που έχω κάνει, πάντοτε ελέγχω με προσοχή αν τυχόν έχει ξεφύγει κάτι της προσοχής μου." Είπε η Οριθέα χαμογελώντας.
"Ένα τέτοιο σκεπτικό θα ταίριαζε πολύ στα πλαίσια της δικής μου ομάδας." Εκείνο το σχόλιο λέχθηκε με νόημα.
Η καταχνιά συνέχισε να τυλίγει το ψηλότερο τμήμα του αντιδραστήρα Mako· η φιλοξενούμενη αναρωτήθηκε αν θα έβλεπε τον αντιδραστήρα 8 το ίδιο θολωμένο όταν θα έφτανε στο δικό της σπίτι.
Κάθισε για λίγο στην πολυθρόνα του σαλονιού προκειμένου να δέσει τα κορδόνια της. Η φωτιά που χόρευε στο ενεργειακό τζάκι ήταν απολύτως θελκτική, κεντρίζοντας κάθε τόσο το βλέμμα των δύο ανθρώπων που βρίσκονταν στο ίδιο δωμάτιο.
Εκείνες οι στιγμές πριν χωριστούν, ανέκαθεν συνοδεύονταν από μια σιωπηλή δυσκολία που δεν γινόταν να περιγραφεί εύκολα με λέξεις. Ήταν η πάλη της θέλησης ενάντια στο κύλισμα των λεπτών που μεσολαβούσαν, μέχρι την ώρα που ο καθένας θα επανερχόταν στο προσωπικό μονοπάτι του.
Μια από εκείνες τις φορές όταν άρχισαν να συναντιούνται δίχως να έχουν πλάι τους άλλα προσφιλή ή γνωστά πρόσωπα, η Οριθέα θυμόταν πως είτε η ίδια, είτε και οι δύο είχαν πάρει την πρωτοβουλία να αγκαλιαστούν λίγο πριν κατευθυνθούν σε διαφορετικούς δρόμους. Κι εκείνη η αγκαλιά είχε λειτουργήσει ως αντίδοτο στην ανείπωτη αίσθηση ενός προσωρινού αποχωρισμού. Το βίωμα ενός τέτοιου τρυφερού αγγίγματος έμοιαζε με ειλικρινή υπόσχεση.
Βέβαια η κάθε συνάντηση είχε την δική της ξεχωριστή σημασία και καμιά δεν ήταν απολύτως όμοια με την άλλη. Σε ό,τι αφορούσε την τωρινή περίσταση του αποχωρισμού, μεταξύ των δύο κυριαρχούσε ένα συναίσθημα που έμοιαζε με δισταγμό, ίσως λόγω της αγωνίας που σχετιζόταν με τον εργασιακό τους ρόλο και τις πιθανές αλλαγές που θα ακολουθούσαν. Αυτή η σκέψη πέρασε από το νου της ερευνήτριας καθώς τακτοποιούσε τους δικούς της φακέλους μέσα στην τσάντα της.
"Φαίνεται πως ο έντονος αέρας της χθεσινής βραδιάς, κόπασε. Πιστεύω πως δεν θα έχεις κάποιο πρόβλημα κατά την διαδρομή σου στο σπίτι..." Παρατήρησε ο υψηλόβαθμος μηχανικός καθώς την ξεπροβόδιζε χωρίς την παραμικρή βιασύνη. Οι ματιές τους συναντήθηκαν, σαν να έψαχναν κάτι πίσω από στις λέξεις.
"Κι εγώ το ίδιο πιστεύω. Θα φτάσω γρήγορα και θα ασχοληθώ με ό,τι πρέπει να κάνω." Αποκρίθηκε με απλότητα η Οριθέα, λίγο πριν σταθούν στο κατώφλι του διαμερίσματος.
"...Αν δεν είναι κόπος, μια αναπάντητη κλήση θα ήταν καλή ιδέα όταν βρεθείς εντός του Τομέα 8." Ανοίγοντας την δίφυλλη πόρτα της ιματιοθήκης, ο Ριβ ξεκρέμασε το παλτό της επισκέπτριας.
"Εντάξει. Δεν θα το ξεχάσω." Εκείνη αισθάνθηκε αμέσως μια δόση χαρά ακούγοντας το αίτημα του. Περίμενε ότι θα έπαιρνε στα χέρια της το σκούρο πράσινο πανωφόρι, αλλά αντί γι' αυτό, ο άνδρας που ήταν κοντά της, προσφέρθηκε να την βοηθήσει να το φορέσει. Συνεπώς, η κοπέλα έστρεψε την πλάτη της προς εκείνον, περνώντας τα χέρια της μέσα από τα μακριά μανίκια. Σύντομα το επάνω μέρος μέρος του σώματος της, καλύφθηκε με το παλτό.
Τα χέρια του δεν την άγγιξαν περισσότερο απ' όσο ήταν αναγκαίο, ανεξάρτητα αν η επισκέπτρια ήταν δεκτική στο άγγιγμα του άνδρα που είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη της. Πάντως, η Οριθέα ένιωσε όμορφα όταν έγινε αισθητή η ελαφριά πίεση που δημιουργήθηκε όταν εκείνος στερέωσε τον γιακά του πανωφοριού επάνω στους ώμους της.
"Θα σε πάρω τηλέφωνο λοιπόν όταν θα έχω μπει στο σπίτι." Είπε απαλά η ερευνήτρια. "Εσύ τι ενδέχεται να κάνεις εκείνη την ώρα;"
"Θα είμαι εδώ, στο ιδιωτικό μου γραφείο, μελετώντας κάποια σχέδια και οργανώνοντας τις υποχρεώσεις που έχω για τις επόμενες εβδομάδες. Μην ανησυχείς, μια αναπάντητη κλήση δεν πρόκειται να αποσπάσει την αυτοσυγκέντρωση μου."
Όταν η Οριθέα βρέθηκε στον διάδρομο του ένατου ορόφου, στάθηκε μερικά βήματα μακριά από την είσοδο του διαμερίσματος. Έχοντας τα χέρια στις τσέπες του παλτού της, στράφηκε προς τον Ριβ και τον ευχαρίστησε για την φιλοξενία του. Κράτησε στην σκέψη της την ήρεμη και ζεστή έκφραση που είδε στο πρόσωπο του, πριν η ίδια ανοίξει την μεταλλική πόρτα του ανελκυστήρα για να κατέβει στην κεντρική είσοδο της πολυκατοικίας.
Εκείνο το ομιχλώδες πρωί, λίγοι άνθρωποι κυκλοφορούσαν στους δρόμους του Τομέα 5. Εξάλλου τα περισσότερα καταστήματα ήταν κλειστά, ενώ οι ευωδιές των φρεσκοψημένων παρασκευασμάτων στους φούρνους, αποτελούσαν μια ευχάριστη νότα σε κάποιες πιο ήσυχες γειτονιές.
Το αυτοκίνητο πόλης με το ζωηρό μπορντό χρώμα που οδηγούσε η Οριθέα, δεν άργησε να βγει στην οδό ταχείας κυκλοφορίας. Η κίνηση ήταν μηδαμινή κι αυτή ήταν μια λεπτομέρεια που θα επέτρεπε στην οδηγό να φτάσει στο σπίτι δίχως να αισθάνεται κάπως εξαντλημένη στο τέλος της διαδρομής. Μετά από ένα ζεστό μπάνιο και αλλαγή ρούχων, θα συγκεντρωνόταν κατευθείαν στην δουλειά της.
Τις περισσότερες Κυριακές, συνήθιζε να λαμβάνει κάποιο τηλεφώνημα ή μήνυμα από τους γονείς της, οι οποίοι την ρωτούσαν αν θα ήθελε να γευματίσει μαζί τους, είτε το μεσημέρι είτε αργά το απόγευμα. Όπως η κόρη τους, έμεναν και εκείνοι στον Τομέα 8, αλλά σε διαφορετική γειτονιά. Η κοπέλα είχε ήδη προετοιμάσει την απάντηση της, γνωρίζοντας πως αν την καλούσαν στο σπίτι εκείνη την μέρα, θα αρνιόταν ευγενικά, λέγοντας πως ήταν πολύ απασχολημένη με τις μελέτες της.
Εκ πρώτης όψεως, ο Τομέας 8 έμοιαζε εξίσου ήσυχος με εκείνους που είχε προσπεράσει η ταξιδιώτισσα, ωστόσο μια τέτοια εντύπωση ήταν μάλλον απατηλή. Πολλά από τα δημοφιλή καφέ ήταν ήδη γεμάτα με κόσμο, όπως και κάποια πάρκα τα οποία ανακαινίζονταν με γοργούς ρυθμούς.
Οι χώροι του δικού της σπιτιού ήταν ιδιαιτέρως δροσεροί, καθώς η κεντρική θέρμανση παρέμεινε σβηστή για σχεδόν μια μέρα. Αφότου ξεκλείδωσε την είσοδο, περνώντας το κατώφλι, η ιδιοκτήτρια ρύθμισε αμέσως την εσωτερική θερμοκρασία. Λίγο πριν μπει στο μπάνιο για να λουστεί, πραγματοποίησε την αναπάντητη κλήση στον άνθρωπο με τον οποίο είχε μοιραστεί ποιοτικό και ευχάριστο χρόνο κατά την διάρκεια του Σαββατοκύριακου.
Αφότου ντύθηκε και ενώ τα μαλλιά της ήταν ακόμη λίγο νωπά, εισήλθε στο γραφείο της. Αισθάνθηκε χαρούμενη που βρισκόταν εκεί, μπροστά σε ό,τι συνέθετε το πάθος της για την ιστορική γλωσσολογία. Έχοντας τις παλάμες μισοκρυμμένες στα μανίκια μιας μάλλινης ζακέτας, έλεγχε με απόλυτη προσοχή το κείμενο που είχε δοθεί σε εκείνη από τον Πρόεδρο Σίνρα, καθώς και κάθε λέξη της μετάφρασης την οποία είχε καταφέρει να διεκπεραιώσει επιμελώς.
Διαισθανόταν πως η έννοια του συμπαντικού (ή αλλιώς αστρικού) Materia, θα την απασχολούσε για πολύ καιρό, ιδιαίτερα αν αργότερα ανακάλυπτε νέα δεδομένα. Άραγε ο συγγραφέας αναφέρονταν στην ύπαρξη του εν λόγω αντικειμένου μεταφορικά η κυριολεκτικά; Με βάση όσα έγκυρα στοιχεία είχε στην διάθεση της, η ερευνήτρια είχε συμπεράνει ότι οι αναφορές του κειμένου δεν πρέπει να ήταν κυριολεκτικές. Ωστόσο, επέτρεπε στον εαυτό της να φαντάζεται πως ίσως η κολοσσιαία επιχείρηση της Midgar, είχε συλλέξει αδημοσίευτα ευρήματα, περιμένοντας το κατάλληλο πρόσωπο προκειμένου να προχωρήσει στην επεξεργασία αυτών.
Ήταν βεβαίως μια αισιόδοξη πιθανότητα. Όμως η μελετήτρια δεν βασιζόταν αποκλειστικά σε αυτή. Πολύ περισσότερο, ήλπιζε ότι καθώς θα προχωρούσε με τις προσωπικές μεταφράσεις του παλαιού, συγγραφικού έργου Χρυσή Αρμονία, θα ανακάλυπτε εκεί κάποια σπάνια πληροφορία.
Χρησιμοποιώντας τον φορητό υπολογιστή της, η Οριθέα προετοίμασε το αρχείο της μετάφρασης για αποστολή στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του ηγέτη της επιχείρησης. Επισύναψε βεβαίως και το πρωτότυπο που είχε λάβει, όπως και τα ερμηνευτικά σχόλια που είχε προσθέσει η ίδια. Αισθανόταν μια γλυκιά ταραχή η οποία όμως την κρατούσε σε εγρήγορση. Από την πλευρά της, είχε κάνει την καλύτερη δυνατή προσπάθεια. Τώρα, ένας ξεχωριστός, εν δυνάμει δρόμος θα ανοιγόταν, εφόσον ο Πρόεδρος Σίνρα ενέκρινε το δείγμα της δουλειάς που θα κατέφτανε σε εκείνον πολύ σύντομα.
Εκείνο το μονοπάτι υπήρχε ήδη στην σφαίρα του οραματισμού. Διαφορετικά, ποιός ήταν ο λόγος της επίσημης πρόσκλησης η οποία έφερε την αριστούχο απόφοιτο σε αυτή την κρίσιμη καμπή της προσωπικής ιστορίας της;
Οι αρχαίοι Γητευτές του Ρέματος πίστευαν ακράδαντα στις προϋπάρχουσες τάσεις του σύμπαντος και του τρόπου που ξετυλιγόταν το πεπρωμένο. Σε αυτό το συμπέρασμα είχαν καταλήξει σύγχρονοι, σπουδαίοι μελετητές που ασχολούνταν για χρόνια με τα παλαιά κείμενα της Γαίας.
Αυτό βέβαια δεν σήμαινε ότι η ελεύθερη βούληση ή οι αποφάσεις ενός ατόμου αποτελούσαν έρμαιο μιας τυφλής δύναμης. Απεναντίας, η δράση του καθενός ή ενός συνόλου ανθρώπων, έπρεπε να έχει την τελευταία λέξη, ακόμη και στις περιστάσεις κατά τις οποίες επιδρούσε ένα πανίσχυρο πεπρωμένο...
Σε κάθε περίπτωση, η Οριθέα Κόλμπεργκ εξακολουθούσε να νιώθει εμπιστοσύνη απέναντι στην παρουσία των προϋπαρχόντων μονοπατιών. Εκείνων που καλούνταν να ενεργοποιήσει κάποιος μέσω σωστών αποφάσεων και πράξεων. Αντλούσε δύναμη από ένα τέτοιο σκεπτικό.
Από την στιγμή που κάθισε στο γραφείο, η προσοχή της παρέμεινε πλήρως εστιασμένη στην αποστολή της εργασίας και οτιδήποτε σχετιζόταν με αυτή. Τα χέρια της δεν άγγιξαν τίποτα άλλο πέρα από το πληκτρολόγιο του υπολογιστή, ή κάποιες σελίδες με σημειώσεις που βρίσκονταν επάνω στην επιφάνεια του μεγάλου τραπεζιού.
Νόμισε ότι θα δίσταζε, έστω στιγμιαία, καθώς θα πατούσε το πλήκτρο αποστολής της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας. Δεν συνέβη κάτι τέτοιο. Αισθάνθηκε ηρεμία και σιγουριά, όπως και ένα αίσθημα προσδοκίας, ανάμικτο με χαρά, για ό,τι καλό θα μπορούσε να προκύψει μέσα από την μοναδική ευκαιρία που είχε δοθεί σε εκείνη.
Σημείωση της συγγραφέα / Author's note: Έχω παρακολουθήσει την ερμηνεία του Ριβ Τουέστι σε όσες γλώσσες είναι διαθέσιμες στην ευρωπαϊκή έκδοση του game. Μακράν η αγαπημένη μου είναι εκείνη του Jon Root (αγγλική εκδοχή). Ορισμένες φορές έχω στο νου μου την συγκεκριμένη φωνή όταν γράφω τις σκηνές που αφορούν τον συγκεκριμένο χαρακτήρα. Πιστεύω ότι ο ηθοποιός αναπαριστά με υπέροχο τρόπο την προσωπικότητα του Ριβ.
In regard to the voice acting portrayal of Reeve Tuesti, I listened to all the translations which are available in the game. I really enjoyed Jon Root portraying him (in English translation) and his performance is my favourite. It looks like he has a great grasp on said character. Occasionally, his acting and type of voice become a source of inspiration while I'm writing scenes with Reeve.