Κεφάλαιο 9
Γνωρίζοντας Τους Θεούς
(Σήμερα)
Η Περσεφόνη μπήκε στο παλάτι κρατώντας σφιχτά το χέρι του Άδη. Εκείνος δεν κοιτούσε τίποτα γύρω του, μονάχα αυτήν. Ήταν τόσο όμορφη, που ήθελε να τη φιλήσει από την πρώτη στιγμή που την είδε δίπλα στο άρμα. Ήταν συνέχεια στις σκέψεις του, ήταν ο λόγος για κάθε αναπνοή του. Σκέφτηκε πόσο τρομαχτικό θα ακουγόταν αυτό μα ήταν τόσο αληθινό.
"Πρέπει να περιμένουμε να μας ανακοινώσουν επίσημα.", είπε ο Άδης περιμένοντας έξω από τις πόρτες της αίθουσας συμποσίων. "Είναι γελοίο, μιας και αργότερα θα είναι όλοι μεθυσμένοι."
"Εντάξει, θα τα καταφέρω."
"Φυσικά και θα τα καταφέρεις.", είπε ο Άδης τη στιγμή που οι πόρτες άνοιξαν.
"Ο Άδης, Άρχων του Κάτω Κόσμου και η Περσεφόνη, θεά της Άνοιξης.", ακούστηκε μια φωνή κι όλοι οι καλεσμένοι γύρισαν να δουν τη χαμένη βασίλισσα. Όλοι πρόσεξαν πόσο ταιριαστό ήταν το ζευγάρι και τους καλωσόρισαν δειλά. Η Εστία τούς περίμενε και φίλησε την Περσεφόνη στο μάγουλο.
"Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω, Περσεφόνη, έστω κι αν εσύ δε με θυμάσαι."
"Λυπάμαι.", είπε εκείνη. Τα δύο αδέρφια άρχισαν να συζητούν ενώ η Περσεφόνη κοίταζε με περιέργεια γύρω της, το παλάτι, τους άλλους θεούς κι αναρωτήθηκε πώς ήταν δυνατόν να τους γνώριζε κάποτε.
"Περσεφόνη; Είσαι ξύπνια;", τη ρώτησε ο Άδης.
"Ναι, με συγχωρείτε.", απάντησε και η Εστία χαμογέλασε.
"Θα σας ξαναδώ αργότερα."
"Χάρηκα που σε γνώρισα, Εστία.", είπε η Περσεφόνη και οι δύο θεοί την κοίταξαν.
"Δεν αναφέρθηκε το όνομά της.", είπε ο Άδης.
"Αλήθεια; Ε, έγινε μια πρόοδος, έτσι;"
"Τιμή μου που θυμήθηκες το όνομά μου.", είπε η Εστία ευγενικά κι η Περσεφόνη είδε στιγμιαία τη ζήλεια στα μάτια του Άδη.
"Ο Άρχοντας των Ουρανών, Δίας και η βασίλισσα Ήρα.", ανακοινώθηκε τη στιγμή που εμφανίστηκε ο Δίας γελαστός με την Ήρα στο πλευρό του. Η Περσεφόνη άκουσε πίσω της μια φωνή σαν τιτίβισμα.
"Γεια σου, Περσεφόνη!", είπε η ομορφότερη γυναίκα που είχε δει. Ένοιωσε μειονεκτικά και μόνο που στεκόταν κοντά της. "Γεια σου κι εσένα, Άδη!", είπε πάλι η θεά κι η Περσεφόνη αισθάνθηκε ένα τσίμπημα ζήλειας.
"Αφροδίτη.", είπε μονότονα ο Άδης.
"Πέρασε τόσος καιρός. Έλα, πρέπει να τους γνωρίσεις όλους.", είπε τραβώντας την Περσεφόνη από κοντά του.
"Αφροδίτη, θα προτιμούσα η Περσεφόνη να μείνει μαζί μου, αν δε σε πειράζει."
"Καλά, τότε έλα κι εσύ μαζί μας."
"Αφροδίτη, αν θες να κουτσομπολέψεις με τη γυναίκα μου, δυστυχώς θα απογοητευτείς. Δε θυμάται τίποτα.", είπε πλησιάζοντας ξανά την Περσεφόνη και κρατώντας το χέρι της.
"Μάλιστα. Εντάξει, Άδη, κέρδισες. Κάποια άλλη φορά, Περσεφόνη.", είπε και τους άφησε μόνους. Όχι για πολύ όμως. Ο Ερμής εμφανίστηκε ξαφνικά δίνοντας ένα φιλί στην Περσεφόνη.
"Τι κάνεις, Κόρη;"
"Καλά."
"Είμαστε όλοι ενθουσιασμένοι με την επιστροφή σου. Κυρίως εγώ.", είπε ο Ερμής κι ο Άδης ξερόβηξε. "Εντάξει, ο Άδης πιο πολύ."
"Σ' ευχαριστώ, Ερμή."
"Για πες μου τώρα, Κόρη. Όσο καιρό ζούσες με τους θνητούς, γνώριζες τίποτα για το Δωδεκάθεο;", ρώτησε ο Ερμής και ο Άδης την κοίταξε κι αυτός με περιέργεια.
"Η μητέρα μου δε με άφηνε να βλέπω τον 'Ηρακλή'. Έλεγε πως η ελληνική μυθολογία έδινε λάθος εντυπώσεις κι έτσι δεν έμαθα ποτέ."
"Αχ, αυτή η Δήμητρα! Πάντα υπερβολική.", είπε ο Δίας, που εμφανίστηκε πίσω τους. "Αδερφέ.", είπε στον Άδη.
"Δία.", χαιρέτησε κι εκείνος κι ύστερα στράφηκε στη συνοδό του. "Περσεφόνη μου, γιατί δεν πας μια βόλτα με τον Ερμή;". Εκείνη τον κοίταξε επίμονα θέλοντας να του υπενθυμίσει την υπόσχεσή του. "Θα σε βρω αργότερα, μην ανησυχείς."
"Πάμε, Κόρη.", της είπε ο Ερμής κι απομακρύνθηκαν.
"Τι ήταν αυτό;"
"Θέλουν να μιλήσουν. Καλύτερα να μείνουν μόνοι."
"Έχουν διαφωνίες, έτσι;"
"Συνήθως, ναι.". Στη συνέχεια, η Περσεφόνη γνώρισε τον Έρωτα και τη γυναίκα του, την Ψυχή και πολλούς άλλους θεούς, οι οποίοι μιλούσαν για τις παλιές, καλές μέρες. Λίγη ώρα αργότερα, βρέθηκε δίπλα της ο Άδης.
"Με άφησες."
"Σε παρακολουθούσα.", της είπε και ρισκάροντας μια δημόσια απόρριψη τη φίλησε στο πλάι του κεφαλιού.
"Νομίζω ότι δε με συμπαθούν."
"Σε συμπαθούν. Απλώς, σε συμπαθούσαν περισσότερο παλιά, που ήσουν λιγομίλητη και ντροπαλή."
"Συγγνώμη, που έχουμε και μια προσωπικότητα!"
"Υπήρξες και χειρότερη. Τώρα είσαι λίγο πιο ήρεμη."
"Ήρεμη; Γιατί; Πριν ήμουν τρελή;"
"Όχι. Απλώς, έκανες ό,τι ήθελες."
"Νόμιζα ότι ήμουν λιγομίλητη και ντροπαλή.", του είπε σαρκαστικά.
"Στην αρχή. Έτσι φαίνεσαι ακίνδυνη."
"Είμαι εγώ επικίνδυνη;"
"Σε έχω δει από κοντά όταν θυμώνεις. Είναι τρομαχτικό."
"Εσύ ξέρεις τα πάντα για 'μένα ενώ για 'σένα δε γνωρίζω και πολλά."
"Με ξέρεις πολύ καλά. Ίσως καλύτερα από όσο θα ήθελες."
"Εντάξει, θύμισέ μου.", του είπε η Περσεφόνη.
"Ρώτα με ό,τι θες."
"Πώς είναι να είσαι άρχοντας του Κάτω Κόσμου;"
"Μου αρέσει πολύ."
"Εννοώ πώς είναι να τον κυβερνάς."
"Μαζί σου είναι μια περιπέτεια."
"Αποφεύγεις να απαντήσεις."
"Μπορεί να γίνει καταθλιπτικό και μοναχικό αλλά για αυτό ίσως φταίω κι εγώ."
"Πώς έγινες βασιλιάς εκεί;"
"Έτυχε.", της είπε. Ήταν έτοιμη να συνεχίσει τις ερωτήσεις, όταν ακούστηκε ένας ήχος. "Ώρα για το δείπνο. Περισσότερη κουβέντα μόνο που τώρα θα μεθύσουν κι όσοι δεν έχουν μεθύσει."
"Ακόμη κι εμείς;", είπε γελώντας η Περσεφόνη.
"Δε θα το πρότεινα. Εμείς μεθάμε άσχημα."
"Αυτό δε θα το φανταζόμουν ποτέ!", είπε και προχώρησαν μαζί προς την τραπεζαρία.