Σύμπνοια

Κεφάλαιο Δέκα

Ήταν άγνωστο πότε θα λάμβανε η Οριθέα την απάντηση του Προέδρου Σίνρα σχετικά με το θέμα της πρόσληψης· ωστόσο, η νεαρή γυναίκα ήδη αισθανόταν πως εκείνη η στιγμή δεν θα αργούσε. Η επίδραση της γλυκιάς υπερέντασης που είχε προκύψει μετά την αποστολή του ηλεκτρονικού αρχείου, αποσπούσε την αυτοσυγκέντρωση της.

Αναζητώντας έναν τρόπο να διατηρήσει την προσοχή εστιασμένη στο διάβασμα, μετέφερε το λάπτοπ, τα βιβλία και τις σημειώσεις σε διαφορετικό δωμάτιο, ελπίζοντας ότι η αλλαγή του χώρου θα διευκόλυνε το νου της να ξεφύγει από το πλήθος των διαφόρων σκέψεων που παρουσιάζονταν σε διαρκή ροή.

Η αλλαγή του περιβάλλοντος πράγματι βοήθησε. Το μεγάλο, χαμηλό τραπέζι του σαλονιού, διέθετε τον αναγκαίο χώρο ώστε να απλωθούν τα γραπτά στην επιφάνεια του. Όσο για τον φορητό υπολογιστή, ήταν ακουμπισμένος επάνω στα γόνατα της ερευνήτριας η οποία είχε βολευτεί στην πολυθρόνα.

Δεν σηκώθηκε από την θέση της παρά μόνο όταν χρειάστηκε να συμβουλευτεί κάποιο από τα βιβλία που είχε μεταφέρει προηγουμένως κοντά της. Αυτό συνέβη δύο ή τρεις φορές. Οι χαρούμενες σκέψεις που προέρχονταν από την ολοκλήρωση της γραπτής δοκιμασίας, δεν είχαν εξαφανιστεί βεβαίως από την νόηση της γλωσσολόγου· παρ' όλα αυτά, δεν επηρέαζαν την δυνατότητα συνέχισης άλλων μελετών που σχετίζονταν με το αντικείμενο της. Η Οριθέα είχε καταφέρει να επιβληθεί ακόμη και στο αίσθημα της ενθουσιώδους αδημονίας και ένιωθε ικανοποιημένη λόγω αυτού. Αυτό ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά που επέτρεπαν σε εκείνη να ξεχωρίζει ως φοιτήτρια, αλλά και ως επαγγελματίας: δεν επαναπαυόταν και δεν παρασυρόταν από υπερβολικά έντονα συναισθήματα για ό,τι θα μπορούσε εν δυνάμει να συμβεί στο μέλλον.

Ακόμη και αργά το μεσημέρι, η ομίχλη συνέχισε να θολώνει το φως του ήλιου αλλά και τις κορυφές του κάθε αντιδραστήρα της Midgar. Μετά την φυγή της Οριθέας, ο Ριβ Τουέστι απομονώθηκε στο ιδιωτικό γραφείο του, ολοκληρώνοντας τις εκκρεμότητες που ήθελε να διευθετήσει πριν το ξεκίνημα της νέας εβδομάδας. Υπενθύμισε στον εαυτό του να μην εξαντλήσει τελείως την πνευματική του ενέργεια, καθ' ότι οι επόμενοι μήνες μετά βίας άφηναν το απαραίτητο περιθώριο για ανάπαυση. Μονάχα τα Σαββατοκύριακα και ίσως κάποιες ώρες στο μέσο της βδομάδας, θα μπορούσε να χαλαρώσει όσο θα ήθελε.

Μέχρι την στιγμή που θα τελείωνε την οργάνωση μιας σειράς σύνθετων πλάνων στον υπολογιστή, ο Ριβ δεν αντιλήφθηκε ότι είχαν περάσει πέντε ώρες. Οι μύες του επιθυμούσαν ένα διάλειμμα. Αποφάνθηκε ότι ήταν μια καλή στιγμή να αφήσει για λίγο τον προσωπικό χώρο όπου εργαζόταν.

Πίεσε τα πλήκτρα λειτουργίας του στερεοφωνικού, επιτρέποντας σε μια αγαπημένη μουσική συλλογή να σκορπίσει αρμονικούς ήχους στα κύρια δωμάτια. Όσο ακουγόταν το πρώτο μελωδικό κομμάτι, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού ανέβηκε στο δώμα, προς αναζήτηση ενός τεύχους με τον κατάλογο μακροπρόθεσμων έργων ανοικοδόμησης. Προσδοκούσε να το βρει στα ράφια της εντοιχισμένης βιβλιοθήκης.

Πράγματι ήταν εκεί. Ο αρχιτέκτονας θυμόταν πάντοτε και με ακρίβεια που είχε αποθηκεύσει οτιδήποτε σχετιζόταν με την δουλειά του. Κρατώντας το τεύχος μεσαίου πάχους στα χέρια του, κάθισε στην άκρη του στρωμένου κρεβατιού, έτοιμος να μελετήσει τις σελίδες που ήθελε. Όμως κάτι άλλο προσέλκυσε την προσοχή του εκείνη την στιγμή...

Επάνω στην λεία επιφάνεια ενός εκ των δύο κομοδίνων, το ζευγάρι των μικρών αντικειμένων που έλαμπε ανάλαφρα κάτω από τις μεσημβρινές, ηλιακές ακτίνες, σίγουρα δεν αποτελούσε μια γνώριμη εικόνα στους χώρους του σπιτιού.

Αφήνοντας το τεύχος επάνω στο κρεβάτι, ο Ριβ τέντωσε τον ευθυτενή κορμό του εμπρός, θέλοντας να βεβαιωθεί για ό,τι έβλεπε. Η στιγμιαία έκπληξη διαδέχτηκε το αυθόρμητο αίσθημα της περιέργειας, καθώς εκείνος συνειδητοποιούσε το είδος και την ταυτότητα των αντικειμένων.

Η Οριθέα είχε ξεχάσει τα μονά μαργαριτάρια με τα οποία στόλιζε τους λοβούς των αυτιών της. Ωστόσο, δεν αμέλησε να πάρει το βραχιόλι που είχε φορέσει χθες—ίσως λόγω του μεγέθους, δεν ήταν τόσο εύκολο να ξεχαστεί. Η επισκέπτρια μάλλον είχε νομίσει ότι τα σκουλαρίκια είχαν ήδη στερεωθεί στην κατάλληλη θέση τους ή σκόπευε να τα φορέσει λίγο πριν φύγει, όπως ακριβώς είχε κάνει με τις χαμηλές μπότες της.

Ο Ριβ κοίταξε για λίγα λεπτά το ζεύγος των κοσμημάτων, αλλά δεν τα μετακίνησε από την θέση τους. Τα άφησε εκεί όπου βρίσκονταν, καθώς συλλογιζόταν ότι η κάτοχος είτε θα αντιλαμβανόταν την απουσία τους και θα τον ειδοποιούσε, είτε εκείνος θα επέστρεφε ό,τι ανήκε στην φίλη του έτσι κι αλλιώς την επόμενη φορά που θα συναντιούνταν.

Ήταν ίσως μια απρόσμενη αίσθηση, όμως η ύπαρξη εκείνων των μαργαριταριών, κατάφερνε με τον τρόπο της να απαλύνει την απουσία της κοπέλας που είχε φύγει νωρίτερα το ίδιο πρωί.

Ευρισκόμενος στο δώμα και ενώ μελετούσε τις σελίδες του καταλόγου που αφορούσαν τα μακροπρόθεσμα έργα σε εκκρεμότητα, η δόνηση του κινητού τηλεφώνου ήχησε επάνω στην επιφάνεια κάποιου τραπεζιού του χαμηλότερου ορόφου. Ο Ριβ ίσως να μην είχε αντιληφθεί το τηλεφώνημα εάν ο θόρυβος της δόνησης δεν συνέπιπτε με την λήξη ενός μουσικού κομματιού. Σε ελάχιστα δευτερόλεπτα θα ξεκινούσε το επόμενο ορχηστρικό κομμάτι της συλλογής, αλλά η παύση που μεσολαβούσε, ήταν αρκετή ώστε να κινητοποιήσει τον άνδρα να κατέβει τις εσωτερικές σκάλες και να ελέγξει ποιός τον καλούσε.

Αισθάνθηκε ελαφρώς αιφνιδιασμένος όταν είδε πως η κλήση προερχόταν από τον δόκτωρ Κόλμπεργκ. Άραγε ήξερε ο πατέρας τα επαγγελματικά σχέδια της κόρης του ή το γεγονός πως εκείνη είχε περάσει την νύχτα του Σαββάτου μακριά από τον Τομέα 8; Αυτές ήταν οι απορίες που αναδύθηκαν αυτομάτως στην σκέψη του Ριβ. Ωστόσο, ακόμη κι αν δεν γνώριζε τον λόγο πίσω από εκείνο το τηλεφώνημα, αυτό δεν σήμαινε ότι θα απέφευγε να απαντήσει...

Τελικά αποκαλύφθηκε ότι ο καθηγητής ήθελε να ενημερώσει τον πρώην φοιτητή του για μια επιστημονική διάλεξη που θα λάμβανε χώρα σε ιδιωτικό χώρο εκδηλώσεων του Τομέα 5. Ο ίδιος θα παρουσίαζε κάποιες ιδέες του αναφορικά με την χρήση και λειτουργικότητα σύγχρονων μέσων κατασκευής σε μεγάλα αστικά κέντρα αλλά και σε χώρους ιστορικού ενδιαφέροντος. Όσο για το δεύτερο σκέλος του θέματος, ήταν προς τιμήν της κόρης του η οποία βεβαίως είχε παρακολουθήσει και μαθήματα ιστορίας κατά την διάρκεια όλων των εξαμήνων πριν την απόκτηση του πτυχίου.

"Τις εργάσιμες μέρες, ξέρω ότι παραμένεις στα γραφεία της εταιρίας περίπου μέχρι τις 21:00. Η δική μου διάλεξη θα ξεκινήσει την επόμενη Παρασκευή στις 18:10 και θα ολοκληρωθεί το νωρίτερο σε τρεις ώρες. Όσο για την συνέχεια της βραδιάς, πρότεινα στην Λίζμπεθ και την κόρη μας να γευματίσουμε στο Miles, ένα εστιατόριο που βρίσκεται μόλις τρία ή τέσσερα τετράγωνα μακριά από το σπίτι σου. Αν έχεις χρόνο μετά την δουλειά, έλα να μας βρεις εκεί. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι η Οριθέα θα έρθει και θα χαρεί να σε δει. Εξάλλου, αν δεν κάνω λάθος, έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που συναντηθήκατε..."

Ήταν εμφανές ότι ο Κόλμπεργκ δεν είχε ενημερωθεί για όσα είχαν συμβεί πρόσφατα. Εντούτοις, ήταν αρκετά πιθανό πως μέχρι την επόμενη Παρασκευή, η Οριθέα θα γνώριζε εάν ο Πρόεδρος Σίνρα σκόπευε να την προσλάβει ή όχι. Σε αυτή την περίπτωση, ο Ριβ αναρωτήθηκε πως θα εξελισσόταν η κατάσταση μεταξύ του πατέρα και της κόρης και τι στάση θα έπρεπε να κρατήσει ο ίδιος...

"Είμαι βέβαιος ότι η διάλεξη που ετοιμάζετε είναι αξιόλογη και ενδιαφέρουσα, αλλά όπως ήδη γνωρίζετε, θα ήταν αδύνατο να φύγω νωρίτερα από το γραφείο. Παρ' όλα αυτά, θα προσπαθήσω να ανταποκριθώ στην πρόσκληση σας και να έρθω μετά το πέρας της διάλεξης, έχοντας ολοκληρώσει κι εγώ τις υποχρεώσεις της ημέρας." Εκείνη την στιγμή, ήταν δύσκολο για τον νεαρότερο αρχιτέκτονα να προσποιηθεί ότι δεν είχε συναντήσει την Οριθέα, οπότε απέφυγε να κάνει οποιοδήποτε σχόλιο για εκείνη. "Θα σας ειδοποιήσω εγκαίρως." Συμπλήρωσε λίγο πριν ολοκληρώσουν την μεταξύ τους επικοινωνία.

Νωρίς το απόγευμα και ενώ ο ήλιος δεν είχε ξεκινήσει ακόμη την κατάβαση του, ο Ριβ βγήκε από το διαμέρισμα και περιπλανήθηκε σε κεντρικούς δρόμους του Τομέα 5. Εκείνες οι διαδρομές συχνά τον αναζωογονούσαν μετά την ολοκλήρωση των εργασιών του στο ιδιωτικό γραφείο. Το κέντρο του Τομέα ήταν ως επί το πλείστον ήσυχο, όπως συνέβαινε την τελευταία μέρα της εβδομάδας.

Περπατώντας με τα χέρια μέσα στις τσέπες του μακριού παλτού του, ένας στιγμιαίος ήχος προήλθε από το κινητό τηλέφωνο, ειδοποιώντας τον κάτοχο πως είχε λάβει ένα γραπτό μήνυμα. Παρακινημένος από περιέργεια, ο Ριβ έβγαλε την συσκευή από την πλαϊνή τσέπη του πανωφοριού το οποίο κάλυπτε το σώμα του. Έσυρε το δείκτη του χεριού του επάνω στην οθόνη αφής, ξεκλειδώνοντας την αλληλογραφία.

/ Μόλις πριν από λίγο συνειδητοποίησα ότι ξέχασα τα σκουλαρίκια που φορούσα, στο σπίτι σου. Πρέπει να βρίσκονται στο δώμα, επάνω στο κομοδίνο ή το τραπέζι που υπάρχει στον ίδιο χώρο. Αν έχεις την καλοσύνη, φύλαξε τα μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθούμε.

Καθώς έφευγα από τον Τομέα 5, ο αντίστοιχος αντιδραστήρας ήταν θολωμένος από την ομίχλη. Αναρωτιέμαι αν παρέμεινε έτσι. Εδώ, ο δικός μας αντιδραστήρας είναι καλυμμένος με συννεφιά. - -Οριθέα /

Ο παραλήπτης χαμογέλασε και αφού στάθηκε ακίνητος στην άκρη του πεζοδρομίου, ξεκίνησε να πληκτρολογεί την απάντηση.

/ Ναι, εκεί βρίσκεται το σετ των κοσμημάτων σου. Μην ανησυχείς, δεν πρόκειται να χαθούν. Στο μεταξύ, τηλεφώνησε ο πατέρας σου και ενημερώθηκα για την διάλεξη που έχει προγραμματιστεί. Εφόσον σχολάσω εγκαίρως από την δουλειά κι εσύ καταφέρεις να έρθεις, θα επιστρέψω τα υπάρχοντα σου.

Ο αντιδραστήρας 5 είναι ακόμη θολωμένος, αλλά η αρίθμηση -τόσο με το σύγχρονο νούμερο, όσο και με το ιδεόγραμμα- είναι διακριτή. Πάντως, έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που είδα τον αντιδραστήρα 8 περικυκλωμένο από σύννεφα. /

Πάτησε το πλήκτρο αποστολής μηνύματος και τοποθέτησε την συσκευή μέσα στην βαθειά θήκη του παλτού. Συνέχισε την προσωπική του διαδρομή κατά μήκος ενός τσιμεντένιου πεζόδρομου με δένδρα. Τα λεπτά κλαδιά τους, εξακολουθούσαν να είναι απογυμνωμένα λόγω του επίμονου ψύχους. Συνήθως αργούσαν να ανθήσουν. Η καλλιέργεια φυτών και ανθών σε εξωτερικούς χώρους επί της πλατφόρμας, ήταν μια δύσκολη πρόκληση· οι περισσότεροι τύποι χλωρίδας δυσκολεύονταν να ευδοκιμήσουν στο φυσικό περιβάλλον της Άνω ή της Κάτω Midgar.

Δίχως να το έχει προσχεδιάσει εκ των προτέρων, τα βήματα του τον έφεραν στην πλατεία με το συντριβάνι. Οι λεπτοί πίδακες νερού βρίσκονταν σε λειτουργία, όμως οι φωτισμοί ήταν προς το παρόν σβηστοί. Όποτε ο αρχιτέκτονας περνούσε από εκείνο το σημείο, σκεφτόταν την Οριθέα και πόσο της άρεσε αυτή η ευχάριστη γωνιά του Τομέα 5. Υπήρχε ένα κλίμα ανεμελιάς σ' εκείνη την πλατεία, ίσως επειδή η διάθεση των περισσότερων ανθρώπων που περνούσαν κάποιο χρόνο εκεί -καθισμένοι στα φροντισμένα παγκάκια γύρω από το συντριβάνι- έμοιαζε πάντα να βελτιώνεται, ανεξάρτητα από την ώρα της ημέρας ή την εκάστοτε εποχή του χρόνου.

Εκείνη η ανεμελιά δεν κυριαρχούσε μόνο στην συγκεκριμένη τοποθεσία η οποία προσέδιδε μια νότα της φύσης ανάμεσα σε ψηλά κτίρια και τσιμεντένια μονοπάτια. Υπήρχε και στις σκέψεις του Ριβ, όποτε αυτές επικεντρώνονταν γύρω από ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο που κατοικούσε σε διαφορετικό Τομέα. Και η αίσθηση εκείνων των σκέψεων, ήταν υδάτινη και ευέλικτη όπως ακριβώς και το νερό που κυλούσε εντός των μαρμάρινων ορίων του συντριβανιού.

Κατά την διάρκεια του χρονικού διαστήματος που είχε μεσολαβήσει μέχρι την ημέρα της διάλεξης του Σέντρικ Κόλμπεργκ, ο Ριβ δεν επικοινώνησε καθόλου με την Οριθέα. Πάντως, ανεξάρτητα αν ο ελεύθερος χρόνος του ήταν περιορισμένος, αναρωτήθηκε αρκετές φορές αν εκείνη είχε λάβει μια θετική απόκριση από τον Πρόεδρο της εταιρίας. Ήθελε πολύ να της στείλει ένα μήνυμα στο κινητό ή να πραγματοποιήσει ένα τηλεφώνημα. Όμως κάθε φορά που έπαιρνε την τηλεφωνική συσκευή στο χέρι του, σκεφτόταν ότι θα ήταν καλύτερο να περιμένει. Εξάλλου, ήταν πιθανό πως ούτε και η Οριθέα γνώριζε την τελική απόφαση του Προέδρου. Επομένως, λαμβάνοντας υπόψη τις υπάρχουσες συνθήκες, ο επόπτης του τμήματος αστικής διαχείρισης, θεωρούσε ότι ήταν σωστότερο να μην βιαστεί.

Κατάφερε να επιδείξει υπομονή μέχρι το βράδυ της Παρασκευής, ελπίζοντας ότι δεν θα προέκυπτε κάποια επείγουσα δουλειά εκτός προγράμματος. Όσο για εκείνα τα μαργαριταρένια σκουλαρίκια, ο κάτοχος του διαμερίσματος δεν τα είχε μετακινήσει καν από την θέση τους. Καθ' όλη την διάρκεια εκείνων των ημερών, παρέμειναν επάνω στο κομοδίνο, δίπλα από το κρεβάτι του. Αποτελούσαν το πρώτο πράγμα που έβλεπε προτού σβήσει την εντοιχιζόμενη λάμπα για να κοιμηθεί, αλλά και εκείνο που αντίκριζε κάθε πρωί, όταν ύψωνε τα ηλεκτρικά παραθυρόφυλλα του δώματος μέχρι το μέσο του κάθε παραθύρου. Υπήρχε μια διττότητα στην εικόνα των μαργαριταριών καθεαυτή· έμοιαζαν με θησαυρό παρμένο από κάποιο όνειρο, αλλά ταυτόχρονα λειτουργούσαν και ως υπενθύμιση αληθινών γεγονότων.

Ευτυχώς η συγκεκριμένη Παρασκευή κύλησε χωρίς κάποιο απρόοπτο γεγονός. Ο Ριβ θα έφευγε από το γραφείο την προκαθορισμένη ώρα, στις 20:30, έχοντας ενημερώσει εγκαίρως τον μέντορα του, πριν από το ξεκίνημα της διάλεξης. Ο πρώην φοιτητής δεν προλάβαινε βεβαίως να παρευρεθεί, αλλά είχε αποδεχτεί την πρόσκληση του δείπνου. Πλύθηκε και άλλαξε κοστούμι ενώ βρισκόταν ακόμη στις κεντρικές εγκαταστάσεις της εταιρίας, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να κερδίσει χρόνο και να αισθάνεται άνετα με τον εαυτό του κατά την επικείμενη συνάντηση.

Ενώ οδηγούσε το αμάξι του στην οδό ταχείας κυκλοφορίας, δέχτηκε ένα μήνυμα στο κινητό. Η επιθυμία να ελέγξει τον αποστολέα και το περιεχόμενο του κειμένου, επιδρούσε πολύ έντονα επάνω του. Γνώριζε ωστόσο πως ήταν συνετότερο να μην αποσπαστεί η προσοχή του κατά την διάρκεια της οδήγησης. Όταν θα έφτανε στο κέντρο του Τομέα 5 και συγκεκριμένα, όταν θα σταματούσε μπροστά σε κάποιο κόκκινο φανάρι, θα άνοιγε την αλληλογραφία. Πάντως, ήταν ήδη σίγουρος ότι εκείνο το μήνυμα προερχόταν από την Οριθέα.

Η κίνηση στους δρόμους ήταν η αναμενόμενη για εκείνη την μέρα της εβδομάδας. Ήταν βέβαιο ότι ο Ριβ δεν θα αργούσε να συναντήσει τους Κόλμπεργκ. Κανένα κόκκινο φανάρι δεν διέκοψε την πορεία του αυτοκινήτου για αρκετή ώρα, ωθώντας τον οδηγό να πραγματοποιήσει μια προσωρινή στάση στην άκρη ενός μονόδρομου, περίπου ένα χιλιόμετρο μακριά από το εστιατόριο Miles. Τράβηξε το χειρόφρενο και έβγαλε το κινητό από την εσωτερική θήκη του σκούρου μπλε σακακιού του. Η οθόνη αφής φωτίστηκε με ένα πάτημα. Ο παραλήπτης είχε μαντέψει σωστά σε ό,τι αφορούσε το πρόσωπο που είχε στείλει το μήνυμα. Το περιεχόμενο όμως, δεν ήταν το ίδιο προβλέψιμο και αμέσως δημιούργησε ένα αίσθημα περιέργειας στον άνθρωπο που το διάβασε.

Η Οριθέα ζητούσε ευγενικά από εκείνον να την ειδοποιήσει -είτε με μια αναπάντητη κλήση ή ένα μήνυμα- λίγο πριν την άφιξη του στο Miles και να την περιμένει μέσα στο αυτοκίνητο. Ο Ριβ υπέθετε ότι η κοπέλα ήθελε να του πει κάτι προσωπικά, προτού ο ίδιος συναντήσει τον καθηγητή και την Λίζμπεθ Κόλμπεργκ.

Συνεχίζοντας για λίγο ακόμη την διαδρομή του, βρήκε με σχετική ευκολία ένα σημείο στάθμευσης δύο τετράγωνα μακριά από το εστιατόριο. Γνωστοποίησε την θέση του μέσω ενός σύντομου μηνύματος και περίμενε, έχοντας σβήσει την μηχανή και ακουμπώντας τα χέρια στην επάνω πλευρά του υδραυλικού τιμονιού.

Μια λάμπα του δρόμου βρισκόταν ακριβώς πάνω από το SUV του αρχιτέκτονα. Κάθε τόσο, κάποιο όχημα διέσχιζε εκείνη την οδό με την οποία δεν ήταν εξοικειωμένοι πολλοί. Παρακολουθώντας τον εξωτερικό χώρο μέσα από το παράθυρο του παρμπρίζ, ο οδηγός πρόσεξε από μακριά την κοπέλα την οποία γνώριζε κι έπειτα πραγματοποίησε ένα σύντομο σινιάλο με τα μπροστινά φώτα του αυτοκινήτου.

Η Οριθέα πρόσεξε το ανοιγοκλείσιμο των φώτων και πλησίασε διστακτικά στην αρχή, σαν να μην ήταν απολύτως βέβαιη ότι εκείνο το σινιάλο απευθυνόταν σ' εκείνη. Έπειτα, ο φωτισμός που προερχόταν από την ψηλή λάμπα του δρόμου, την βοήθησε να διακρίνει τα στοιχεία της γνώριμης φυσιογνωμίας εκείνου που καθόταν στην θέση του οδηγού.

Ένα πλατύ χαμόγελο γλύκανε ακόμη περισσότερο την έκφραση του προσώπου της, καθώς εκείνη άνοιγε την πόρτα του συνοδηγού που είχε ήδη ξεκλειδωθεί. Βλέποντας την, ο Ριβ Τουέστι ξέχασε εντελώς την κόπωση της ημέρας και το μόνο που ήθελε εκείνη την στιγμή, ήταν να νιώσει την παρουσία της.

Ήταν ντυμένη με το σκούρο πράσινο παλτό της το οποίο διέθετε μια κατακόρυφη σειρά από μεταλλικά, χρυσαφένια κουμπιά. Το μακρύ κασκόλ σε απαλό ροζ χρώμα παρέμεινε τυλιγμένο γύρω από την λαιμό της, ακόμη κι όταν η Οριθέα κάθισε στην ελεύθερη θέση και έκλεισε την πόρτα του οχήματος. Το ευχάριστο, απαλό άρωμα που φορούσε, γινόταν εύκολα αντιληπτό σε όποιον βρισκόταν σε κοντινή απόσταση από εκείνη.

Ασυναίσθητα, τα σώματα τους έκλιναν ελαφρώς πιο κοντά καθώς χαιρέτισαν ο ένας τον άλλο. Ο Ριβ φορούσε ακόμη την ζώνη ασφαλείας, οπότε η δική του κίνηση ήταν κάπως πιο περιορισμένη. Καθώς ο ίδιος στράφηκε στο πλάι, το δεξί του χέρι μετακινήθηκε μακριά από το τιμόνι και τότε ένιωσε το άγγιγμα της κοπέλας. Σε αντίθεση με εκείνον, τα δικά της δάχτυλα είχαν μια ελαφριά θέρμη.

"Πόσο κρύο είναι το χέρι σου..." Οι χαμηλόφωνες λέξεις ήχησαν με τρυφερότητα, καθώς τα μάτια της συναντούσαν το βλέμμα του.

"Α, είναι κάτι που συμβαίνει όταν οδηγώ τους χειμερινούς μήνες." Αποκρίθηκε, δίχως την παραμικρή θέληση να απομακρύνει το χέρι του από την μικρή λαβή της Οριθέας. "Πώς εξελίχθηκε η εισήγηση του δόκτωρ Κόλμπεργκ;"

"Δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα. Πολλοί ήρθαν να τον παρακολουθήσουν. Σχεδόν όλες οι θέσεις της αμφιθεατρικής αίθουσας, ήταν κατειλημμένες. Ήταν ένα ωραίο, διδακτικό απόγευμα. Μου άρεσαν οι παραπομπές του σε κάποιες ιστορικές πληροφορίες."

"Υποψιάζομαι ότι κι εκείνος ήξερε πόσο θα εκτιμούσες την προετοιμασία μιας ιστορικής έρευνας από την πλευρά του." Παρατήρησε καλοδιάθετα ο Ριβ, απασφαλίζοντας την ζώνη στην θέση του οδηγού με το ελεύθερο χέρι του.

"Μάλλον..." Η Οριθέα ακούστηκε συλλογισμένη και χαμήλωσε για λίγο την ματιά της. "Σε ειδοποίησα νωρίτερα επειδή υπάρχει κάτι που πρέπει να σου πω... Ήθελα να το ακούσεις πρώτα εσύ." Τα χέρια τους εξακολουθούσαν να βρίσκονται σε επαφή καθώς εκείνη ετοιμαζόταν να μιλήσει για ένα προσωπικό θέμα, το οποίο φαινόταν να είναι σημαντικό.

Υπήρξε μια μικρή παύση κατά την οποία ένα διερχόμενο, μεγάλο όχημα φώτισε έντονα το εσωτερικό του αυτοκινήτου του Ριβ, με τα φώτα πορείας. Έπειτα, εκείνη η λάμψη μαλάκωσε καθώς το όχημα απομακρυνόταν με αργή ταχύτητα.

"Εγκρίθηκε η πρόσληψη μου! Είναι επίσημο. Ο Πρόεδρος Σίνρα γνωστοποίησε την απόφαση προσωπικά σ' εμένα, χθες το απόγευμα, μέσω βιντεοκλήσης." Η φωνή και η έκφραση στο πρόσωπο της Οριθέας αντανακλούσαν τον γνήσιο ενθουσιασμό που βίωνε. Τα δάχτυλα της έσφιξαν μαλακά το επάνω μέρος του χεριού του επόπτη. Το δέρμα του εξακολουθούσε να είναι δροσερό. "Όσο για το συμβόλαιο, το υπέγραψα μετά την ανακοίνωση. Οι γονείς μου δεν γνωρίζουν τίποτα από όλα αυτά, όμως σκεφτόμουν να τους μιλήσω απόψε, επειδή θα ήσουν κι εσύ εδώ, Ριβ. Θα ένιωθα πολύ πιο άνετα έτσι. Όμως δεν ήξερα αν συμφωνείς—εάν δηλαδή θα ήσουν εντάξει με αυτό. Από χθες το βράδυ, πέρα από την χαρά που ένιωσα, βρισκόμουν επίσης σε δίλημμα αναφορικά με αυτό το συμβάν. Όπως και να 'χει, δεν νομίζω ότι θα μπορώ να κρύβω το γεγονός της πρόσληψης για πολύ καιρό ακόμα..."

Έχοντας ακούσει τα νέα, ο υψηλόβαθμος εργαζόμενος την συνεχάρη αμέσως. Συμμερίστηκε τα κυρίαρχα συναισθήματα της κοπέλας όπως είχε συμβεί και πριν από μια εβδομάδα, όταν εκείνη του μίλησε για την πρώτη, επαγγελματική συνάντηση της στον Πύργο της Midgar.

"Συγχαρητήρια! Μπορώ να πω ότι ήμουν βέβαιος πως θα έπειθες τον Πρόεδρο σχετικά με τις ικανότητες σου. Δεν έχω κανένα πρόβλημα αν θέλεις να το πεις στους γονείς σου απόψε. Ίσως να μην αποδεχτούν εύκολα αυτό το βήμα που επέλεξες να κάνεις, αλλά όπως είπες, είναι αδύνατον να το κρατάς κρυφό για πάντα. Ό,τι κι αν γίνει, είναι καλύτερα να το μάθουν από εσένα, παρά από οποιονδήποτε άλλο. Θα σε υποστηρίξω κι εγώ, με όποιο τρόπο είναι δυνατόν."

Η σκέψη ότι δεν θα ήταν αναγκασμένη να διαχειριστεί μόνη εκείνον τον διάλογο που θα ακολουθούσε με τους Κόλμπεργκ, ενίσχυσε μονομιάς το αίσθημα του θάρρους της. Ένιωθε ότι θα κατάφερνε να εκφράσει όσα ήθελε, παρά τους όποιους δισταγμούς ή την ανησυχία...

"Ριβ, μπορώ να. . . ;" Οι απαλές, ψιθυριστές λέξεις που ήχησαν σαν ευτυχές μυστικό, συνοδεύτηκαν από την μικρή κλίση του σώματος και του ελεύθερου χεριού της προς το μέρος του άνδρα, επιτρέποντας στον ίδιο να καταλάβει τι ήθελε να κάνει η Οριθέα.

Ο υψηλόβαθμος επόπτης δεν απάντησε με λόγια, παρά μονάχα χαμογέλασε ζεστά και την έσφιξε στην αγκαλιά του, ακριβώς την ίδια στιγμή με εκείνη. Σ' εκείνο το αγκάλιασμα υπήρχε το αίσθημα της ανακούφισης και του θριάμβου, καθώς και η επιδοκιμασία για τον τρόπο που εξελίχθηκε μια κατάσταση η οποία ενδιέφερε αυτούς που ήταν πλέον συνέταιροι.

Αν και κανείς από τους δύο δεν θα το παραδεχόταν ανοιχτά εκείνη την δεδομένη στιγμή, είχε υπάρξει και ένα άλλο συναίσθημα, αληθινό και ανείπωτο, σαν εξαιρετικό μυστικό που έπρεπε να διαφυλαχθεί.

Σίγουρα, δεν ήταν εύκολο να αγκαλιαστούν μέσα στο αυτοκίνητο με την ίδια άνεση όπως εάν βρίσκονταν έξω από αυτό, ή κάπου αλλού. Όμως, μέσα από εκείνο το άγγιγμα, ένιωθαν πως τέτοιου είδους στιγμές μεταξύ τους, κατείχαν πάντοτε μια ξεχωριστή σημασία.

"Οριθέα; Υποθέτω ότι είπες κάτι στους δικούς σου πριν αποχωρήσεις για λίγο από το τραπέζι, έτσι δεν είναι;" Διερωτήθηκε εκείνος, καθώς χαλάρωναν και οι δύο το κράτημα τους.

"Ναι, δεν ξέρουν ότι έφτασες. Είπα απλώς ότι δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από μια συμφοιτήτρια. Ο σκοπός ήταν να μην φέρω εσένα ή εμένα σε δύσκολη θέση." Η Οριθέα ακούμπησε την πλάτη της στο άνετο κάθισμα του συνοδηγού, χωρίς να διακόπτει την επαφή του βλέμματος της με το πρόσωπο του Ριβ.

"Καταλαβαίνω." Είπε εκείνος απαλά. "Τότε θα ήταν καλύτερα να επιστρέψεις πρώτη και θα εμφανιστώ και εγώ σε λίγο." Παραμέρισε την άκρη του μανικιού του και έριξε μια ματιά στο ρολόι χειρός· οι δείκτες έδειχναν την ακριβή ώρα κατά την οποία ο αρχιτέκτονας είχε υπολογίσει ότι θα έφτανε στο Miles. Ο συγχρονισμός ήταν απολύτως ικανοποιητικός.

Η φίλη του συμφώνησε και βγήκε από το όχημα, τυλίγοντας πιο καλά το πλεκτό φουλάρι γύρω από τον λαιμό της. Ο άνδρας που σχεδίαζε να κάνει την εμφάνιση του ακολούθως, την παρατήρησε καθώς εκείνη απομακρυνόταν· η θέρμη του αγκαλιάσματος παρέμεινε αισθητή, όπως και η χαρά για όσα είχε μάθει πρώτος, γι' άλλη μια φορά.