Σύμπνοια
Κεφάλαιο Ένδεκα
Στην διάρκεια όσων λεπτών μεσολάβησαν μέχρι την στιγμή που θα έβγαινε ο επόπτης από το αυτοκίνητο, υπήρχε μια αίσθηση ανυπομονησίας αλλά και περίσκεψης. Η ησυχία στο εσωτερικό του οχήματος, έθετε σε κίνηση διαφόρων ειδών συλλογισμούς, μα ο κάτοχος δεν σκόπευε να παρασυρθεί από την ροή τους. Τον ενδιέφερε να μείνει απερίσπαστος, συγκεντρωμένος στο παρόν και σε οτιδήποτε κι αν συνέβαινε εκείνο το βράδυ.
Διαπιστώνοντας πως είχαν παρέλθει τα αναγκαία λεπτά προκειμένου να μην υπάρξει καχυποψία από την πλευρά των γονιών Κόλμπεργκ, ο Ριβ μετακινήθηκε από την θέση του και στάθηκε στο πεζοδρόμιο, κλειδώνοντας τις πόρτες του SUV με το τηλεχειριστήριο.
Το ρεστοράν όπου τον περίμεναν τα μέλη της οικογένειας, ήταν ένα από τα ακριβότερα και πιο δημοφιλή του Τομέα 5. Το περιβάλλον των εσωτερικών χώρων, ήταν κομψό και μοντέρνο, απολύτως αντάξιο του Τομέα στο οποίο ανήκε το εν λόγω κατάστημα. Ο κατάλογος περιλάμβανε μια ποικιλία από εκλεκτές συνταγές με φρέσκα και υγιεινά υλικά. Εκείνη την ώρα, υπήρχαν αρκετοί πελάτες που απολάμβαναν το γεύμα τους, καθισμένοι σε τραπέζια διαφορετικών μεγεθών και σχημάτων. Ο εργαζόμενος της υποδοχής, υπέδειξε στον υψηλόβαθμο αρχιτέκτονα την κεντρική, εσωτερική σκάλα η οποία οδηγούσε σ' έναν ευρύχωρο ημιώροφο· εκεί βρίσκονταν οι Κόλμπεργκ με τους οποίους ο καλεσμένος είχε προγραμματίσει να συναντηθεί.
Συγκριτικά με το ισόγειο, το υπερυψωμένο τμήμα του εστιατορίου δεν υστερούσε σε τίποτα από πλευράς διακόσμησης και άνεσης. Από εκείνο το σημείο, μπορούσε κανείς να θαυμάσει τα φωτιστικά που κρέμονταν από το ταβάνι ή απλώς να παρατηρεί την κινητικότητα του χαμηλότερου πατώματος.
Ο Ριβ ανέβηκε την καλογυαλισμένη, ξύλινη σκάλα και καθώς πλησίαζε στην κορυφή της, αναζήτησε με το βλέμμα του τα γνώριμα σ' εκείνον, πρόσωπα. Ο Σέντρικ τον πρόσεξε πρώτος και πραγματοποίησε ένα σύντομο σινιάλο με το χέρι του, σχηματίζοντας ορθή γωνία με τον αγκώνα. Η κίνηση του έγινε αντιληπτή από τον νεαρότερο αρχιτέκτονα ο οποίος κατευθύνθηκε με σταθερά βήματα προς το γωνιακό τραπέζι. Ο καθηγητής είχε φροντίσει για την έγκαιρη κράτηση ενός από τα πιο περιζήτητα τραπέζια του καταστήματος.
Το ζεύγος Κόλμπεργκ αντάλλαξε μια σφιχτή χειραψία με τον άνθρωπο που είχαν καλέσει στο τραπέζι. Η κόρη χαιρέτισε τον νεοαφιχθέντα με πιο ανέμελο τρόπο, προσέχοντας ωστόσο να μην δείξει πως εκείνοι οι δύο είχαν συναντηθεί μόλις λίγα λεπτά νωρίτερα. Την ίδια προσεκτική στάση τήρησε και ο Ριβ. Έπειτα κάθισε στην άδεια θέση που υπήρχε δίπλα στην Οριθέα.
Μέχρι εκείνη την ώρα, κανένα από τα μέλη της οικογένειας δεν είχε πραγματοποιήσει την παραγγελία του γεύματος. Πριν από αυτό, περίμεναν την άφιξη του ατόμου που είχαν προσκαλέσει.
Αρχικά, η συνομιλία περιστράφηκε γύρω από το θέμα της διάλεξης· οι δύο συνάδελφοι αντάλλασσαν απόψεις με σεβασμό. Η Οριθέα απορροφήθηκε από την προσωπική συζήτηση που είχε με την μητέρα της, καθώς μοιράζονταν διάφορα νέα σχετικά με την εργασία τους. Η νεαρή ερευνήτρια αγωνιούσε για την στιγμή που θα έλεγε στους δικούς της ότι είχε προσληφθεί από την μεγαλύτερη επιχείρηση της Midgar.
Αφότου σερβιρίστηκε το φαγητό στο τραπέζι τους, ξεκίνησαν να απολαμβάνουν ό,τι είχε επιλέξει ο καθένας για τον εαυτό του, σχολιάζοντας την υψηλή ποιότητα της μαγειρικής. Η ατμόσφαιρα στο Miles ήταν ευχάριστη και σε πλήρη αρμονία με την καλή διάθεση των τεσσάρων ανθρώπων.
Το νεαρότερο μέλος της συντροφιάς, παρατήρησε τους γονείς με διστακτικότητα· δεν θα ήθελε να διαταράξει την ήρεμη ισορροπία που επικρατούσε μεταξύ τους. Όμως, αν σιωπούσε καθ' όλη την διάρκεια του δείπνου, ήταν σίγουρη ότι θα το μετάνιωνε...
Η επίλυση στο δίλημμα εμφανίστηκε όταν ο Σέντρικ εστίασε την προσοχή στην κόρη του, έπειτα από μια μεγάλη παύση κατά την οποία οι τέσσερεις παρευρισκόμενοι γευμάτιζαν με ευχαρίστηση.
"Οριθέα, εκτός από την απόκτηση μεταπτυχιακού τίτλου, έχεις σκεφτεί τι θα ήθελες να κάνεις με το απολυτήριο που ήδη έχεις; Νομίζω πως έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που σε ρώτησα. Πάντως, θα πρέπει να υπάρχει μια καλή θέση στον τομέα της έρευνας ο οποίος ξέρω ότι σε ενδιαφέρει περισσότερο."
Ο καθηγητής θα προτιμούσε η κόρη του να είχε σπουδάσει το ίδιο επάγγελμα με εκείνον. Με αυτό τον τρόπο, θα αναλάμβανε προσωπικά την καθοδήγηση της, εξασφαλίζοντας τα επαγγελματικά σχέδια του κοριτσιού. Ο Σέντρικ υιοθετούσε την άποψη ότι η ιστορική γλωσσολογία ήταν κυρίως συνδεδεμένη με το παρελθόν και όχι με το μέλλον όπως η αρχιτεκτονική. Επομένως, σύμφωνα με την δική του οπτική του γωνία, η επιστήμη της Οριθέας ήταν παρωχημένη συγκριτικά με την δική του και όχι τόσο προοδευτική. Προς υπεράσπιση του νεαρότερου μέλους της οικογένειας, η Λίζμπεθ είχε εκφράσει αρκετές φορές την αντίθεση της, υπογραμμίζοντας την σπουδαιότητα των φιλολογικών μελετών.
Έχοντας ακούσει την ερώτηση του γονιού, η Οριθέα αισθάνθηκε μια στιγμιαία, αλλά έντονη ταραχή. Κατάφερε ωστόσο να διατηρήσει την ψυχραιμία της. Ακούμπησε το πιρούνι που κρατούσε επάνω στην άκρη του στρογγυλού πιάτου και ίσιωσε την πλάτη της. Δεν βιάστηκε να απαντήσει. Πάνω απ' όλα, ήταν σημαντικό να επανεξετάσει τον τρόπο με τον οποίο θα ανακοίνωνε το επαγγελματικό μονοπάτι που είχε επιλέξει αυτοβούλως.
"Ναι. Έτσι κι αλλιώς, σκόπευα απόψε να σας μιλήσω σχετικά με αυτό το θέμα." Είπε η μελετήτρια, κοιτώντας σοβαρά και τους δύο γονείς οι οποίοι άκουγαν με τεταμένο ενδιαφέρον. "Αποφάσισα να συνεργαστώ με την επιχείρηση Σίνρα." Πρόφερε την κάθε λέξη άφοβα και με σταθερότητα στην φωνή της.
Ο Σέντρικ Κόλμπεργκ την κοίταξε για λίγο σαν να άκουγε το όνομα 'Σίνρα' για πρώτη φορά. Στην έκφραση του προσώπου του, αντικατοπτρίστηκε η γνήσια απορία. Έπειτα όμως σχηματίστηκε μια έκφραση αυστηρότητας.
"Τι...; Δεν είναι δυνατόν να το λες αυτό."
Η κοπέλα δεν υπέκυψε στην παρόρμηση να μιλήσει αμέσως· αντίθετα, προτίμησε να δώσει λίγο παραπάνω χρόνο στον πατέρα της, ώστε εκείνος να επεξεργαστεί αυτό που μόλις άκουσε.
Η Λίζμπεθ απλώς χαμήλωσε για λίγο το βλέμμα της, κρύβοντας οποιοδήποτε συναίσθημα θα μπορούσε να φανεί στο πρόσωπο της.
"Η δική σου θέση είναι εντός του χώρου του Πανεπιστημίου. Λαμβάνοντας υπόψη την φύση των σπουδών που επέλεξες, δεν βλέπω για ποιό λόγο θα ήθελες να συνταχθείς με την ηλεκτροπαραγωγική εταιρία." Επεσήμανε ο καθηγητής.
"Επειδή έχει πρωτοπορήσει σε οτιδήποτε αφορά την ευημερία όλων των κατοίκων της Γαίας, αλλά και στην έρευνα ποικίλων ειδικοτήτων. Δεν υπάρχει κάποιος άλλος φορέας ή ινστιτούτο που να έχει ξεπεράσει τους Σίνρα ως προς αυτό." Η Οριθέα δεν δίστασε να αναφέρει τις πληροφορίες που είχε συλλέξει, έστω κι αν γνώριζε ότι ο πατέρας δεν θα πειθόταν εύκολα.
"Έχεις ξεχάσει τον πόλεμο που κηρύχτηκε εναντίον της Δυτικής Νήσου;" Ρώτησε ο διδάκτωρ με νόημα.
"Υπονοείς ότι όποιος εργάζεται -ή επιθυμεί να εργαστεί- στην εταιρία, πρέπει να θεωρείται ανήθικος; Ή μήπως να αισθάνεται ενοχές για έναν πόλεμο τον οποίο δεν υποστήριξε προσωπικά ούτε συνείσφερε σε αυτόν;" Το νεαρότερος μέλος των Κόλμπεργκ δεν είχε σκοπό να υποχωρήσει υπό την πίεση του σκεπτικισμού.
Ο Σέντρικ σιώπησε και ακούμπησε πίσω στην πλάτη του καθίσματος του. Η Λίζμπεθ κοίταξε την κόρη της κάπως ανήσυχα, "Παιδί μου, σκέφτεσαι να στείλεις το βιογραφικό σου εκεί;"
Η Οριθέα καταπολέμησε την παρόρμηση να κοιτάξει την μητέρα της με απολογητικό τρόπο. Κάθε άλλο παρά εγκληματική ήταν η θέληση ενός πολίτη της Midgar (ή οποιασδήποτε άλλης Περιοχής) να επιθυμεί να εργαστεί σε μια κορυφαία επιχείρηση, ίσως την καλύτερη σε ολόκληρο τον κόσμο.
"Δεν χρειάστηκε να αποστείλω το βιογραφικό μου. Ο Πρόεδρος Σίνρα ήταν εκείνος που επικοινώνησε πρόσφατα μαζί μου." Εξήγησε και έκανε μια μικρή παύση, θέλοντας να ελέγξει τις εκφράσεις στα πρόσωπα τους. Οι γονείς φαίνονταν σαστισμένοι, ειδικότερα ο πατέρας. Μετά από λίγο, εκείνη συνέχισε, "Ήταν ενημερωμένος για την τελική βαθμολογία με την οποία αποφοίτησα καθώς και για τις μελέτες που ήδη πραγματοποιώ. Αναζητούσε έναν επαγγελματία που θα μπορούσε να ασχοληθεί με την μετάφραση αρχαίων κειμένων των Cetra. Σύμφωνα με όσα είπε, θεώρησε πως ήμουν μεταξύ των ιδανικότερων προσώπων γι' αυτή την θέση. Μετά από μια γραπτή δοκιμασία στην οποία έπρεπε να δείξω το επίπεδο των γνώσεων μου, ο ηγέτης αποφάσισε να με προσλάβει."
Παρά την ανησυχία της για την αντίδραση των γονέων, η κόρη ένιωσε αρκετά απελευθερωμένη αφότου περιέγραψε τι είχε συμβεί.
"Εννοείς ότι αποδέχτηκες την πρόσκληση του;" Ο Σέντρικ ακούστηκε αναστατωμένος. "Πώς προχώρησες σε μια τέτοια απόφαση χωρίς να συμβουλευτείς εμάς;"
Η έκφραση στο πρόσωπο της Οριθέας είχε παραμείνει γαλήνια καθ' όλη την διάρκεια της συγκεκριμένης συζήτησης. Όμως η αλλαγή στον τόνο της φωνής του γονιού, επέδρασε στην εσωτερική της ηρεμία. Η νεαρή γυναίκα αντιλήφθηκε πως ό,τι κι αν έλεγε εκείνη την στιγμή, η διάθεση του καθηγητή δεν θα βελτιωνόταν.
Στο πιάτο του καθενός, το οποίο περιείχε την σπεσιαλιτέ της βραδιάς που είχαν επιλέξει όλοι -ψητά χτένια με ζυμαρικά και λαχανικά- υπήρχε ακόμη φαγητό μέτριας ποσότητας. Ωστόσο, από την στιγμή που αναφέρθηκε το όνομα της ηλεκτροπαραγωγικής εταιρίας, το ζεύγος Κόλμπεργκ δεν άγγιξε το γεύμα που είχαν εμπρός τους, τουλάχιστον για τα επόμενα δέκα λεπτά.
Όσο για τον νεαρότερο άνδρα, είχε διακόψει προσωρινά το δείπνο του, καθώς η δική του προσοχή ήταν κυρίως στραμμένη στον διάλογο μεταξύ γονέα και κόρης.
"Πατέρα, ο Ριβ Τουέστι -τον οποίο ξέρω ότι εκτιμάς- εργάζεται για την εταιρία ως διευθυντής του τμήματος αστικής διαχείρισης. Επομένως, γιατί αποδοκιμάζεις την δική μου απόφαση να δουλέψω εκεί;"
Η Οριθέα είχε νιώσει δυσαρεστημένη με την αντίδραση των γονέων της. Κανείς από τους δύο δεν είχε επαινέσει την πτυχιούχο απόφοιτο για την πρώτη της επιτυχία. Ήταν αληθινό κατόρθωμα να προσληφθεί κάποιος στην συγκεκριμένη επιχείρηση, λαμβάνοντας υπόψη τον ανταγωνισμό και τα απαιτητικά κριτήρια.
"Εσύ και ο Ριβ δεν έχετε σπουδάσει την ίδια επιστήμη." Επεσήμανε ο Σέντρικ κάπως ψυχρά, "Ολόκληρο το οικοδόμημα της Midgar και ό,τι πρεσβεύει αυτή η πόλη, προέρχεται κυρίως από τους αρχιτέκτονες και τους μηχανικούς. Η ηγεσία της ηλεκτροπαραγωγικής επιχείρησης οφείλει πολλά σε όσους συνέβαλαν στην ανέγερση και οργάνωση της πλατφόρμας. Η εταιρία Σίνρα δεν θα κατείχε το ίδιο κύρος χωρίς την συμβολή της συγκεκριμένης ειδικότητας."
Μάλλον ο γονιός της έθετε διαφορετικά κριτήρια -σύμφωνα με το επάγγελμα- για όποιον φιλοδοξούσε να εργαστεί στον κολοσσιαίο οργανισμό.
Ο Ριβ συμπέρανε πως αυτή ήταν μια καλή στιγμή να παρέμβει, "Κύριε Κόλμπεργκ, η εταιρία στην οποία αναφέρεστε, είναι ιδιαιτέρως πολύπλευρη, με σύνθετα ενδιαφέροντα και στόχους. Όσο για τον άνθρωπο που κατευθύνει τις εργασίες σε όλα τα τμήματα, επιτρέψτε μου να έχω την γνώμη πως δεν θα προσλάμβανε ποτέ κάποιον ή κάποια αν δεν πίστευε στην αξία ή την εργατικότητα τους. Αδιαμφισβήτητα, ο Πρόεδρος έκρινε ότι η Οριθέα κατέχει τις επιθυμητές δυνατότητες προκειμένου να συνεισφέρει στα οράματα της εταιρίας με τις γνώσεις της."
Ο καθηγητής δεν αγνόησε εκείνα τα λόγια. Τόσο εκείνος, όσο και η σύζυγος φαίνονταν να επεξεργάζονται κάτι στο νου τους. Η Λίζμπεθ θα προτιμούσε η κόρη της να είναι περισσότερο συνδεδεμένη με το Πανεπιστήμιο και λιγότερο με την εταιρία που γνώριζαν όλοι, ανεξάρτητα από το μεγάλο κύρος της δεύτερης.
"Οριθέα, αναγνωρίζω ότι είσαι ενήλικη πλέον και μια πολύ υπεύθυνη γυναίκα. Παρ' όλα αυτά, ανησυχώ λόγω της απόφασης που πήρες μόνη σου." Είπε η μητέρα, με αληθινή έγνοια στην φωνή της. "Ο πατέρας σου κι εγώ δεν γνωρίζουμε όλες τις πτυχές ή τα μυστικά ενός τόσο μεγάλου οργανισμού. Έχοντας αυτό κατά νου, σκέψου ότι σε κάποια απρόβλεπτη δυσκολία ή πρόκληση, πιθανώς δεν θα μπορούσαμε να σε προστατέψουμε, ως γονείς."
Ο νεαρότερος αρχιτέκτονας πήρε την πρωτοβουλία να παρέμβει εδώ, "Θα ήθελα να σας αναφέρω, κυρία Κόλμπεργκ, ότι η εποπτεία της Οριθέας έχει ανατεθεί σ' εμένα κατ' εντολή του Προέδρου. Θα εργάζεται στα πλαίσια του δικού μου τμήματος και όχι κάποιου άλλου διευθυντή. Το γεγονός ότι υπηρετεί μια διαφορετική ειδικότητα από την δική μου και των άλλων εργαζομένων που επιβλέπω προσωπικά, δεν σημαίνει ότι θα είναι λιγότερο εξασφαλισμένη."
Το ζευγάρι φάνηκε κάπως έκπληκτο ενώ άκουγαν την νέα πληροφορία. Ωστόσο, κανείς από αυτούς δεν έσπευσε να παρέμβει με κάποια ερώτηση ή σχόλιο. Περίμεναν να ακούσουν περισσότερα, έχοντας την προσοχή τους επικεντρωμένη στα λόγια του Ριβ.
"Το τμήμα μου είναι εξαιρετικά οργανωμένο. Υπάρχει συνέπεια, ένα κλίμα υψηλής συνεργατικότητας και σωστός προγραμματισμός σχετικά με τους στόχους που θέτουμε. Ο Πρόεδρος Σίνρα δεν έχει κανένα σοβαρό παράπονο από την δουλειά που πραγματοποιούμε ή τον τρόπο που διαχειρίζομαι ό,τι ανατίθεται σε εμένα. Πιστεύω ότι αυτό το επίτευγμα, όπως και η ακαδημαϊκή συνεργασία μου με εσάς, τον πατέρα της Οριθέας, πρέπει να συνετέλεσαν σε μεγάλο βαθμό στην απόφαση του Προέδρου να συνεργαστεί η κόρη σας, μαζί μου." Πρόσθεσε ο διευθυντής με την ηρεμία που χαρακτήριζε την εκφορά του λόγου του, ξεδιπλώνοντας την δική του οπτική γωνία.
Το γεγονός ότι η Οριθέα δεν θα ήταν υποχρεωμένη να εγκλιματιστεί στο επαγγελματικό της περιβάλλον δίχως την υποστήριξη κάποιου έμπιστου ατόμου, είχε καθησυχάσει κάπως την Λίζμπεθ. Ο Σέντρικ δεν μπορούσε να απαρνηθεί τελείως τον προσωπικό σκεπτικισμό του, ακόμη κι αν η ιδεαλίστρια κόρη του θα είχε ως σύμμαχο έναν σπουδαίο επαγγελματία όπως ο Τουέστι. Κυρίως ανησυχούσε με το σκεπτικό ότι αν η Οριθέα αποφάσιζε στο μέλλον να διακόψει την συνεργασία της με την επιχείρηση, ένα τέτοιο μονοπάτι θα αποδεικνυόταν ιδιαιτέρως δύσβατο. Υπήρχε η φήμη ότι ο Πρόεδρος Σίνρα δεν διευκόλυνε ποτέ τους εργαζόμενους ως προς το θέμα της οικειοθελούς παραίτησης αυτών. Ιδιαίτερα των πιο ικανών και ταλαντούχων.
Τα μέλη της οικογένειας Κόλμπεργκ αισθάνονταν μουδιασμένα μετά από εκείνη την ανακοίνωση. Εκτός από την σιωπηλή εντύπωση του μουδιάσματος, η ερευνήτρια ένιωσε και κάπως ενοχικά, παρ' όλο που δεν υπήρχε κανένας λόγος να κατηγορεί τον εαυτό της.
Ο Σέντρικ και η Λίζμπεθ τελείωσαν νωρίτερα το γεύμα που είχαν παραγγείλει. Ο καθένας με τον τρόπο του, άλλαξε θέμα συζήτησης, προκειμένου να αποστασιοποιηθούν από την συναισθηματική φόρτιση.
"Ριβ, εργάζεσαι την αυριανή μέρα;" Ρώτησε αργότερα ο διδάκτωρ.
Η απάντηση του νεαρότερου αρχιτέκτονα ήταν θετική. Όπως η Οριθέα, συνέχισε κι εκείνος το βραδινό του, γευματίζοντας με έναν πιο αργό ρυθμό.
"Σε αυτή την περίπτωση, εάν χρειαστεί να αποχωρήσεις νωρίτερα από εμάς, δεν θα σε παρεξηγήσουμε." Είπε ο μεγαλύτερος σε ηλικία άνδρας.
Ο κάτοικος του Τομέα 5 έσπευσε να τον καθησυχάσει, "Μην ανησυχείτε. Δεν είμαι τόσο εξαντλημένος. Εξάλλου, πλησιάζει το Σαββατοκύριακο και θα έχω τον χρόνο να ξεκουραστώ."
Αργότερα, η Λίζμπεθ γνωστοποίησε τις υποχρεώσεις που είχε εκείνη και ο σύζυγος της, πίνοντας την τελευταία, μικρή γουλιά του κόκκινου κρασιού της. Κοίταξε την Οριθέα και όταν οι ματιές των δύο γυναικών συναντήθηκαν, η μητέρα απευθύνθηκε στην κόρη της, "Έχε το νου σου στην ώρα, εφόσον μείνεις για λίγο παραπάνω χρόνο εδώ. Καλά έκανες και δεν ήπιες ούτε γουλιά αλκοόλ γιατί θα πρέπει να οδηγήσεις μόνη σου μετά." Η κοπέλα είχε έρθει στον Τομέα 5 με το δικό της αυτοκίνητο και δεν ήταν αναγκασμένη να φύγει την ίδια ώρα με τους γονείς της.
Ο Ριβ προσφέρθηκε να μοιραστεί τον λογαριασμό με τον μέντορα του, αλλά εκείνος τον σταμάτησε, "Μην σε απασχολεί αυτό. Εμείς σε προσκαλέσαμε."
Τα δύο νεαρότερα μέλη της συντροφιάς καληνύχτισαν εκείνους που θα έφευγαν πιο νωρίς. Ο σερβιτόρος μάζεψε τα πιάτα που είχαν χρησιμοποιηθεί, αφήνοντας μονάχα το ποτήρι που περιείχε λίγο ακόμη κρασί και εκείνο που ήταν γεμάτο με φρέσκο νερό και ανήκε στην Οριθέα.
"Κατά βάθος ήξερα ότι ο πατέρας μου δεν θα ένιωθε ευχαριστημένος με όσα θα γνωστοποιούσα απόψε..." Είπε η νεαρή γυναίκα, καθώς ατένιζε συλλογισμένη το κεντρικό πολύφωτο που κοσμούσε το Miles· φώτιζε όμορφα το κάθε επίπεδο των εσωτερικών χώρων. "Όμως δεν έχω μετανιώσει καθόλου για την επαγγελματική απόφαση που πήρα."
"Φαίνεται πως ο καθηγητής θα ήθελε να σε έχει κοντά του, στον χώρο της δικής του εργασίας. Οι επιθυμίες σας δεν ταυτίστηκαν, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι έκανες κάποιο λάθος." Επεσήμανε ο Ριβ, σκεπτόμενος ταυτόχρονα ότι ο δάσκαλος του θα μπορούσε τουλάχιστον να συγχαρεί την Οριθέα. Τι κι αν δεν είχαν ακολουθήσει τον ίδιο επαγγελματικό δρόμο; Αν μη τι άλλο, η απόφοιτος διέπρεπε στην φιλολογική επιστήμη που εκείνη είχε επιλέξει.
Λίγο αργότερα, η μουσική και οι φωτισμοί του εστιατορίου είχαν χαμηλώσει, δημιουργώντας μια ζεστή, χαλαρωτική ατμόσφαιρα. Υπήρχε αρκετός κόσμος στο ισόγειο. Στον χώρο του υπερυψωμένου τμήματος, οι πελάτες ήταν λιγότεροι.
Ο Ριβ άνοιξε μια από τις τσέπες του χαρτοφύλακα που είχε φέρει μαζί του και εμφάνισε μια λεπτή μολυβοθήκη από μέταλλο. Το εσωτερικό της ήταν επενδυμένο με ένα μαλακό υλικό που θύμιζε βελούδο στην υφή. Την ακούμπησε επάνω στο τραπέζι, σύροντας την προς το μέρος της κοπέλας που καθόταν δίπλα του.
"Έφερα το σετ κοσμημάτων που είχες αφήσει στο δώμα μου."
Η Οριθέα τον κοίταξε με ένα ντροπαλό χαμόγελο λίγο πριν ανοίξει την μεταλλική θήκη. Τα συγκεκριμένα σκουλαρίκια ήταν ιδιαίτερα αγαπητά στην ιδιοκτήτρια και είχε χαρεί που επέστρεψαν στην κατοχή της. Το ζεύγος των μαργαριταριών βρέθηκε στο εσωτερικό του ενός χεριού της κι έπειτα το καθένα από αυτά, φυλάχθηκε σε εσωτερική θήκη στο τσαντάκι της κατόχου.
"Όπως κι αν αντέδρασαν οι γονείς σου στο άκουσμα της πρόσληψης, πιστεύω ότι θα ήταν καλή ιδέα να τιμήσουμε το γεγονός. Αν μη τι άλλο, προτάθηκε σ' εσένα μια σημαντική θέση." Σχολίασε ο αρχιτέκτονας.
"Σ' ευχαριστώ. Με τιμάει προπάντων η σκέψη σου." Είπε καλοδιάθετα η Οριθέα, "Θα με ενδιέφερε ωστόσο να έχω την υποστήριξη της μητέρας μου. Η φύση των σπουδών μας είναι παρόμοια, κινούμενη στα πλαίσια της φιλολογίας. Θα χαιρόμουν πολύ αν είχα την αποδοχή της. Ό,τι κι αν γίνει όμως, προτίθεμαι να δουλέψω αφοσιωμένα, όπως έχω κάνει όλο αυτό τον καιρό."
Ο Ριβ ένευσε με επιδοκιμασία και ήπιε μια ακόμη γουλιά από το ποτήρι του. Αισθανόταν κάπως άσχημα επειδή η Οριθέα δεν είχε κάποιο ποτό και την ρώτησε αν θα ήθελε να πιει κάτι μη αλκοολούχο.
"Συνήθως, αυτή την ώρα αποφεύγω να τρώω ή να πίνω οτιδήποτε άλλο εκτός από νερό. Εξάλλου χόρτασα με το υπέροχο πιάτο που επιλέξαμε. Απ' ό,τι έμαθα, το Miles ξεκίνησε την λειτουργία πριν από έξι μήνες και ο κόσμος είναι ήδη ενθουσιασμένος με το μενού. Ο πατέρας μου το ανακάλυψε μετά από ένα γεύμα εργασίας που είχε με κάποιους συναδέλφους του."
Η αναφορά της λέξης 'εργασία', υπενθύμισε στον πολιτικό μηχανικό ένα θέμα για το οποίο ήθελε να μιλήσει στην φίλη του, "Τώρα που είμαστε συνέταιροι και θα βρίσκεσαι στο τμήμα που διοικώ, θα χρειαστεί να ενημερωθείς για ορισμένα πράγματα, όπως ό,τι αφορά την δομή των ορόφων και των γραφείων, ή κάποιους άτυπους κανόνες που θα διευκολύνουν την προσαρμογή σου. Σε κάποια κενά του εργασιακού μου προγράμματος ή μετά την δουλειά, θα χρειαστεί να συναντιόμαστε κατ' ιδίαν, τουλάχιστον για μερικά λεπτά την ημέρα. Θα είμαι ελαστικός ως προς αυτό, καθ' ότι γνωρίζω πως θα είσαι εξίσου απασχολημένη με την εγκατάσταση στο νέο επαγγελματικό χώρο." Ενώ μιλούσε, η φωνή του είχε υιοθετήσει έναν πιο επαγγελματικό ύφος και αντικατόπτριζε τον συγκροτημένο χαρακτήρα του άνδρα.
Η Οριθέα τον διαβεβαίωσε πως ήταν πανέτοιμη για την ανάληψη των καθηκόντων της.
Μισή ώρα πριν τα μεσάνυχτα, όταν τα περισσότερα τραπέζια του εστιατορίου είχαν αδειάσει, οι δύο συνέταιροι επέλεξαν να φύγουν, έχοντας αφήσει μονάχα τα άδεια ποτήρια τους επάνω στο γωνιακό τραπέζι.
Τους υποδέχτηκε το κρύο της νύχτας. Είχε φανεί υποφερτό και στους δύο, ίσως επειδή βημάτιζαν ο ένας κοντά στον άλλο. Η κοπέλα παρατηρούσε το νυχτερινό τοπίο του Τομέα 5, σαν να επιθυμούσε να απομνημονεύσει εικόνες, προσόψεις καταστημάτων και πλακόστρωτους δρόμους των οποίων η εμφάνιση ήταν διαφορετική από κάποιους του δικού της Τομέα. Υπό την λάμψη των ηλεκτρικών φώτων που ενεργοποιούνταν χάρη στην ενέργεια Mako, η Οριθέα βίωνε ένα αίσθημα ειλικρινούς ενδιαφέροντος για ό,τι έβλεπε τριγύρω.
Ενώ προχωρούσαν κατά μήκος του πεζοδρομίου, ο Ριβ την κοίταξε, έχοντας μια ελαφρώς διστακτική έκφραση στο πρόσωπο του. Ένιωθε πως εκείνες οι στιγμές ήταν τόσο εύθραυστες και ότι ακόμη και οι πιο χαμηλόφωνες λέξεις, θα μπορούσαν ενδεχομένως να σπάσουν κάποια λεπτή ισορροπία που υπήρχε μεταξύ εκείνου και της Οριθέας...
Παρ' όλα αυτά, όταν στάθηκαν απέναντι από τον σηματοδότη ενός κεντρικού δρόμου, ο επόπτης ρώτησε την κοπέλα αν είχε αφήσει μακριά το αυτοκίνητο της. Είχε σκοπό να την συνοδεύσει μέχρι εκείνο το σημείο, προτού επιστρέψει και ο ίδιος στο διαμέρισμα του.
"Στάθμευσα σ' έναν δρόμο κάθετα στο συντριβάνι της κυκλικής πλατείας." Η απόσταση ως εκεί, δεν ήταν μεγάλη από το σημείο όπου βρίσκονταν.
"Είχα ένα προαίσθημα ότι θα έψαχνες μια θέση πάρκινγκ σ' εκείνη την γειτονιά..." Σχολίασε ο Ριβ χαμογελώντας.
Εκείνη την ώρα, οι υδάτινοι πίδακες ήταν φωτισμένοι με γαλάζιο, πορτοκαλί και λαμπερό κίτρινο χρώμα, χάρη στους υποβρύχιους προβολείς που ήταν τοποθετημένοι στον πυθμένα. Οι στήλες του κινούμενου νερού, κινούνταν εντυπωσιακά υπό τον νυχτερινό ουρανό. Οι δύο άνθρωποι που κατοικούσαν σε διαφορετικούς Τομείς, στάθηκαν μπροστά από το συντριβάνι, απολαμβάνοντας την χορευτική εικόνα του νερού.
Έχοντας τα χέρια στις ευρύχωρες τσέπες του παλτού της, η Οριθέα αισθανόταν πως υπήρχαν τόσα πολλά που ήθελε να πει στον Ριβ. Μα ακόμη κι αν έβρισκε όλες τις λέξεις που αναζητούσε, καθώς και το θάρρος να τις εκφράσει, θα ήταν αυτή η καταλληλότερη στιγμή να μιλήσει ανοιχτά; Ήταν σαφώς μια κρίσιμη ερώτηση. Άραγε, η έννοια της κατάλληλης στιγμής ήταν στ' αλήθεια τόσο παντοδύναμη, ή μήπως δεν αποτελούσε κάτι παραπάνω από μια πλασματική εντύπωση;
Αυθόρμητα, η κοπέλα αναζήτησε την ματιά του ανθρώπου ο οποίος την συνόδευε. Όταν εκείνος ανταποκρίθηκε στο βλέμμα της, έγινε αντιληπτό ότι η προσωπική της ερώτηση δεν γινόταν να απαντηθεί μόνο από την ίδια. Ο καθένας από τους δύο, διέθετε το δικό του τμηματικό κλειδί για ό,τι θα μπορούσε να ενώσει τις ζωές τους μ' έναν τρόπο που δεν είχε βιωθεί.
"...Πιστεύεις ότι υπάρχει κατάλληλη στιγμή;" Ρώτησε σε σταθερό τόνο η ερευνήτρια. Όταν συνειδητοποίησε ότι η σκέψη της μόλις είχε μετουσιωθεί σε λόγο, αισθάνθηκε ταραχή, όχι όμως σε τέτοιο βαθμό ώστε να χάσει την αυτοκυριαρχία της.
Ο Ριβ δεν ζήτησε κάποιου είδους αποσαφήνιση. Μάλλον είχε υποθέσει ότι η Οριθέα δεν αναφερόταν σε κάτι πολύ συγκεκριμένο.
"Εξαρτάται... Συνήθως βασίζεται στην οπτική γωνία του καθενός ή πόσο έτοιμος αισθάνεται κανείς να αναλάβει δράση. Μερικές φορές, είναι μια ψευδαίσθηση που καλλιεργούμε, επιτρέποντας σ' εμάς να νιώθουμε ασφαλείς. Όμως πρέπει να υπάρχουν και περιπτώσεις, μάλλον πιο σπάνιες, κατά τις οποίες εκείνη η στιγμή, αυτή που θεωρούμε πιο κατάλληλη, είναι το παν."
Η Οριθέα ένευσε συλλογισμένη, νιώθοντας ότι ο επόπτης είχε δίκιο, "Επομένως, δεν υπάρχει ένας ξεκάθαρος ορισμός."
"Αυτό νομίζω. Δεν υπάρχει μια πανανθρώπινη σταθερά, ίδια για όλους."
Όπως και πριν, η νεαρή γυναίκα εξακολουθούσε να νιώθει την βαρύτητα για όσα επιθυμούσε να μιλήσει. Διαπίστωσε πως το σώμα της έτρεμε από την υπερένταση και ειδικότερα τα γόνατα της. Το εφαρμοστό παλτό με το οποίο ήταν ντυμένη, έκρυβε το τρέμουλο των μυών, ωστόσο όχι τελείως.
Ο Ριβ πρόσεξε αυτή την λεπτομέρεια, "Το τρεχούμενο νερό του συντριβανιού, δημιουργεί περισσότερη ψύχρα τριγύρω. Ίσως θα ήταν καλύτερα να φύγουμε, για να μην κρυώσεις."
Καθώς απομακρύνονταν, οι ήχοι της πόλης έγιναν ξανά πιο αντιληπτοί.
"Εσύ ποιά γνώμη έχεις σχηματίσει σχετικά με αυτό το θέμα;" Ρώτησε ο επόπτης, συγχρονίζοντας τον ρυθμό των βημάτων του με εκείνον της Οριθέας.
"Δεν έχω μια αποκρυσταλλωμένη άποψη. Μου άρεσε αυτό που ανέφερες νωρίτερα, όπως και η ετυμολογική σημασία που έχουν αποδώσει οι Cetra. Το ιδεόγραμμα edmar κατέχει περίοπτη θέση στην εν λόγω έκφραση· αντιπροσωπεύει την λέξη 'τώρα' ή 'τωρινός' στο κοινό αρχαίο ιδίωμα. Οι Γητευτές πίστευαν ότι το παρόν είναι πάντοτε ιδανικό για ό,τι θέλουμε να πραγματοποιήσουμε... ή να εκφράσουμε."
"Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση στην οποία δεν αντιτίθεμαι εξ ολοκλήρου. Σκέφτομαι όμως ότι το παρόν μπορεί να είναι μια σύνθεση πολλών στιγμών..." Αποκρίθηκε ο Ριβ καθώς πλησίαζαν το όχημα που βρισκόταν ήδη στο οπτικό τους πεδίο. "Πώς προφέρεται η κατάλληλη στιγμή στην αρχαία γλώσσα;"
"Kernan qifmarjn." Η μελετήτρια πρόφερε τις συλλαβές αργά και με την σωστή άρθρωση, "Η λέξη 'στιγμή' -η οποία περικλείει το σύμβολο του ιδεογράμματος 'τώρα'- είναι θηλυκού γένους."
"Η ομιλία και γραφή των Cetra υπήρξαν τόσο διαφορετικές συγκριτικά με την σύγχρονη επικοινωνία."
"Ναι, επειδή οι κοινωνίες τους εξελίχτηκαν διαφορετικά από εμάς. Βέβαια, όσοι από τους ανθρώπους της αρχαιότητας δεν ανήκαν στις φυλές των Γητευτών, είχαν αναπτύξει την δική τους ξεχωριστή γλώσσα, η οποία έχει πολλές ομοιότητες με εκείνη που επιβίωσε και επικράτησε στον σύγχρονο κόσμο."
Όταν έφτασαν κοντά στο αυτοκίνητο, η κάτοικος της Midgar που είχε έρθει από τον Τομέα 8, ξεκλείδωσε την πόρτα του οδηγού, αλλά δεν βιάστηκε να μπει μέσα στο όχημα.
"Έχει περάσει σχεδόν μια βδομάδα από τότε που ήρθα να σε συναντήσω στον δικό σου Τομέα." Επεσήμανε εκείνη. Έκλινε το κεφάλι και χαμήλωσε το βλέμμα, λόγω της συστολής η οποία την κατέλαβε απρόσμενα. Πλαϊνές τούφες των καστανών μαλλιών που είχαν χτενιστεί προσεκτικά, γλίστρησαν πάνω από τους ώμους της και κάλυψαν μέχρι ενός σημείου την ορατότητα της κοπέλας. Ξαφνιάστηκε, αλλά κυρίως ένιωσε όμορφα όταν ο Ριβ παραμέρισε ανάλαφρα μια από τις τούφες που κάλυπταν το μάγουλο της, τοποθετώντας εκείνη την δέσμη μαλλιών πίσω από το αυτί.
Η πλάτη της Οριθέας παρέμεινε στραμμένη προς την πόρτα η οποία είχε ξεκλειδωθεί πριν λίγο. Συνέχισε να νιώθει συστολή, όμως ένα χαμόγελο ήδη έφεγγε στα χείλη της. Με λίγη παραπάνω προσπάθεια, ξαναβρήκε το θάρρος να κοιτάξει τον άνθρωπο ο οποίος την συνόδεψε. Όταν τα μάτια τους συναντήθηκαν μετά από εκείνο το άγγιγμα, η νεαρή γυναίκα αντιλήφθηκε την θέρμη που ξεκίνησε να απλώνεται στα μάγουλα της.
"Δεν είχα παρατηρήσει ότι φορούσες ένα διαφορετικό ζευγάρι σκουλαρίκια..." Η μετακίνηση της τούφας μαλλιών από το δικό του χέρι, επέτρεψε σ' εκείνον να προσέξει το κόσμημα που κρυβόταν πίσω από τις απαλές μπούκλες.
"Ναι... Εκτός από τα μαργαριτάρια, αυτό είναι ένα άλλο ζευγάρι που προτίθεμαι να φορώ και στον χώρο της δουλειάς." Το σχήμα τους θύμιζε δάκρυ και κρέμονταν σε μικρή απόσταση κάτω από τον λοβό του κάθε αυτιού. Μικροσκοπικά ζαφείρια ανοιχτού μωβ χρώματος τόνιζαν την μορφή του κοσμήματος, λάμποντας ανάλογα με το τρόπο που έπεφτε το φως επάνω στις πολύτιμες πέτρες. "Όπως βλέπεις, το χρώμα αλλά και το σχήμα τους, μοιάζει πολύ με το έμβλημα του εταιρικού τμήματος που διοικείς..."
Είδε την έκπληξη και την επιδοκιμασία στο πρόσωπο του Ριβ κι έπειτα εκείνη συνέχισε, πιο θαρραλέα, "Έστω κι αν ο ρόλος μου είναι διαφορετικός, σκέφτηκα ότι εφόσον θα βρίσκομαι κι εγώ σε αυτό το τμήμα, θα ήταν ωραίο αν είχα επάνω μου κάτι διακριτικό -αλλά προπάντων συμβολικό- που θα αντιπροσωπεύει την σύνδεση μου με τον αντίστοιχο εργασιακό τομέα."
Καθώς εκείνος ο συλλογισμός έβρισκε την έκφραση του μέσα από ψιθυριστές λέξεις, η καρδιά της κοπέλας χτυπούσε ήδη έντονα.
Μονάχα για λίγο χαμήλωσε το κεφάλι, μισοκλείνοντας τα μάτια, συνεπαρμένη από συγκίνηση. Απολαμβάνοντας την εγγύτητα του ανθρώπου που βρισκόταν μαζί της, παρατήρησε ότι ο επόπτης είχε πλησιάσει λίγο πιο κοντά το πρόσωπο του.
Αν ο Ριβ σκόπευε να την φιλήσει, εκείνη ήταν πανέτοιμη. Η ιδέα ενός αγγίγματος τόσο ιδιαίτερου και όμορφου, ήταν απολύτως επιθυμητή.
Οι άκρες των δαχτύλων του με τις οποίες είχε παραμερίσει νωρίτερα τα μαλλιά της Οριθέας, συνέχισαν να αγγίζουν απαλά το δέρμα κάτω από το αυτί, ακουμπώντας και τον λαιμό της. Ένα γλυκύτατο άγγιγμα, όπως η δροσιά απάνω σε τρυφερά φύλλα ενός δένδρου. Εκείνο το βράδυ, τα χείλη του θα μπορούσαν να είχαν ανταμώσει τα δικά της. Κάτι όμως τον σταμάτησε· δεν σχετιζόταν με αδικαιολόγητο φόβο, ούτε με κρυφές αμφιβολίες. Επρόκειτο για μια ειλικρινή έγνοια η οποία δεν γινόταν να παρθεί αψήφιστα...
Παρατηρώντας τα βαθυπράσινα μάτια εκείνου, η Οριθέα μπορούσε να φανταστεί το σκεπτικό πίσω από εκείνη την απόφαση.
Ο Ριβ αντιλαμβανόταν ότι η νεοπροσληφθείσα βίωνε μια σημαντική και κρίσιμη καμπή στην ζωή της. Δεν θα ήθελε επομένως να περιπλέξει τις ισορροπίες του παρόντος. Όχι τόσο νωρίς τουλάχιστον. Έψαχνε την δική του kernan qifmarjn, την κατάλληλη στιγμή, σύμφωνα με ό,τι εκείνος θεωρούσε πιο ταιριαστό και για τους δύο.
"Irhäwe irit ehtma." Κάθε ψιθυριστή λέξη ακούστηκε καθαρά από τα χείλη της Οριθέας. Η εκφορά των συλλαβών προσομοίαζε την κίνηση ενός καλοκαιρινού ανέμου που περικυκλώνει τα στάχυα σ' έναν ήσυχο κάμπο. Μονάχα εκείνοι οι δύο που ένιωθαν τόσο κοντά, μπόρεσαν να ακούσουν τις σιγανές λέξεις, έστω κι αν το αίσθημα της εγγύτητας, δεν είχε βρει προς το παρόν την πλήρη έκφραση του.
"Τι σημαίνει...;" Ρώτησε ο άνδρας το ίδιο χαμηλόφωνα και τρυφερά, μέσα στην νυχτερινή ηρεμία της πόλης.
Η Οριθέα ήθελε να του πει· όχι μονάχα τι σήμαινε εκείνη η έκφραση, αλλά και να αποκαλύψει όλες τις προσωπικές σκέψεις που σχετίζονταν με την φράση και τα συναισθήματα που εκείνη βίωνε. Ωστόσο, η αυτοσυγκράτηση που έδειξε νωρίτερα ο Ριβ, λειτούργησε ανασταλτικά στην πρόθεση της να ανοιχτεί περισσότερο. Μάλλον έπρεπε να περιμένει για λίγο ακόμη...
"Θα σου πω... Όμως, όχι απόψε." Υπήρχε μια ζεστασιά στο βλέμμα της, η οποία αντανακλούσε την χροιά μιας υπόσχεσης.
Ο υψηλόβαθμος επόπτης χαμογέλασε, "Θα έλεγα πως αυτή η αναμονή είναι αινιγματική."
"Το καταλαβαίνω. Εξάλλου οι Cetra φημίζονταν για την αινιγματικότητα τους. Είναι ένα στοιχείο που διαπνέει και την γλώσσα που δημιούργησαν." Παρατήρησε η Οριθέα, τοποθετώντας τα χέρια πίσω από την πλάτη της, "Βέβαια, εμείς είμαστε άνθρωποι της σύγχρονης εποχής... Έχουμε την δική μας προσέγγιση στον τρόπο που εκφραζόμαστε."
"Θα έχω υπόψη μου αυτό που μόλις είπες." Κι εκείνη η φράση ακούστηκε εξίσου ως υπόσχεση. Αυτό επέτρεψε την μόνιμη κάτοικο του Τομέα 8 να βρει το κίνητρο να ανοίξει την πόρτα του ιδιωτικού οχήματος και να ξεκινήσει εκ νέου μια διαδρομή στην μεγάλη πόλη.
Όπως είχε συμβεί κι άλλες φορές, θα απομακρύνονταν, έστω προσωρινά, από ένα συναίσθημα που πάλευε να βρει την αντάμωση του με το παρόν, όπως και οι αρχαίες λέξεις που αναζητούν την πλήρη ερμηνεία τους σε μεταγενέστερες εποχές.
:·: Αρχαία γλώσσα των Γητευτών του Ζωηφόρου Ρέματος (Cetra) :·: (πρωτότυπη μυθοπλασία της συγγραφέα)
edmar: τώρα ή τωρινός (σε σύνθεση με άλλα ουσιαστικά)
kernan qifmarjn [κοινό ιδίωμα]: κατάλληλη στιγμή
kernen (αρσ.) kernan (θηλ.) kern (ουδ.): κατάλληλος/κατάλληλη/-ο
qifmarjn (θηλ.): στιγμή
e qifmarjn: μονομιάς (επίρρημα)
irhäwe irit ehtma : το βουνό ανάμεσα μας
irhäwe: βουνό, ψηλός λόφος [αρχική προέλευση λέξης από το ιδίωμα της Περιοχής του Παγοκρυστάλλου]
irit: ανάμεσα, μεταξύ
ehtma: εμάς, προσωπική αντωνυμία, πληθυντικός αριθμός.
Σημειώσεις 11ου Κεφαλαίου: Στην νέα έκδοση του FFVII και συγκεκριμένα κατά την επίσκεψη του Κλάουντ και των φίλων του στον εκθεσιακό χώρο της εταιρίας Σίνρα (Memorial Museum exhibition), φαίνεται μέσω μιας παρουσίασης βίντεο ότι το κάθε εργασιακό τμήμα έχει το δικό του έμβλημα με το ανάλογο χρώμα. Το καθένα από τα εμβλήματα, συνθέτουν το τελικό σχήμα του λογότυπου της επιχείρησης.
Βίωσα ιδιαιτέρως όμορφα συναισθήματα και συγκίνηση καθώς έγραφα το συγκεκριμένο κεφάλαιο και ειδικότερα το δεύτερο μέρος, όταν ο Ριβ και η Οριθέα είναι πλέον μόνοι τους, εξερευνώντας όσα αισθάνονται καθώς και τον καλύτερο τρόπο να εκφραστούν.