Κεφάλαιο XXIX
[ Ιούνιος, 749 Σ.Ε. ]
Καθώς διέσχιζε τον εσωτερικό διάδρομο της θαλαμηγού, o Λούτσε συνάντησε τον Πρίγκιπα Νόκτις. Ο πολεμιστής έκλινε το κεφάλι με σεβασμό και θα συνέχιζε την πορεία του προς το κατάστρωμα, ωστόσο το βασιλικό μέλος του πληρώματος φάνηκε πως ήθελε να του μιλήσει, "Είστε ο αρχηγός της ομάδας σας σε αυτή την αποστολή, έτσι δεν είναι;" Ρώτησε.
"Μάλιστα, Υψηλότατε. Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να μου ζητήσετε;"
"Εμ...όχι, ακριβώς. Απλά ήθελα να σας ευχαριστήσω για την εξαιρετική σας δουλειά. Ο τρόπος που προστατεύσατε το σκάφος με εντυπωσίασε."
Ο μαχητής χαμογέλασε, "Τα λόγια σας τιμούν την ομάδα. Χαίρομαι που εσείς και το πλήρωμα παραμείνατε ασφαλείς."
"Η κυρία από την περιοχή της Lucinia είναι εντάξει;"
"Ναι. Δεν την τρομάζει ο ωκεανός. Τώρα ξεκουράζεται ώστε να είναι έτοιμη για την επόμενη βάρδια."
Ο Νόκτις ικανοποιήθηκε με την απάντηση κι έπειτα μπήκε στο ιδιωτικό του δωμάτιο.
Μισή ώρα αργότερα, η φύλακας του στέμματος που μοιραζόταν την ίδια καμπίνα με την Βανέσσα, χτύπησε την πόρτα πριν εισέλθει στον τακτοποιημένο χώρο. Είχε φέρει μπάρες δημητριακών και ζεστό τσάι για την συνταξιδιώτισσα και τον εαυτό της.
"Δεν ήμουν σίγουρη αν σου αρέσει το τσάι, αλλά σκέφτηκα πως θα σε βοηθούσε να χαλαρώσεις μετά την μάχη." Η ευγένεια της Μόνικα Έλσετ ήταν έκδηλη στον τόνο της φωνής και την έκφραση του προσώπου της. Η βασιλική μαχήτρια είχε ήδη συμπαθήσει την σύμμαχο της.
"Είναι το αγαπημένο μου ρόφημα. Ευχαριστώ."
Ενώ απολάμβαναν το διάλειμμα τους, οι δύο γυναίκες συστήθηκαν καλύτερα η μια στην άλλη, αναφέροντας τον τόπο καταγωγής τους και την διάρκεια κατά την οποία ζούσαν και εργάζονταν στην Insomnia.
"Υπάρχουν κάποιοι επίσημοι κανόνες που σχετίζονται με τις συμπλοκές· εφόσον οι Glaives παρίστανται σε κοντινή απόσταση από τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, οι φύλακες του στέμματος θέτουν ως άμεση προτεραιότητα να προστατεύσουν τους Κάελουμ και να μην επέμβουν στην εκάστοτε συμπλοκή, παρά μόνο αν οι Glaives τεθούν εκτός μάχης. Γι' αυτό η ομάδα μου παρέμεινε στην καμπίνα πλοήγησης μαζί με τον πρίγκιπα." Εξήγησε η μεγαλύτερη σε ηλικία γυναίκα.
"Καταλαβαίνω. Ο διοικητής Ντράουτος είχε αναφερθεί κάποτε στον συγκεκριμένο κανόνα. Αυτό που έχει σημασία είναι πως κανείς δεν τραυματίστηκε σοβαρά."
"Πράγματι. Μην ανησυχείς πάντως για τον ασύρματο. Θα έχει επισκευαστεί εντός ολίγων ημερών. Η βλάβη του δεν είναι ανεπανόρθωτη."
Η Βανέσσα εξέφρασε την επιδοκιμασία της και ήπιε μερικές γουλιές από το ρόφημα που προσφέρθηκε σε εκείνη. Η γεύση του ήταν απαλή και το άρωμα ανέδιδε την γλυκιά φρεσκάδα των εσπεριδοειδών. Αναρωτήθηκε αν αυτός ήταν ο τύπος τσαγιού που προτιμούσαν οι γηγενείς της Insomnia, καθ' ότι η Έλσετ ήταν γέννημα-θρέμμα της πόλης του στέμματος.
"Από τότε που εγκαταστάθηκα στην πρωτεύουσα, πρόσεξα ότι αρκετές γυναίκες έχουν προσληφθεί στις δύο ομάδες που ιδρύθηκαν για την υπεράσπιση του βασιλείου. Ιστορικά τουλάχιστον, η πόλη του στέμματος δεν ήταν πάντοτε τόσο ανοιχτή ως προς το είδος των ρόλων που μπορούσε να αναλάβει μια γυναίκα. Εσείς αντιμετωπίσατε ποτέ κάποιο πρόβλημα λόγω του φύλου σας; Εννοώ, αν αμφέβαλλαν κάποιοι για τις ικανότητες που έχετε, εξαιτίας και μόνο αυτού." Ρώτησε η Βανέσσα.
"Όχι, απολύτως κανένα. Τις περισσότερες φορές, οι σύγχρονοι κάτοικοι της Insomnia δεν υιοθετούν πλέον τέτοιες προκαταλήψεις. Η έμφαση δίνεται στις δεξιότητες και το ταλέντο που διαθέτει ο καθένας. Οι πολίτες των δυτικών ακτών της Lucinia έχουν διαφορετική άποψη;"
"Θα έλεγα πως ναι." Αποκάλυψε η μαχήτρια του βασιλιά, "Σχεδόν σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας, κυριαρχεί η πεποίθηση πως είναι καθήκον των ανδρών να προστατεύουν τις γυναίκες και όχι το αντίστροφο. Εκείνο που αναμένεται από εμάς, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι να τιμούμε την έμφυτη κλίση που έχουμε στα γράμματα και τις τέχνες. Οι άνδρες ωστόσο, επιτρέπεται να εμβαθύνουν τόσο στις μαχητικές γνώσεις, όσο και στις ακαδημαϊκές. Λόγω αυτού του σκεπτικού που χαρακτηρίζει την πόλη μας, η ένταξη μου στην ομάδα Kingsglaive είχε ως συνέπεια να αποξενωθεί ο πατέρας μου από εμένα. Πιστεύει ότι θα έπρεπε να είχα μείνει στην πατρίδα μου, μολονότι η ζωή μας άλλαξε τόσο πολύ μετά την προσάρτηση."
"Λυπάμαι που το ακούω αυτό, Μάρσιν. Σκέψου όμως ότι η κατάσταση που περιγράφεις, ενδέχεται να αλλάξει στο μέλλον. Η προσάρτηση της παραθαλάσσιας πόλης στην Αυτοκρατορία, θα αποτελέσει τον κυρίαρχο λόγο σε αυτή την αλλαγή. Οι κάτοικοι της Gralea, αλλά και της ηπείρου του Niflheim γενικότερα, δεν είχαν ποτέ ιστορικό προκατάληψης με βάση το φύλο. Για παράδειγμα, γνωρίζουμε την ύπαρξη μιας υψηλόβαθμης αξιωματικού με το όνομα Αρανέα Χάϊγουιν· αν οι πληροφορίες που έχουμε συλλέξει ως τώρα είναι σωστές, η συγκεκριμένη γυναίκα θα προαχθεί σύντομα στον βαθμό της μοιράρχου των Δραγόνων. Η Αυτοκρατορία ετοιμάζεται να της εμπιστευτεί μια πολύ κρίσιμη θέση."
"Υποθέτω λοιπόν ότι είναι μια αντίπαλος που θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπ' όψιν." Αποφάνθηκε η Βανέσσα. "Τώρα που το σκέφτομαι, πιστεύετε ότι μπορεί να είχε κάποια ανάμιξη στην απόπειρα δολοφονίας του πρίγκιπα;"
Η Μόνικα συλλογίστηκε για λίγο προτού σχηματίσει μια βέβαιη απάντηση, "Η Χάϊγουιν ξεκίνησε την καριέρα της ως μισθοφόρος, όμως ανελίχθηκε γρήγορα σε υψηλότερο βαθμό. Εδώ και αρκετό καιρό, διατηρώ την εξής εντύπωση: οι προϊστάμενοι της θα προτιμούσαν να την κρατήσουν στην Gralea ή σε άλλη σημαντική τοποθεσία του Niflheim για διαφορετικού είδους καθήκοντα, όπως η εκπαίδευση των στρατιωτών της μονάδας που θα διοικήσει εκείνη μελλοντικά. Ωστόσο, δεν θα απέκλεια εντελώς την πιθανότητα δικής της ανάμιξης σε ό,τι συνέβη πρόσφατα."
Όταν πλησίασε η ώρα της βάρδιας, η βασιλική μαχήτρια αποχώρησε από το δωμάτιο και ανέβηκε στο κατάστρωμα. Η θέα του απέραντου και ήρεμου ωκεανού έφερε ένα χαμόγελο στο χείλη της.
Κάποια στιγμή, ενώ βρισκόταν μόνη στη σκοπιά, την πλησίασε ο μελλοντικός σύμβουλος του πρίγκιπα· την ρώτησε σχετικά με την τακτική που εκείνη ακολούθησε προτού επιτεθεί στο Karlabos μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας των Glaives.
"Χάρη στην μαγεία του Βασιλιά Ρέγκις, κατάφερα να αναπτύξω μια τεχνική που ονομάζεται διερεύνηση Libra. Μου επιτρέπει να διακρίνω τα δυνατά σημεία ενός στόχου και κυρίως την ευαλωτότητα του σε ορισμένα ξόρκια και είδη οπλισμού. Με αυτό τον τρόπο, οι συμπολεμιστές μου οργανώνουν καλύτερα την επίθεση δίχως να σπαταλούν ενέργεια ή να θέτουν τον εαυτό τους σε μεγαλύτερο ρίσκο."
"Ακούγεται θαυμάσιο. Είναι το είδος της τεχνικής που θα ήθελα να καλλιεργήσω κι εγώ, εάν το επιτρέψουν οι περιστάσεις."
"Οι πιθανότητες είναι το μέρος σου, Ίγκνις. Ο Υψηλότατος είναι προικισμένος με τις υπερφυσικές δυνατότητες των Κάελουμ, σωστά; Θα μπορούσες να συνδεθείς με την μαγεία του." Παρατήρησε η Βανέσσα.
"Ο βασιλιάς και ο πρίγκιπας δεν κατέχουν το ίδιο επίπεδο δυνάμεων σε ό,τι αφορά την μαγεία. Εκείνο που επιτρέπει την Μεγαλειότητα Του να φροντίζει για το αόρατο Τείχος και να μοιράζεται την μαγεία με τους Glaives, είναι η σύνδεση του με τον Κρύσταλλο. Επιτυγχάνεται μέσω ενός δαχτυλιδιού που προορίζεται μόνο για τον εκάστοτε βασιλιά του Lucis. Η κατοχή ενός τέτοιου δαχτυλιδιού είναι αδιανόητη για οποιονδήποτε άλλο και απολύτως απαγορευτική." Ο Ίγκνις πρόφερε τις λέξεις εκείνες με απόλυτα βεβαιότητα.
Παρέμειναν σιωπηλοί για λίγο. Αφού επεξεργάστηκε τις πληροφορίες που μόλις είχε ακούσει για πρώτη φορά, η Βανέσσα στράφηκε προς εκείνον, "Τι θα επακολουθούσε αν... κάποιος που δεν έχει δικαίωμα να φορά αυτό το δαχτυλίδι, δοκίμαζε να τιθασεύσει την δύναμη του;"
Ο μελλοντικός σύμβουλος του Νόκτις, την κοίταξε με σοβαρότητα μέσα από τα γυαλιά οράσεως του, "Δεν γνωρίζω ακριβώς. Σίγουρα όμως, δεν θα συνέβαινε τίποτα καλό."
Η κοπέλα από την Lucinia αισθάνθηκε περιέργεια για την μυστηριώδη και απαγορευμένη ισχύ του δαχτυλιδιού. Το συγκεκριμένο κειμήλιο επέτρεπε τον έλεγχο του Τείχους· επομένως, αυτό πρέπει να σήμαινε ότι όποιος είχε το δαχτυλίδι στην κατοχή του, θα μπορούσε να διαμορφώσει και την έκταση του αόρατου θόλου. Ή μήπως δεν ήταν τόσο απλό; Η Βανέσσα θα ήθελε πολύ να ακούσει την απάντηση. Παρ' όλα αυτά, διαισθάνθηκε πως δεν ήταν πρέπον να κάνει τέτοιες ερωτήσεις σε γηγενείς της Insomnia οι οποίοι είχαν φιλικές σχέσεις με την βασιλική οικογένεια.
Ο έφηβος ακόλουθος παρατήρησε διακριτικά την σκεφτική έκφραση της μαχήτριας και πρόσθεσε κάτι ακόμη, χαμηλώνοντας την συνήθη ένταση της φωνής του, "Δεν ξέρω αν μετά από όσα είπα, αισθανθήκατε κάπως απορημένη. Σε κάθε περίπτωση, ίσως σας βοηθούσε να γνωρίζετε ότι ο Βασιλιάς Ρέγκις δεν επέλεξε να περιορίσει την διάμετρο του θόλου. Αναγκάστηκε να το κάνει. Για την ακρίβεια, εκείνος που προέβη πρώτος σε αυτή την απόφαση, ήταν ο πατέρας του βασιλιά, δηλαδή ο εκλιπών Μορς Λούσις Κάελουμ. Αυτή ήταν η συνέπεια που αναδύθηκε έπειτα από σειρά ηττών απέναντι στην Αυτοκρατορία. Μια αλλαγή στην γεωγραφική έκταση του Τείχους, θα προϋπέθετε πάρα πολλές παραμέτρους οι οποίες δεν είναι εύκολο να ελεγχθούν..."
Πρέπει να είχε περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που η Βανέσσα άκουσε το όνομα του παρελθοντικού άρχοντα. Μολονότι εκείνος συνέβαλλε στον περιορισμό της άμυνας του Lucis, οι πολίτες των επαρχιών συνήθιζαν να αποδίδουν μεγαλύτερη ευθύνη στον γιο του, τον Βασιλιά Ρέγκις.
Η νεαρή γυναίκα ήθελε να ακούσει ποιές ήταν οι παράμετροι -σύμφωνα με τον Ίγκνις- οι οποίες κάποτε εμπόδισαν τον ηγεμόνα να προστατεύσει την επικράτεια του από την επέλαση του Niflheim. Όμως, λίγα δευτερόλεπτα μετά, εμφανίστηκε ο Λούτσε και η παρουσία του απέτρεψε την συνέχεια μιας τόσο πολιτικά ευαίσθητης συζήτησης. Ο άνδρας ενημέρωσε την Βανέσσα πως απέμενε μια ώρα και δέκα λεπτά μέχρι το τέλος της βάρδιας της. Προσφέρθηκε επίσης να πάρει το άδειο παγούρι της και να το γεμίσει με φρέσκο, κρύο νερό.
Ο Ίγκνις Σιέντια κοίταξε την σύμμαχο του, θέλοντας να διαπιστώσει αν εκείνη είχε σκοπό να εκφράσει κάποια γνώμη ή απορία πριν την επιστροφή του Λούτσε. Όμως η Βανέσσα ένιωθε πως δεν υπήρχε αρκετός χρόνος· κούνησε το κεφάλι με κατανόηση σε όσα είχε πει ο νεαρός συνοδός του Νόκτις και επέλεξε την σιωπή. Λίγα λεπτά αργότερα, ο διάδοχος ζήτησε από τον Ίγκνις να του κρατήσει συντροφιά στην καμπίνα.
Σε μια ώρα, γύρω στις 15:00, το πλοίο θα έφτανε στο λιμάνι όπου είχε προγραμματιστεί να αγκυροβολήσει.
Καθώς το επιβλητικό σκάφος πλησίαζε την νήσο Nirtaereen, ελάχιστοι ντόπιοι βρίσκονταν στο σημείο της προβλήτας για το καλωσόρισμα. Ήταν αναμενόμενο· σκοπίμως είχε αποφευχθεί η γενικότερη ενημέρωση των νησιωτών αναφορικά με την άφιξη του Πρίγκιπα Νόκτις.
Όσο ο πρίγκιπας και η συνοδεία του απομακρύνονταν από την ήρεμη, αμμουδερή ακτή, η αλμυρή αύρα του ωκεανού μπλεκόταν με τα ξυλώδη αρώματα του πυκνού δάσους. Όπως συνέβη και όταν έφευγαν από την Insomnia, παραχωρήθηκαν μεγάλα οχήματα στους φιλοξενούμενους, απαραίτητα για την μετακίνηση τους προς το φρούριο. Η πορεία μέσα από τα στριφογυριστά μονοπάτια που κατέληγαν στην κορφή του λόφου, δεν διήρκησε πολύ. Ανεξάρτητα όμως από την απόσταση, οι οδηγοί των αυτοκινήτων έπρεπε να έχουν τεταμένη την προσοχή τους· οι συγκεκριμένοι δρόμοι δεν προσέφεραν την ίδια ασφάλεια με εκείνους της πρωτεύουσας και επιπλέον υπήρχε ο κίνδυνος κατολίσθησης.
Κατά την διάρκεια της πορείας, ο διάδοχος βρισκόταν στο ίδιο όχημα με τον Σόνιτους. Παρατήρησε το βλέμμα του νεαρού Glaive ενόσω εκείνος ατένιζε τοπία της πατρίδας του από την οποία είχε φύγει για να υπηρετήσει τον βασιλιά. Ο Νόκτις ήθελε να μιλήσουν, αλλά δεν ήταν σίγουρος πως να προσεγγίσει τον μεγαλύτερο άνδρα χωρίς να ακουστεί αδιάκριτος.
"...Μήπως σκεφτόσασταν να μείνετε εδώ, αφότου επιλυθεί η προσωρινή κατάσταση στο Κάστρο;" Ρώτησε τελικά, με κάποια συστολή.
Ο Σόνιτους προσπάθησε να μην φανεί πολύ βλοσυρός καθώς στράφηκε προς εκείνον που έκανε την ερώτηση, "Όχι, Υψηλότατε. Θα επιστρέψω στην Insomnia και στα καθήκοντα μου ως Kingsglaive. Αγαπώ το νησί όπου γεννήθηκα, αλλά προσφέρω περισσότερα στην κοινότητα μου ως κάποιος που υπερασπίζεται την ασφάλεια του Βασιλείου."
Ο διάδοχος ένευσε με επιδοκιμασία, "Λίγο πριν αγκυροβολήσουμε, ο Τρεντ Φιουρία ανέφερε πως είστε εξαιρετικός στην χρήση διαφόρων όπλων."
"Ναι; Πολύ ευγενικό εκ μέρους του." Ο νησιώτης μαχητής χαμογέλασε, "Προσπαθώ να θέτω υψηλούς στόχους και να τους πετυχαίνω."
"Κι εγώ το ίδιο. Ίσως, για όσο βρισκόμαστε στο φρούριο, θα μπορούσαμε να προπονηθούμε μαζί;" Ο Νόκτις αισθανόταν πιο άνετα καθώς έθετε αυτή την ερώτημα.
"Αν το επιτρέψει ο επικεφαλής των φυλάκων του στέμματος, γιατί όχι; Φυσικά, μια τέτοια προπόνηση θα πρέπει να είναι -περισσότερο από οτιδήποτε άλλο- φιλικού χαρακτήρα." Ξεκαθάρισε ο Σόνιτους.
"Σύμφωνοι."
Μόλις έφτασαν στον προορισμό τους, οι φύλακες και οι Glaives τακτοποιήθηκαν στα λιτά τους δωμάτια, εντός του φρουρίου. Η καθεμία από τις ομάδες θα διέμενε σε ξεχωριστούς χώρους, εκτός από τις δύο γυναίκες της συνοδείας που θα μοιράζονταν το ίδιο δωμάτιο. Για τον πρίγκιπα και τον μελλοντικό σύμβουλο του, προοριζόταν το πιο άνετο, ιδιωτικό τμήμα του κτιρίου. Παρ' όλα αυτά, κανείς από τους χώρους δεν προσέφερε τις πολυτελείς ανέσεις του βασιλικού Κάστρου.
Η πρώτη ενέργεια του επικεφαλής της συνοδείας, ήταν να επικοινωνήσει με τους συμβούλους του ηγεμόνα του Lucis. Εκείνοι ενημερώθηκαν για την ολοκλήρωση του απόρρητου ταξιδιού και ο αρχηγός των φυλάκων του στέμματος ρώτησε σχετικά με την πρόοδο των ερευνητικών εργασιών. Προς το παρόν, η Insomnia αδυνατούσε να παρέχει απόλυτη ασφάλεια. Οι πληροφορίες που διέθεταν οι αρχές αναφορικά με τα άτομα που είχαν εισβάλλει στο Κάστρο, ήταν ελλιπείς.
Οι βάρδιες φύλαξης προγραμματίστηκαν για τις επόμενες 24 ώρες. Τα χρονικά διαστήματα κατά την διάρκεια των οποίων οι πολεμιστές θα έπρεπε να βρίσκονται σε επαγρύπνηση, κατανεμήθηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν όλοι να ξεκουράζονται επαρκώς.
Την σκοπιά από τις 20:00 μέχρι τα μεσάνυχτα, ανέλαβαν ο Λούτσε και ο Τρεντ από τους Glaives, δύο φύλακες του στέμματος και μια ομάδα γηγενών φρουρών που ήταν υπεύθυνη για την προστασία του φρουρίου. Οι εξωτερικοί χώροι του μεγάλου κτίσματος -όπως και οι δρόμοι που οδηγούσαν στο κέντρο του νησιού- παρέμεναν φωταγωγημένοι ώστε να αποθαρρύνεται το πλησίασμα των daemon ή άλλων εισβολέων.
"Υπάρχει κάποιος που γνώρισα στην Insomnia και μου αρέσει πολύ· σκεφτόμουν να του το πω πριν φύγω. Όμως δεν το έκανα και ίσως είναι καλύτερα έτσι..." Εκμυστηρεύτηκε ο Τρεντ στον συμπολεμιστή του, με τον οποίο βρίσκονταν σε κοινή βάρδια.
"Είναι κάποιο άτομο που ξέρω καλά;" Ρώτησε ο Λούτσε.
"Ναι."
"Χμ. Τι συνέβη και αποφάσισες να μην πεις τίποτα;"
"Κοίτα, στην αρχή, δεν είχα κανέναν ενδοιασμό. Σκεφτόμουν πως αν μου συνέβαινε κάτι σε αυτή την αποστολή, τουλάχιστον μια πτυχή του εαυτού μου και ειδικότερα τα αισθήματα που έχω για εκείνον, θα επιβίωναν, εφόσον αποφάσιζα να μιλήσω. Έπειτα προέκυψε μια άλλη σκέψη, κάπως πιο περίπλοκη. Δεν αναφέρομαι στην ανησυχία που προκαλεί το ενδεχόμενο της απόρριψης. Αναρωτιόμουν όμως, πόση αγάπη και απώλεια και σε τι αναλογία γίνεται να υπάρξουν στην ζωή που έχουμε επιλέξει ως πολεμιστές στην πρώτη γραμμή άμυνας; Σε καμία περίπτωση δεν υπονοώ ότι είναι λάθος δύο Glaives να έχουν μια σχέση αγάπης όπως εσύ με την Βανέσσα. Όμως αν η απειλή να χάσουμε τα πάντα, υπερβαίνει όσα νιώθουμε για κάποιον άλλο, ίσως είναι καλύτερη η σιωπή."
Ο άνδρας από την Galahd παρακολούθησε τα λόγια του συμμάχου του και προσπάθησε να κατανοήσει τα συναισθήματα εκείνου, όσο το δυνατόν καλύτερα, "Κανείς δεν έχει την δύναμη να προβλέπει με κάθε λεπτομέρεια τι θα συμβεί στο πεδίο της μάχης. Όπως κανείς δεν γνωρίζει τι ακριβώς του επιφυλάσσει το μέλλον. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως οτιδήποτε ωραίο νιώθουμε, αξίζει λιγότερο, ή πως είμαστε υποχρεωμένοι να το αγνοούμε ή να το καταπιέσουμε. Αν αγαπάς πραγματικά αυτό τον άνθρωπο, θα ήταν καλύτερο να εκφραστείς. Πιστεύω πως η αγάπη έχει τεράστια αξία, ανεξαρτήτως του χρόνου που κυλά... Είναι ένα θέμα που απασχολεί κι εμένα και -απ' ό,τι αντιλήφθηκα σήμερα- απασχολεί και την Βανέσσα. Οπότε καταλαβαίνω αυτό το είδος προβληματισμού."
Απορροφημένοι από τις σκέψεις τους, αναλογίστηκαν για μερικά λεπτά τι είχε ειπωθεί μεταξύ τους.
"Λούτσε, ήσουν από την αρχή σίγουρος ότι η Βανέσσα αισθανόταν ό,τι εσύ για εκείνη;"
"Όχι, δεν ήμουν. Είχα παρατηρήσει όμως κάποια σημάδια. Την ευχαριστούσε ο χρόνος που περνούσαμε μαζί, είτε σε κάποια προπόνηση, είτε όταν μελετούσαμε στην βιβλιοθήκη ή όποτε δείχναμε ο ένας στον άλλο τις αγαπημένες μας τοποθεσίες στην Insomnia. Μέχρι εκείνο το απόγευμα που συναντηθήκαμε έπειτα από την πρώτη μου αποστολή, ήταν αδύνατο να ισχυριστώ με απόλυτη σιγουριά αν τα συναισθήματα μου ήταν μονόπλευρα ή όχι. Υπήρξα τυχερός. Πάντως, σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι σημαντικό να γνωρίζεις εκ των προτέρων αν θα μπορούσες να παραμείνεις φίλος με κάποιον που πιθανόν να μην αισθανόταν όπως εσύ."
Ο μαχητής από την Lestallum, κοίταξε την απομακρυσμένη ακτή συλλογισμένος, "Προς το παρόν, δεν έχω αυτή την απάντηση μέσα μου. Ξέρω όμως ότι θα συνέχιζα να είμαι κάποιος στον οποίο μπορεί κανείς να υπολογίζει κατά την διάρκεια της μάχης. Η επαγγελματική σχέση που έχω με το συγκεκριμένο πρόσωπο, δεν θα επηρεαζόταν λόγω μιας απόρριψης. Μπορώ να ξεχωρίσω την προσωπική ζωή από την δουλειά."
"Μια τέτοια στάση είναι πολύ σωστή και δείχνει υπευθυνότητα. Θα έλεγα να πράξεις με βάση την λογική, αλλά και το ένστικτο, όπως όταν χρειάζεται να προχωρήσεις σε μια γρήγορη απόφαση στο πεδίο της μάχης."
"Θα το προσπαθήσω. Εκτιμώ τις συμβουλές σου, Λούτσε. Περίμενα πάντως ότι θα ρωτούσες σε ποιόν αναφέρομαι." Πρόσθεσε χαμογελώντας ο Τρεντ.
"Είμαι στ' αλήθεια περίεργος να μάθω. Κάτι μου λέει όμως ότι θα προτιμούσες να το κρατήσεις μυστικό, τουλάχιστον μέχρι να αποφασίσεις την επόμενη σου κίνηση." Απάντησε καλοδιάθετα ο συμπολεμιστής του.
"Δεν έχω αποκαλύψει το όνομα σε κανέναν παρά μόνο σ' έναν από τους κολλητούς φίλους μου, δηλαδή τον Άξις. Γνωριζόμαστε από παιδιά. Από μόνος του είχε υποψιαστεί τι μου συνέβαινε, χωρίς να έχω κάνει οποιαδήποτε νύξη."
"Έτσι συμβαίνει ορισμένες φορές με όσους γνωρίζουμε από την παιδική ηλικία. Πέραν αυτού, θεωρώ ότι ο Άξις είναι ιδιαίτερα οξυδερκής, κι ας είναι λιγομίλητος."
Ο Τρεντ γέλασε, "Φίλε, έχεις δίκιο σ' αυτό."