Κεφάλαιο XXXIII

[ Ιούνιος, 749 Σ.Ε. ]

Ο ήχος του ρυθμικού παφλασμού των κυμάτων, εισερχόταν σαν κρυφός επισκέπτης μέσα στην ήσυχη καμπίνα της θαλαμηγού. Το ακουστικό ερέθισμα λειτουργούσε σαν βάλσαμο για την νεαρή γυναίκα η οποία ξεκουραζόταν στο χαμηλότερο κρεβάτι της κουκέτας. Η εντονότητα του σωματικού πόνου είχε υποχωρήσει σημαντικά, ωστόσο ο νους της παρέμενε κάπως θολωμένος.

Νιώθοντας την διακριτική παρουσία τουλάχιστον ενός ατόμου εκεί κοντά, η Βανέσσα πίεσε τον εαυτό της να ερευνήσει το δωμάτιο, ανοίγοντας πρωτίστως τα βλέφαρα της. Αν και ο σωματικός πόνος εξακολουθούσε να είναι μειωμένος χάρη στην επίδραση του παυσίπονου, ταυτόχρονα είχε αποδυναμώσει τα αντανακλαστικά και το προπονημένο αίσθημα εγρήγορσης που χαρακτήριζε την μαχήτρια.

Ένα ζευγάρι βαθειά μπλε μάτια, την παρατηρούσε με ειλικρινή ανησυχία. Αυτή ήταν η θολή εικόνα που πρωτοαντίκρισε εκείνη, μετακινώντας το κεφάλι προς την αντίστοιχη κατεύθυνση.

"Χάγκεν...;" Μουρμούρισε η Βανέσσα αδύναμα.

"Είναι το όνομα του αδελφού της. Εσείς οι δύο έχετε περίπου την ίδια ηλικία." Άκουσε μια γνώριμη, ζεστή φωνή να λέει χαμηλόφωνα σε κάποιον. Μετά από αυτό το σχόλιο, η κοπέλα αντιλήφθηκε χωρίς δυσκολία πως αυτός που βρισκόταν στο πλάι της, δεν ήταν ο Χάγκεν.

Τα μέλη του σώματος της ήταν κρύα, μολονότι μια μαλακή κουβέρτα κάλυπτε τους μύες της. Η γενικότερη κατάσταση δημιουργούσε μια αίσθηση αποπροσανατολισμού στην Βανέσσα. Δεν πτοήθηκε· εισέπνευσε βαθειά και προσπάθησε να καταλάβει τι ακριβώς συνέβαινε γύρω της.

Μια καθησυχαστική θέρμη περικύκλωσε το χέρι της όταν το κράτησε κάποιος του οποίου το άγγιγμα ήταν απολύτως γνώριμο, εκπέμποντας αγάπη για εκείνη.

Η γυναίκα που είχε υποστεί έναν σοβαρό τραυματισμό, χαμήλωσε πάλι τα βλέφαρα της. Εκτίμησε ότι στην παρούσα συνθήκη, θα αντιλαμβανόταν καλύτερα και γρηγορότερα ποιός είχε έρθει, αναγνωρίζοντας τον άνθρωπο αποκλειστικά μέσω από το άγγιγμα του...

"Λούτσε." Ψιθύρισε με βεβαιότητα και ένα μικρό χαμόγελο φάνηκε στα χείλη της. "Πού ακριβώς είμαστε;"

"Στην θαλαμηγό της οικογένειας Κάελουμ· μέσα στην καμπίνα που μοιράζεσαι με την αξιωματικό Έλσετ. Σύντομα θα πλεύσουμε προς το φρούριο της νήσου Nirtaereen." Την ενημέρωσε εκείνος ήρεμα, παρακολουθώντας τις εκφράσεις του προσώπου της. Ήθελε να ελέγξει τυχόν σημάδια παροδικής αμνησίας.

"Κατάλαβα." Η Βανέσσα φάνηκε πως αναγνώριζε όσες πληροφορίες είχε ακούσει. Έγειρε το κεφάλι της προς την πλευρά του Λούτσε, προσπαθώντας να εστιάσει τα μάτια της σε εκείνον. Όμως, αυτή η απλή κίνηση πυροδότησε μια επώδυνη αίσθηση, σαν ημικρανία, οπότε μετακινήθηκε ξανά στην αρχική της θέση. "Τι συνέβη ακριβώς στην Αρανέα; Δεν μπορώ να θυμηθώ την ακριβή κατάληξη της συμπλοκής."

"Έφυγε με το δικό της σκάφος αμέσως μετά την άφιξη των φυλάκων του στέμματος, εκεί όπου μαχόμασταν. Η νίκη ήταν δική μας." Της είπε ο Λούτσε. "Βανέσσα, μήπως θυμάσαι την εμφάνιση εκείνου του αεροσκάφους;"

Η κοπέλα συνοφρυώθηκε για μια στιγμή καθώς προσπαθούσε να επαναφέρει την εικόνα στην μνήμη της, "Ναι... ήταν το σύνηθες κιβωτιοειδές με τα γράμματα SAF στην μια πλευρά των πλαϊνών τοιχωμάτων. Υπήρχε βέβαια μια διαφορά—οι τοίχοι ήταν βαμμένοι με κόκκινο χρώμα. Δεν νομίζω ότι έχουμε ξαναδεί κάτι παρόμοιο."

Ο άνδρας από την Galahd αισθάνθηκε καλύτερα, βλέποντας πως η μνήμη της Βανέσσα δεν είχε κλονιστεί μετά την μάχη, "Πράγματι. Ήταν η πρώτη φορά. Η Δραγώνος κατάφερε να δραπετεύσει, όμως δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση να πλησιάσει τα σύνορα της Insomnia με αυτό το σκάφος και να μην γίνει αμέσως αντιληπτή." Παρατήρησε εκείνος. Έπειτα κοίταξε τον Νόκτις ο οποίος βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο.

"Η Αρανέα Χάϊγουιν ήταν μεταξύ των ατόμων που εισχώρησαν παράνομα στο Κάστρο, έχοντας ως στόχο εμένα. Κατάφερε να αποφύγει την σύλληψη και αργότερα ακολούθησε την θαλαμηγό από απόσταση ασφάλειας. Αυτό είπαν οι φύλακες του στέμματος." Ανέφερε το νεαρότερο μέλος του πληρώματος στους δύο μαχητές.

Έχοντας ακούσει την φωνή εκείνου που μιλούσε, ήταν πλέον ξεκάθαρο στην Βανέσσα ότι το άτομο που είχε αντικρίσει εκείνη όταν συνήλθε από τον ύπνο, ήταν ο πρίγκιπας και όχι ο αδελφός της. Αυτομάτως, ώθησε τον εαυτό της να ανασηκωθεί, θέλοντας να διατηρήσει κάποιου είδους επαγγελματισμό απέναντι στον γιο του βασιλιά.

"Είναι μια ρεαλιστική πιθανότητα, Υψηλότατε." Αποκρίθηκε, καθώς ίσιωνε όσο μπορούσε την πλάτη της. "Ούτως ή άλλως, ακόμη κι αν η Δραγώνος αποπειραθεί να οργανώσει μια δεύτερη επίθεση, θα αμυνθούμε υπέρ της ασφάλειας σας. Παρεμπιπτόντως, συγνώμη για νωρίτερα. Για μια στιγμή νόμισα πως ήσασταν ο αδελφός μου, ο Χάγκεν Μάρσιν."

Ο Νόκτις χαμογέλασε και την κοίταξε με καλοσύνη, "Δεν με πειράζει. Πάντως, ανησύχησα για εσάς που παλέψατε..." Είπε, χαμηλώνοντας την συνήθη ένταση της φωνής του. "Χαίρομαι που επιστρέψαμε όλοι στο πλοίο."

"Εσείς είστε εντάξει, Πρίγκιπα Νόκτις;" Ρώτησε η μαχήτρια.

"Ναι, το ίδιο και ο Ίγκνις."

Λίγα λεπτά αργότερα, όταν ξεκίνησε η πλεύση της θαλαμηγού, ο διάδοχος ανέβηκε στο κατάστρωμα μαζί με τον μελλοντικό σύμβουλο του, αφήνοντας τους δύο αγαπημένους μόνους.

Μετά την φυγή του ανήλικου επιβάτη, η Βανέσσα επανήλθε στην προηγούμενη, πιο βολική θέση της επάνω στο κρεβάτι, αν και θα προτιμούσε να σταθεί στα πόδια της, αναλαμβάνοντας κάποια από τις βάρδιες.

"Ξεκουράσου. Δεν χρειάζεται να πιέζεις τον εαυτό σου." Της μίλησε καθησυχαστικά ο Λούτσε, έχοντας καθίσει στην άκρη του κρεβατιού, κοντά σ' εκείνη, "Έχασες αρκετό αίμα μετά την τελευταία συμπλοκή και είναι λογικό να μην έχεις πολλή ενέργεια τώρα."

Παρά την εξάντληση, η σύντροφος του φαινόταν πως ήθελε να μοιραστεί κάποιες σκέψεις, "Όταν κινδύνεψες κατά την διάρκεια της συμπλοκής, πήρα την πρωτοβουλία να δημιουργήσω έναν αντιπερισπασμό. Δεν έχω μετανιώσει καθόλου." Η φωνή της ήταν απαλή καθώς πρόφερε καθαρά την κάθε λέξη, "Ξέρω τους κανόνες, όμως... η αγάπη που έχουμε ο ένας για τον άλλο, είναι εξίσου σημαντική."

Ο Λούτσε αντιλαμβανόταν την ύπαρξη εκείνων των στιγμών κατά τις οποίες οι διάφοροι ρόλοι που πρεσβεύει ένας Glaive, θα μπορούσαν να συγκρουστούν—όπως εκείνοι του ερωτευμένου ατόμου και του υπεύθυνου στρατιώτη που οφείλει πάνω απ' όλα να σκέφτεται το καθήκον.

"Ούτε εγώ μετανιώνω που επέμεινα να συνεχίσεις την διερεύνηση." Απάντησε, μπλέκοντας τα σκληραγωγημένα δάχτυλα του με εκείνα της κοπέλας. Στην αρχή, η γκριζογάλανη ματιά του παρέμεινε επικεντρωμένη στα χέρια τους. Έπειτα όμως, αναζήτησε το πρόσωπο της Βανέσσα, "Ήδη από τα πρώτα λεπτά της μάχης με την Δραγώνο, κατάλαβα τον κίνδυνο που θα αντιμετωπίζαμε—είτε ο καθένας ξεχωριστά είτε ως ομάδα. Η δοκιμασία που καταφέραμε να υπερβούμε, αποτελεί έναυσμα για περισσότερη εξάσκηση από την πλευρά μας. Όμως, αυτό είναι ένα άλλο θέμα και δεν χρειάζεται να το συζητήσουμε τώρα. Πέρα απ' όλα αυτά, υπάρχει κάτι σημαντικό που θέλω να πω και ψάχνω τις σωστές λέξεις..."

Σε εκείνη την έκφραση αποφασιστικότητας που φώτιζε το πρόσωπο του, υπήρχε συνάμα το αίσθημα της ζεστασιάς, καθώς και μιας ανείπωτης ευφορίας για κάτι υπέροχο που θα μπορούσε να συμβεί στο εγγύς μέλλον.

"Ναι; Θέλω πολύ να ακούσω." Είπε η κοπέλα χαμογελώντας. Αυθόρμητα, ο Λούτσε έσκυψε κοντά της για να μοιραστούν ένα φιλί. Λόγω της τρέχουσας κατάστασης σε ό,τι αφορούσε την υγεία της Βανέσσα, το άγγιγμα των χειλιών του ήταν απαλό και προσεκτικό. Σχεδόν όμως παρασύρθηκε από το πάθος με το οποίο ανταποκρίθηκε η αγαπημένη του.

Τα χέρια της ήταν τυλιγμένα γύρω από τους ώμους του και τα πρόσωπα τους παρέμειναν σε κοντινή απόσταση. Ο σύντροφος της απελευθερώθηκε αργά από εκείνη την αγκαλιά, καθώς ετοιμαζόταν να ξεδιπλώσει μερικές σκέψεις...

"Βανέσσα, ξέρω ότι έθεσες σε μεγάλο κίνδυνο την σωματική σου ακεραιότητα όταν στράφηκες εναντίον της Δραγώνου. Επίσης καταλαβαίνω ότι ο καθένας από εμάς οφείλει να προστατεύει τα νώτα του άλλου ώστε ολόκληρη η ομάδα να παραμένει δυνατή κατά την διάρκεια της μάχης. Δεν υπάρχουν διαχωρισμοί μεταξύ μας. Ακόμη κι έτσι, σκεφτόμουν διαρκώς ότι δεν θα έπρεπε να είσαι πρόθυμη να θυσιαστείς για εμένα. Δεν μου φαίνεται σωστό..."

"Λούτσε- -"

Εκείνος την κοίταξε με νόημα, σαν να αιτούνταν σιωπηλά να του επιτρέψει την ολοκλήρωση όσων ήθελε να πει, "Αυτό που συνέβη την πρώτη ημέρα της αποστολής, όταν βρεθήκαμε και οι δύο στην θάλασσα, είναι διαφορετικό. Οι συνθήκες ήταν διαφορετικές. Το νερό είναι το στοιχείο σου, αλλά το ύψος αποτελεί μια παλιά φοβία που είχες. Αντιλήφθηκα βέβαια ότι δεν άφησες τον εαυτό σου να επηρεαστεί. Πολέμησες όπως έπρεπε. Πιστεύω ότι έκανες πολύ περισσότερα συγκριτικά με όσα έχω το δικαίωμα να προσδοκώ από εσένα."

"Ακόμη κι αν πυροδοτούνταν η φοβία μου, θέλω να ξέρεις ότι δεν θα δίσταζα να σε προστατεύσω. Εκείνη την στιγμή, δεν υπήρχε τίποτα σε ολόκληρη την Eos το οποίο θα με εμπόδιζε να αποτρέψω κάτι τρομερό." Του εξήγησε, ατενίζοντας κατάματα τον σύντροφο της. Εισέπνευσε βαθειά και έπειτα απευθύνθηκε πάλι στον σύμμαχο της, "Αυτό ήθελες να συζητήσεις μαζί μου; Ή μήπως υπάρχει κάτι ακόμη; Φαίνεσαι σκεφτικός." Η Βανέσσα κράτησε το χέρι του Λούτσε, χαϊδεύοντας το με τον αντίχειρα της.

"Υπάρχει κάτι ακόμη." Επιβεβαίωσε εκείνος, "Όμως θα προτιμούσα να περιμένω μια πιο κατάλληλη στιγμή... Χρειάζεσαι ξεκούραση."

"Με κρατάς σε αγωνία. Πότε θα μιλήσουμε για το άλλο θέμα; Μήπως όταν επιστρέψουμε στην Insomnia;" " Ρώτησε η αγαπημένη του με έναν παιχνιδιάρικο τόνο.

"Ίσως και νωρίτερα, ψυχή μου."

Μετά την επιστροφή τους στην νήσο Nirtaereen, οι τρεις Glaives που συμμετείχαν στην μάχη εναντίον της αξιωματικού από το Niflheim, εξετάστηκαν από έναν έμπειρο παθολόγο του νησιού. Ο ίδιος περιποιήθηκε τα τραύματα τους και έδωσε οδηγίες σχετικά με τα βήματα που θα έπρεπε να ακολουθήσει ο καθένας προσωπικά, έτσι ώστε να επισπευσθεί η ανάρρωση τους.

Επιπλέον, επιτράπηκε σε εκείνους να απαλλαγούν από το καθήκον της σκοπιάς για τις επόμενες 24 ώρες, έτσι ώστε να αναπαυτούν και να φροντίσουν τον εαυτό τους όπως έπρεπε. Στο μεταξύ, ο Βασιλιάς Ρέγκις ενημερώθηκε για το περιστατικό που προηγήθηκε στην Nirtakehren. Επίσης, λόγω ενός άλλου ύποπτου συμβάντος που έλαβε χώρα στην πρωτεύουσα, ο μονάρχης ζήτησε από τον Νόκτις και την συνοδεία του να παραμείνουν στο φρούριο για δύο ακόμη νύχτες προτού πλεύσουν προς την Insomnia.

Την επόμενη ημέρα, γύρω στις 17:30 το απόγευμα, ο Λούτσε καθόταν στην άκρη του χαμηλού κρεβατιού του, μέσα στο δωμάτιο του συμμαχικού φρουρίου όπου διέμενε προσωρινά. Ο Τρεντ Φιουρία έλειπε λόγω της βάρδιας που είχε αναλάβει. Όσο για τον Σόνιτους, είχε αποφασίσει να περάσει τον ελεύθερο χρόνο του έξω από το κτίσμα, δίχως να απομακρυνθεί υπερβολικά, επιθυμώντας να περιπλανηθεί σε εδάφη της πατρώας γης την οποία θα αποχωριζόταν σύντομα.

Ο άνδρας από την Galahd κρατούσε στα χέρια του το τυλιγμένο αντικείμενο που είχε προλάβει να αγοράσει από ένα μικρό, όμορφο κατάστημα στην νήσο Nirtakehren, την προηγούμενη μέρα, προτού η συνοδεία των πολεμιστών αντιληφθεί την άφιξη της Δραγώνου.

Ήταν παράξενο, αλλά ταυτόχρονα εξαιρετικά ευτυχές το γεγονός ότι το λεπτεπίλεπτο πακέτο παρέμεινε άθικτο έπειτα από την πρόσφατη, δύσκολη μάχη. Ο Λούτσε χάιδεψε το ποιοτικό περιτύλιγμα με τις άκρες των δαχτύλων του και χαμογέλασε. Το άφησε προσεκτικά επάνω στο λιτό, ξύλινο κομοδίνο και πήρε στα χέρια του το κινητό τηλέφωνο, πραγματοποιώντας μια κλήση με αποδέκτη την Βανέσσα. Την ρώτησε αν θα μπορούσε να τον συναντήσει σε περίπου δυόμιση ώρες στην κεντρική είσοδο του φρουρίου, ή αν τελικά εκείνη θα παρέμενε στο δωμάτιο της για να ξεκουραστεί. Πάντως, κανείς από τους δύο δεν θα χρειαζόταν να βρίσκεται σε βάρδια φύλαξης πριν τις 23:00 το βράδυ.

"Νιώθω κάπως καλύτερα σήμερα. Οπότε δεν έχω πρόβλημα συναντηθούμε πριν την βάρδια μας." Του είπε.

"Εντάξει. Θα σε περιμένω." Μετά το σύντομο τηλεφώνημα, έκρυψε το πακέτο σε ασφαλές σημείο και βγήκε από το δωμάτιο. Ζήτησε άδεια να μιλήσει προσωπικά με τον πρίγκιπα και ο νεαρός διάδοχος δέχτηκε, νιώθοντας περιέργεια σχετικά με τον λόγο ενός τέτοιου αιτήματος.

Ο Λούτσε εξέφρασε με ευγένεια και σαφήνεια ό,τι ήθελε να πει, απευθυνόμενος στο μέλος της βασιλικής οικογένειας. Παρακολουθώντας τα λόγια του μεγαλύτερου σε ηλικία άνδρα, η έκφραση του Νόκτις άλλαξε και το αθώο βλέμμα απορίας και ενδιαφέροντος αντικαταστάθηκε από ένα ασυγκράτητο, πλατύ χαμόγελο.

"Ναι, μετά χαράς~! Το επιτρέπω. Θα χρειαστείτε όμως ένα από τα χερσαία οχήματα για να φτάσετε εκεί. Ο επικεφαλής των φυλάκων δεν νομίζω να αρνηθεί. Πρέπει να πω και κάτι ακόμα: σύμφωνα με το πρωτόκολλο, εφόσον η θαλαμηγός δεν χρησιμοποιείται για λόγους έκτακτης ανάγκης, είναι αναγκαία η παρουσία τουλάχιστον ενός μέλους από την οικογένεια μου, επάνω στο κατάστρωμα. Όταν αυτό δεν είναι εφικτό, πρέπει να υπάρχει κάποιος αντιπρόσωπος που ορίζεται κυρίως από τον πατέρα μου. Ο Βασιλιάς βρίσκεται μακριά, οπότε πρέπει να αποφασίσω εγώ."

"Κατανοώ το πρωτόκολλο. Υψηλότατε, αν δεν έχετε αντίρρηση, θα θέλατε να έρθετε εσείς, μαζί μας;"

Ο Νόκτις συμφώνησε, με την προϋπόθεση ότι οι Glaives δεν θα είχαν πρόβλημα αν ερχόταν και ο Ίγκνις Σιέντια. Ήταν μια ωραία ευκαιρία να βγουν από το φρούριο και να περιηγηθούν ξανά στο λιμάνι και κάποιους κεντρικούς δρόμους της νήσου. Η περιφρούρηση της Nirtaereen είχε αυξηθεί ήδη από την προηγούμενη μέρα και ήταν σχεδόν σίγουρο ότι οι φύλακες του στέμματος θα επέτρεπαν στον πρίγκιπα να απομακρυνθεί προσωρινά από την βάση τους.

"Κύριε Λάζαρους, θα χρειαστεί πρώτα να μιλήσουμε και με τον επικεφαλής των βασιλικών φυλάκων. Σκοπεύετε να του πείτε τον λόγο της μετακίνησης μας;"

"Όσο πιο γενικά γίνεται. Δεν θέλω να μαθευτεί η ακριβής πρόθεση μου. Βασίζομαι στην δική σας εχεμύθεια καθώς και του Ίγκνις—παρ' όλο που δεν τον γνωρίζω πολύ καλά, μου φαίνεται σοβαρό παιδί."

"Ναι, μπορείτε να τον εμπιστευτείτε."

Έχοντας συμφωνήσει μεταξύ τους, ο Λούτσε και ο πρίγκιπας του Lucis συνάντησαν τον επικεφαλής της συνοδείας. Ο μαχητής τον ενημέρωσε για το αίτημα του, χωρίς να αναφερθεί σε προσωπικές λεπτομέρειες. Ο αποδέκτης της πληροφορίας ενέκρινε την πρόταση υπό τον όρο ότι οι δύο Glaives που θα έφευγαν (δηλαδή ο Λούτσε και η Βανέσσα) θα περιφρουρούσαν την ασφάλεια τον Νόκτις καθ' όλη την διάρκεια της βόλτας και δεν θα αμελούσαν αργότερα τα νυχτερινά καθήκοντα φύλαξης.

Οι όροι έγιναν δεκτοί και ο μαχητής από την δυτική Cleigne επέστρεψε στο δωμάτιο του προκειμένου να ετοιμαστεί για την έξοδο.

Ενδύθηκε την στολή των Glaives—η συγκεκριμένη αλλαξιά ήταν σε άριστη κατάσταση και αχρησιμοποίητη από το ξεκίνημα της αποστολής. Προηγουμένως, ο άνδρας είχε πλυθεί και χτένισε τα μαλλιά του όπως συνήθιζε, έχοντας τα τραβηγμένα πίσω με ωραίο, φροντισμένο τρόπο. Έλεγξε το κινητό του για τυχόν μηνύματα ή κλήσεις που ενδεχομένως δεν είχε προσέξει, αλλά δεν υπήρχε κάποια ειδοποίηση. Αισθανόταν ένα μείγμα ενθουσιασμού, αγωνίας και χαράς καθώς περίμενε να έρθει η ώρα για να συναντήσει την Βανέσσα και τους δύο εξέχοντες πολίτες του στέμματος στην είσοδο του κτιρίου.

Η γυναίκα από την Lucinia δεν άργησε να φανεί στην είσοδο όπου ήδη την περίμεναν οι τρεις σύμμαχοι της. Εφόσον δεν βρισκόταν σε υπηρεσία εκείνη την ώρα, είχε την άδεια να φορέσει καθημερινά ρούχα, αρκεί να μην εμπόδιζαν την κίνηση του σώματος της σε περίπτωση συμπλοκής με κάποιον στόχο.

Είχε επιλέξει ένα περιποιημένο, ριχτό φόρεμα σε φωτεινό μωβ χρώμα. Το μάκρος του έφτανε μέχρι την γάμπα και οι πτυχώσεις του υφάσματος δημιουργούσαν μια ωραία αντίθεση με την μέση του ρούχου, η οποία ήταν σχεδιασμένη σε στενή γραμμή. Η Βανέσσα δεν παρέλειψε να φορέσει μια λευκή, εφαρμοστή εσάρπα, θέλοντας να καλύψει τους μώλωπες στα χέρια της και του πάνω τμήματος της πλάτης η οποία θα ήταν εκτεθειμένη χωρίς εκείνο το βαμβακερό ένδυμα. Τα πόδια της ήταν στολισμένα με χαμηλά σανδάλια σε απαλό καφέ χρώμα. Πέρα από ένα ζευγάρι μικρά, τριανταφυλλένια σκουλαρίκια που φορούσε η Βανέσσα ακόμη και με την στολή των Glaives, κανένα άλλο κόσμημα δεν συμπλήρωνε την εμφάνιση της· εξάλλου, προτού αναχωρήσει από την πρωτεύουσα, γνώριζε πως θα έφευγε σε αποστολή, όχι σε διακοπές. Τα μακριά, καστανόξανθα μαλλιά της ήταν λυτά και καλοχτενισμένα μετά το προσεκτικό λούσιμο. Επίσης κρατούσε μια τσάντα η οποία περιείχε το ζεύγος των ξιφιδίων της. Όπως είχε ζητηθεί από τον επικεφαλής φύλακα του στέμματος, οι Glaives έπρεπε να αναχωρήσουν οπλισμένοι από το φρούριο.

Ο Λούτσε την παρακολούθησε να έρχεται και η καρδιά του είχε ήδη πλημμυρίσει μ' ευτυχία. Η νεαρή γυναίκα χαιρέτισε τους ανθρώπους οι οποίοι στέκονταν στην είσοδο κι έπειτα τους κοίταξε εξεταστικά, με ελαφριά συστολή, διαισθανόμενη πως και οι τρεις γνώριζαν κάτι που εκείνη δεν το είχε μάθει ακόμη.

"Βλέπω ότι είστε όλοι πολύ χαμογελαστοί. Κάτι καλό πρέπει να συνέβη." Σχολίασε, περιμένοντας πως θα λάμβανε κάποιο στοιχείο σχετικά με την συμπεριφορά τους.

"Νιώθουμε πιο ξέγνοιαστοι επειδή ο Πρίγκιπας Νόκτις θα καταφέρει να επιστρέψει με ασφάλεια στην πρωτεύουσα." Απάντησε ο Λούτσε και πλησίασε πιο κοντά στην αγαπημένη του. "Συμφωνήσαμε να πάμε μια βόλτα—μέχρι το βασιλικό σκάφος που είναι αγκυροβολημένο στο λιμάνι. Ελπίζω πως θα ήθελες να έρθεις."

"Φυσικά. Ο Τρεντ και ο Σόνιτους δεν θα είναι μαζί μας;"

"Είναι απασχολημένοι και οι δύο απ' ό,τι ξέρω." Η συγκεκριμένη πληροφορία ήταν αληθής.

"Εντάξει. Υποθέτω ότι έχουμε άδεια να χρησιμοποιήσουμε κάποιο από τα αυτοκίνητα μέχρι το λιμάνι;"

"Βέβαια, αυτό κανονίστηκε νωρίτερα με τον επικεφαλής της συνοδείας." Είπε ο σύντροφος της κοπέλας, δείχνοντας τα κλειδιά που είχε μαζί του.

Το στιβαρό όχημα βρισκόταν εντός των ορίων του προστατευμένου φρουρίου. Ο άνδρας από την Galahd ξεκλείδωσε το SUV με το τηλεχειριστήριο και τα φώτα του μεταφορικού μέσου αναβόσβησαν μια φορά. Οι γηγενείς πολίτες του στέμματος κάθισαν στο πίσω κάθισμα, ο Λούτσε ανέλαβε το τιμόνι και η Βανέσσα κάθισε δίπλα του.

Προτού ξεκινήσουν την διαδρομή τους, ο οδηγός της συντροφιάς υπενθύμισε στους ανήλικους επιβάτες να φορέσουν την ζώνη ασφαλείας.

"Εμείς καθόμαστε στην πίσω θέση. Δεν χρειαζόμαστε τόση ασφάλεια." Η αυθόρμητη απόκριση είχε προέλθει από τον Νόκτις.

"Κι όμως, Υψηλότατε, είναι σημαντικό ακόμη και οι επιβάτες του πίσω καθίσματος να φορούν ζώνη." Επέμεινε ευγενικά ο βασιλικός μαχητής.

"Ίγκνις;" Ο νεαρός διάδοχος ήλπιζε πως ο φίλος του θα έλεγε κάτι που θα έπειθε τον Λούτσε ότι δεν ήταν αναγκαίο να προσδεθούν.

"Νοκτ, έχει δίκιο." Απάντησε εκείνος λακωνικά, καθώς ετοιμαζόταν να κουμπώσει την δική του ζώνη. Τελικά, το ίδιο έκανε και ο πρίγκιπας όπως φυσικά και οι υπόλοιποι.

Καθώς απομακρύνονταν οδικώς από το φρούριο, οι ασφαλτωμένοι δρόμοι εναλλάσσονταν κάθε τόσο με τους χωμάτινους μονόδρομους. Οι φυλλωσιές των περιποιημένων δένδρων ήταν πυκνές και ενίοτε έκρυβαν εντελώς την μαγευτική θέα του ωκεανού. Ενώ κατέβαιναν τον λόφο, ο Λούτσε οδηγούσε με χαμηλή ταχύτητα, δείχνοντας προσοχή σε ορισμένες απότομες στροφές των στριφογυριστών μονοπατιών.

Ο ήλιος έγερνε με αργό ρυθμό προς τον ορίζοντα, εξακολουθώντας να μοιράζει γενναιόδωρα το καλοκαιρινό φως του.

"Μια μέρα, λέω να πάρουμε το σκάφος με σκοπό να διασχίσουμε ολόκληρη την θάλασσα της Lucinia." Ανακοίνωσε ο ανήλικος πρίγκιπας, έπειτα από αρκετά λεπτά σιωπής στο αυτοκίνητο.

"Ποιοί, Υψηλότατε;" Ρώτησε η Βανέσσα με ενδιαφέρον, κοιτώντας τον μέσα από το κενό που δημιουργούσαν μεταξύ τους τα δύο μπροστινά καθίσματα.

"Εμ...εγώ, όλοι οι φίλοι μου, εσείς οι δύο καθώς και άλλοι φιλικοί Glaives και φύλακες του στέμματος."

"Ακούγεται συναρπαστικό. Η Λουμίνα Λούσις Κάελουμ -ή αλλιώς η Δίκαιη Βασίλισσα- θα ενέκρινε ένα τέτοιο περιπετειώδες σχέδιο." Παρατήρησε η μαχήτρια χαμογελώντας.

"Φυσικά. Εξάλλου εκείνη κι εγώ ανήκουμε στην ίδια οικογένεια." Ο Νόκτις ανέφερε αυτή την πληροφορία με περηφάνια.

"Είναι υπέροχο που έχω την τιμή να συνομιλώ με έναν πραγματικό απόγονο της. Η Δίκαιη Βασίλισσα είναι σημαντικό πρόσωπο στην ιστορία της γενέτειρας μου."

Ο πρίγκιπας θέλησε να μάθει περισσότερα. Τότε ο Ίγκνις διηγήθηκε την ιστορία πίσω από το όνομα της παραθαλάσσιας πόλης, καθώς και το μεγαλεπήβολο σχέδιο της αλλοτινής βασίλισσας. Ήταν η ίδια ιστορία την οποία πριν από δεκαέξι μήνες, είχε διηγηθεί η Βανέσσα στον Λούτσε όταν πρωτογνωρίστηκαν.

Καθώς ο μελλοντικός σύμβουλος ξεδίπλωνε τα σημαντικά στοιχεία του ιστορικού γεγονότος, η Βανέσσα κράτησε το χέρι του αγαπημένου της ενώ ήταν ακουμπισμένο πάνω στο μοχλό ταχυτήτων. Ο Λούτσε την κοίταξε για μια στιγμή συγκινημένος κι έπειτα έφερε το χέρι της κοπέλας κοντά στα χείλη του, φιλώντας το. Ήταν εμφανές πως και οι δύο θυμήθηκαν εκείνη την ξεχωριστή μέρα που συστήθηκαν ο ένας στον άλλο...

Ο Ίγκνις ολοκλήρωσε την περιγραφή του παρελθοντικού συμβάντος, αναφέροντας την ματαίωση του φιλόδοξου σχεδίου και την διατήρηση του ονόματος Lucinia για την πόλη που ήταν χτισμένη στις ακτές της ομώνυμης θάλασσας.

"Δηλαδή θα μπορούσαμε να έχουμε την δικιά μας Altissia;! Είναι κρίμα που δεν χτίστηκε αυτή η πόλη πάνω στο νερό." Αποφάνθηκε ο νεαρότερος επιβάτης του οχήματος.

"Ίσως είναι καλύτερα έτσι, Πρίγκιπα Νόκτις. Ένας ωκεανός ή μια θάλασσα είναι προτιμότερο να μένουν...αδάμαστοι. Αυτό είχε πει σ' εμένα ο Λούτσε πριν από καιρό και πιστεύω ότι είναι μια σωστή σκέψη."

Ο ανήλικος άρχοντας από την Insomnia, ακούμπησε την πλάτη του πίσω στο κάθισμα, σκεφτόμενος την ιστορία που μόλις είχε ακούσει.

Σημείωση 33ου Κεφαλαίου: Σε ορισμένα μέλη των Lucii (Βασιλιάδες του Lucis από το παλαιό παρελθόν) έχουν δοθεί συγκεκριμένα ονόματα, μέσω της επέκτασης dlc ή του μυθιστορήματος Dawn of the Future. Απ' ό,τι γνωρίζω, η Δίκαιη Βασίλισσα (The Just) δεν έχει κάποιο επίσημο όνομα. Αυτό που χρησιμοποίησα -το οποίο θα διατηρηθεί εφεξής σε οποιαδήποτε αναφορά μου για τον συγκεκριμένο χαρακτήρα- είναι δικής μου προτίμησης και ως εκ τούτου, ανεπίσημο.