Κεφάλαιο XXXIV

[ Ιούνιος, 749 Σ.Ε. ]

Το επιβλητικό, βασιλικό σκάφος ήταν αγκυροβολημένο σε προστατευμένο και ήσυχο σημείο του λιμανιού, απ' όπου η θέα προς την θάλασσα ήταν απρόσκοπτη.

Αφότου ο Νόκτις και η συνοδεία του ανέβηκαν στο κατάστρωμα, οι δύο γηγενείς πολίτες του στέμματος φρόντισαν να ανάψουν τα αναγκαία φωτά, ρυθμίζοντας τον φωτισμό σε ευχάριστη και σχετικά χαμηλωμένη ένταση. Το δειλινό θα ξετύλιγε σε λίγο τα χρώματα του· όμως οι πιο λαμπρές αχτίδες του δύοντος ήλιου παρέμεναν στον ουρανό, συνυπάρχοντας με το αχνό φέγγος των πρώτων άστρων.

Όλοι θαύμασαν για αρκετά λεπτά το όμορφο, θαλάσσιο τοπίο, καθώς και το άναμμα της φωταγώγησης ενός μεγάλου παραλιακού δρόμου. Ο φωτισμός τρεμόπαιξε μερικές φορές προτού σταθεροποιηθεί εντελώς.

Έχοντας σταθεί σε ένα διαφορετικό σημείο της μεγάλης πλώρης, τα δύο παιδιά συνομίλησαν χαμηλόφωνα και σε κάπως πιο διακριτικό τόνο, σαν να προσπαθούσαν να καταλήξουν σε κάποια κοινή απόφαση. Έπειτα πλησίασαν το ζευγάρι των Glaives, οι οποίοι στέκονταν στην απέναντι πλευρά της πλώρης.

"Εμείς θα κατέβουμε στην καμπίνα για να ελέγξουμε κάτι." Ανέφερε ο Ίγκνις Σιέντια, απευθυνόμενος στους δύο μαχητές, "Εσείς όμως μπορείτε να μείνετε στο κατάστρωμα και...να μιλήσετε με την ησυχία σας. Δεν πρόκειται να σας ενοχλήσουμε."

Η Βανέσσα φάνηκε ελαφρώς απορημένη κι έπειτα κοίταξε τον Λούτσε. Για ακόμη μια φορά, είχε την ενστικτώδη εντύπωση πως εκείνος γνώριζε κάποια σημαντική λεπτομέρεια αναφορικά με τον σκοπό της συγκεκριμένης βόλτας, τον οποίο η ίδια αγνοούσε. Αναρωτήθηκε τι ακριβώς συνέβαινε, αλλά είχε εμπιστοσύνη στον αγαπημένο της και τους δύο ανήλικους συμμάχους.

Δίχως να περιμένουν μια συγκεκριμένη απάντηση, ο πρίγκιπας και ο Ίγκνις απομακρύνθηκαν από εκείνο το σημείο, κατεβαίνοντας τις στενές σκάλες οι οποίες οδηγούσαν στα δωμάτια της θαλαμηγού.

Ο Λούτσε βημάτισε σκεφτικός απάνω στην μεγάλη πλώρη η οποία ήταν στρωμένη με καλοφροντισμένα, λευκά σανίδια. Η Βανέσσα παρέμεινε κοντά στην μεταλλική κουπαστή, παρακολουθώντας τον με ζωηρή περιέργεια.

Έπειτα από λίγο, νιώθοντας την θαλάσσια δροσιά ολόγυρα της, τυλίχτηκε πιο σφιχτά με την εσάρπα που φορούσε και κοίταξε προς τον ορίζοντα, σαν να προσπαθούσε να αντιληφθεί την ακριβή κατεύθυνση του καλοκαιρινού ανέμου.

"Μήπως κρυώνεις;" Την ρώτησε ο Λούτσε, έχοντας προσέξει την κίνηση που έκανε η κοπέλα του.

"Όχι. Είμαι εντάξει."

Την στιγμή που κοίταξαν ο ένας τον άλλο, υπήρχε ανείπωτη αγάπη στα βλέμματα του καθενός. Καθώς η γκριζογάλανη ματιά του βυθιζόταν στο αγαπημένο, γαλάζιο βλέμμα που εκείνος ήξερε τόσο καλά, η επαφή αυτή έμοιαζε με εκείνη του συννεφιάσματος και της υδάτινης επιφάνειας μιας ήρεμης θάλασσας. Ο χρόνος φαινόταν σαν να κυλούσε διαφορετικά και το κάθε δευτερόλεπτο είχε την δική του ξεχωριστή σημασία.

Η Βανέσσα περπάτησε προς εκείνον με σταθερό βήμα και η άκρη του μακριού φορέματος κινήθηκε αντίθετα από την φορά του ανέμου, θροΐζοντας ανάλαφρα. Οι λεπτότερες τούφες των μαλλιών που πλαισίωναν το πρόσωπο της, έκρυψαν για λίγο το μέτωπο και τα μάτια της, μέχρι που εκείνη στερέωσε τις ατίθασες μπούκλες πίσω από κάθε αυτί. Στάθηκε μπροστά από τον Λούτσε κι εκείνος τύλιξε το χέρι του απαλά γύρω από την μέση της κοπέλας.

Το πλησίασμα των κορμιών τους, ενθάρρυνε την Βανέσσα να ανταποκριθεί στο αγκάλιασμα, χρησιμοποιώντας και τα δύο χέρια της. Ο Λούτσε χαμογέλασε καθώς το μέτωπο του άγγιξε εκείνο της αγαπημένης του. Χάρη στην εγγύτητα τους, τα ψιθυριστά λόγια του καθενός γίνονταν αντιληπτά με ευκολία, δίχως κανείς άλλος να μπορεί να τους ακούσει.

"Ήταν δική σου η ιδέα να έρθουμε εδώ;" Υπήρχε ένα χαμόγελο στα χείλη της μαχήτριας καθώς πρόφερε τις λέξεις με χαμηλωμένη φωνή.

Εκείνος αποκρίθηκε θετικά. Έπειτα αναφέρθηκε στο πρωτόκολλο, σύμφωνα με το οποίο η παρουσία ενός τουλάχιστον βασιλικού προσώπου στην θαλαμηγό, ήταν επιβεβλημένη.

"Κατάλαβα. Ευτυχώς ο πρίγκιπας αποφάσισε να έρθει μαζί μας." Το χέρι της ακούμπησε το μάγουλο του άνδρα, "Χαίρομαι που βρισκόμαστε εδώ, Λούτσε. Η ατμόσφαιρα του λιμανιού φέρνει στο νου μου κάποιες ειρηνικές και ευτυχείς στιγμές—το ίδιο συμβαίνει και με την θέα της θάλασσας από τόσο κοντινή απόσταση."

"Με χαροποιεί που αισθάνεσαι άνετα και όμορφα· αυτό έχει σημασία για εμένα επειδή...υπάρχει κάτι για το οποίο θέλω να σου μιλήσω." Της είπε με τρυφερότητα. Το ελεύθερο χέρι του, χάιδεψε τα μαλλιά της Βανέσσα. Λόγω του ανέμου ο οποίος άλλαζε κάθε τόσο σε ένταση, μερικές μπούκλες μπερδεύονταν μεταξύ των δαχτύλων του. Το χάδι του ερωτευμένου άνδρα ήταν πολύ ευχάριστο, δημιουργώντας μια γλυκιά ανατριχίλα στην αποδέκτρια του αγγίγματος.

Εκείνη έκλεψε ένα απαλό φιλί από τον αγαπημένο της, νιώθοντας την αγωνία και την ζεστασιά στα χείλη του Λούτσε. Αναρωτήθηκε ποιό ήταν το θέμα για το οποίο θα μιλούσαν, προσπαθώντας να μαντέψει. Ούτως ή άλλως, ήταν απολύτως πρόθυμη να μάθει τις σκέψεις του συντρόφου της.

"Μήπως σχετίζεται με ό,τι σε ρώτησα καθώς επιστρέφαμε στο φρούριο με το πλοίο; Όταν με συμβούλεψες να δώσω προτεραιότητα στην ανάπαυση μου;"

"Ναι." Απάντησε εκείνος χωρίς κάποιο δισταγμό. Με τις άκρες των δαχτύλων του, ακούμπησε το θερμό μάγουλο της Βανέσσα, η οποία έκλεισε για μια στιγμή τα μάτια και έγειρε το κεφάλι προς το μέρος του χεριού του. Έπειτα από λίγο, όταν η προσοχή της επέστρεψε στην έκφραση του προσώπου του Λούτσε, εκείνος φαινόταν σαν να έψαχνε τις κατάλληλες λέξεις προκειμένου να δώσει σχήμα σε μια σειρά σκέψεων οι οποίες απασχολούσαν τον λογισμό του... Η γυναίκα από την Lucinia ήδη διαισθανόταν πως θα άκουγε κάτι πολύ ξεχωριστό.

"Βανέσσα... θυμάσαι όταν ήρθα να σε συναντήσω στην καμπίνα σου, μετά την μάχη μας με τον θηρευτή; Είχαμε μια συζήτηση και ανέφερα ότι χρειαζόμουν χρόνο να σκεφτώ την απάντηση μου. Είπες πως θα έπρεπε να υπάρχει κάτι ισχυρό στην ζωή μας που να υπερβαίνει τον θάνατο και να δίνει ένα άφθαρτο νόημα στις καλύτερες εμπειρίες που μοιραζόμαστε. Ακόμη και να εξορκίζει τον φόβο. Συλλογίστηκα προσεκτικά, ακούγοντας τόσο το νου όσο και την καρδιά μου. Οι λέξεις και οι πράξεις σου και οτιδήποτε μοιραζόμαστε μαζί, είτε στο πεδίο της μάχης, είτε κατά την διάρκεια των ειρηνικών ημερών, επέτρεψαν σ' εμένα να αισθανθώ σιγουριά για την απάντηση που αναζητούσα. Υπήρξε και ένα αίσθημα εσωτερικής σύγκρουσης μέσα μου, επειδή φοβόμουν μήπως σε πληγώσω ή σε απογοητεύσω. Δεν θα ήθελα ποτέ να συμβεί αυτό. Εκείνο που θέλω είναι να είμαστε ευτυχισμένοι μαζί· αισθάνομαι έτσι από τότε που σε κράτησα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου..."

Η ένταση της συγκίνησης έφερε μια σύντομη παύση σιωπής. Η αγαπημένη του, βίωνε το ίδιο συναίσθημα, όμως ήταν απολύτως έτοιμη να ακούσει την συνέχεια. Εξάλλου, χαιρόταν όποτε ο Λούτσε μιλούσε ανοιχτά μαζί της.

"Καταλάβαινα ολοένα και περισσότερο πως δεν ήσουν ένας περιστασιακός άνθρωπος στην ζωή μου... Αυτή η εντύπωση με περικύκλωνε όταν σε σκεφτόμουν κάτω από τα αστέρια της Duscae, ή κάθε μέρα που σε συναντώ στην πόλη. Είναι μια ακλόνητη βεβαιότητα που υπάρχει μέσα μου. Ό,τι έχουμε δημιουργήσει, ό,τι αγαπάμε και οτιδήποτε μας κρατά μαζί, είναι για εμένα, η υπέρβαση της ζωής και της απώλειας. Γι' αυτό τον λόγο..."

Με ήρεμες κινήσεις, άφησε τα δάχτυλα του να ξεγλιστρήσουν από το σώμα της Βανέσσα. Αναζήτησε κάτι στην εσωτερική τσέπη του στρατιωτικού σακακιού του κι έπειτα εμφάνισε το τυλιγμένο, λεπτό πακέτο που είχε φέρει μαζί του από το σύντομο ταξίδι στην Nirtakehren. Έλυσε χωρίς βιασύνη την χρυσαφένια κλωστή και το αντικείμενο αποκαλύφθηκε, ευρισκόμενο επάνω στην παλάμη του επικρατέστερου χεριού του. Ήταν μια γυαλιστερή, μεταξένια κορδέλα μαλλιών, σε έντονο μπορντό χρώμα.

Η Βανέσσα κοίταξε κατάπληκτη την πανέμορφη, μακριά κορδέλα· για μια στιγμή, αναρωτήθηκε πολύ σοβαρά αν ονειρευόταν. Τύχαινε να γνωρίζει την παράδοση της Galahd· η Κρόου -όπως και οι συντοπίτες εκείνης- είχαν αναφερθεί σε αυτό το θέμα κατά το παρελθόν. Η καρδιά της σκίρτησε έντονα από συγκίνηση και μια ορμητική θέρμη τύλιξε ολόκληρο το σώμα της.

Προσπάθησε πολύ να μην κλάψει από ευτυχία. Δεν ήταν εύκολο, αλλά τα κατάφερε, έστω κι αν τα μάτια της είχαν θολώσει με δάκρυα χαράς. Πήρε μια βαθειά, τρεμάμενη ανάσα, επικεντρώνοντας και πάλι την προσοχή της στον άνθρωπο που στεκόταν ακριβώς απέναντι από εκείνη.

Ο Λούτσε ένιωθε τόση χαρά με αυτό που συνέβαινε. Περίμενε με κατανόηση, μέχρι η αγαπημένη του να επανακτήσει την αυτοκυριαρχία της.

"...Βανέσσα Μάρσιν, δέχεσαι να με παντρευτείς;"

Η υπέροχη αίσθηση του ακούσματος εκείνων των λέξεων, επέτρεψε στην μαχήτρια να αισθανθεί τι εννοούσε ο άνδρας από την Galahd όταν μιλούσε για υπέρβαση πέρα από τους φόβους. Δεν υπήρξε ούτε μια μοιρασμένη στιγμή που να μην μετρούσε, ή να στερούνταν αξίας, εφόσον η αγάπη τους ήταν πιο δυνατή από οποιαδήποτε αμφιβολία ή τις άγνωστες πτυχές ενός απώτερου μέλλοντος.

"Ναι! Δέχομαι." Απάντησε με ακλόνητη σιγουριά η Βανέσσα. Τα γαλανά μάτια της ήταν δακρυσμένα καθώς εκείνος πλησίασε λίγο περισσότερο για να δέσει τα μαλλιά του κοριτσιού με την κορδέλα, όπως επίτασσε το έθιμο της γενέτειρας του. Σύμφωνα με αυτό, η πρόταση γάμου συνοδευόταν από την προσφορά μιας κορδέλας από ποιοτικό ύφασμα με αποδέκτρια την μέλλουσα νύφη. Το συγκεκριμένο χρώμα συμβόλιζε την σύζευξη και την σοφία που επέρχεται μέσα από έναν δυνατό δεσμό αγάπης. Εφόσον η γυναίκα δεχόταν την πρόταση, ο άνδρας όφειλε, κατά το έθιμο, να δέσει τα μαλλιά της -ή έστω μια τούφα από αυτά- με την κορδέλα που θα δώριζε, ως επισφράγιση της δέσμευσης εκείνου να παντρευτεί σύντομα την εκλεκτή της καρδιάς του.

"Νομίζω πως είναι εντάξει..." Είπε χαμηλόφωνα ο Λούτσε. Τα χέρια του βρίσκονταν γύρω από τον κάθε ώμο της Βανέσσα, καθώς εκείνος έλεγχε το δέσιμο του σατινένιου υφάσματος. Όταν ο ίδιος έκανε ένα βήμα πίσω, η κάτοχος της βελούδινης κορδέλας σήκωσε το χέρι της πίσω από το κεφάλι για να την αγγίξει. Την ίδια στιγμή, κοίταξε τον σύντροφο της με μια παιχνιδιάρικη λάμψη στα μάτια της, "Ναι, είναι μια χαρά. Επίσης το χρώμα είναι πανέμορφο."

Η Βανέσσα τον αγκάλιασε, ακουμπώντας το πρόσωπο της στο στέρνο του. Μονάχα μια μελωδία γραμμένη από την εκείνη, θα μπορούσε να περιγράψει την ευφορία που είχε κατακλύσει την ψυχή της. Στο κατάστρωμα του ωραιότερου πλοίου που είχε δει, σε μια πανέμορφη τοποθεσία και κάτω από τον ουρανό του δειλινού, δέχτηκε να παντρευτεί τον άνθρωπο που αγαπούσε με όλη την δύναμη της καρδιάς της. Δεν θα μπορούσε να είχε συμβεί με καλύτερο τρόπο. Αναστέναξε και έκλεισε τα μάτια της όταν ο μέλλων σύζυγος τύλιξε τα χέρια του προσεκτικά γύρω από την πλάτη εκείνης, έχοντας υπ' όψιν τους πρόσφατους τραυματισμούς οι οποίοι επουλώνονταν.

Ύστερα από μερικά λεπτά, δύο πρόσωπα ξεπρόβαλαν με διακριτικότητα από την είσοδο που ένωνε τους εσωτερικούς χώρους της θαλαμηγού με το κατάστρωμα. Την στιγμή που εμφανίστηκαν οι νεαροί πολίτες του στέμματος, το αγαπημένο ζευγάρι ατένιζε τα νυχτερινά φώτα του λιμανιού, συζητώντας χαμηλόφωνα και κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου. Οι Glaives άκουσαν βήματα επάνω στο ξύλινο πάτωμα και στράφηκαν προς την πηγή του ήχου, αντικρίζοντας τις γνώριμες φυσιογνωμίες των παιδιών.

"...Είναι όλα εντάξει;" Ρώτησε ελαφρώς αμήχανα ο Πρίγκιπας Νόκτις. Ο Ίγκνις χαμογελούσε συγκρατημένα, έχοντας παρατηρήσει την ύπαρξη της γαμήλιας κορδέλας στα μαλλιά της γυναίκας. Το έθιμο που διατηρούνταν σε ορισμένες περιοχές της βορειοδυτικής Cleigne, ήταν γνωστό σ' εκείνον.

Η Βανέσσα έριξε μια υποψιασμένη ματιά στους τρεις ανθρώπους με τους οποίους βρισκόταν στο κατάστρωμα. Ένευσε με νόημα, όπως θα έκανε κάποιος την στιγμή που συμπεραίνει κάτι σημαντικό.

"Είπε 'ναι', Υψηλότατε." Ανακοίνωσε ο Λούτσε και τα μάτια του έλαμψαν.

"Τέλεια! Χαίρομαι για εσάς."

" Συγχαρητήρια." Η επαινετική φράση προήλθε από τον Ίγκνις.

"Έχω την εντύπωση ότι εσείς οι τρεις κανονίσατε εκ των προτέρων να έρθουμε στο πλοίο γι' αυτή την σημαντική έκπληξη, έτσι δεν είναι;" Ρώτησε η Βανέσσα ευδιάθετα.

"Εμ, ναι..." Παραδέχτηκε ο διάδοχος, "Έπρεπε να έρθω κι εγώ μαζί σας. Λόγω ενός επίσημου κανόνα, η παρουσία μου επιβάλλεται στο πλοίο, εκτός αν ο βασιλιάς ή εγώ έχουμε ορίσει κάποιον αντιπρόσωπο. Έφερα και τον Ίγκνις. Εμείς οι δύο συμμεριστήκαμε το σχέδιο του κύριου Λάζαρους, ελπίζοντας για το καλύτερο." Πρόσθεσε αυτή την εξήγηση, θέλοντας να ξεκαθαρίσει την κατάσταση από την δική του σκοπιά. Ένα ευγενικό χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο του, σκεφτόμενος πως αν οι Glaives μπορούσαν να δημιουργήσουν την δική τους ευτυχία εν μέσω μαχών εναντίον του Niflheim, κατοικώντας σε μια πόλη που προστατευόταν -και ταυτόχρονα περιοριζόταν- από το Τείχος, τότε είχε ελπίδες και εκείνος να γευτεί και πάλι την ανεμελιά, έχοντας εμπιστοσύνη στο μέλλον.

Κανείς από τους Glaives που είχαν φύγει προσωρινά από το φρούριο, δεν έχασε την αίσθηση του χρόνου. Μια ώρα απέμενε μέχρι την έναρξη της βάρδιας· το αρραβωνιασμένο πλέον ζευγάρι γνώριζε ότι η επιστροφή στο συμμαχικό κτίσμα, δεν γινόταν να αναβληθεί για περισσότερο χρόνο. Όσοι ευτυχείς κι αν ένιωθαν, η επαγγελματική συνέπεια ήταν εξίσου σημαντική, δεδομένων των συνθηκών.

Ενώ οι τελευταίες ακτίνες του ήλιου έφεγγαν θαμπωμένες πίσω από την γραμμή του ορίζοντα, η βασιλική θαλαμηγός ασφαλίστηκε και πάλι. Όσοι βρίσκονταν προηγουμένως στο κατάστρωμα, κατευθύνθηκαν προς το χερσαίο όχημα με το οποίο είχαν έρθει. Κάποιος από τους φύλακες του συγκεκριμένου τμήματος του λιμανιού, χαιρέτισε με σεβασμό την συντροφιά εκείνων που είχαν έρθει από την πρωτεύουσα του Lucis. Η συνοδεία του Νόκτις ανταπέδωσε τον χαιρετισμό. Για ελάχιστα λεπτά, ο Λούτσε και η Βανέσσα στάθηκαν ακίνητοι, στρέφοντας το βλέμμα τους προς το ήσυχο πλοίο, στο κατάστρωμα του οποίου είχε συμβεί ένα από τα ευτυχέστερα γεγονότα στην ζωή του καθενός.

Δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα κατά την πορεία τους πίσω στο φρούριο. Οι δύο ανήλικοι κάτοικοι της Insomnia επέστρεψαν στο δωμάτιο που είχε παραχωρηθεί σ' εκείνους. Το ίδιο έπραξαν και οι βασιλικοί μαχητές. Ο Λούτσε αποφάσισε να γνωστοποιήσει τα ευχάριστα νέα στον Σόνιτους και τον Τρεντ την επόμενη μέρα, ενόσω θα ήταν παρόντες και οι τρεις στο ίδιο δωμάτιο όπου ξεκουράζονταν μετά τις βάρδιες.

Η Βανέσσα χτύπησε μια φορά την πόρτα του δωματίου όπου διέμενε, πριν μπει μέσα. Εκείνη την στιγμή, η Μόνικα διάβαζε ένα βιβλίο ενώ ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, έχοντας αναμμένη την επιτραπέζια λάμπα που βρισκόταν πιο κοντά σ' εκείνη.

"Ωραίο ντύσιμο." Σχολίασε η φύλακας του στέμματος, "Υποθέτω ότι αληθεύει η φήμη σχετικά με την καλαισθησία όσων γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην πόλη της Lucinia."

"Με κολακεύουν τα λόγια σου, Έλσετ."

Η προσωρινή συγκάτοικος την κοίταξε καλύτερα, "Κάτι σχετικά με εσένα φαίνεται διαφορετικό... Ξέρω ότι η προχθεσινή μέρα ήταν ιδιαιτέρως εξαντλητική, παρ' όλα αυτά, τολμώ να πω ότι δείχνεις σχεδόν ανανεωμένη."

"Ο τραυματισμός μου πράγματι με ταλαιπώρησε, αλλά η σημερινή βραδιά είναι μια από τις ωραιότερες της ζωής μου." Αποκρίθηκε η Βανέσσα ενώ έλυνε τα υποδήματα της. Τακτοποίησε τα σανδάλια κοντά στην πόρτα της εισόδου και περπάτησε ξυπόλυτη προς το δικό της κρεβάτι.

"Αλήθεια; Τι έγινε;" Ρώτησε η Μόνικα, κοιτώντας την σύμμαχο της μ' ενδιαφέρον. Είχε κλείσει το βιβλίο που κρατούσε στα χέρια της, ωστόσο δεν παρέλειψε να τοποθετήσει έναν χάρτινο σελιδοδείκτη εκεί όπου είχε σταματήσει την ανάγνωση.

"Ο Λούτσε Λάζαρους, με τον οποίο είμαστε σε σχέση για περισσότερο από έναν χρόνο, ζήτησε επίσημα να με παντρευτεί." Η νεαρή γυναίκα εξακολουθούσε να νιώθει σαν να ονειρευόταν. Χρειαζόταν λίγο χρόνο ακόμη προκειμένου να συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί.

"Συγχαρητήρια, Μάρσιν. Αυτό πρέπει να σημαίνει ότι αγαπιέστε πολύ."

"Ευχαριστώ. Είναι ο άνθρωπος της ζωής μου και βλέπω ότι αυτό αποδεικνύεται πολύ συχνά—είτε στην μάχη, είτε στην καθημερινότητα μας. Κι απ' ό,τι μου είπε, το ίδιο αισθάνεται κι εκείνος για εμένα."

"Με το καλό ο γάμος λοιπόν. Επίσης, οφείλω να σε προειδοποιήσω: ο διοικητής Ντράουτος ενδεχομένως να αυξήσει κάποιες απαιτήσεις του προς εσάς, μετά από μια τέτοια δέσμευση. Είναι μια προσέγγιση που είθισται στις τάξεις μας. Οι ανώτεροι αξιωματικοί θέλουν να είναι σίγουροι πως τα δεσμευμένα μέλη θα συνεχίσουν να ενδιαφέρονται για το καλό ολόκληρης της ομάδας."

"Κατάλαβα. Θα μοιραστώ αυτή την πληροφορία με τον Λούτσε." Αποκρίθηκε η Βανέσσα, δίχως να επηρεαστεί από αυτό που μόλις άκουσε. Γδύθηκε, ακουμπώντας το καλοκαιρινό φόρεμα επάνω στο τακτοποιημένο κρεβάτι της. Έπειτα φόρεσε την στρατιωτική στολή και μάζεψε τα μαλλιά της σε μια σφιχτή, ψηλή αλογοουρά, δένοντας την μπορντό κορδέλα πάνω από τα λαστιχάκια. Η αίσθηση του υφάσματος κάτω από τα δάχτυλα της, όπως και το νόημα που συνόδευε ένα τέτοιο αντικείμενο, την χαροποιούσε με έναν τρόπο που δεν είχε αισθανθεί ποτέ ξανά. Ένιωθε το σώμα της γεμάτο ενέργεια, κι ας ανάρρωνε ακόμη από έναν βαθύ τραυματισμό.

Νωρίς το επόμενο πρωί, ενώ οι τρεις άνδρες Glaive βρίσκονταν στο ίδιο δωμάτιο, ο Τρεντ θέλησε να μάθει που είχαν πάει οι δύο σύμμαχοι του και οι νεαρότεροι πολίτες από την Insomnia. Εκείνη την ώρα, ο Σόνιτους απολάμβανε μια ζεστή κούπα ντόπιου τσαγιού.

Ο Λούτσε ανέφερε ότι επισκέφτηκαν την θαλαμηγό η οποία ήταν αγκυροβολημένη στο λιμάνι. Αφού βεβαιώθηκε ότι είχε την προσοχή και των δύο φίλων του, αποκάλυψε την σημαντικότερη λεπτομέρεια σχετικά με εκείνη την βόλτα, "Έκανα πρόταση γάμου στην Βανέσσα και εκείνη δέχτηκε."

Ο νησιώτης μαχητής κράτησε αμέσως την κούπα του και με τα δύο χέρια, όπως θα έκανε κάποιος που προσπαθεί να μην ρίξει το ρόφημα στο πάτωμα. Σίγουρα είχε ξαφνιαστεί. Ο Τρεντ έμεινε άφωνος για λίγο, αλλά έπειτα ένευσε με επιδοκιμασία.

"Συγχαρητήρια, Λούτσε. Αυτά είναι καλά νέα και για τους δυο σας." Είπε τελικά ο Σόνιτους και ήπιε μια γουλιά από το τσάι του, έχοντας σταθεροποιήσει ξανά το κράτημα του.

"Ευχαριστώ."

"Ξέρεις, εκείνο το βράδυ που μιλούσαμε, αυτή ήταν η ιδέα που πέρασε από το μυαλό μου με βάση όσα είχα ακούσει από εσένα. Απλώς δεν φαντάστηκα ότι θα γινόταν τόσο γρήγορα." Του γνωστοποίησε ο άνδρας από την Lestallum.

"Κι εγώ σκέφτηκα ότι μάλλον είχες καταλάβει τι υπονοούσα. Τα λόγια σου με ενέπνευσαν, όπως και κάποιες εμπειρίες και σκέψεις που είχα κατά την διάρκεια της αποστολής."

"Υπέροχα. Πότε θα γίνει ο γάμος;"

"Τρεντ, μόλις πριν μερικές ώρες έγινε η συγκεκριμένη πρόταση στην Βανέσσα. Πώς είναι δυνατόν να έχουν αποφασίσει από τώρα την ημερομηνία της τελετής;" Του υπενθύμισε φιλικά ο Σόνιτους.

"Έχεις δίκιο. Μάλλον προτρέχω αλλά και πάλι, δεν τα ξέρω πολύ καλά αυτά τα πρακτικά θέματα."

"Δεν πειράζει. Εξάλλου, ο κάθε γάμος έχει τον δικό του προγραμματισμό." Απάντησε ο στενός φίλος του κι έπειτα στράφηκε ξανά στον Λούτσε, "Σκέφτεστε να ακολουθήσετε την παράδοση της Insomnia και να αγοράσετε βέρες; Απ' ό,τι γνωρίζω, μονάχα στην πόλη του στέμματος και στην Altissia υιοθετείται αυτό το έθιμο."

"Εφόσον κατοικούμε και οι δύο μόνιμα στην Insomnia, η σωστότερη κίνηση είναι να ακολουθήσουμε το εθιμοτυπικό της πρωτεύουσας. Με αυτό τον τρόπο, οι γηγενείς πολίτες του στέμματος -οι οποίοι αποτελούν την πλειοψηφία στην πόλη όπου ζούμε- θα ξέρουν ότι η Βανέσσα κι εγώ είμαστε παντρεμένοι. Είναι αληθές ότι δεν ανταλλάσσουμε δαχτυλίδια στην Galahd. Στη δική μας περίπτωση, ο μέλλων σύζυγος χαρίζει στην σύντροφο του μια ακριβή κορδέλα που εκείνη θα φορέσει στα μαλλιά της. Μετά την τέλεση του γάμου, ο άνδρας αποκτά ένα μικρό σύμβολο με δερματοστιξία -σε όποιο σημείο του σώματος του επιλέξει- το οποίο σηματοδοτεί την δέσμευση του στον γαμήλιο δεσμό." Εξήγησε ο Λούτσε.

"Ο λόγος που ζήτησες να απασχολήσω την Βανέσσα όταν εσύ απομακρύνθηκες, μήπως συνδέεται με την αγορά της συγκεκριμένης κορδέλας;" Ρώτησε ο Σόνιτους, "Οι Νήσοι της Δίκαιης Βασίλισσας παράγουν εξαιρετικά υφάσματα." Ενστικτωδώς, κοίταξε κάποια από τα πλυμένα ρούχα που εκείνοι είχαν απλώσει. Ήταν στερεωμένα σε σκοινί το οποίο αιωρούνταν κοντά στο μεγαλύτερο παράθυρο του δωματίου. Ένα από αυτά τα ρούχα, είχε χρησιμεύσει ως πρόχειρος επίδεσμος στην πιο πρόσφατη μάχη—ήταν βεβαίως η μαύρη κάπα του Τρεντ.

"Ναι! Γι' αυτό σου ζήτησα να με καλύψεις. Αγόρασα την κορδέλα από μια οικογενειακή επιχείρηση στη Nirtakehren. Αν η Βανέσσα με έβλεπε, θα υποψιαζόταν την πρόθεση μου διότι είναι ενήμερη για την γαμήλια παράδοση της Galahd."

"Κατάλαβα. Χαρά μου που συνέβαλα στην προσπάθεια σου."

"Λούτσε, τι είδους τατουάζ πραγματοποιούνται σε αυτή την περίσταση; Μοιάζουν με εκείνα του Νυξ;"

"Σε ό,τι αφορά την λεπτότητα και το μέγεθος τους, ναι. Ωστόσο, τα ορατά σχέδια που έχει ο Νυξ στο σώμα του, είναι κυρίως γραμμικά. Εκείνα που επιλέγονται για τον γάμο, έχουν μεγαλύτερη κλίση, ή είναι κυκλικά, όπως τα διάφορα σύμβολα της αιωνιότητας."

"Ενδιαφέρον." Σχολίασε ο Τρεντ, "Όπως είπα και πριν, δεν ξέρω πολλά πράγματα για το συγκεκριμένο θέμα. Όμως, δεν θεωρείται αναγκαίο να έχεις την έγκριση των γονιών της;"

Ο άνδρας από την Galahd δεν βιάστηκε να απαντήσει. Ο Σόνιτους παρατήρησε ότι το βλέμμα εκείνου που άκουσε την ερώτηση, συννέφιασε με ανησυχία. Τότε, είπε προς υπεράσπιση του, "Η Βανέσσα έχει τη δική της ζωή στην Insomnia. Είναι ενήλικη και οικονομικά ανεξάρτητη, όπως όλοι οι Glaives. Επομένως, δεν νομίζω ότι χρειάζεται την άδεια τους για ένα τόσο σημαντικό θέμα που αφορά, πάνω απ' όλα, την προσωπική της ευτυχία."

Έχοντας παρακολουθήσει όσα ειπώθηκαν από τον Σόνιτους, ο μέλλων σύζυγος της κοπέλας, τον κοίταξε επιδοκιμαστικά.

"Δεν αντιλέγω. Εξάλλου η πρωτεύουσα είναι ως επί το πλείστον αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο και δεν είναι εύκολο να επικοινωνούμε με όσους χωριστήκαμε πριν έρθουμε εδώ." Συμπλήρωσε ο μαχητής από την Lestallum. Ακούστηκε κάπως σκεφτικός.

"Τρεντ, πιστεύεις ότι υπάρχει κάποιο χαρακτηριστικό μου εξαιτίας του οποίου θα με απέρριπταν οπωσδήποτε οι γονείς της;" Ρώτησε χωρίς προκατάληψη ο Λούτσε.

"Δεν μπορώ να απαντήσω σ' αυτό, διότι δεν τους ξέρω. Εγώ τουλάχιστον δεν βλέπω κάποιο πρόβλημα μ' εσένα. Ό,τι κι αν συμβεί, εύχομαι όλα να πάνε καλά μεταξύ σας."

Ο Σόνιτους ήπιε την τελευταία γουλιά από το τσάι του, αφήνοντας την κούπα επάνω στο τραπεζάκι που βρισκόταν κοντά στο δικό του στρώμα. "Όταν επιστρέψουμε στην πρωτεύουσα, τα ζητήματα του γάμου σίγουρα θα σε απασχολήσουν πολύ."

"Ναι, μα ήδη νιώθω πανέτοιμος. Όπως και να 'χει, τώρα πρέπει να συγκεντρωθούμε στα καθήκοντα φύλαξης. Ο πρίγκιπας χρειάζεται την υποστήριξη μας, ειδικότερα όσο βρίσκεται μακριά από την ασφάλεια του Κάστρου."

Κανείς άλλος αξιωματικός του Niflheim δεν αποπειράθηκε να βλάψει τον μελλοντικό βασιλιά για όσο εκείνος και η συνοδεία του βρίσκονταν στην νησιωτική τοποθεσία. Κατά την διάρκεια της επιστροφής, ενώ η Βανέσσα τελούσε το καθήκον της βάρδιας επί του καταστρώματος, ο Ίγκνις πήγε κοντά της, θέλοντας να μιλήσει για το θέμα της διερεύνησης Libra. Τον ενδιέφερε να ξεκλειδώσει αυτή την ικανότητα, η οποία του φαινόταν το ίδιο θαυμαστή με την πτητική στρέβλωση και την επιθετική μαγεία.

"Ελπίζοντας ότι δεν θα θεωρηθεί ως αδιακρισία από την πλευρά μου, θα ήθελα να μάθω ποιό είναι το νοητικό κλειδί της συγκεκριμένης τεχνικής. Το προνόμιο να παρέχω τέτοιου είδους βοήθεια στον Πρίγκιπα Νόκτις αλλά και σε όποιον μάχεται στο πλευρό μας, είναι ένας από τους στόχους μου." Ανέφερε, καθώς στέκονταν και οι δύο στο πρυμναίο κατάστρωμα. Εκείνη την μέρα, ο ουρανός ήταν καλυμμένος από αρκετές συστάδες λευκών σύννεφων, όχι όμως τόσο πολλών ώστε να κρύβουν το έντονο φως του ήλιου.

Την ίδια ώρα, οι υπόλοιποι Glaives βρίσκονταν στην πλώρη. Ειδικότερα ο Λούτσε και ο Τρεντ φωτογράφιζαν το θαλασσινό τοπίο, χρησιμοποιώντας την κάμερα του κινητού τους. Ο Σόνιτους προτιμούσε να κρατά τις εικόνες του τόπου όπου είχε γεννηθεί, στην μνήμη του. Επιπλέον, θεωρούσε ότι οι φωτογραφίες κατάφερναν συχνά να οξύνουν το αίσθημα της νοσταλγίας, το οποίο εκείνος προτιμούσε να αποφεύγει, έτσι ώστε να μην περισπάται ο νους ή η καρδιά του από την εξέλιξη του ως Glaive.

"Νοητικό κλειδί; Ίσως είναι η πρώτη φορά που ακούω αυτόν τον όρο." Παραδέχτηκε η Βανέσσα.

"Δεν είναι μια ξεκάθαρη έννοια. Κυρίως, αφορά κάποιες υποθετικές ιδέες αναφορικά με την μαγεία των Κάελουμ και τον τρόπο με τον οποίο εσείς οι επίλεκτοι Glaives συνδέεστε τόσο καλά με αυτή. Ορισμένοι από τους δικούς σας προπονητές -σε συνεργασία με έμπειρους επιστήμονες- προσπαθούν κατά καιρούς να εντοπίσουν εάν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ του είδους του στοιχείου -ή των στοιχείων- της φύσης που ξεκλειδώνει ο καθένας από εσάς, και της ιδιοσυγκρασίας που χαρακτηρίζει τον κάθε στρατιώτη. Δεν έχει προκύψει κάποιο σίγουρο συμπέρασμα και εφόσον δεν υπάρξουν έγκυρα δεδομένα, η έρευνα μάλλον θα διακοπεί. Ο Βασιλιάς Ρέγκις ενέκρινε αυτή την επιστημονική μελέτη με το σκεπτικό ότι θα μπορούσαν να παραχθούν εξειδικευμένες θεραπείες για τους Glaives."

"Πολύ ευγενές εκ μέρους του βασιλιά. Όμως η Libra δεν βασίζεται στην μαγεία των στοιχείων. Υπάρχει κάτι το ουδέτερο σχετικά με αυτή..."

"Ακόμη κι έτσι, είναι μια έκφανση της μαγείας των Κάελουμ. Κανείς από τους ανθρώπινους πολεμιστές του Niflheim ή τους Magitek δεν έχει την παραμικρή δυνατότητα να την εξασκεί." Την πληροφόρησε ο Ίγκνις, ρυθμίζοντας καλύτερα τα γυαλιά οράσεως του.

Αν η Βανέσσα είχε μια σίγουρη απάντηση στο ερώτημα που είχε τεθεί, δεν θα δίσταζε, ούτε θα αρνιόταν να την μοιραστεί μαζί με εκείνον. Εξάλλου, ήταν και οι δύο σύμμαχοι που εργάζονταν για την αναχαίτιση των επεκτατικών βλέψειων της Αυτοκρατορίας.

"Εφόσον αυτή η έρευνα έχει βασιστεί σε θεωρητικές υποθέσεις, θα έλεγα ότι στην δική μου περίπτωση, ο καταλυτικός παράγοντας δεν είναι η ιδιοσυγκρασία, αλλά το κίνητρο να αντισταθμίσω κάποιες αδυναμίες που είχα στην τιθάσευση της μαγείας· επίσης και η θέληση να προστατεύω τους συμμάχους μου σε μια δύσκολη πρόκληση. Η ενεργειακή ασπίδα είναι μια σπουδαία τεχνική, όμως...ήθελα πραγματικά κάτι παραπάνω. Δεν είχα ιδέα αν υπήρχε το κάτι παραπάνω, μέχρι που διαπίστωσα την φύση της τεχνικής Libra που μόνο εγώ ορίζω μεταξύ όλων των μελών της ομάδας μου."

Για εκείνη, το κλειδί ήταν η επιθυμία να υπερβεί κάποιες αδυναμίες και να διαφυλάξει την ασφάλεια όσων μάχονταν στο πλευρό της. Κι αν η Βανέσσα Μάρσιν είχε δίκιο, δεν θα ήταν ανέφικτο για τον Ίγκνις να αναπτύξει την τεχνική της Libra, όταν θα συνδεόταν και ο ίδιος μελλοντικά με την υπερφυσική δύναμη της οικογένειας Κάελουμ.

Σημείωση της συγγραφέα: Το πρώτο κεφάλαιο που έγραψα στο ξεκίνημα του 2020, αφορούσε την σκηνή στην οποία ο Λούτσε και η Βανέσσα αποκαλύπτουν την αγάπη που νιώθουν ο ένας για τον άλλο (9ο Κεφάλαιο). Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, ολοκλήρωσα το 34ο Κεφάλαιο, το οποίο περιλαμβάνει την πρόταση γάμου στην Βανέσσα.

Αισθάνομαι πραγματικά ευτυχής με αυτή την συγκυρία, καθώς και με την εξέλιξη της ιστορίας και των χαρακτήρων κατά την διάρκεια αυτού του έτους.