Κεφάλαιο 15

Μάχες Για Την Ελευθερία

(Παρελθόν και παρόν)

Δέκα χρόνια. Δέκα χρόνια πολέμου, αίματος, χαμένων συντρόφων, ερώτων, οικογενειών, ψυχών. Πάντως, ο Άδης προτιμούσε αυτή τη ζωή από την προηγούμενη. Τα πρώτα του χρόνια, όταν ήταν παγιδευμένος στη σκοτεινή ψυχή του πατέρα του, όταν είχε χάσει τη ζωντάνια του, κάθε ελπίδα και όνειρο. Όταν ήθελε να πεθάνει όμως δε μπορούσε κι ο πόνος που αισθανόταν, έμοιαζε να βαστάει αιώνια. Μετά απελευθερώθηκε. Αυτή ήταν η δεύτερη φάση της ζωής του και η πιο σύντομη: Η Τιτανομαχία. Εκείνη τη ζωή την αγαπούσε, ένοιωθε πως είχε τον έλεγχο. Δε μπορούσε να ελέγξει τον ίδιο το θάνατο όμως είχε την αίσθηση πως ήταν κάτι κοντά σε αυτό, υπήρχε μια σύνδεση μαζί του. Η τρίτη εποχή της ζωής του ήταν πριν από την Περσεφόνη, όταν ήταν απλώς ο Άρχων του Κάτω Κόσμου. Η τέταρτη ήταν μετά, ξεκίνησε τη στιγμή που τη συνάντησε. Ήταν όλη του η ζωή τότε. Ο θάνατος άρχισε να λειώνει κι η Περσεφόνη τον αντικατέστησε. Πώς την αγαπούσε αυτή τη γυναίκα! Το χαμόγελό της, το γέλιο της, τις άγριες ματιές της, όλα. Όμως ύστερα την έχανε για μισό χρόνο κι αφοσιωνόταν τότε πάλι στα καθήκοντά του, μέχρι να γυρίσει και να τον ελευθερώσει ξανά. Η πέμπτη φάση ήταν όταν απήχθη.
Τώρα όμως ο Άδης βρίσκεται στη δεύτερη φάση της ζωής του. Περπατά ανάμεσα στους Κύκλωπες κρατώντας την περικεφαλαία του με το χαμόγελο της αυτοπεποίθησης στα χείλη του.

"Σου ευχόμαστε να τα καταφέρεις, νεαρέ Άδη.", του είπαν οι Κύκλωπες.

"Το ελπίζω!", είπε αυτός, τους χαιρέτησε κι ύστερα πήγε κοντά στα αδέρφια του.

"Ήρθες επιτέλους!", του είπε ο Δίας.

"Τι κρατάς εκεί;", ρώτησε ο Ποσειδών.

"Την Αόρατη Περικεφαλαία."

"Εμείς τόση ώρα προσπαθούμε να καταστρώσουμε ένα σχέδιο. Τι νομίζεις ότι θα κάνεις με αυτήν;", είπε ειρωνικά ο Δίας. Ο Άδης γέλασε.

"Δία, σε είχα για πιο έξυπνο!", είπε φορώντας την περικεφαλαία και στη στιγμή εξαφανίστηκε. Ο Ποσειδών κι ο Δίας πετάχτηκαν από τις καρέκλες τους. Έπειτα ο Άδης εμφανίστηκε πίσω τους κι ο Ποσειδών χαμογέλασε πλατιά.

"Τον κερδίσαμε τον πόλεμο!", είπε με σιγουριά. Η τελική μάχη ήταν η πιο σύντομη αλλά κι η πιο σκληρή. Όταν συνέτριψαν τον Κρόνο, τον φυλάκισαν στα Τάρταρα. Αν και ήθελαν να τον σκοτώσουν, δε μπορούσαν να σπαταλήσουν τόση ενέργεια μετά από ένα μακροχρόνιο πόλεμο. Γι' αυτό, αποφάσισαν να δείξουν έλεος.
Μετά το τέλος της Τιτανομαχίας ο κόσμος είχε πλέον αλλάξει. Η Δήμητρα χαιρόταν την καινούρια της ζωή. Ήταν νέα και όμορφη κι αυτό την έβαλε στο στόχαστρο του Δία. Έτσι μπήκε στη ζωή της η Περσεφόνη.

"Ω Δήμητρα, είναι ένα κουκλάκι!", είπε η Αφροδίτη την ημέρα που η μικρή παρουσιάστηκε στον Όλυμπο.

"Πράγματι. Θα πρέπει να είσαι περήφανη για το παιδί σου.", είπε η Αθηνά.

"Δήμητρα.", τη φώναξε ο Δίας. "Έχουν έρθει οι Μοίρες, για να δώσουν όνομα στο μωρό."

"Μα έχω ήδη διαλέξει όνομα."

"Το ξέρουμε.", είπαν οι Μοίρες. Όλοι σιώπησαν περιμένοντας να τις ακούσουν. "Το όνομά της είναι Περσεφόνη. Η εσωτερική της δύναμη θα είναι μεγάλη και θα γίνει η θεά της Άνοιξης όμως θα συναντήσει το σκοτάδι στο μέλλον."

"Είναι δικό μου παιδί!", φώναξε η Δήμητρα. "Ποτέ δε σου ζήτησα τίποτα, Δία! Γιατί με βασανίζεις;"

"Πώς τολμάς να μιλάς έτσι στον Άρχοντα των Ουρανών; Χάσου από μπροστά μου!", τη διέταξε.

"Πολύ ευχαρίστως!", είπε η Δήμητρα και αποχώρησε.
Από τη μέρα εκείνη, είχε μόνο το παιδί της. Γι' αυτό, όταν απήχθη, η Δήμητρα έχασε και ένα κομμάτι του εαυτού της. Όταν απέκτησε το εγγόνι της, ήξερε πως ίσως να ήταν αποτέλεσμα βιασμού, όπως η Περσεφόνη.

"Δε μπορώ να βρω αποδείξεις.", είπε στη μητέρα της μια μέρα ενώ το μωράκι κοιμόταν στην αγκαλιά της.

"Έχεις ένα όμορφο μωρό, όπως είχα κι εγώ."

"Το παιδί είναι του Άδη. Το ξέρω, μητέρα, το νοιώθω."

"Θα μπορούσες να ρωτήσεις την Εστία."

"Όχι, ξέρω ποιος είναι ο πατέρας.".
Αργότερα η Δήμητρα έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιό της και ήταν πάλι μαζί με το παιδί της. Μέχρι τώρα. Η Περσεφόνη δεν το γνώριζε όμως ο Άδης έφυγε από τον Κάτω Κόσμο και έφτασε στην πόρτα της Δήμητρας.

"Τι θες;", του είπε μόλις τον είδε.

"Δεν είναι προφανές; Θέλω να μείνεις μακρυά από τη γυναίκα μου. Αν τολμήσεις να κάνεις πάλι τίποτα, θα σε εξαφανίσω από προσώπου γης."

"Έχω υποσχεθεί ότι δε θα ανακατευτώ, Άδη.", είπε κάνοντας ένα βήμα πίσω.

"Τα έχεις ξαναπεί αυτά. Ο μόνος λόγος που σε ανέχομαι, είναι εκείνη. Αλλά μην έχεις καμιά απολύτως αμφιβολία τι θα πάθεις, αν την ξαναπάρεις μακρυά μου. Δε θα με σταματήσει τίποτα, το κατάλαβες;"

"Κατάλαβα πολύ καλά, αδερφέ μου. Παίρνεις τη γυναίκα σου από τη μητέρα της... Για άλλη μια φορά."

"Η Περσεφόνη μπορεί να σε επισκέπτεται όποτε θέλει αλλά ο Δίας μού έδωσε την 'πλήρη κηδεμονία', όπως είπε. Τέρμα αυτά που ήξερες! Δεν έχει άλλα εξάμηνα. Αν θέλει να σε βλέπει, θα έρχομαι κι εγώ μαζί της. Εσύ έχασες τα δικαιώματά σου, όταν δε σεβάστηκες την ελευθερία της.". Η Δήμητρα δεν άντεξε άλλο και έπεσε στο δάπεδο κλαίγοντας. "Δεν αξίζεις τίποτα πια. Μόνο για χάρη της συγκρατούμαι. Μπορείς να σαπίσεις εδώ μέσα, δε μου καίγεται καρφί. Μη νομίζεις ότι έχεις δύναμη, Δήμητρα, γιατί και οι δύο ξέρουμε πολύ καλά ποιος είναι ο ισχυρότερος από τους δυο μας.", είπε ο Άδης κι έφυγε αφήνοντας την αδερφή του για άλλη μια φορά μόνη.