Κεφάλαιο XXXVII
[ Οκτώβριος, 749 Σ.Ε. ]
Ένα ήσυχο απόγευμα στις αρχές του δεύτερου φθινοπωρινού μήνα, οι μελλόνυμφοι μαχητές παρέλαβαν τις γαμήλιες βέρες από το κατάστημα που είχε αναλάβει την κατασκευή των πολύτιμων αντικειμένων. Η προθυμία που έδειξε η Βανέσσα σε ό,τι αφορούσε την πληρωμή του δαχτυλιδιού του μέλλοντα συζύγου, παρέμεινε ακλόνητη κατά την διάρκεια των προηγούμενων μηνών. Παρ' όλα αυτά, η επιμονή του Λούτσε υπερίσχυσε· εκείνος κατάφερε να εξοφλήσει το κόστος και των δύο κοσμημάτων με δικά του χρήματα, κατόπιν τακτικής αποταμίευσης και σωστής οργάνωσης του διαθέσιμου μπάτζετ. Η αποφασιστικότητα που επέδειξε ο άνδρας από την Galahd, πρέπει να ενισχύθηκε μετά την άφιξη ενός συστημένου γράμματος, τρεις μήνες νωρίτερα.
Αρχικά, η κόρη των Μάρσιν απέφευγε να μιλήσει για την επιστολή που είχε λάβει. Πιθανώς δεν θα έλεγε τίποτα στον Λούτσε εάν εκείνος ξεχνούσε τελείως το θέμα της αλληλογραφίας.
Τρεις βδομάδες μεσολάβησαν από εκείνη την καλοκαιρινή ημέρα κατά την οποία η Βανέσσα είχε στείλει το δικό της γράμμα, έως το πρωί που παρέλαβε προσωπικά έναν φάκελο από την Lucinia. Μερικές μέρες αργότερα, ο Λούτσε ρώτησε την αγαπημένη του αν εκείνη είχε λάβει κάποιο νέο από τους συγγενείς.
Η ερώτηση τέθηκε έπειτα από μια κοινή βάρδια του ζευγαριού και ενώ χαλάρωναν στο διαμέρισμα εκείνου, έχοντας τα φώτα χαμηλωμένα. Ήταν ένα ζεστό βράδυ του Ιουλίου και είχαν αφήσει την μπαλκονόπορτα ανοιχτή· οι ήχοι της πόλης μπερδεύονταν με τον απαλό βόμβο ενός επιτραπέζιου ανεμιστήρα ο οποίος δρόσιζε τον χώρο του σαλονιού.
Η Βανέσσα αισθάνθηκε αιφνιδιασμένη. Ωστόσο αναγνώριζε ότι αυτό που συνέβη ήταν αναμενόμενο. Το θέμα του γράμματος δεν γινόταν να λησμονηθεί, ειδικά από κάποιον τόσο οργανωτικό όσο ο Λούτσε.
Εκείνη ένιωσε την ενστικτώδη ανάγκη να αλλάξει θέση και να απομακρυνθεί προσωρινά από το πλευρό του συντρόφου της. Βγήκε στο μικρό μπαλκόνι. Μια παρέα από παιδιά έπαιζαν στην απέναντι αλάνα και έδειχναν τόσο ξέγνοιαστα.
Ο άνδρας από την Galahd σηκώθηκε μετά από ένα λεπτό και στάθηκε δίπλα στην Βανέσσα. Οι κινήσεις του ήταν διακριτικές, σαν να μην ήθελε να την ταράξει. Κρίνοντας μόνο από αντίδραση της, υπέθεσε ότι η απόκριση των γονιών δεν ήταν ακριβώς θετική.
"...Οι δικοί σου δεν εγκρίνουν την απόφαση μας;"
Η νεαρή γυναίκα ένευσε αρνητικά, με το βλέμμα της να παραμένει συγκεντρωμένο στον τσιμεντένιο, ανοιχτό χώρο.
Έπειτα από μερικά λεπτά σιωπής, ο Λούτσε την ρώτησε αν θα μπορούσε να μάθει το περιεχόμενο του γράμματος.
"Αν σου πω, θα πληγωθείς." Αποκρίθηκε εκείνη λακωνικά. Κατάφερε να διατηρήσει την φωνή της ανεπηρέαστη από το αίσθημα της απογοήτευσης.
"Δεν ήσουν εσύ που έγραψες το γράμμα, επομένως δεν γίνεται να με πληγώσεις. Είμαστε ζευγάρι, Βανέσσα· ακόμα και η θλίψη είναι μια πτυχή της ζωής που μπορούμε να μοιραζόμαστε, ειδικά όταν προκύπτουν τέτοια θέματα που αφορούν και τους δύο από εμάς."
Μπλέκοντας τα δάχτυλα της επάνω στην μεταλλική κουπαστή, η Βανέσσα αξιολόγησε νοερά τι θα αποκάλυπτε στον Λούτσε και με ποιο τρόπο θα διατύπωνε όσα είχε διαβάσει στην επιστολή.
"Προσπάθησαν να με αποθαρρύνουν." Είπε μουδιασμένα, κοιτώντας τον. "Σύμφωνα με την δική τους γνώμη, δεν πιστεύουν ότι είναι σωστό να παντρευτώ ενόσω εργάζομαι ως Glaive, ούτε θα ήθελαν να επιλέξω κάποιον από αυτή την ομάδα. Επομένως, δεν έχω την υποστήριξη τους."
"Η ανάγνωση ενός τέτοιου γράμματος πρέπει να ήταν δύσκολη για εσένα." Παρατήρησε με στωικότητα εκείνος.
"Ναι. Πιο πολύ σκεφτόμουν την δική σου αντίδραση ή αν θα έπρεπε να μιλήσουμε για το περιεχόμενο της επιστολής."
"Θα σε ρωτούσα έτσι κι αλλιώς." Δήλωσε ο σύντροφος της, "Ο αδελφός σου τι άποψη έχει για το ίδιο θέμα; Μου έχεις πει ότι έχετε καλή σχέση."
"Ο πατέρας μου αποσαφήνισε πως δεν πρόκειται να πουν τίποτα στον Χάγκεν σχετικά με τον γάμο. Ευελπιστεί ότι θα αλλάξω γνώμη. Όσο για την μητέρα, υποψιάζομαι ότι θα μιλήσει στον αδελφό μου κάποια στιγμή." Η Βανέσσα αναστέναξε και έστρεψε την πλάτη της προς την αλάνα, χωρίς να ακουμπά πλέον στην κουπαστή. "Κατανοώ κάποιους από τους λόγους οι οποίοι ορίζουν την οπτική τους, άσχετα αν δεν συμμερίζομαι την ανησυχία που εκείνοι νιώθουν. Η θέληση μου να επισημοποιήσουμε τον δεσμό μας, είναι ανεξάρτητη από την γνώμη τους. Όπως σου έχω πει, θα είναι τιμή και χαρά για εμένα να επισημοποιήσουμε τον δεσμό μας."
Ο Λούτσε πλησίασε, καλύπτοντας την μικρή απόσταση μεταξύ των κορμιών τους. Κράτησε την Βανέσσα τρυφερά στην αγκαλιά του κι εκείνη ανταποκρίθηκε αμέσως, σφίγγοντας τον κοντά της. Ένιωσε καλύτερα και πιο δυνατή, παρά την στενοχώρια που είχε δημιουργήσει το γράμμα των Μάρσιν.
Ο μαχητής από την Galahd δεν θα άφηνε τον εαυτό του να αποθαρρυνθεί. Σε καμία περίπτωση. Εξάλλου, οι τωρινές απόψεις των μελλοντικών πεθερών θα μπορούσαν εν δυνάμει να διαφοροποιηθούν. Αν μη τι άλλο, ο άνδρας που αγαπούσε την Βανέσσα, δεν αμφέβαλλε ποτέ για το βάθος των αισθημάτων του ή την δυνατότητα να φροντίζει την εκλεκτή της καρδιάς του, όπως άξιζε σ' εκείνη.
[ Αύγουστος, 749 Σ.Ε. ]
Οι δύο μνηστευμένοι που κατάγονταν από διαφορετικούς τόπους της επαρχίας Cleigne, είχαν συναποφασίσει πως θα παντρεύονταν με πολιτικό γάμο. Ήταν μια από τις σημαντικότερες επιλογές στις οποίες υπήρξε εύκολη ταύτιση απόψεων κατά την διάρκεια της γαμήλιας προετοιμασίας. Κανένας από τους δύο πολεμιστές δεν εμπιστευόταν, ούτε αναγνώριζε οποιαδήποτε ανωτερότητα των θεοτήτων που απάρτιζαν το Εξάθεο· ως εκ τούτου, δεν ήταν απαραίτητο να συμπεριληφθούν οι αντίστοιχες αναφορές σε καθένα από τους Άστρινους, ενόσω η Βανέσσα και ο Λούτσε θα αντάλλασσαν όρκους αιώνιας αγάπης. Επιπλέον, η συγκεκριμένη επιλογή επέτρεπε στους μελλόνυμφους να μην αισθάνονται δέσμιοι ενός αυστηρού εθιμοτυπικού. Έτσι θα απολάμβαναν περισσότερο την εμπειρία του όμορφου γεγονότος.
Ωθούμενη από το δημιουργικό της πνεύμα και με δική της πρωτοβουλία, η μελλόνυμφη ξεκίνησε να φτιάχνει χειροποίητες μπομπονιέρες, ακολουθώντας ένα γαμήλιο έθιμο που είχε τις απαρχές του στην Altissia, αλλά είχε διαδοθεί και σε επαρχίες του Lucis. Επέλεξε χρωματιστή, ποιοτική λινάτσα ως βασικό υλικό για τα μικροκαμωμένα πουγκιά που θα περιείχαν ένα διακοσμητικό κερί το καθένα. Ήταν αγαπητό αντικείμενο των επαρχιωτών του Βασιλείου επειδή η φλόγα έφερνε στο νου τους ειρηνικές στιγμές στο σπίτι, υπενθυμίζοντας την άσβηστη ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.
Ένα καλοκαιρινό απόγευμα που εκείνη είχε τον χρόνο να ασχοληθεί με την κατασκευή των δώρων για τους καλεσμένους, ο Λούτσε επέστρεψε νωρίτερα από την βάρδια και κατευθύνθηκε στο διαμέρισμα της Βανέσσα. Εδώ και αρκετές βδομάδες, ο αφοσιωμένος άνδρας είχε αποκτήσει νόμιμα ένα αντίγραφο των κλειδιών του σπιτιού στο οποίο κατοικούσε η κοπέλα του. Εντόπισε την ένοικο στην κρεβατοκάμαρα, με τις δημιουργίες της απλωμένες απάνω στην λεπτή κουβέρτα. Ήταν η πρώτη φορά που εκείνος έβλεπε τις χειροτεχνίες. Ο Λούτσε πήρε στα χέρια του ένα ολοκληρωμένο, γαλάζιο πουγκί το οποίο ήταν δεμένο με γυαλιστερή, ασημένια κορδέλα. Η μνηστή του, σταμάτησε ό,τι έκανε και περίμενε την αντίδραση του φίλου της.
"Υποψιάζομαι ότι τα χειροποίητα πουγκιά σχετίζονται με την τελετή του γάμου μας; Πάντως είναι πολύ πρακτικά και καλαίσθητα. Μου αρέσουν."
Η Βανέσσα επιβεβαίωσε την υπόθεση και αναφέρθηκε στο έθιμο. "Είναι ένας τρόπος με τον οποίο το νεόνυμφο ζευγάρι ευχαριστεί όσους παρευρέθηκαν σε μια τόσο σημαντική περίσταση. Φεύγοντας, οι καλεσμένοι κρατούν ένα αναμνηστικό και οι δικές τους καλόκαρδες σκέψεις, λειτουργούν ως ευλογία για τους νιόπαντρους." Του εξήγησε εκείνη, αναφέροντας έπειτα το σκεπτικό πίσω από την επιλογή των διακοσμητικών, μικρών κεριών ως δώρο.
Ο Λούτσε δεν είχε καμία αντίρρηση να συμπεριλάβουν το συγκεκριμένο έθιμο στην δική τους τελετή. Σε αντίστοιχες παραδόσεις της Galahd, δεν συνηθιζόταν κάτι τέτοιο. Όμως, τόσο εκείνος όσο και η μνηστή του, βρίσκονταν μακριά από την γενέτειρα τους, έχοντας μια διαφορετική ζωή. Επομένως, ήταν αναμενόμενο πως ο γάμος θα διαφοροποιούνταν από το εθιμοτυπικό που κυριαρχούσε στην Galahd και την Lucinia.
Εκείνο το χρονικό διάστημα, η Έλσα Μάρσιν είχε αποστείλει ένα προσωπικό της κόσμημα -ένα περιδέραιο από λευκόχρυσο- στην κόρη της, για τον γάμο. Στις περιοχές γύρω από την Θάλασσα Lucinia, ήταν σύνηθες να μεταβιβάζονται κάποια πολύτιμα αντικείμενα στα ενήλικα παιδιά, όταν ερχόταν η δική τους στιγμή να παντρευτούν. Ο Ντέσμοντ Μάρσιν είχε διαφωνήσει με αυτή την απόφαση, θεωρώντας ότι η Βανέσσα θα έπρεπε να γυρίσει πρώτα στην Lucinia, πριν δεχτεί ένα τόσο ακριβό και ξεχωριστό κειμήλιο.
Ανεξάρτητα από την ένσταση του, η κόρη της οικογένειας έλαβε με ασφάλεια το συγκινητικό δέμα. Επιθυμούσε να φορέσει το κομψό περιδέραιο την ημέρα της τελετής. Όμως, κανένα από τα λίγα φορέματα που είχε στην κατοχή της, δεν θα ταίριαζε ακριβώς με το πολύτιμο αντικείμενο ή την περίσταση του γάμου. Η Βανέσσα καλούνταν λοιπόν να προμηθευτεί ένα κατάλληλο ένδυμα.
Αν και είχε ζήσει αρκετά χρόνια στην Insomnia, δεν γνώριζε τα πάντα για τις αγορές της πρωτεύουσας ή σε ποιά συνοικία θα έπρεπε να επικεντρώσει την έρευνα της. Εξάλλου, ο ελεύθερος χρόνος ενός Glaive, ήταν συχνά περιορισμένος. Μια τυχαία συνάντηση της με την Μόνικα Έλσετ στο αρχηγείο, έγινε η αφορμή ώστε η μελλόνυμφη να ζητήσει πληροφορίες για το θέμα της ένδυσης.
Η φύλακας του στέμματος ένιωσε κολακευμένη με την εμπιστοσύνη που είχε δείξει η Βανέσσα προς εκείνη. Η γηγενής κάτοικος πρότεινε μια σειρά από δημοφιλή καταστήματα, η πλειοψηφία των οποίων βρισκόταν σε κεντρικούς δρόμους της πρωτεύουσας.
Η αναζήτηση του ιδανικού φορέματος δεν ήταν μια εύκολη υπόθεση. Παρ' όλα αυτά, η ενδιαφερόμενη έχει ξεκαθαρίσει τις προσωπικές προτιμήσεις μέσα στο μυαλό της. Για παράδειγμα, το Φθινόπωρο ήταν η εποχή κατά την οποία οι δύο αγαπημένοι είχαν προγραμματίσει την τέλεση του γάμου τους. Επομένως, οποιοδήποτε ένδυμα φαινόταν να έχει σχεδιαστεί για μια ζεστή μέρα του Καλοκαιριού, αυτομάτως αποκλειόταν από την λίστα επιλογών. Η μέλλουσα νύφη προτιμούσε ένα φόρεμα με κομψά, μακριά μανίκια και λιγότερο εκτεθειμένο μπούστο.
Οι βιτρίνες των περισσότερων καταστημάτων που είχαν προταθεί από την Μόνικα, ήταν διακοσμημένες με εντυπωσιακά ενδύματα· όμως η τιμή πολλών από αυτών, ήταν απαγορευτική για το μπάτζετ που διέθετε η μαχήτρια. Δεν θα ήταν καθόλου εύκολο για εκείνη να πληρώσει το αντίστοιχο αντίτιμο.
Μετά από μια ακολουθία άκαρπων ερευνών, ήταν σχεδόν έτοιμη να συμβιβαστεί με την ιδέα πως μάλλον δεν θα κατάφερνε να συμπεριλάβει το οικογενειακό κόσμημα στην γαμήλια φορεσιά της.
Στις αρχές του Σεπτέμβρη, έπειτα από μια απαιτητική μέρα προπονήσεων σε διαφορετικό χώρο από εκείνον του αρχηγείου, η Βανέσσα αποκοιμήθηκε για μερικά λεπτά μέσα στο λεωφορείο με το οποίο επέστρεφε στο σπίτι. Όταν άνοιξε τα μάτια της, βρισκόταν ήδη επτά στάσεις μακριά από εκεί όπου θα έπρεπε να κατέβει. Ευτυχώς η περιοχή δεν ήταν εντελώς άγνωστη στην επιβαίνουσα.
Ο απογευματινός ήλιος συνέχισε να φωτίζει την πόλη, ενθαρρύνοντας την Βανέσσα να εξερευνήσει για λίγο τους δρόμους. Ορισμένοι Glaives κατοικούσαν σ' εκείνη την γειτονιά, κι αυτή η σκέψη δημιουργούσε ένα αίσθημα ασφάλειας στην νεαρή γυναίκα. Έπειτα από μισή ώρα περιπλάνησης, πήρε την απόφαση να εντοπίσει την πλησιέστερη στάση απ' όπου θα έπαιρνε το λεωφορείο με το οποίο θα γύριζε στο διαμέρισμα της. Προτιμούσε να βρίσκεται στον προσωπικό της χώρο, όταν πια ο ουρανός θα είχε σκοτεινιάσει εντελώς.
Καθώς έστριβε σ' ένα γωνιακό δρομάκι με χαμηλά δένδρα, η μαχήτρια πρόσεξε το μοναδικό φόρεμα που κοσμούσε την λιτή, μα φροντισμένη βιτρίνα ενός καταστήματος πολύ μικρότερου από όλα εκείνα που είχε προτείνει η Έλσετ. Λόγω της περιορισμένης έκτασης που καταλάμβανε, το συγκεκριμένο μαγαζί θα μπορούσε εύκολα να περάσει απαρατήρητο.
Ακόμη κι έτσι, η ματιά της Βανέσσα δεν γινόταν να απομακρυνθεί από το υπέροχο φόρεμα που είχε γίνει αντιληπτό από την ίδια. Ήταν αδύνατο για εκείνη να προσπεράσει την βιτρίνα. Τα πόδια της παρέμεναν ακινητοποιημένα επάνω στο έδαφος. Μονάχα αν περνούσε το κατώφλι εκείνου του μαγαζιού, θα μάθαινε περισσότερα για εκείνο το ένδυμα. Χωρίς δεύτερη σκέψη, άνοιξε την πόρτα και βρέθηκε στον περιποιημένο, εσωτερικό χώρο.
Η μικρή επιχείρηση ανήκε σε μια οικογένεια που καταγόταν από τις Ανατολικές Νήσους. Ωστόσο, τα νεαρότερα μέλη που εργάζονταν εκεί, είχαν μεγαλώσει στην Insomnia και ζούσαν μόνιμα στην σύγχρονη πρωτεύουσα.
Η ιδιοκτήτρια καλωσόρισε με ειλικρινή ευγένεια την υποψήφια πελάτισσα. Αφότου πληροφορήθηκε τον λόγο της επίσκεψης, έφερε την ενδυμασία για δοκιμή.
Το λαμπερό μαργαριταρένιο χρώμα του υφάσματος -μια σύνθεση από μετάξι και βαμβάκι- ήταν το στοιχείο που εντυπωσίασε με την πρώτη ματιά την επισκέπτρια. Τα μακριά μανίκια ήταν καμωμένα από δαντέλα με πανέμορφες, φίνες λεπτομέρειες. Το μπούστο και η πλάτη ήταν ακριβώς όπως τα ήθελε η πιθανή κάτοχος, ενώ το μάκρος του φορέματος ήταν παρόμοιο με εκείνο που είχε φορέσει όταν δέχτηκε την πρόταση γάμου από τον Λούτσε. Δεν υπήρχε απολύτως τίποτα το οποίο να μην άρεσε σε εκείνη που θαύμασε την ομορφιά του ρούχου.
Όταν στάθηκε μπροστά από τον ολόσωμο καθρέπτη, έχοντας φορέσει το ένδυμα της αρεσκείας της, η ιδιοκτήτρια έφερε τότε μια δετή, υφασμάτινη ζώνη απαλού ροζ χρώματος. Θα συνδυαζόταν αρμονικά με το φόρεμα προκειμένου να τονιστεί η λεπτή μέση της κοπέλας.
Οι καθαρές παστέλ αποχρώσεις, ο τύπος της ύφανσης και οι πτυχώσεις του φορέματος, ταίριαζαν καταπληκτικά με το σώμα και την ιδιοσυγκρασία εκείνης η οποία το είχε ξεχωρίσει. Η Βανέσσα ήταν σίγουρη πως κανένα άλλο αντίστοιχο ρούχο δεν θα αποδεικνυόταν ιδανικότερο για την δική της περίσταση.
Της άρεσε πραγματικά, όμως ήταν εξίσου αναγκαίο να ενημερωθεί για το αντίτιμο. Η αξία ήταν ίση με πάνω από το μισό του μηνιαίου μισθού της. Βρισκόταν οριακά εντός του μπάτζετ. Η ενδιαφερόμενη μπορούσε να το αγοράσει. Θα ήταν όμως σοφό να προχωρήσει σε αυτή την αγορά, δεδομένου του κόστους και της πιθανότητας κάποιων έκτακτων εξόδων;
Ήδη από τις πρώτες εβδομάδες μετά την εγκατάσταση της στην Insomnia, η Βανέσσα ήταν ιδιαίτερα προσεκτική με την διαχείριση των χρημάτων. Ποτέ δεν είχε προβεί σε κάποια σοβαρή σπατάλη και αφότου εδραίωσε την θέση της στην επίλεκτη ομάδα, κατάφερνε να αποστέλλει κάποια χρήματα στην οικογένεια της.
Σε ό,τι αφορούσε τον επικείμενο γάμο, δεν είχε την στήριξη κανενός στενού συγγενή. Ίσως η μητέρα της να είχε αλλάξει γνώμη, καθ' ότι χάρισε στην Βανέσσα ένα πολύτιμο κειμήλιο. Ό,τι κι αν ίσχυε, η κόρη τα είχε καταφέρει περίφημα σε κάθε πρόκληση που είχε παρουσιαστεί.
Μετά από περισυλλογή, η μέλλουσα νύφη αγόρασε το φόρεμα το οποίο της άρεσε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο είχε δει. Δεν ήταν ακριβότερο συγκριτικά με όσα είχε προσέξει σε καταστήματα των κεντρικών, εμπορικών δρόμων με τις απλησίαστες τιμές. Παρ' όλα αυτά, δεν υστερούσε καθόλου σε ποιότητα. Το γεγονός ότι η κορδέλα μαλλιών, το φόρεμα και η ζώνη είχαν δημιουργηθεί σύμφωνα με την υφαντική τέχνη των Ανατολικών Νήσων, θεωρήθηκε ως θετικός οιωνός από την πλευρά της κοπέλας. Εξάλλου, ακόμη και η πρόταση γάμου είχε γίνει σε ένα από εκείνα τα νησιά, την Nirtakehren.
Ξεκίνησε να νυχτώνει όταν η Βανέσσα έφτασε στο διαμέρισμα της. Εκτός από τον μεγάλο σάκο που εκείνη μετέφερε στις προπονήσεις, κρατούσε επιπλέον και την τσάντα που περιείχε το νέο απόκτημα με την σεταρισμένη ζώνη. Καθώς ξεκλείδωνε την είσοδο του σπιτιού υπό το φως μιας παλιάς λάμπας που συνήθιζε να τρεμοπαίζει κατά την διάρκεια έντονων καιρικών φαινομένων, η νεαρή γυναίκα αισθανόταν εξαντλημένη, αλλά ταυτόχρονα πολύ ευτυχής.
Τακτοποίησε το σημαντικό ένδυμα σε ένα σημείο της ιματιοθήκης το οποίο δεν ήταν ιδιαίτερα εμφανές. Μολονότι η πρόληψη αφορούσε τον θρησκευτικό γάμο, η κάτοχος προτιμούσε να μην δείξει το φόρεμα στον Λούτσε πριν την σπουδαία μέρα.
[ Οκτώβριος, 749 Σ.Ε. ]
Λίγες ημέρες μετά την απόκτηση των βερών τους, ο Λούτσε και η Βανέσσα συνήθιζαν να περνούν την κάθε νύχτα στο ίδιο κρεβάτι, έστω κι αν έμεναν ακόμη σε διαφορετικά διαμερίσματα. Ένα από εκείνα τα βράδια, οι μελλόνυμφοι βρίσκονταν στον ιδιωτικό χώρο του άνδρα από την Cleigne.
Η επισκέπτρια είχε ξυπνήσει πιο νωρίς από την συνηθισμένη ώρα, λόγω της έντονης δροσιάς που επικρατούσε στην κρεβατοκάμαρα. Η θέρμη του Καλοκαιριού είχε υποχωρήσει εδώ και αρκετές μέρες, ενώ ο ερχομός του Νοεμβρίου θα έφερνε τα πρώτα σημάδια του Χειμώνα.
Υπήρχε μια θερμάστρα στο δωμάτιο, όμως ήταν σβηστή εκείνη την ώρα. Η Βανέσσα θα μπορούσε βεβαίως να την ανάψει, αλλά σκεφτόταν ότι η κίνηση της, θα ξυπνούσε πιθανώς τον Λούτσε. Προσπάθησε να ξανακοιμηθεί, αγνοώντας το αίσθημα της ψύχρας επάνω σε όσα σημεία του δέρματος δεν καλύπτονταν από το νυχτικό με τις λεπτές τιράντες. Σύντομα διαπίστωσε πως η επιθυμία της για περισσότερο ύπνο είχε υποχωρήσει· θα προτιμούσε να ασχοληθεί με την δημιουργία των πουγκιών, πριν σηκωθεί ο Λούτσε για να ξεκινήσουν και οι δύο την μέρα τους.
Εκείνος αισθάνθηκε το ξύπνημα της συντρόφου του και μισάνοιξε τα μάτια, επικεντρώνοντας το βλέμμα στο διπλανό προσκέφαλο. Βλέποντας ότι η Βανέσσα προσπαθούσε να κουκουλωθεί πιο καλά κάτω από τα σκεπάσματα, υπέθεσε ότι η κοπέλα του κρύωνε. Την παρότρυνε να ενεργοποιήσει το σύστημα θέρμανσης.
"Δεν θα χρειαστεί... Σκέφτομαι να σηκωθώ και να συνεχίσω τις χειροποίητες κατασκευές μου." Ψιθύρισε εκείνη, ενώ ήταν και οι δύο ξαπλωμένοι.
"Έχεις ξεκουραστεί αρκετά όμως; Δεν θα ήταν σωστό να επηρεαστεί η υγεία σου λόγω της αγωνίας που έχουμε για την μεγάλη μέρα..." Απάντησε στην ίδια χαμηλή ένταση ο Λούτσε.
"Ναι, κοιμήθηκα αρκετές ώρες." Του είπε και ακούμπησε την άκρη του πέλματος κοντά στον αστράγαλο του συντρόφου της, προσπαθώντας ενστικτωδώς να ζεσταθεί. Ο άνδρας από την Galahd χαμογέλασε και πλησίασε τα δικά του γυμνά πόδια κοντά σε εκείνα της Βανέσσα για να ζεσταθούν και οι δύο.
"Ακόμη μου κάνει εντύπωση πως καταφέρνεις να κοιμάσαι τόσο καλά ή ανενόχλητος, όταν τα κάτω άκρα του σώματος σου είναι τόσο παγωμένα, όπως και τα δικά μου." Παρατήρησε η Βανέσσα αφού έμπλεξαν τα πέλματα τους κάτω από τις κουβέρτες.
"Πρέπει να υπάρχει κάποια συσχέτιση με το επικρατέστερο στοιχείο που τιθασεύω ως Glaive." Αστειεύτηκε ο Λούτσε.
"Αυτό κι αν είναι σίγουρο...! Πάντως έχεις καλή αντοχή σου στις χαμηλές θερμοκρασίες." Καθώς τα άκρα τους επανακτούσαν σταδιακά λίγη παραπάνω θερμότητα, η Βανέσσα αισθάνθηκε πιο άνετα. Αγκάλιασε τον Λούτσε, ενώ με τα δάχτυλα του ενός ποδιού της, χάιδεψε τα πέλματα που είχαν ζεστάνει τα δικά της. Έπειτα από λίγο, εκείνη σταμάτησε να τρέμει.
"Ναι, αν και δεν είμαι ο μόνος. Είναι παράξενο· κανείς δεν γνωρίζει τον τρόπο ή την λογική με την οποία δημιουργούνται οι κλίσεις των μαγικών στοιχείων για τον καθένα από εμάς." Σχολίασε νυσταγμένα ο άνδρας. Φαινόταν πως ήθελε να συνεχίσει τον ύπνο του για μερικά λεπτά ακόμη. Χαλάρωσε το δικό του αγκάλιασμα γύρω από την Βανέσσα, ώστε αν εκείνη ήθελε να σηκωθεί νωρίτερα, θα μπορούσε να το κάνει χωρίς πρόβλημα.
Έπειτα από λίγο, η Βανέσσα φόρεσε μια μάλλινη εσάρπα πάνω από το νυχτικό της και βγήκε από τον χώρο της κρεβατοκάμαρας. Κάποιοι ήχοι της πόλης, ήδη ξεκίνησαν να γίνονται αντιληπτοί. Ευρισκόμενη στην κουζίνα, τοποθέτησε μερικές φέτες μήλου σ' ένα ταψάκι για να ζεσταθούν μέσα στον φούρνο. Ρύθμισε την ώρα ετοιμασίας και επέστρεψε στην χειροποίητη δουλειά της.
Αισθανόταν χαρούμενη κάθε φορά που ολοκλήρωνε την κατασκευή μιας μπομπονιέρας. Ένας από τους στόχους που εκείνη είχε θέσει, ήταν να φτιάξει περισσότερες από τον ακριβή αριθμό των ατόμων που θα καλούσαν. Με αυτό τον τρόπο, θα μπορούσε να προσφέρει μερικές και σε άλλα πρόσωπα που ήταν σημαντικά για εκείνη και τον αρραβωνιαστικό της, και τα οποία δεν θα κατάφερναν για κάποιο λόγο να παρευρεθούν στην τελετή. Το πρώτο πρόσωπο που έφερε η Βανέσσα στο νου της, ήταν ο Χάγκεν. Ήλπιζε πραγματικά πως εκείνος δεν θα είχε πρόβλημα να αποδεχτεί τον άνθρωπο που είχε επιλέξει η αδελφή του ως σύντροφο ζωής.
Τα μήλα που θερμαίνονταν στον φούρνο, ανέδιδαν ένα λαχταριστό άρωμα το οποίο ήταν συνδεδεμένο με την εποχή του Φθινοπώρου, αλλά και του Χειμώνα. Όταν κάθισαν και οι δύο στο τραπέζι, ο Λούτσε ρώτησε την Βανέσσα αν θα χρειαζόταν κάποια επιπλέον υλικά για τις χειροτεχνίες. Η δημιουργός ήθελε να προμηθευτεί μερικά ακόμη μέτρα από χρωματιστή λινάτσα, σπάγγο και κορδέλα. Όμως δεν το ανέφερε, γνωρίζοντας ότι ο Λούτσε θα προθυμοποιούνταν να κάνει τις αγορές με δικά του έξοδα. Μολονότι η Βανέσσα θα εκτιμούσε μια τέτοια κίνηση, επιθυμούσε να αναλάβει μόνη το συγκεκριμένο κόστος. Εξάλλου είχαν ήδη πληρώσει από κοινού τα απαραίτητα έγγραφα που σχετίζονταν με τον γάμο, καθώς και τα έξοδα ενοικίασης μιας αίθουσας στο δημαρχείο για την τελετή.
Όπως και η μελλοντική σύζυγος του, ο Λούτσε είχε πραγματοποιήσει την δική του έρευνα αναφορικά με την ενδυμασία που θα επέλεγε για την επίσημη περίσταση. Ήταν γνωστό ότι οι πολίτες του στέμματος φορούσαν κοστούμι σε σκούρους, ψυχρούς χρωματισμούς κατά την διάρκεια σημαντικών γεγονότων. Η σχεδίαση τέτοιων ενδυμάτων θεωρούνταν ότι αναβάθμιζε την κομψότητα και τα θετικά στοιχεία της ιδιοσυγκρασίας ενός άνδρα.
Συζητώντας για τον τύπο της φορεσιάς που είχαν επιλέξει για τον εαυτό τους, η Βανέσσα εξέφρασε ενδιαφέρον για εκείνο το κοστούμι που θα φορούσε ο σύντροφος της, "Αυτή η ενδυμασία είναι δημοφιλής και στον τόπο μου. Θα δείχνεις υπέροχος, είμαι σίγουρη."
"Ώστε δεν ισχύει και για εμένα η ίδια πρόληψη για την οποία μου είχες μιλήσει;" Ένα χαμόγελο που εξέπεμπε την καλή του διάθεση -όπως και την περιέργεια που αναδυόταν από το περιεχόμενο της ερώτησης- φώτισε το πρόσωπο του Λούτσε. "Προσωπικά, δεν πιστεύω σε προλήψεις, αλλά δεν θέλω να αγχωθείς εξαιτίας αυτών."
"Α, όχι δεν ισχύει κάτι παρόμοιο για τους άνδρες." Απάντησε γελώντας η Βανέσσα. "Γι' αυτό θα ήθελα οπωσδήποτε να δω τι έχεις αποφασίσει να φορέσεις. Όπως και να 'χει, εμπιστεύομαι το γούστο σου."
"Εντάξει τότε."
Ενώ απολάμβαναν το πρωινό γεύμα τους, η μέλλουσα νύφη αναρωτήθηκε αν ο Λίμπερτους Όστιουμ -ο οποίος καταγόταν από την Galahd- θα δεχόταν να έρθει στην τελετή, "Θα τον καλέσουμε ό,τι κι αν αποφασίσει να κάνει, αφού εσείς οι δύο έχετε κοινούς, παιδικούς φίλους και είναι σύμμαχος μας. Παρ' όλα αυτά υποψιάζομαι ότι δεν μ' έχει αποδεχτεί. Εννοώ σαν άτομο, πέρα από την καταγωγή μου." Ανέφερε εκείνη, κοιτώντας τον Λούτσε.
"Υφίσταται ακόμη η αντιπαλότητα που αναπτύχθηκε μεταξύ των δύο πόλεων μας;" Ο άνδρας από την Galahd προσέγγισε το θέμα από μια διαφορετική οπτική. "Αν θυμάμαι καλά, ξεκίνησε επειδή υπήρχαν παρεξηγήσεις και θυμός σχετικά με την ποιότητα της υποστήριξης που έλαβε η γενέτειρα μου, συγκριτικά με την δική σου. Οι κάτοικοι της Lucinia έκριναν την ευνοϊκότερη μεταχείριση ως άδικη, ενώ οι συντοπίτες μου θεώρησαν εγωιστική και εχθρική την στάση τους. Όμως έχει περάσει καιρός από τότε. Αν μη τι άλλο, η ομάδα μας συγκροτείται κυρίως από μαχητές της Cleigne, ανεξαρτήτως από ποια τοποθεσία καταγόμαστε."
"Σύμφωνα με όσα διαβάζω από τα γράμματα των γονιών μου, οι σχέσεις μεταξύ των δύο πόλεων δεν έχουν βελτιωθεί ιδιαίτερα... Φαίνεται πως η προκατάληψη είναι βαθύτερη όσων περιστάσεων έλαβαν χώρα μετά την εμπλοκή του Niflheim." Παρατήρησε η Βανέσσα, κοιτώντας το πιάτο της. "Δεν θα υπάρξει μια εύκολη επίλυση. Παρά μόνο αν συνεχίσουμε το έργο μας, έτσι ώστε ο βασιλιάς να κερδίσει και πάλι τον έλεγχο των συγκεκριμένων εδαφών."
"Μάλλον έχεις δίκιο. Σε περίπτωση που χρειαστεί, θα προτείνω ξανά στον Λίμπερτους να έρθει. Όμως, εάν επιμείνει τελικά στην προκατάληψη του, ας είναι. Είναι δική του ευθύνη να αλλάξει ή να τηρήσει την κοσμοθεωρία που έχει. Οι διαφορές στην καταγωγή δεν θα έπρεπε να απασχολούν τους Glaives."
