Όσο τρώγαμε, έκανα ο,τι μου είπε η αδελφή μου. Δεν είπα τίποτα στην μαμά ή τον μπαμπά. Αν και, αναρωτιόμουν αν όντως ίσχυαν τα λεγόμενά της. Δεν ήταν κακή ιδέα στην τελική. Μού φαινόταν μυστηριώδης και περιπετειώδης ταυτόχρονα, αλλά μου το'πε έτσι στα ξαφνικά. Επίσης ήταν περίεργο και τρομακτικό το γεγονός ότι αν πάω πίσω στο χρόνο, θα με αντικαταστήσει ένας κλόνος. Κι αν με καταλάβαιναν οι γονείς μας; Αν έβλεπαν πως κάτι δεν πήγαινε καλά με μένα; Πως είμαι διαφορετική απ' ότι συνήθως;

Μετά από κάποιες ώρες, η Ελένη μού είπε πως βρήκε ένα "ιστορικό γεγονός" να δω από κοντά. Τι ιστορικό γεγονός δηλαδή; Μια υπόθεση βρήκε. Εφόσον από μικρές ασχολιόμαστε με αστυνομικά θέματα, τότε θα μού άρεσε αν έλυνα μια αληθινή υπόθεση.

«Καλά... Ό,τι πεις...» είπα.

«Πρέπει να στο πω! Δεν θα το πιστέψεις!» φώναξε ζωηρά.

«Το 2006 στην Ιαπωνία συνέβη κάτι πολύ παράξενο: Πέθαιναν κάθε μέρα εγκληματίες από ανακοπή καρδιάς. Ακόμα κι αν κάποιος εγκληματίας δεν είχε θέμα με την υγεία του εκείνος πέθαινε. Στα social media αυτός που σκότωνε τους εγκληματίες τον είχαν ονομάσει Κίρα, δηλαδή killer από τα αγγλικά. Αυτός ο Κίρα είχε μια ικανότητα να σκοτώνει τους εγκληματίες χωρίς καν να χρησιμοποιήσει κάποιο όπλο.»

Στα fake news έπεσε η άλλη... Σε λίγο θα με κάνει Αγγελική Νικολούλη. Είπα μέσα μου.

«Στο πρότεινα, επειδή ξέρεις... Θέλουμε να γίνουμε ντετέκτιβ όταν μεγαλώσουμε. Γιατί να μην έχεις ως πρώτη σου υπόθεση αυτό; Που να ψάχνουμε τώρα για φετινές υποθέσεις... Θα είναι σαν περιπέτεια! Παρ'το ως εξάσκηση.»

«Υποθέτω θα έχει πλάκα... Αλλά τι εννοείς όταν λες πρώτη μου υπόθεση; Εσύ δηλαδή δε θα έρθεις;»

«Μπα... Δεν είναι για μένα αυτά. Είναι για σένα που σου αρέσουν τα θρίλερ. Και αυτό σαν θρίλερ μοιάζει.»

«Οι ταινίες δεν είναι πραγματικότητα.»

«Είναι, Μαρίνα! Θα το δεις μόλις φτάσεις. Θα πεις: "Δίκιο είχε η αδερφή μου!"»

Άλλαξα θέμα για λίγο, αγνοώντας αυτά που έλεγε.

«Και ο αντικαταστάτης που έλεγες;»

«Όπως σου είπα, δε θα καταλάβει κανείς τίποτα επειδή ο αντικαταστάτης έχει ακριβώς την ίδια συμπεριφορά με την δικιά σου. Μέχρι και στην εμφάνιση ίδιος θα είναι με σένα. Δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα.»

«Κατάλαβα. Δικός σου είναι ο μαρκαδόρος, εσύ ξέρεις καλύτερα.»

«Λοιπόν; Θα πας;» επέμεινε.

Μιας και το καλοκαίρι είναι κάθε χρόνο το ίδιο, —μένεις σπίτι να αποφύγεις την ηλίαση και βαριέσαι απίστευτα— δεν είχα έτσι κι αλλιώς τίποτα άλλο να κάνω. Διακοπές είναι. Λίγη ίντριγκα θα μού έκανε καλό.

«Εντάξει, Ελένη, κέρδισες. Θα πάω. Κάτσε όμως πρώτα να φτιάξω και βαλίτσες αφού θα μείνω σε ξενοδοχείο.»

«Δε χρειάζονται οι βαλίτσες. Ο μαρκαδόρος μπορεί να βάλει μέσα σ'ένα μικρό σακίδιο πολλά πράγματα.»

«Κι αυτό μπορεί να κάνει ο μαρκαδόρος; Μα πόσα πράγματα μπορεί να κάνει τέλος πάντων;»

«Οτιδήποτε για να έχεις ένα βολικό ταξίδι. Κι αν χρειαστεί να πληρώσεις απλώς ζωγραφίζεις σε μπλοκάκι το ποσό που θέλεις.»

«Μα δεν ζωγραφίζω ωραία.»

«Ο μαρκαδόρος είναι πολύ έξυπνος. Θα καταλάβει αμέσως τι θέλεις.» χαμογέλασε.

Κοίταξα το ρολόι. Ήταν τέσσερις και τέταρτο.

«Τι ώρα λες να φύγω;»

«Παρ'το χρόνο σου να πάρεις ο,τι θέλεις. Εγώ σού προτείνω να φύγεις γύρω στις εξίμισι με εφτά ακριβώς. Κάποιοι λένε ότι αν ταξιδέψεις αυτές τις ώρες, μετά έχεις καλή τύχη.» είπε κι έφυγε απ'το δωμάτιο.

Η αλήθεια είναι ότι δεν το περίμενα. Βασικά ο καθένας στην θέση μου θα είχε το ίδιο μπέρδεμα που είχα κι εγώ. Ποιός τα παίρνει στα σοβαρά τα παιδιά, ειδικά αυτά με ζωηρή φαντασία; Η προοπτική του να ταξιδέψω στον χρόνο με έναν μαρκαδόρο μού ακουγόταν συνπαρπαστική, πριν καταλάβω ότι ίσχυαν τα λεγόμενα της Ελένης.

*

*

Όταν πια ετοιμάστηκα, η Ελένη ζωγραφίζοντας στον αέρα ένα τριγωνικό σχήμα με τον μαρκαδόρο, μπήκαν μέσα στο πράσινό μου σακίδιο οι αποσκευές. Μού έδωσε και μπλοκ ζωγραφικής ως εργαλείο. Έκοψε ένα κομμάτι χαρτί, σχεδίασε έναν κύκλο και έγραψε:

«Οκτώβριος 2006, Ιαπωνία, Τόκιο»

Κι ο κύκλος μετατράπηκε σε μεγάλη τρύπα.

«Είσαι έτοιμη; Ο αντικαταστάτης σου θα έρθει αφού φύγεις. Να περάσεις καλά, Μαρίνα!»

Την αγκάλιασα σφιχτά.

«Θα μου λείψεις...» είπα.

«Κι εσύ θα μου λείψεις. Όμως θυμήσου: πηγαίνεις για μια περιπέτεια!»

«Εύχομαι να βγει περιπέτεια όπως το λες...»

«Καλή τύχη!» ευχήθηκε.

Τότε πήδηξα στην τρύπα. Ήμουν μέσα της ενώ έβλεπα τις ημερομηνίες να γυρίζουν ανάποδα. Σαν βιντεοπαιχνίδι που μετράει το σκορ, αλλά αντίστροφα. Μέχρι που έφτασα στο έτος 2006. Όταν έφτασα στο Τόκιο, έμεινα με το στόμα ανοιχτό! Μέχρι τώρα έβλεπα το Τόκιο μόνο σε φωτογραφίες ή μέσα απ'τις ταινίες. Τώρα όμως, το έβλεπα να απλώνεται μπροστά μου! Τι σπίτια, τι κτήρια, τι περίεργη αρχιτεκτονική! Παντού έβλεπες καφέ, εστιατόρια, μαγαζιά με μάνγκα, γυμναστήρια, κλαμπ για καραόκε... Πολυτέλεια! Η Αθήνα βέβαια μπροστά στο Τόκιο είναι παιδικός σταθμός...

Καθώς χάζευα τα μαγαζιά, είδα ένα πλήθος συγκεντρωμένο σε κάποια γωνία. Πήγα να δω τι συμβαίνει. Ο κόσμος παρακολούθησε από ένα κτίριο μια μεγάλη οθόνη η οποία έδειχνε τις ειδήσεις. Μιλούσαν για τον Κίρα. Ο δημοσιογράφος έλεγε ότι η αστυνομία έχει για ύποπτο τον Κίρα μια εγκληματία η οποία εδώ και έξι χρόνια είχε διαπράξει πολλές δολοφονίες. Τότε εμφανίστηκε η φωτογραφία μιας κοπέλας με κάστανο ίσιο μακρύ μαλλί. Το περίεργο ήταν ότι δεν έμοιαζε με ασιάτισα. Έμοιαζε ακριβώς με μένα, τόσο στο πρόσωπο όσο και στα μαλλιά!

Άκουσα κάποιον να στριγγλίζει. Γύρισα και είδα ένα αγοράκι να με δείχνει τρομαγμένο. Προφανώς και με πέρασε για την δολοφόνο. Έμεινα να κοιτάζω τον κόσμο μπερδεμένη. Όλος ο κόσμος που βρισκόταν εκεί, τρελάθηκε! Άλλοι τρέχανε να σωθούν, κι άλλοι έπαιρναν τηλέφωνο την αστυνομία. Έπαθα την πλάκα μου! Προσπάθησα να εξηγήσω σε μερικούς ότι έγινε παρεξήγηση αλλά εκείνοι ή δεν ήθελαν να ακούσουν, ή δεν ήξεραν αγγλικά.

Ξαφνικά μέσα στον πανικό είδα ένα περιπολικό να έρχεται.

«Τι στο...» μουρμούρισα.

Δε μπορούσα να κάνω τίποτα μέσα σ'όλο αυτό το χάος. Οπότε άρχισα να τρέχω και να μην φτάνω. Δεν ήξερα που πήγαινα, αλλά έπρεπε να ξεφύγω. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν ταμπούρλο καθώς έτρεχα.

Κάποια στιγμή έφτασα σ'ένα στενό ελπίζοντας ότι δεν θα με βρούνε. Ύστερα από λίγη ώρα βγήκα απ'το στενό γεμάτη ανακούφιση. Όμως η ανακούφισή μου δεν κράτησε για πολύ. Ένιωσα ξαφνικά χέρια να μου ακουμπάνε τους ώμους. Γύρισα και πρόσεξα έναν αστυνομικό να μου βάζει χειροπέδες και να τυλίγει τα μάτια μου με μαντήλι.

«Αφήστε με να φύγω! Παρεξήγηση έγινε! Δεν είμαι αυτή που νομίζετε! Δε ντρέπεστε λίγο; Αστυνομικοί πράματα να μη μπορείτε να ξεχωρίσετε μια γυναίκα από ένα κορίτσι;!» φώναζα σαν τρελή.