Πήγα κι έκατσα σε ένα παγκάκι να σκεφτώ πως μπορώ να πω στους αστυνόμους ότι θέλω να συνεργαστώ μαζί τους. Σίγουρα θα τους φαινόταν περίεργο που μια δεκατετράχρονη σαν εμένα ενδιαφέρεται για μια τόσο επικύνδυνη υπόθεση. Δεν μπορούσα απλά να τους πω ότι θέλω να δουλέψω έτσι για την πάρτη μου. Ο λόγος πρέπει να είναι πολύ πιο σοβαρός. Βασικά, μπορεί να μην μού το επέτρεπαν καν, επειδή μπορεί να νόμιζαν ότι είμαι απλώς ένα μικρό παιδί που κάνει βλακείες. Ή απλώς δεν θα έπρεπε να το σκέφτομαι, διότι πολύ απλά όλο αυτό δεν είναι παιχνίδι.
Κάποια στιγμή, είδα τον αστυνόμο που ζήτησε επανόρθωση προηγούμενος. Με κοίταξε και με πλησίασε.
«Δεσποινίς; Ακόμα εδώ είστε;»
«Όπως βλέπετε.»
«Μα, γιατί; Νόμιζα πως τα λεγόμενά σας ήταν για αστείο.»
«Λοιπόν, κύριε...»
«Μάτσουντα. Τότα Μάτσουντα.» Συστήθηκε.
«Κύριε, Μάτσουντα, θα σας μιλήσω ειλικρινά, ψέματα δε πρόκειται να σας πω. Ο πατέρας μου είναι αστυνόμος και πιστεύει ότι έχω το γονίδιο του αστυνόμου. Είμαι παιδί του, καταλαβαίνετε... Ξέρετε... Ζούμε στην Μελβούρνη της Αυστραλίας και ήρθαμε εδώ για διακοπές, αφού εκεί είναι τώρα καλοκαίρι. κι ότι θα μπορούσα να ασχοληθώ μ'αυτό κατά την διάρκεια των διακοπών. Το ίδιο λέει και η μητέρα μου: Ότι θα μού κάνει καλό να γίνω σαν τον πατέρα μου.»
Ούτε εγώ δε μπορώ να πιστέψω ότι είπα τέτοια μούσια. Είναι τελείως απίστευτη η δικαιολογία μου. Στα όρια της επιστημονικής φαντασίας ίσως. Έπρεπε κάπως να δικαιολογήσω την παρουσία μου όμως.
«Για να πω την αλήθεια, δεν περίμενα από ένα παιδί να ζητήσει κάτι τέτοιο.» είπε.
«Γιατί; Είναι σπάνιο φαινόμενο;» γέλασα.
«Σπάνιο και περίεργο. Αλλά αν ισχύουν αυτά που λες, τότε πρέπει να σού πω κι εγώ με την σειρά μου, ότι δεν γίνεται να έρθεις. Είναι επικίνδυνο κυρίως για την ψυχική σου ακεραιότητα.»
«Έχετε δίκιο. Και να σας πω κι εγώ κάτι; Ούτε εγώ ήθελα. Με ανάγκασαν. Υποθέτουν ότι θέλουν να σκοτωθώ ή κάτι τέτοιο...»
«Μάλιστα... Πρέπει να εξηγήσεις στους γονείς σου πώς έχουν τα πράγματα. Πες τους ότι δεν μπορείς να δουλέψεις πάνω σ'αυτή την υπόθεση, γιατί είναι μεγάλο ρίσκο για την ζωή σου.»
«Θα τους το εξηγήσω σίγουρα» απάντησα.
Υποκλίθηκε ασιατικά ως ένδειξη χαιρετισμού και μπήκε σε μια από τις αίθουσες του διαδρόμου. Σκεφτόμουν όλα όσα ειπώθηκαν μεταξύ μας, και στην τελική είχε δίκιο. Δεν ήμουν καν ντετέκτιβ ή αστυνομικίνα να ερευνήσω την υπόθεση. Αλλά ακόμα κι αν ήμουν, το πιθανότερο θα ήταν να προστάτευα την ζωή μου παρά να κυνηγάω έναν εγκληματία που σκοτώνει χωρίς καν να χρησιμοποιεί όπλο.
Άκουσα το κινητό μου να χτυπάει. Ήταν η Ελένη.
«Εμπρός;» έκανα όταν το σήκωσα.
«Έλα, Μαρίνα η Ελένη είμαι.»
«Σε κατάλαβα...»
«Πώς περνάς; Εμείς έχουμε πάει θάλασσα. Βέβαια έχω φύγει από την ομπρέλα μας να μην ακούγομαι.»
«Σας ζηλεύω... Θέλω κι εγώ θάλασσα!» είπα με παραπονιάρικο ύφος.
«Ναι, αλλά έχεις μια υπόθεση να λύσεις.»
«Το ξέρω, γι'αυτό και σε πήρα τηλέφωνο. Ήμουν έτοιμη να μπω στην αστυνομική ομάδα να ασχοληθώ με την υπόθεση, αλλά με εμπόδισε ένας αστυνόμος λέγοντάς μου ότι είναι επικίνδυνο. Κι όχι ότι τον κατηγορώ. Δίκιο είχε. Ξέρεις ότι ο Κίρα είναι ένας πολύ ιδιαίτερος εγκληματίας.»
«Κι εσύ έκατσες και τον άκουσες;! Δεν κάνουν έτσι τα δυναμικά κορίτσια, Μαρίνα! Πρέπει να δείξεις έστω και λίγο ότι δεν φοβάσαι, αν θέλεις να σε πάρουν!»
«Ναι, αλλά από την στιγμή που το είπε κάποιος με πείρα, προφανώς και γνωρίζει πιο πολλά από εμένα που δεν έχω καμία γνώση στον τομέα αυτόν.»
«Ίσως έχεις δίκιο. Όμως και πάλι! Αν θέλεις να αποκτήσεις πείρα πρέπει να πας! Αν δεν ρισκάρεις, πώς θα μάθεις; Έτσι δεν είναι;»
Έκανε μια μικρή παύση και συνέχισε.
«Δε πιστεύω να είπες σε κανέναν για τον μαρκαδόρο.»
«Εννοείται πως όχι. Το κάλυψα με άλλη δικαιολογία»
«Εντάξει τότε. Πάντως στο ξαναλέω ότι πρέπει να πας. Ξέρεις ότι έχεις την ίδια αίσθηση της δικαιοσύνης με μένα. Πρέπει να την δείξεις!»
Και σ'αυτό το σημείο κλείσαμε το τηλέφωνο.
Αν ήμουν αστυνομικίνα, πιθανόν να έκανα τα αδύνατα δυνατά για να πιάσω τον Κίρα. Δεν είμαι όμως. Είναι δουλειά της αστυνομίας. Έτσι λοιπόν, έφυγα από το αστυνομικό κέντρο και πήγα να κλείσω δωμάτιο σε κάποιο ξενοδοχείο. Βρήκα ένα με θέα τον Πύργο του Τόκιο. Κόστισε λίγο ακριβά η διανομή, αλλά ευτυχώς είχα τον μαρκαδόρο που με βοήθησε να ζωγραφίσω το ποσό. Τι να πω; Είναι το κάτι άλλο αυτός ο μαρκαδόρος! Ήξερε φαίνεται η αδερφή μου πόσο τυχερή θα ήμουν στις διακοπές μου!