Η διαμονή σε ξενοδοχείο ήταν καλύτερη από το να ψάχνω ψύλλους στα άχυρα ώστε να βρω τον Κίρα. Έτσι σκεφτόμουν για μια εβδομάδα, ενώ διέμενα στο ξενοδοχείο. Είχε πλάκα γιατί ήταν η πρώτη μου φορά που έμενα μόνη μου σε ξενοδοχείο. Θα είχε περισσότερη πλάκα αν είχε έρθει και η υπόλοιπη οικογένεια, αλλά ίσως να μην άρεσαν στους γονείς μας τέτοιες πολυτέλειες.
Μια μέρα είχα βγει για βόλτα, αλλά όπου κι αν πήγαινα, πάντα έβρισκα κάποιον να μιλήσει για τον Κίρα. Όλοι έλεγαν για το πόσο επικίνδυνος είναι. Μάλιστα άκουσα και κάποιους να λένε ότι ο Κίρα χρειάζεται το όνομα και το πρόσωπο κάποιου για να τον σκοτώσει, κι ότι μπορεί να αποφασίσει και την ημερομηνία θανάτου του ατόμου.
Όντως είναι επικίνδυνος. Καλά έκανα λοιπόν και δεν μπήκα στην αστυνομική ομάδα.Σκέφτηκα.
Όταν γύρισα στο ξενοδοχείο πήγα κατευθείαν στο δωμάτιό μου. Πραγματικά είχα κουραστεί να ακούω τον κόσμο να μιλάει για τον Κίρα λες κι είναι καμιά διασημότητα. Ιδιαίτερος είναι, δε λέω. Αλλά δεν είναι και κανένας ηθοποιός ή τραγουδιστής.
Άνοιξα την τηλεόραση να χαζέψω λίγο κι έπεσα πάνω στις ειδήσεις.
«Σας παρουσιάζουμε αυτή την εκπομπή υπό την ομηρία του Κίρα, εκτελώντας παράλληλα τα καθήκοντά μας ως δημοσιογράφοι. Θα ήθελα να καταλάβετε πως δεν θα βγάζαμε ποτέ στον αέρα αυτή την εκπομπή με σκοπό να σας εξαπατήσουμε ή να αυξήσουμε την ακροαματικότητά μας.» είπε ο δημοσιογράφος
«Όμοιροι του Κίρα; Τι συμβαίνει;» μουρμούρισα.
«Προ τεσσάρων ημερών ο διευθυντής μας έλαβε αυτές τις τέσσερις κασέτες. Αναμφίβολα θα λέγαμε ότι τις έστειλε ο Κίρα. Η πρώτη κασέτα περιείχε προβλέψεις της ημερομηνίας και ώρας θανάτου, δύο προσφάτως συλληφθέντων υπόπτων. Οι δύο ύποπτοι αυτοί πέθαναν χθες ακριβώς κατά την προβλεπόμενη ημερομηνία θανάτου. Έχουμε λάβει ρητή εντολή από τον Κίρα να παίξουμε την δεύτερη κασέτα σήμερα ακριβώς στις 17:59. Έχουμε πληροφορίες ότι θα περιέχει μια προβλεπόμενη δολοφονία, ως απόδειξη πως είναι ο Κίρα, καθώς κι ένα μήνυμα προς σ'όλο τον κόσμο.»
«Μάς δουλεύουν; Τι θα πει-»
«Δώστε βάση σας παρακαλώ.» ολοκλήρωσε ο δημοσιογράφος. Η οθόνη άσπρισε και εμφανίστηκε η λέξη Κίρα με καλλιτεχνικά γράμματα. Ακούστηκε μια αλλαγμένη φωνή απ'τον υπολογιστή.
«Είμαι ο Κίρα. Αν αυτό το μήνυμα μεταδίδεται ακριβώς στις 17:59 στις 9 Οκτωβρίου 2006, τώρα θα πρέπει να είναι τριάντα εφτά, τριάντα οχτώ, τριάντα εννέα, σαράντα δευτερόλεπτα.» Μέτρησε αντίστροφα.
»Τώρα αλλάξτε στο κανάλι Τάγιου TV. Ο κεντρικός παρουσιαστής ειδήσεων θα πεθάνει από καρδιακή προσβολή στις έξι η ώρα ακριβώς.»
Άλλαξα αμέσως την τηλεόραση στο κανάλι που είπε. Ο παρουσιαστής είχε σωριαστεί στο γραφείο και φαινόταν λες και αποκοιμήθηκε καθιστός.
«Χριστέ μου...» μουρμούρισα
«Πρέπει να γίνει άλλη μια θυσία. Ο στόχος θα είναι κάποιος που εμφανίζεται τώρα ζωντανά στο NHN TV. Ένας σχολιαστής που ήταν αρνητικός απέναντί μου. Δεν θυμάμαι πώς τον λένε.»
«Για τον Κομπατζούμι Σέιτζι θα λέει...» είπε κάποιος από το διπλανό δωμάτιο.
«Πρέπει να σταματήσουμε την μετάδοση, αλλιώς καήκαμε!»
«Τηλεφωνώ στο στούντιο του Σάκουρα TV!»
Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου συνειδητοποίησα ότι αυτές οι φωνές στο διπλανό δωμάτιο μού ήταν γνωστές. Ήταν ο Μάτσουντα κι οι άλλοι αστυνομικοί! Μια ιδέα κατέβηκε στο μυαλό μου αλλά την απέρριψα κατευθείαν.
Όχι... Δεν είναι δική μου δουλειά, αλλά της αστυνομίας. Οι διακοπές είναι καλύτερες. Κάτσε, κι αν... Μπα, άστο. Είναι τρελό! Σκεφτόμουν.
Κοίταξα την τηλεόραση. Κάποιος φώναζε τον οποίο ο Κίρα τον σκότωσε κατευθείαν. Δεν μπορούσα να ανεχτώ τέτοια κατάσταση... Αντέδρασα εν βρασμώ ψυχής.
«Έλα, τι κάθεσαι και το ψυρίζεις; Ό,τι είναι να γίνει ας γίνει!» μονολόγησα.
Άρπαξα το φούτερ μου, έβαλα βιαστικά τα παπούτσια μου, κι έτρεξα γραμμή στην είσοδο του ξενοδοχείου. Υπήρχαν τοποθετημένα ποδήλατα για τις βόλτες των επισκεπτών.
«Μπορώ να δανειστώ ένα από αυτά τα ποδήλατα;» ρώτησα την ρεσεψιονίστ.
«Ναι, μάτια μου! Μπορείς.» Χαμογέλασε.
Πήρα το ποδήλατο και το καβαλήκεψα. Δεν είχα ξανακάνει πιο γρήγορα πεντάλ στην ζωή μου. Δεν ήξερα που βρισκόταν το στούντιο του Σάκουρα TV, αλλά μπορούσα να μάθω από το GPS του ποδηλάτου.
Το ποδήλατο έτρεχε σαν τρελό μες τον δρόμο. Κάποιοι οδηγοί μου κόρναραν γιατί έτρεχα πολύ γρήγορα. Με τέτοιο χάος φοβόμουν κιόλας μην σκοτωθώ. Έτσι όπως έτρεχα δεν θα με σκότωνε ο Κίρα αλλά η δική μου απροσεξία μες τον δρόμο. Στόχος μου ήταν να αναγκάσω τους παραγωγούς του καναλιού να μού δώσουν τις κασέτες. Ζω επικίνδυνα κι εγώ!
Δεν μπορεί να ήταν αλήθεια! Μας κορόιδευαν μες τα μούτρα μας! Εφόσον ο Κίρα είναι δολοφόνος, δεν θα εμφανιζόταν στην τηλεόραση έτσι απλά να τρομάξει τον κόσμο. Είναι μυστικός και παραμένει μυστικός. Ποιος κακοποιός εμφανίζεται δημόσια και παραδέχεται τα εγκλήματά του;
*
*
Όταν έφτασα στο στούντιο, έβγαλα το φούτερ μου και κάλυψα το πρόσωπό μου. Έλεγξα για τυχόν ανθρώπους τριγύρω μου, κι έκοψα ένα κομμάτι χαρτί από το μπλοκ ζωγραφικής για να σχεδιάσω όπλο. Πλησίασα προς την είσοδο κι άρχισα να χτυπάω με δύναμη την γυάλινη πόρτα.
«Ανοίξτε!» φώναξα. «Ανοίξτε, γαμώτο σας!»
«Για δες! Ένα κοριτσάκι! Γιατί είσαι μόνη σου;» είπε ο σεκιούριτι μόλις με είδε.
«Πολύ θα ήθελες να μάθεις, ε;» ειρωνεύτηκα. «Που είναι η αίθουσα που μεταδίδει τις κασέτες που έστειλε ο Κίρα;!»
«Όπα, κοπελιά! Χαλάρωσε!»
Έβγαλα το όπλο και τον στόχευσα.
«Λέγε ρε! Πού είναι η αίθουσα;!»
Παρότι είχα όπλο, ο σεκιούριτι δεν χαμπάριασε. Με κοιτούσε λες και βλέπει κάθε μέρα τρελούς που τον απειλούν με όπλο αν δεν τού πουν αυτό που θέλουν.
«Στον πρώτο. Αν και δεν καταλαβαίνω το ύφος σου... Έχουμε κι εμείς προβλήματα. Άιντε!»
Ακολούθησα τις οδηγίες του σεκιούριτι φτάνοντας τελικά στον προορισμό μου. Άνοιξα διάπλατα την πόρτα και εισέβαλα σαν ληστής. Όλοι γύρισαν και με κοίταξαν αποσβολωμένοι.
«Ψεύτες! Πώς μπορείτε και τρομάζετε έτσι τον κόσμο;!»
«Ποια είσαι εσύ;» ρώτησαν.
«Δώστε μού τώρα τις κασέτες!»
«Η αστυνομία σε έστειλε;» ρώτησε ένας άλλος.
«Δώστε μού τις κασέτες, παλιοαπατεώνες!»
«Προς τι οι φωνές, κοπελιά; Δεν κάναμε τίποτα!»
Ξαναέβγαλα το όπλο. Όπως και πριν, δεν είχα σκοπό να τους πυροβολήσω. Ήταν μόνο για απειλή.
«Ή δίνετε τις κασέτες, ή καλώ την αστυνομία! Ξηγημένα πράγματα!»
«Καλά, καλά! Θα τις δώσουμε, αλλά άσε κάτω το όπλο!» Φώναξε ένας από αυτούς.
Τελικά μού έδωσαν τις κασέτες μέσα σε μια σακούλα. Κάποιος με ρώτησε αν δουλεύω για την αστυνομία.
«Γιατί το λέτε αυτό;»
«Γιατί... Κανένα παιδί της ηλικίας σου δεν θα τολμούσε να κάνει κάτι τέτοιο.»
«Πείτε το κι έτσι.» απάντησα διστακτικά.
*
*
Όταν επέστρεψα στο ξενοδοχείο, επέστρεψα ταυτόχρονα και το ποδήλατο στην ρεσεψιόν. Έτρεξα προς το δωμάτιο που βρίσκονταν οι αστυνομικοί. Πριν μπω μέσα τους άκουσα να λένε:
«Απίστευτο! Ποιος είναι αυτός και τι έκανε στο Σάκουρα TV;»
«Δεν ξέρω, αλλά αυτός είναι ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος για να μην σε σκοτώσει ο Κίρα.»
«Μάλλον πήρε τις κασέτες. Αλλά τι τις θέλει;»
Χτύπησα την πόρτα, ενώ ένιωθα αμήχανα για τις πράξεις μου. Ήταν ακραίο εκ μέρους μου, δεν λέω. Αλλά εφόσον δεν είχα πάει για διακοπές στην Ιαπωνία, έπρεπε κάπως να δράσω! Δεν περίμενα ούτε εγώ από τον εαυτό μου να αντιδράσω με τέτοιον τρόπο. Είδα τον Μάτσουντα να μού ανοίγει.
«Ω...» αναφώνησε.
«Έφερα τις κασέτες.» είπα δείχνοντας την σακούλα.
«Ποιος είναι στην πόρτα, Μάτσουντα;» αώτησε κάποιος.
Μπήκα στο δωμάτιο κι όλοι έστρεψαν το βλέμμα τους πάνω μου. Παρατήρησα έναν ξυπόλητο άντρα που καθόταν σε πολυθρόνα σε μια ανορθόδοξη στάση, με τα πόδια μαζεμένα στο στήθος. Με κοιτούσε κι αυτός.
«Ε... Καλησπέρα,» χαιρέτησα αμήχανα.
«Εσύ... Μπήκες στο Σάκουρα TV;»
«Εγώ, ναι.»
«Και τι έχεις σ'αυτή την σακούλα;» ρώτησε ένας από αυτούς.
«Τις κασέτες; Που έστειλε ο Κίρα; Ξέρετε...»
«Για να δω...»
Ο άντρας που καθόταν ανορθόδοξα, έβγαλε τις κασέτες και τις έβαλε να παίξουν στην τηλεόραση. Ένιωθα άβολα και μόνο πού τον έβλεπα.
«Ποιος είναι αυτός;» Ρώτησα ψιθυριστά τον Μάτσουντα.
«Ούτε εγώ το πίστευα στην αρχή... Αλλά είναι ο Ελ.»
«Ο καλύτερος ντετέκτιβ στον κόσμο; Σίγουρα είναι αυτός;»
«Αυτοπροσώπως...»
Δεν ξέρω πώς συνέβη, αλλά τελικά μπήκα στην ομάδα. Έτσι απλά. Μετά την "εισβολή" μου στο Σάκουρα TV, αποφάσισαν να με εντάξουν στην ομάδα. Όχι ότι ήθελα να μπω στην ομάδα, απλώς δεν μπορούσα να βλέπω τέτοια ψέματα από τους παραγωγούς των ειδήσεων, και μάλιστα δημόσια. Θέλω να πω... Ξέρουν ότι τους βλέπει πολύς κόσμος κάθε μέρα; Τι λόγο έχουν να προκαλέσουν τέτοια τρομολαγνεία; Σε ανθρώπους που επηρεάζονται εύκολα κιόλας! Θα μού πεις "Τηλεοπτικό κανάλι είναι. Θέλουν να ανεβάσουν την ακροαματικότητά τους." Δεν ξέρω εκείνοι τι πιστεύουν, αλλά εγώ ως απλός πολίτης, δεν δέχομαι κάτι τέτοιο.
Μέσα σε λίγες μέρες άρχισα να μαθαίνω σιγά σιγά για τα μέλη της καινούργιας μου ομάδας. Φυσικά, ο μόνος που ήδη γνώριζα ήταν ο Μάτσουντα. Κι όπως είπε, τον αποκαλούν βλάκα για τελείως άγνωστους λόγους.
Δεν τον κόβω για τέτοιο άνθρωπο, αλλά έτσι μού είπε. Βλάκα τον ανεβάζουν, βλάκα τον κατεβάζουν. Αν και αυτός που τον αντιπαθεί είναι ο Αϊζάβα. Βασικά Σούιτσι τον λένε και Αϊζάβα είναι το επίθετό του. Φαίνεται αυστηρός αλλά δεν είναι. Ο Μάτσουντα λέει πως είναι έτσι σκυθρωπός απ'την φύση του, κι ίσως γι'αυτό να τον αποκαλεί βλάκα. Όσον αφορά τους άλλους, δεν βρίσκω λόγο να τον πουν έτσι. Ούτε για τον Μόγκι, ούτε για τον διευθυντή ή τον Ελ.
Ο Μόγκι φαίνεται ήρεμο άτομο. Ούτε σκυθρωπός είναι, ούτε χαζοχαρούμενος, σε αντίθεση με τον Μάτσουντα και τον Αϊζάβα. Θα τον έλεγες ουδέτερο. Ο διευθυντής της αστυνομίας ο κύριος Γιαγκάμι, φαίνεται για τον άνθρωπο που πάντα θα νοιαστεί για κάποιο μέλος της ομάδας ή την εξέλιξη στην υπόθεση. Είναι ο αρχηγός της αστυνομίας εξάλλου.
Και τέλος... Ο διάσημος ντετέκτιβ Ελ. Είναι ήρεμος σαν τον Μόγκι, αλλά πολύ ήρεμος έως και ψυχρός. Μιλάει με μια μονότονη φωνή, κάθεται σε αυτή την ιδιαίτερη στάση και τρώει γλυκά όλη την ώρα. Απ'ότι φαίνεται, τα κέικ και οι φράουλες είναι τα αγαπημένα του. Φαίνεται να είναι χαμένος στις σκέψεις του. Σε κάνει να νομίζεις ότι αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως να λύσει την υπόθεση, κι ότι είναι πολύ έξυπνος παρά την παράξενη εμφάνισή του.
Φαίνεται πως ο Ελ ξέρει πολύ καλά την δουλειά του, διότι έδωσε στον καθένα από τους αστυνομικούς μια ταυτότητα με ψεύτικα στοιχεία, σε περίπτωση που τύχει να πέσουν πάνω στον Κίρα. Και επιπλέον, έμαθα πως δεν πρέπει να τον αποκαλούμε Ελ δημόσια αλλά Ριουζάκι. Ντετέκτιβ είναι άλλωστε. Πρέπει να κρατήσει μυστική την ταυτότητά του.
Λοιπόν... Εκεί κατέληξα. Ξεκίνησα να δουλεύω σε μια υπόθεση, με έναν χύμα λόγο. Αναρωτιόμουν πώς θα καταλήξει όλο αυτό, έπειτα από την δική μου ένταξη στην ομάδα. Μπορεί η αδελφή μου να είχε δίκιο τελικά. Μπορεί όντως κάποιες ταινίες να αντιπροσωπεύουν την πραγματικότητα! Μπορεί και να με έκαναν αρχηγό της αστυνομίας! Ποτέ δεν ξέρεις...