Το επόμενο πρωί ασχοληθήκαμε και πάλι με την υπόθεση των δύο Κίρα και αργότερα το απόγευμα, ο Ελ μού πρότεινε να βγούμε βόλτα να βρούμε καμιά πληροφορία για τον Κίρα. Συμφώνησα μιας και ήταν η ώρα που σχόλαγαν τα παιδιά, οπότε υπήρχε η πιθανότητα να βρούμε τον Λάιτ στο σχολείο του, και με κάποιον τρόπο να τον κάναμε να εξομολογηθεί για τις πράξεις του.

«Κι αν δεν είναι ο Κίρα; Πώς είσαι τόσο σίγουρος; Μπορεί να κάνεις και λάθος.» είπα.

«Τότε πρέπει να ξέρεις αυτή την σημαντική λεπτομέρεια: Πάντα έχω δίκιο. Κι όταν έχω άδικο πάλι δίκιο έχω. Το αστυνομικό μου ένστικτο ποτέ δεν με ξεγέλασε.»

«Καλά... Ό,τι πεις» απάντησα αδιάφορα.

--

--

Τον περιμέναμε έξω από το σχολείο του τρώγοντας τα σνακ μας. Δεν πέρασε πολύ ώρα και χτύπησε το κουδούνι. Πλήθος μαθητών βγήκε έξω από το κτίριο, ανάμεσά τους κι ο Λάιτ. Μετά από λίγη ώρα τον είδαμε μαζί με μια κοπέλα. Ο Ελ τον φώναξε να έρθει προς εμάς. Μάς πλησίασε μαζί με την κοπέλα. Ήταν ξανθιά με μακρύ μαλλί μέχρι τους ώμους με δύο μακριές λεπτές κοτσίδες στις άκρες. Ντυμένη στα μαύρα ήταν. Μαύρη μπλούζα, μαύρη φούστα, μαύρα τακούνια.

«Γειά σας!» χαιρέτισε φιλικά ο Λάιτ.

«Καλησπέρα.» χαιρέτισα κι εγώ.

«Λένε καλησπέρα το μεσημέρι;» είπε.

«Είναι τέσσερις. Το λες και απόγευμα.» απάντησα κοιτώντας το ρολόι στον καρπό μου.

Ο Ελ από την άλλη, κοιτούσε εξεταστικά το κορίτσι. Από πάνω μέχρι κάτω, σαν να ήθελε να βρει κάποιο στοιχείο που να αποδείκνυε τις υποψίες του. Που ήθελε να βρει στοιχείο. Ήμουν σίγουρη! Για να μην τούς κινήσω όμως υποψίες, πέταξα μια άσχετη ερώτηση.

«Ριουζάκι, έχεις λεφτά για παγωτό; Να τα κεράσουμε τα παιδιά.»

Δεν μού έδωσε σημασία.

«Παγωτό; Τον Οκτώβριο;» απόρησε ο Λάιτ.

«Στην Αυστραλία είναι καλοκαίρι. Από 'κει έρχομαι σε περίπτωση που δεν ήξερες.» συνέχισα με το γνωστό ψέμα.

«Όχι, ευχαριστώ. Θέλω να κρατιέμαι σε φόρμα. Μού το επιβάλλει η δουλειά μου, βλέπετε.» απάντησε με την σειρά της και η κοπέλα.

Τόση ώρα μιλάμε κι ακόμα δεν έχει συστηθεί αυτή...σκέφτηκα.

«Καλέ, ξέχασα να συστηθώ! Τι ντροπή μου! Με λένε Μίσα. Αμάνε Μίσα. Ηθοποιός και μοντέλο. Μπορείτε να με φωνάζετε: "Μίσα-Μίσα".»

«Μίσα-Μίσα;»

«Ναι, είναι το καλλιτεχνικό μου.»

«Χάρηκα πολύ, Μίσα.» είπα κι έκανα με την σειρά μου να συστηθώ, πριν με διακόψει.

«Δεν χρειάζεται να μού πεις. Ξέρω ποιοι είστε. Μού μίλησε ο Λάιτ για σας. Εσύ είσαι Μαρίνα και...» Στράφηκε προς τον Ελ. «Ο κύριος από 'δω είναι ο Ριουζάκι; Από την υπόθεση Κίρα;»

«Ακριβώς.»

«Δεν χρειάζεται το "κύριος". Σκέτο Ριουζάκι μού αρκεί.» Είπε ο Ελ.

Πιάσαμε για λίγο την κουβέντα ξεχνώντας για ποιο λόγο ήρθαμε να συναντήσουμε τον Λάιτ. Τον θύμισα στον Ελ.

«Ελ, ρώτα τον πώς σκοτώνει αλλά χωρίς να σε καταλάβει. Προληπτικά στο λέω. Εγώ δεν ξέρω από αυτά και μπορεί να κινήσουμε υποψίες.» τού ψιθύρισα στο αυτί.

Σήκωσε τον αντίχειρα ως απάντηση.

Αλλά εκεί που ήταν έτοιμος να απαντήσει με λόγια, ακούστηκαν φωνές πίσω μας. Κάποιοι είχαν αναγνωρίσει την Μίσα, και μαζεύτηκε γύρω μας πλήθος. Για μια στιγμή νόμιζα ότι έτσι όπως έκαναν θα μάς ποδοπατούσαν. Κάποιοι ζητούσαν αυτόγραφο ενώ κάποιοι άλλοι φωτογραφία.

Ενώ η Μίσα μοίραζε αυτόγραφα και φωτογραφιζόταν με φανς, φώναξε ξαφνικά:

«Α! Κάποιος ακούμπησε τον πισινό μου!»

Ο Ελ κοίταξε την παλάμη του και είπε κοροϊδευτικά:

«Τι θράσος! Η εκμετάλλευση της κατάστασης είναι ασυγχώρητη! Θα βρω τον ένοχο οπωσδήποτε!»

«Χίχι... Έχεις πλάκα Ριουζάκι.» τού είπε η Μίσα.

«Δηλαδή... Θα έβγαινες ραντεβού μαζί μου;»

Γέλασα με αυτή του την ατάκα. Ωραίος τρόπος να φέρεις κοντά σου αυτούς που υποπτεύεσαι. Εννοείται ότι μπαίνει στην μέση ο "έρωτας". Με την σειρά μου κι εγώ συμπλήρωσα την στιγμή.

«Άντε ρε. Βγάλε έξω την κοπέλα. Εγώ θα το πληρώσω το εστιατόριο. Μού έλεγες ότι θα της κάνεις πρόταση γάμου. Για καν'της την τώρα!»

Το πλήθος έβγαλε ένα επιφώνημα έκπληξης. Βέβαια η Μίσα κατάλαβε ότι κοροϊδεύαμε εκείνη την ώρα.

«Θα έβγαινα ραντεβού μαζί σου Ελ γιατί είσαι γλυκούλης. Αλλά έχω ήδη δέσμευση με τον Λάιτ.»

«Να χαίρεσαι που σε είπε γλυκούλη!» τού είπα ακουμπώντας το χέρι μου στον ώμο του.