Αν και οι αστυνόμοι της ομάδας έλεγαν ότι ο Λαίτ δεν έχει καμία σχέση με τον Κίρα, ειδικά όταν πρόκειται για τον γιο του διευθηντή, ένα παιδί με αρχές και πολύ καλούς βαθμούς, εγώ έδινα βάση στα λόγια του Ελ. Το οποίο είναι παράλογο αν σκεφτεί κανείς όλο του το παράξενο παρουσιαστικό, που καμπουριάζει, που περπατάει ξυπόλυτος, που είναι αχτένιστος, ή που φοράει κάθε μέρα τα ίδια ρόυχα, δηλαδή άσπρη μπλούζα και τζιν παντελόνι. Φαντάζομαι και οι αστυνόμοι το ίδιο σκέφτηκαν όταν τον αντίκρισαν για πρώτη φόρα. Σού λέει: "Πώς έτσι αυτός; Αυτό το ανθρωπάκι θα λύσει την υπόθεση;" Αλλά φυσικά, δεν μπορούμε να μένουμε μόνο σε αυτό που βλέπουμε. Εγώ πίστευα αυτά που έλεγε, γιατί συνήθως οι κακοί είναι αυτοί που κρύβονται μέσω της "καλής τους εικόνας", του προτύπου. Ήθελα λοιπόν να επιβεβαιωθεί αυτό που τόσα χρόνια έβλεπα στο σινεμά και τα βιβλία. Ο κακός που φαίνεται καλός και άσχετος ως προς την υπόθεση.

Για αρκετές μέρες αφότου συναντήσαμε την Μίσα, ο Λαίτ ερχόταν στην μυστική μας βάση με την δικαιολογία ότι θέλει να βοηθήσει τον πατέρα του στην δουλειά. Δεν ήταν μόνος του όμως. Ήταν και η Μίσα που του 'κανε νάζια και το'παιζε γατούλα για να τον προσέξει. Συνέχεια ακούγαμε ένα: «Λαίτ, πότε θα πάμε εκεί;», «είπες ότι θα με βγάλεις, Λαίτ μου!» «έλα! Η δουλειά σε έχει πεθάνει!» «πότε θα με πας εκδρομή στο Χοκαίντο;» Με το ζόρι κρατιόμουν να μην της πω: «σκάσε, μωρή!» Οι υπόλοιποι της ομάδας είχαν την ίδια έκφραση απόγνωσης και ενόχλησης με μένα. Και παρόλο που ο Λαίτ μάς έλεγε να μην δίνουμε σημασία, εγώ ήθελα να την πετάξω απ'το μπαλκόνι.

Δεν ήξερα γιατί ερχόταν ενώ κάλιστα θα μπορούσε να της πει να τον περιμένει σπίτι αντί να τρέχει συνέχεια από πίσω του. Τού είχε γίνει κολιτσίδα αλλά παρ'όλα αυτά ήταν αρκετά υπομονετικός. Κι ας τον είχε πρίξει.

Δεν έχω ερωτευτεί ακόμα, αλλά αν όντως σε κάνει έτσι ο έρωτας, καλύτερα να μην ερωτευτώ ποτέ μου!

Μια μέρα λοιπόν ενώ συζητούσαμε μεταξύ μας για τους πιθανούς τρόπους σκέψης του Κίρα, κάποια στιγμή η Μίσα άρπαξε τον Λάιτ απ'το μπράτσο, να του πει λέει κάτι που ξέχασε να του πει στο σπίτι. Τι να κάνει κι αυτός ο καημένος, υπέκυψε. Είπα τάχα στους αστυνόμους ότι πάω να πιω νερό, ενώ σκοπός μου ήταν να πάω εκεί που πήγε η Μίσα τον Λάιτ.

Εμένα προσωπικά μού φαινόταν ύποπτο να τον τραβολογάει έτσι η κοπέλα κι αυτός να μην αντιδράει. Οι αστυνόμοι μάλλον σκέφτονταν ότι είναι δύο ερωτευμένοι νεαροί. Αλλιώς θα είχαν καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα με μένα: Ότι αυτοί οι δύο κάτι κρύβουν κάτω από την μύτη μας.

Τούς πρόλαβα που μπήκαν σε ένα άδειο δωμάτιο και πάτησα στις μύτες των ποδιών μου. Ακούμπησα το αυτί μου στην πόρτα.

«Μίσα, πρόσεχε πώς φέρεσαι μπροστά στους αστυνόμους. Μπορεί άθελά σου να πετάξεις καμιά σημαντική πληροφορία για τον Κίρα και να κινήσουμε υποψίες.»

«Τι μού το λες, Λάιτ; Ξέρω τι πρέπει να λέω μπροστά τους. Δεν θέλω να ανησυχείς για τίποτα. Όσο είναι καλά κρυμμένα τα τετράδια δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.»

Ποια τετράδια; είπα μέσα μου.

«Τώρα με φώτισες...» Της απάντησε ειρωνικά.

«Τώρα που το λες όμως... Υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.» είπε διστακτικά η κοπέλα.

«Σαν τι δηλαδή;»

«Ε, να... Τις τελευταίες μέρες έχω χάσει το death note μου και έχω κάνει το σπίτι φύλλο και φτερό. Δεν το βρήκα και τώρα ανησυχώ ότι μπορεί να το πήρα καταλάθος μαζί μου στην δουλειά.»

«Ξαναψάξε. Αποκλείεται να πήρες μαζί σου ένα τόσο επικίνδυνο εργαλείο.»

«Μπα, θα ρωτήσω την Ρεμ. Δικό της τετράδιο είναι, θα ξέρει που βρίσκεται.»

«Ρώτα την. Όσο πιο γρήγορα τόσο το καλύτερο για μας.»

Στεκόμουν στην πόρτα με τις σκέψεις μου να μαζεύονται γρήγορα γρήγορα.

Τετράδια; death note; Ρεμ; Ενδιαφέρον... Πρέπει να τού το πω του Ελ. Καλά τα έλεγε! Οι άλλοι δεν τον πίστευαν!

*

*

Δεν μπήκα στον κόπο να πω στους αστυνόμους αυτά που άκουσα. Περίμενα μέχρι να νυχτώσει και να γυρίσουν σπίτι τους ώστε να μεταφέρω τα ευχάριστα νέα στον Ελ. Έτσι κι έγινε. Τού τα είπα όλα όπως επίσης και τα death note που μπορεί να ήταν τίποτα εργαλεία τους, και την Ρεμ που λογικά θα ήταν κάποια βοηθό τους.

«Χμ... Νομίζω ότι ο καλύτερος τρόπος είναι να τούς κάνουμε να ομολογήσουν με το ζόρι. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να φανερωθούν από μόνοι τους. Η ενοχή τους κάνει μπαμ από χιλιόμετρο.»

Ο αντίχειράς του ακούμπησε τα χείλη του. Τον έχω παρατηρήσει που βάζει τον αντίχειρά του στα χείλη του όταν σκέφτεται ή βρίσκεται σε βαθιά περισυλλογή.

«Και τι έχεις στο μυαλό σου; Έχεις να προτείνεις καμιά ιδέα;»

«Φυσικά. Θα τούς βάλουμε στα κελιά ανάκρισης στο υπόγειο για δύο εβδομάδες. Μπορούμε ακόμα να τούς δέσουμε τα άκρα. Δεν θα περιορίσουμε τις βασικές τους ανάγκες. Και εννοείται ότι θα παρακολουθούμε την κάθε τους κίνηση από κάμερα ασφαλείας.»

«Κι αν πεισμώσουν και δεν πουν τίποτα τελικά;»

«Πολύ απλά θα τους κρατήσουμε παραπάνω. Δεν θα τους αφήσουμε ελεύθερους μέχρι να μας αποκαλύψουν τα πάντα.»

Ίσως η μέθοδος αυτή να ήταν λίγο σκληρή. Οι ανάγκες δεν πρέπει ποτέ να περιορίζονται, πόσο μάλλον το φαγητό ή ο ύπνος. Όταν όμως πρόκειται για ένα έγκλημα που είναι χειρότερο απ'όλα τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί μέχρι σήμερα, λίγη πειθαρχία την χρειάζονταν! Μπορεί τελικά να μην είχαμε να κάνουμε με έναν μόνο Κίρα αλλά με δύο ή και περισσότερους!