Γνωρίζαμε πολύ καλά πως θα έρχονταν και την επόμενη μέρα. Περιμέναμε ύπουλα μέχρι να κάνουμε την πρώτη μας κίνηση. Να τούς έρθει δηλαδή από 'κει που δεν το περιμένουν. Φάνηκε σαν σύλληψη, μόνο που ήταν μια μέθοδος για να τους αποσπάσουμε την προσοχή. Και να φανταστείτε δεν ήταν καν δύσκολο.
Ο Λάιτ καθόταν δίπλα στον Ελ. Σε εκείνο το μεγάλο γραφείο με τους πολλούς υπολογιστές. Κάποια στιγμή ο Ελ γύρισε την καρέκλα του Λάιτ, —καθότι είχε ροδάκια— και την κοίταζε εξεταστικά σαν να είχε κάποιο μηχανικό πρόβλημα. Ο άλλος πρόσεξε την περίεργη συμπεριφορά του. Τον ρώτησε αν είχε κάποιο θέμα η καρέκλα έτσι όπως την κοίταζε. Ο Ελ τού είπε πως η καρέκλα ήταν λίγο παλιά και φοβόταν μη χτυπήσει.
«Χαίρομαι που με νοιάζεσαι, αγαπητέ συνάδελφε. Αλλά δεν νομίζω ότι χρειάζεται. Αν σπάσει η καρέκλα θα το καταλάβω.» αποκρίθηκε ο Λάιτ.
Τότε τού έδεσε κατευθείαν σφιχτά την κορδέλα γύρω από τα μάτια και έβαλε χειροπέδες. Χαμογέλασε.
«Θα'θελες!»
Εκείνη ακριβώς την στιγμή βγήκε η Μίσα από το μπάνιο που είχε πάει να φρεσκάρει το μακιγιάζ της. Δεν σκέφτηκα να της αποσπάσω την προσοχή, αφού ούτως ή άλλως θα έβλεπε δεμένο τον Λάιτ. Έτσι λοιπόν της επιτέθηκα βάζοντας και σε αυτήν κορδέλα γύρω από τα μάτια. Μετά από αυτό τούς μεταφέραμε στα κελιά ακούγοντάς τους να φωνάζουν να τούς αφήσουμε να φύγουν. Και φυσικά όταν ήρθαν και οι υπόλοιποι αστυνόμοι τούς εξηγήσαμε πώς έχει η κατάσταση.
Για τρεις μέρες δεν είχαν φάει τίποτα. Όχι επειδή τους το απαγορέψαμε. Εκείνοι είχαν πεισμώσει. Φαίνονταν κουρασμένοι. Λογικό άλλωστε, αφού ο Λαίτ ήταν δεμένος με αλυσίδες στα πόδια, και η Μίσα ούτε έβλεπε ούτε μπορούσε να κουνηθεί, καθώς τα μάτια της καλύπτονταν με ένα μακρόστενο μεταλλικό αντικείμενο, ενώ όλο της το σώμα ήταν δεμένο. Σκληρή αντιμετώπιση προς σ'έναν ύποπτο, αν θέλετε την γνώμη μου. Σκληρή αλλά δίκαια.
«Δεν έχουν φάει για τρεις ολόκληρες μέρες. Φαντάσου πόσο πείσμα έχουν.» σχολίασα.
«Πρέπει να πάω τουαλέτα,» ακούστηκε η Μίσα από την κάμερα ασφαλείας. Ο Ελ άνοιξε το μικρόφωνο.
«Πριν πέντε λεπτά πήγες. Κρατήσου λίγο.»
«Μα θα αναγκαστώ να τα κάνω πάνω μου! Πλάκα δε θα'χει να με δείτε να βρέχομαι;» απάντησε ειρωνικά.
«Όχι, δε θα πας.»
«Θα σπάσει η φούσκα μου!»
«Καλά... Μαρίνα πήγαινε λυσ'την.»
«Μάλιστα»
*
*
Πέρασαν πέντε μέρες κι ακόμα να δούμε αποτέλεσμα. Όσο περισσότερο τους πιέζαμε, τόσο λιγότερο τρώγανε. Αναγκαστικά λοιπόν τούς ταϊσαμε με το ζόρι. Πήγα στο κελί της Μίσα.
«Έλα, φάε» είπα δίνοντάς της ένα κομμάτι τοστ. Εκείνη κούνησε αρνητικά το κεφάλι.
«Μίσα... Δεν μου αρέσει που σάς κρατάμε φυλακισμένους, όμως ήταν ιδέα του Ριουζάκι γιατί σάς υποπτεύεται ότι είστε οι Κίρα. Δεν θέλουμε να σάς βασανίσουμε. Αν ομολογήσετε τα εγκλήματά σας, θα σάς αφήσουμε να φύγετε.»
«Δεν αντέχω άλλο... Σκοτώστε με!» είπε μονάχα.
Ο Ελ άνοιξε το μικρόφωνο. «Δηλαδή παραδέχεσαι ότι είσαι ο δεύτερος Κίρα.»
«Δεν είπα κάτι τέτοιο! Να πεθάνω θέλω! Ξέρω ότι μπορείτε εύκολα να με σκοτώσετε! Ήθελα να πεθάνω μαζί με την οικογένειά μου στα γεράματα... Τώρα όμως δε με νοιάζει που δολοφονήθηκαν! Γι'αυτό και υποστηρίζω τον Κίρα! Επειδή σκότωσε τον φονιά της οικογένειάς μου! Την μόνη σύνδεση που είχα με το τώρα!»
Η Μίσα άρχισε να κουνιέται νευρικά προσπαθώντας να λύσει τις ζώνες. «Σκοτώστε με! Τώρα σκοτώστε με!!»
Πάει... Αυτή τρελάθηκε. Δεν λένε τίποτα και ξαφνικά η Μίσα μάς ζητάει να την σκοτώσουμε. Κάτι δεν στέκει εδώ. Γιατί να θέλει να την σκοτώσουμε; Μήπως όπως είπε κι ο Ελ παραδέχεται ότι είναι ο δεύτερος Κίρα; Μπα... Δεν νομίζω. Ένας εγκληματίας ποτέ δεν θα παραδεχόταν αμέσως την ενοχή του. Μήπως θέλει να πει ότι δεν είναι ο δεύτερος Κίρα κι ότι εμείς έχουμε όφελος να την σκοτώσουμε, παρόλο που είναι αθώα γιατί πιστεύουμε ότι είναι ο Κίρα; Οι άλλοι τον χαβά τους! Ακόμα δεν πιστεύουν ότι ο Λαίτ είναι αθώος! Μα τούς άκουσα καθαρά να χρησιμοποιούν περίεργο λεξιλόγιο. Σαν μυστικό κώδικα. Μόνο ο Ελ φάνηκε να με πιστεύει...
Όσο περισσότερο έκανα αυτές τις σκέψεις, τόσο περισσότερο θύμωνα με τους αστυνόμους γιατί δεν άκουγαν τους συνεργάτες τους!
«Ελ, να πάω στον Λαίτ; Όχι ότι περιμένω να πει τίποτα, απλώς έτσι για να τσεκάρω.»
«Πήγαινε.»
Όμως ούτε κι ο Λάιτ είχε όρεξη για αποκαλύψεις.
«Κουρασμένος μού φαίνεσαι.» Παρατήρησα.
«Ξέρεις, Μαρίνα... Δεν βρίσκομαι και στην καλύτερη κατάσταση, αλλά απαρνιέμαι αυτή την αξιοπρέπεια.»
«Δηλαδή;»
Και τότε χωρίς λόγο και αιτία, έπεσε αναίσθητος στο πάτωμα. Για μια στιγμή σκέφτηκα πως έκανε ο,τι έκανε και η Μίσα. Σαν να διαμαρτύρεται που είναι φυλακισμένος, έστω και προσωρινά. Ήθελαν να αποδείξουν την αθωότητά τους. Γι'αυτό και έκαναν απεργία πείνας. Ευτυχώς η λιποθυμία του δεν κράτησε πολύ, κι ανέκτησε αμέσως τις δυνάμεις του.
«Είσαι καλά;» τον ρώτησα.
«... Ριουζάκι. Μαρίνα. Ξέρω ότι μας έχετε ύποπτους εμένα και την Μίσα γι'αυτό και μάς φυλακίσατε. Αλλά χάνετε τον χρόνο σας. Δεν είμαστε οι Κίρα...»
«Δεν το αποφασίζετε εσείς αν είστε οι Κίρα ή όχι.» Είπε ο Ελ.
«Πώς μπορείτε να μας φυλακίζετε χωρίς να έχετε αποδείξεις;»
«Έχουμε αποδείξεις!» απάντησα κοφτά. «Χτες σάς άκουσα να λέτε διάφορα περίεργα. Κι έμενα δεν με ξεγελούν τ'αυτιά μου!»
Ο Λάιτ με κοίταξε λες και μίλαγα κινέζικα.
«Τι είναι αυτά που λες; Τι διάφορα περίεργα λέγαμε; Εκτός αν εννοείς την Μίσα. Εκείνη γενικά λέει τα παράξενα.»
Σε αυτό το σημείο άρχισα να σκέφτομαι πως μάλλον η όλη τους συμπεριφορά είναι στημένη. Είχε και σχέση με ηθοποιό! Λογικό μού φαίνεται να τού είχε κάνει μαθήματα υποκριτικής ώστε να φαίνεται πιο πειστικός. Μπορεί ακόμα και οι καθημερινές εμφανίσεις τους στην βάση να ήταν μέρος ενός σχεδίου. Όλα ήταν πιθανά. Τού χαμογέλασα κι έσκυψα ελαφρώς για να φτάσω το πάτωμα.
«Ψηλέ. Δεν θα το πούμε πουθενά! Στα κρυφά θα μαθευτεί η αλήθεια. Μην ντρέπεσαι, πες το! Εσείς είστε οι ένοχοι!»
«Λάιτ, για να είμαστε ξεκάθαροι. Δεν μπορούμε να σας βγάλουμε από τα κελιά μέχρι να βεβαιωθούμε ότι είστε όντως οι Κίρα.» ακούστηκε ο ντετέκτιβ μέσα απ'το μικόφωνο. «Και για να είμαστε εκατό τοις εκατό σίγουροι, θα ψάξουμε τα σπίτια και των δύο. Οπωσδήποτε θα υπάρχουν απτές αποδείξεις!»
«Αποκλείεται! Δεν υπάρχει περίπτωση! Μιλάμε για τον γιο μου!» διαμαρτυρήθηκε ο διευθηντής. «Το παιδί μου το μεγάλωσα με αρχές και σωστό ηθικό κανόνα! Τόσες μέρες δεν έχω πει τίποτα για τις υποψίες γιατί έχω υπομονή. Και πολύ μάλιστα! Αλλά αυτό παραπάει, Ριουζάκι! Και λάθος κάνεις και επηρεάζεις και το παιδί!»
Εμένα πρέπει να εννοούσε όταν είπε "παιδί". Λίγο δύσκολο να επηρεαστεί ο Λαίτ απ'τις υποψίες και να αρχίσει να πιστεύει κι ο ίδιος ότι είναι ο Κίρα. Είχα πραγματικά εντυπωσιαστεί από τις υποκριτικές του ικανότητες.
«Δεν θα ήθελα να το παινευτώ, κύριε Γιαγκάμι, αλλά ξέρετε ασχολούμαι πάνω από δέκα χρόνια με αυτό το επάγγελμα και στις περισσότερες περιπτώσεις ποτέ δεν έπεσα έξω. Πιστεύω λοιπόν ακράδαντα ότι ο γιος σας ευθύνεται για τις δολοφονίες. Αν και, η αλήθεια είναι ότι δεν βρήκα τίποτα το ύποπτο όταν τοποθετήθηκαν οι κάμερες στο σπίτι σας. Κάτι που μειώνει τις πιθανότητες προς το δύο τοις εκατό.»
«Ριουζάκι, ξέρεις τι λες;» πήρε τον λόγο ο Μάτσουντα. «Δεν μάς έλεγες πριν λίγες μέρες ότι τον Λαίτ τον υποπτεύεσαι πέντε τοις εκατό; Η φυλάκιση πού κολλάει; Πιθανότερο είναι μάλλον για την Μίσα μιας και είναι σταρ. Όλα μπορούμε να τα φανταστούμε για τα δημόσια πρόσωπα. Αλλά ο Λαίτ τι έφταιξε; Έχεις και τον πατέρα του μάρτυρα! Για να μην πω τις κάμερες! Άσε που ξαφνικά άλλαξες και το ποσοστό πιθανότητας. Δεν μπορώ να σε καταλάβω.»
«Μυστικά της δουλειάς, Μάτσουντα. Δεν χρειάζεται να καταλάβεις.»
«Τι θα γίνει, θα με βγάλετε;» στον τόνο της φωνής του Λαίτ υπήρχε μια ανυπομονησία.
«Έχει δίκιο, ρε Ριουζάκι. Και να σού πω και κάτι; Πάντα υπάρχει και η πιθανότητα να έχεις κάνει λάθος. Πώς είσαι πια τόσο σίγουρος;» Μίλησε και ο Μόγκι.
«Μυστικά της δουλειάς είπαμε!»
Η κατάσταση ήταν πολύ μπερδεμένη. Δεν μπορούσα κι εγώ να βγάλω κάποιο συμπέρασμα. Κάτι κρυβόταν στα σίγουρα. Κάποιο στοιχείο που ή ήταν κάτω από την μύτη μας και δεν το αντιλαμβανόμασταν, ή ήταν τόσο καλοκρυμμένο που ούτε ο Ελ δεν μπορούσε να το εντοπίσει. Για την ώρα τουλάχιστον. Κάτι μέσα μου μού έλεγε ότι όντως είναι λανθασμένες οι υποψίες, αλλά από την άλλη σφιγγόταν το στομάχι μου όποτε ήταν μπροστά ο Λαίτ. Ακόμα κι εκείνη την ώρα που ήμουν στο κέλι και άκουγα την συζήτηση των αστυνόμων. Παρόλο που ο Λαίτ ήταν δεμένος και συνεπώς δεν μπορούσε να μού κάνει τίποτε, ήθελα να το βάλω στα πόδια.
Δεν ήταν ο Κίρα ο Λαίτ. Ή κι αν ήταν, θα ήταν υποσυνείδητα. Θα μπορούσε για παράδειγμα να σκοτώνει κόσμο την ώρα που κοιμάται. Το ίδιο θα μπορούσε να ισχυεί και για την Μίσα. Όμως και πάλι. Ο Ελ είπε πως δεν έδειξαν τίποτα οι κάμερες. Για το σπίτι του Λαίτ μόνο. Όχι της Μίσα.