Πέρασε μια εβδομάδα αλλά δεν βλέπαμε τον Κίρα να ενεργεί. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Σαν να είχε ξεχαστεί για λίγο. Λόγος δεν γινόταν στα μέσα για καμία δολοφονία του. Και φυσικά, ήμασταν γεμάτοι απορίες. Σκεφτήκαμε ότι μπορεί απλά ο Κίρα να έκανε διάλειμμα, αλλά ο Ελ υποπτευόταν κάτι περισσότερο από ένα απλό διάλειμμα. Είπε ότι δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε αλλά να είμαστε ενήμεροι για την επικαιρότητα. Όλο αυτό το διάστημα, οι δύο ύποπτοι βρίσκονταν ακόμα σε κατάσταση φυλάκισης. Παρόλο που ο ντετέκτιβ δεν έβλεπε κάποια κίνηση από τον Λάιτ ακόμα τον υποπτευόταν. Πόσο πεισματάρης!

Τελικά πέρασαν δύο εβδομάδες χωρίς να ακούσουμε νέα από τον Κίρα και τελικά ο Ελ αναγκάστηκε να τούς αφήσει ελεύθερους. Πρότεινε ακόμα στον Μόγκι να έχει την Μίσα υπό παρακολούθηση. Στην αρχή η κοπέλα αρνήθηκε, όμως ο αστυνόμος της είπε να το πάρει ως προστασία από σωματοφύλακα διασημότητας. Άλλωστε η Μίσα είχε κάποια σχετική αναγνωρισημότητα. Έτσι, για λίγο καιρό είχε ξεχαστεί η υπόθεση Κίρα.

Χάζευα σε έναν από τους πολλούς υπολογιστές της αίθουσας όταν ξαφνικά βρήκα μια παράξενη ιστοσελίδα. Δεν έμοιαζε με κοινή ιστοσελίδα, και μάλιστα φαινόταν να είχε άμεση σχέση με την υπόθεση. «Ελ, για κοίτα λίγο αυτό,» είπα.

Εκείνος ήρθε τσουλώντας πάνω στην καρέκλα με τα ροδάκια και κοίταξε την οθόνη. Ήταν ένα σάιτ που αρχικά φαινόταν να ήταν κάποιας εταιρίας. Διαβάζοντας όμως τις στίλες με τα διάφορα άρθρα είδαμε ότι άνηκε σε μια ομάδα γκάνγκστερ η οποία στόχο είχε να μαζέψει πληροφορίες για κάθε αστυνομικό τμήμα που υπήρχε στην Ιαπωνία έτσι ώστε να βρουν τα ονόματα των αστυνομικών που εμπλέκονταν στην υπόθεση, και να υποστηρίξουν το έργο του Κίρα, καθώς σύμφωνα με ένα από τα άρθρα, ήταν νεκρός από τις 31 του Οκτώβρη. Η εταιρεία λεγόταν Γιότσουμπα και αποτελούνταν από οχτώ μέλη. Είχαν κι αυτοί μυστική βάση η οποία βρισκόταν σε πολυόροφο κτίριο όπως η δική μας. Το έργο του Κίρα θα το συνέχιζαν αρχές Νοεμβρίου. Με έλουσε κρύος ιδρώτας όταν κατάλαβα πως ο μήνας είχε 2 Νοεμβρίου.

Δείξαμε στον διευθυντή και τους αστυνόμους το σάιτ της Γιότσουμπα κι αμέσως άρχισαν να πέφτουν βροχή οι θεωρίες. Ο καθένας έλεγε την άποψή του σχετικά με την Γιότσουμπα και την πιθανή συνεργασία της με τον Κίρα. Ο Αϊζάβα είπε ότι όλα αυτά που έγραφαν ήταν ψεύτικες ειδήσεις κι ότι απλώς ήθελαν να σπείρουν την τρομοκρατία. Πιθανόν ακόμα να συνεργάζονταν με τον Κίρα.

«Μα δε φαίνεται να υπάρχει καμία φωτογραφία που να δείχνει την νεκροψία του Κίρα. Θέλω να πω... Αν όντως συνεργάζονται με τον Κίρα, δεν θα έπρεπε να ξέρουν και το πρόσωπό του; Και τέλος πάντων... Αν όντως θέλουν να μας σκοτώσουν τι τους έχουμε κάνει και θέλουν τον θάνατο μας;» είπε ο Μάτσουντα.

«Όχι απόλυτα. Μπορούν να επικοινωνούν μέσω τηλεφώνου. Ξεχνάς όμως, Μάτσουντα ότι ένας δολοφόνος ποτέ δεν έχει λόγο που σκοτώνει. Ένας φόνος πάντα γίνεται για ευχαρίστηση. Ακόμα και τώρα που υποτίθεται ότι κάποιος σώζει τον κόσμο από τους εγκληματίες.» είπε ο Αϊζάβα.

«Μα, τι λέω; Τι να καταλάβεις εσύ από τέτοια; Αφού είσαι βλάκας και φαίνεται!» ειρωνεύτηκε.

«Να σου πω! Επειδή εξέφρασα μια απορία δε σημαίνει ότι πρέπει και με χαρακτηρίζεις!»

«Όχι, αλλά... Πάντα σκέφτομαι με βάση την λογική σε αντίθεση με σένα.»

«Εγώ με ποια βάση σκέφτομαι δηλαδή;»

«Της βλακείας. Απορώ πώς έγινες αστυνόμος...» συνέχισε τις κοροϊδίες ο άλλος.

«Κύριε διευθηντά πείτε του κάτι! Με ενοχλεί!»

«Ε! Μην μαλώνετε!» Προσπάθησα να τους χωρίσω.

«Δεν μαλώνουμε. Προσπαθώ να εξηγήσω εδώ στον Μάτσουντα τι εστί δολοφόνος. Δεν βγάζεις άκρη με έναν βλάκα...»

«Δεν είμαι!» αρνήθηκε πεισματικά ο Μάτσουντα.

«Καλά σάς λέει η Μαρίνα. Μεγάλοι άνθρωποι είστε και κάνετε σαν μικρά παιδιά!» Τούς μάλωσε ο διευθυντής.

«Μα είναι πράγματα αυτά; Να λέει ένας αστυνόμος γιατί να σκοτώνει κάποιος; Έτσι! Δεν υπάρχει καμία αιτία!»

«Εσύ όμως γιατί να τον πεις βλάκα; Τι σου έχει κάνει το παιδί; Μια απλή αναρώτηση έκανε.»

«Πρώτα απ'όλα δεν είναι παιδί! Τον Δεκέμβριο θα κλείσει τα είκοσι πέντε. Εκτός αν εννοείς ότι φέρεται σαν παιδί, οπότε μ'αυτό πάω πάσο.»

«Τον λέω παιδί γιατί είναι ακόμα νέος! Μπαα!» έκανα. Όχι πώς ήμουν θυμωμένη. Μού άρεσε που έβλεπα δύο ενήλικες να τσακώνονται σαν παιδιά του δημοτικού. Η "διαφωνία" τους έστω και ανόητη, ελάφρυνε για λίγο την βαριά ατμόσφαιρα της υπόθεσης.

«Ας λήξει αυτή η κουβέντα επιτέλους! Για ψύλλου πήδημα τσακωνόμαστε. Κι όλα αυτά επειδή έκφρασα μια απορία που δεν ήξερα ότι ήταν απαγορευμένη!» είπε ο Μάτσουντα και στράφηκε προς τον Ελ.

«Ριουζάκι, υπάρχει καμία δουλειά που μπορώ να αναλάβω και να φέρω εις πέρας; Γιατί απ'οτι φαίνεται δεν κάνω για έκφραση αποριών... Δεν μπορεί, κάποιο ταλέντο θα έχω κι εγώ!»

Ο Ελ τον κοίταξε ανέκφραστα.

«Θέλεις όντως να κάνεις μια δουλειά στην οποία μπορείς να γίνεις χρήσιμος;»

«Μάλιστα!»

«Τότε φτιάξε μου έναν καπουτσίνο.»

«Κι εσύ τέκνον Βρούτε;!» είπε έκπληκτος.

«Πήγαινε. Νομίζω πως σού ταιριάζει γάντι αυτή η δουλειά.»