Έτσι, χωρίς να χάσουμε χρόνο κλείσαμε τον υπολογιστή και εστιάσαμε στον στόχο μας, ο οποίος ήταν να προλάβουμε τα αποτυπώματα που άφησε ο άγνωστος άντρας με την μοτοσυκλέτα του. Βεβαίως, δεν ήμασταν μόνοι μας. Το υπόλοιπο αστυνομικό σώμα είχε ενημερωθεί για την όλη κατάσταση, κι έτσι έστειλαν ελικόπτερο και τρία ακόμα περιπολικά, σε περίπτωση που το εργαλείο του Κίρα ήταν επικίνδυνο σε βαθμό που ίσως δεν γνωρίζαμε. Για μια στιγμή σκέφτηκα να ξαναδανειστώ κάποιο ποδήλατο από εκείνο το ξενοδοχείο μιας και το συγκεκριμένο ήταν πολύ γρήγορο, αλλά ο Ελ μού πρότεινε να πάρω ένα άλλο παλιό ποδήλατο ξεθωριασμένο που βρισκόταν στο υπόγειο, το οποίο ήταν εξίσου γρήγορο και η ταχύτητά του ήταν ιδανική για τέτοιες περιπτώσεις. Συμφώνησα τελικά να πάρω το ξεθωριασμένο.

Αφήσαμε πίσω μας την μυστική βάση και φύγαμε κατευθείαν για το κτήριο της Γιότσουμπα. Ήμασταν κανονική αστυνομική ομάδα που κυνηγάει το έγκλημα και με μεγάλο ζήλο το φέρνει στην δικαιοσύνη. Στην ομάδα μας υπήρχαν τρία περιπολικά όπου στο πρώτο οδηγούσαν οι συνεργάτες μου, ένα ελικόπτερο όπου το οδηγούσαν ο Ελ και ο Λάιτ, κι εγώ μια δεκατετράχρονη σε ποδήλατο. Κι όμως ήμουν κι εγώ μέλος της ομάδας.

Στην αρχή δεν μπορούσα να το πιστέψω. Νόμιζα πως έβλεπα αστυνομική ταινία. Πως εγώ ήμουν ο θεατής. Όμως τώρα εγώ είχα έρθει στην θέση πρωταγωνιστή που κυνηγάει το κακό. Έπρεπε λοιπόν να βάλω τα δυνατά μου και και να μπω στο πνεύμα της δικαιοσύνης! Όχι... Δεν είναι όνειρο. Πράγματι κυνηγάω με τους συνεργάτες μου τον Κίρα... Τον σύμμαχο του... Το εργαλείο του. Ένα φονικό όπλο φτιαγμένο από του Χάροντα τα χέρια. Βγαλμένο κατευθείαν απ'τον Κάτω Κόσμο, ειδικά φτιαγμένο για τον Κίρα, τον γιο του Άδη.

Που ξέρεις... Μπορεί όντως ο Κίρα να είναι γιος του Άδη!

Ήταν κανονική καταδίωξη! Ο τρίτος Κίρα έτρεχε σαν τρελός με την μοτοσυκλέτα του πασχίζοντας να μας ξεφύγει, ενώ εμείς προσπαθούσαμε να μην προκαλέσουμε κανένα ατύχημα. Δεν μπορούσαμε βέβαια να πατήσουμε γκάζι γιατί βρισκόμασταν στην εθνική οδό. Ήταν δηλαδή ο κλασικός αυτοκινητόδρομος τίγκα στα αυτοκίνητα, κι εμείς με το ζόρι βλέπαμε που πήγαινε ο άντρας. Τα περιπολικά είχαν ανάψει τις σειρήνες τους, και ναι μεν τα περισσότερα αμάξια μάς έκαναν χώρο να περάσουμε, όμως ο αυτοκινητόδρομος συνέχιζε να είναι πολύ πυκνός.

Η κατάσταση ήταν ανυπόφορη. Λες κι όλοι τους ήταν βάλτοι να εμποδίσουν την σύλληψή του! Αλλά βέβαια! Που αλλού θα πήγαινε ένας εγκληματίας ώστε να μην τον πιάσει η αστυνομία; Στην εθνική οδό! Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι, ένας κοινός οδηγός θα έχανε την ψυχραιμία του μέσα σε αυτήν την αμαξοθάλασσα. Κι απ'ότι παρατήρησα, οι περισσότεροι δεν κόρναραν. Όλοι περίμεναν υπομονετικά... Νομίζω κάποτε είχα διαβάσει σ'ενα βιβλίο ότι οι Ιάπωνες μαθαίνουν από μικρά παιδιά να διατηρούν την ψυχραιμία τους, κι έτσι το θεωρούν πολύ σημαντικό κομμάτι της κουλτούρας. Λοιπόν, τελικά ισχύει.

Έκανα για πολύ ώρα αυτές τις σκέψεις, όταν ξάφνου χτύπησε το κινητό μου. Ήταν ο Ελ.

«Όλα καλά εκεί κάτω, Μαρίνα;» ρώτησε.

«Ναι, μια χαρά. Αν εξαιρέσουμε την κίνηση που μου έχει σπάσει τα νεύρα, κατά τ'αλλα όλα καλά. Είκοσι λεπτά περιμένουμε να κινηθούν τα αμάξια!»

«Κινήθηκαν μερικά. Κάνε λίγη υπομονή.»

Μια σκέψη πέρασε αστραπιαία απ'το μυαλό μου. «Ρε συ! Τα ελικόπτερα δεν έχουν δορυφόρο;»

«Έχουν. Κι αυτό που οδηγάω έχει κάτι σαν GPS.»

«Το ανοίξατε;»

«Ο Λαίτ το άνοιξε και προσπάθησε να τον εντοπίσει, αλλά απ'οτι δείχνει το μηχάνημα, έχει φύγει από την εθνική οδό;»

«Πώς έφυγε; Τόσα αμάξια υπάρχουν. Πέταξε;»

«Τι να σου πω... Θα δείξει τι είδους μηχανή έχει.»

*

*

Ξαφνικά παρατήρησα μια μοτοσικλέτα πενήντα μέτρα μακριά από τα αστυνομικά οχήματα, που έβγαζε κόκκινους καπνούς από τον προφυλακτήρα. Σαν να μου έφυγε ξαφνικά η όλη αίσθηση της βαρεμάρας...

«Ριουζάκι, εντοπίζεις κάτι;

«Νομίζω πως ναι. Αλλά ο δορυφόρος του ελικοπτέρου είναι αναποφάσιστος για τον εντοπισμό. Εσύ βλέπεις κάτι;»

«Ναι! Μια μοτοσικλέτα με κόκκινους καπνούς! Είναι ακριβώς πενήντα μέτρα μακριά μας.»

«Τι χρώμα έχουν τα αμάξια γύρω της;»

«Α, μην σε απασχολεί αυτό. Έχω βρει το κατάλληλο σχέδιο για την περίσταση. Μην ανησυχείς καθόλου!»

Κι εκεί έκλεισα το τηλέφωνο.

Ο μαρκαδόρος ήταν ο μόνος τρόπος να τον συλλάβουμε. Με ένα τσικ θα βρισκόταν στα χέρια μας. Τότε όμως θυμήθηκα την προειδοποίηση της αδελφής μου, πως δεν πρέπει να αποκαλυφθεί η δύναμη του μαρκαδόρου σε κάποιον ενήλικα γιατί θα την χάσει. Κι αν την χάσει θα μείνω κολλημένη στο παρελθόν για πάντα. Όλα κι όλα όμως!Όταν υπάρχουν ήδη δύο Κίρα και επεμβαίνει άλλος ένας που είναι τσιράκι του πρώτου, δε μπορείς να κάτσεις με σταυρωμένα τα χέρια! Θα αντιδράσεις κάποια στιγμή!

Έβγαλα τον μαρκαδόρο από την τσέπη μου όπως και το μπλόκ ζωγραφικής και άρχισα να ζωγραφίζω ένα σχοινί. Ήξερα πως γύρω μου υπήρχαν άνθρωποι που με κοιτούσαν, οπότε θα έβλεπαν την δύναμη του μαρκαδόρου αργά ή γρήγορα, αλλά δεν με ένοιαξε. Εδώ που τα λέμε, είχα λίγη περιέργεια να δω πως θα αντιδράσει ο μαρκαδόρος όταν παραβιαστεί ο συγκεκριμένος κανόνας.

Το σχοινί ζωντάνεψε, και προχώρησα με το ποδήλατο ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Αφού έστριψα το σχοινί στον αέρα για αρκετά λεπτά, τελικά στόχευσα και το πέταξα προς τον τρίτο Κίρα. Νόμιζα πως θα πιανόταν από κάποιον από τους δύο μοχλούς, αλλά σφίχτηκε γύρω από την μέση του. Τον άκουσα να βγάζει ένα βογκητό πόνου.

Άρχισα να τον τραβάω με όση δύναμη είχα. Ήταν τόσο πολύ βαρύς που μελάνιασαν τα χέρια μου. Ένιωθα όμως ικανοποίηση που επιτέλους θα μαθαίναμε όλη την αλήθεια για τον Κίρα.

«Μην με τραβάτε αφήστε με!! Μην με τραβάτε, γαμώ το κεφάλι σας! Δεν έχω καμία σχέση με τον Κίρα!» φώναξε ενώ προσπάθησε να κρατηθεί από την μοτοσυκλέτα. Λογικά θα κατάλαβε ότι τον τραβάει κάποιο μέλος της αστυνομίας.

Ξαφνικά αντιλήφθηκα πως το ποδήλατο έτρεμε ολόκληρο. Πρόσεξα πως ο μαρκαδόρος είχε βγάλει ένα εκτυφλωτικό φως. Κατάλαβα τι συνέβαινε, παρ'όλα αυτά συνέχιζα να τραβάω. Πριν καλά καλά προλάβω να αντιδράσω, εκτοξεύθηκα με δύναμη σε κάτι κολώνες δίπλα στην εθνική οδό. Από εκείνο το σημείο και μετά, δε θυμάμαι πολλά... Το μόνο που θυμάμαι είναι πως το κεφάλι μου έσκασε σαν καρπούζι στην άσφαλτο, κι έχασα τις αισθήσεις μου...