"Mag ik m'n jas even?" vroeg Daisy beleefd aan het meisje bij de garderobe. Fleur heette ze volgens haar. Bewonderend keek ze naar haar nieuwe kapsel. Helemaal gebleekt met een paar paarse plukjes.

"Ga je nu al weg? Ik dacht dat jij meer een all-night-er was?" zegt Fleur door de luide muziek heen.

"Ja, ben ik zeker, maar ik moet even een luchtje scheppen. Ik kwam m'n ex tegen en het ging nou niet bepaald lekker. Het was al niet helemaal koek en ei toen het uitging, maar die zak denkt nu gewoon dat ik hem even een lapdanceje geef."

"Hier is je jas. Als we het over slechte exen gaan hebben kan ik best meepraten. Vorig jaar ging het uit met Bob. En ik heb een straatverbod moeten aanvragen, want hij bleef me maar volgen en smeken of ik terug kwam."

"Ai, maar waarom was het dan uit gegaan? Vond je hem niet meer leuk ofzo?" zei Daisy terwijl ze haar jas aandeed.

"Ik heb het niet uitgemaakt! Dat heeft hij in een opwelling gedaan toen ik per ongeluk zijn pols brak," zei ze rustig er achteraan.

"Per ongeluk? Je morst per ongeluk cola over iemand, maar je breekt toch niet per ongeluk iemands pols? Ben je er met een auto overheen gereden ofzo? Want, zie dit niet als een belediging, je ziet er nou niet echt zo potig uit."

"Tja, ik weet niet wat er is. Sinds twee jaar geleden breek ik plots meer dingen en kan ik opeens veel meer aan. Ik snap er echt geen flikker van. Maar ik ben nodig bij de bar nu dus ik ga je alleen laten. Ciao."

Ja, raar. Zei Daisy tegen zichzelf. Heel raar. Ze draait zich om en loopt de deur uit richting de gracht. Ze is er nog steeds niet uit hoe je plots iemand pols zou kunnen breken, maar ze heeft weinig tijd om er over na te blijven denken, want een sterke hand trekt haar een steegje in.

"Hey laat me..hmff." Daisy zette grote ogen op toen ze zag wie er voor haar stond.

Vragende blauwe ogen keken haar aan. "Waarom heb je me verlaten…" Ze zag zijn ogen waterig worden, maar die maakte plotseling plaats voor pure woede. "Waarom heb je me verlaten, kreng!"

Hij pakte haar bovenaan haar armen vast en ramde haar hard tegen de stenen muur aan, waarbij haar achterhoofd een pijnlijke klas opving. Alex maakte snel gebruik van haar onoplettendheid en schoof in een snelle beweging haar rok omhoog.

Stevig hield hij haar tegen de muur terwijl hij met z'n riem frommelde. "Alex, dit hoef je niet te doen, please." Maar hij trok zich niets van haar aan en met een paar ferme rukken had hij haar panty aan flarden.

Daisy sloot haar ogen en wachtte totdat Alex wat deed. Maar tot haar verbazing kwam er niets. Een felle lichtflits verblinde zowel haar als haar ex z'n gezichtsveld. Het enige dat Daisy nog hoorde waren geluiden van een aframmeling verder in de donkere steeg.

"Ik denk niet dat hij je nog zal lastigvallen," David kwam zelfvoldaan aanlopen.

"Uhm," Daisy streek snel haar rok glad, "Dat geloof ik graag. Is hij verder ok. Ik bedoel hij was wel dronken, ik praat het niet goed, maar, ik bedoel maar."

"Ik heb hem alleen een paar klappen verkocht. Hij zit daar in het hoekje bij te komen. Niet aan de hand. Hij ziet eruit alsof hij wel wat aan kan," zei hij met een lach, "trouwens, niemand doet mijn meisje zoiets aan."

"Mijn meisje?" Daisy keek hem vragend aan.

Hij streek wat blond haar uit haar gezicht. "Mijn meisje, ja." Zachtjes tilde hij haar kin omhoog met gebogen wijsvinger en Daisy's handen zochten zijn achterhoofd en haar hand woelde door zijn haar toen ze elkaar een langdurige zoen gaven.

"Kutzooi!" Cordelia was nog steeds in strijd met de stalen handboeien en het zag er naar uit dat zij het gevecht ging verliezen. Dat heb je als je het gebroed van een van de machtigste mannen ter wereld tegen kwam. Die hebben nou eenmaal goede spullen.

Had ze hier nou alles voor achter gelaten? Haar vrienden, haar huis, haar werk, haar familie, maar bovenal had ze haar grote liefde achtergelaten. De enige persoon die haar liet voelen dat ze onmisbaar was.

En ze wist dat hij gedesoriënteerd was zonder haar. Dat was een van de vele redenen dat ze aan haar Beheer had gevraagd of ze nog één dag terug mocht. Geen fysiek contact alleen hadden ze gezegd.

Geen fysiek contact, my ass! Had ze gedacht. En die zoen was het ook zeker waard geweest. Alles om haar heen was weggevallen en alleen zij en Angel waren er nog. Zo had het altijd moeten zijn.

Tot die eikels daarboven haar doorhadden en haar naar klompenland stuurde om een blond krengetje te begeleiden. En wiens schuld was het weer? Ja hoor, van de vermeende ex. Sinds zij dat spreukje had gedaan kreeg opeens ieder meisje kracht mocht ze ooit een strijdster worden.

Nu hadden ze een probleem waar mevrouw de gezicht inbeuker natuurlijk nog niet over na had gedacht. Losgeslagen meiden en meiden die voor slechte doeleinden gebruikt zouden worden. Dus daar gaat Cordelia. De wereld redden van Blondie.

Wedden dat ze het boek nog niet eens had ingezien.Klik. Eindelijk, dacht ze. En zuchtend deed ze de handboeien af. Toch goed dat ze wist hoe ze een haarspeld moest gebruiken.

Opeens kwam de auto weer in beweging en ze hoorde twee lachende stemmen. Ook dat nog hij heeft een vriendje erbij gehaald. Correctie, nadat ze luid gegiechel hoorde, een vriendinnetje.

Helaas voor Cordelia gat de kofferbak nog steeds niet mee, hoe hard ze er ook tegen trapte. Stomme moderne technologische ontwikkeling, die antidiefstal deuren, ze zouden verboden moeten worden.

David trapte weer op de rem en Cordelia vloog met een klap tegen de achterkant van de bak aan. "Oh, ik vermoord dat joch," mompelde ze. Als ik hier ooit uit kom dan…

"Hallo schoonheid," David deed Daisy's deur open en maakte een buiging, "mag ik deze dans van u?" En hij stak z'n hand uit als aanbieding.

"Maar natuurlijk edele heer." Daisy nam vol vertrouwen zijn hand aan en volgde hem naar de klif. "Wow, wat is het mooi hier."

David sloot haar vanachter in z'n armen en liet haar hoofd op z'n borst rusten. "Het is heel mooi hier inderdaad. En hoe slecht het is om het ook te zeggen: jij bent nog veel mooier."

Daisy legde haar handen over die van hem heen en sloot haar ogen. "Dat is helemaal niet slecht van je. Het is een van de liefste dingen die ik ooit gehoord heb. Jij bent een van de liefste dingen die ik ooit gehad heb," zei ze met een glimlach.

"Ik kan niets anders dan dat beamen," zei hij lachend, "en jij Daisy, bent ook een van de beste dingen die mij is overkomen. Ik heb alles voor je over. Alles."

Daisy fronste even toen hij de laatste 'alles' met een vage dreigende ondertoon sprak. Ze zal zich wel vergist hebben. Haar hoofd was ook met hele andere dingen bezig, gedachtes over haar en David. Gedachtes over haar en Davids duidelijk voelbare wasbordje.

"Zullen we naar mijn vaders strandhuisje gaan? Het is daar onderaan op het strand," hij wijst naar een aantal bontgekleurde huisjes, die zelfs in het donker nog redelijk de onderscheiden zijn, "de rode is van ons."

De rode is veruit de grootste en de meest luxueuze van het dozijn huisjes. Davids vader zal best wel wat geld hebben wil hij dat kunnen veroorloven. Ze wist nog dat die huisjes een paar jaar geleden gebouwd werden en de prijzen waren zacht gezegd niet goedkoop.

"Is goed," stemde ze toe. En hand in hand liepen ze de vergane houten trap af naar beneden. Door de ruige wind hoorde ze alleen niet de klik van de geforceerde kofferbak.

TBC