Peter Mordegai zat onderuitgezakt op zijn dure leren stoel. Verveeld speelde hij met de ijsklontjes in zijn lege glas. Hij moest maar weer eens wat whisky bijschenken. Dat gaf hem nog een beetje troost.

Ongelofelijk was het nog steeds dat hij het lot van zijn plan in het lot van zijn zoon had gegeven. Zijn fysieke conditie was erg verslechterd de laatste jaren. En hij was pas begin veertig.

"Ik heb hem aan," hoorde hij een jeugdige stem vanachter het Japanse scherm roepen.

Hij schonk nog een scheut whisky in z'n glas. Ze was zo blij geweest toen hij die jurk had gekocht. Haar lach liet een plezierige rilling over zijn rug lopen, hij hield ervan als mensen van hem genoten.

"Laat maar eens zien dan." Vrolijk lachend kwam het meisje naar voren. Ze zag er goddelijk uit met de zwart satijnen jurk. Strapless.

"Je had gelijk over m'n haar," zei ze terwijl de pen eruit haalde die haar haar omhoog hield, zodat het sierlijk op haar schouders neerdaalde, "Rood staat me veel beter dat blond." En ze woelde haar hand door het vuurrode haar.

Hij bewonderde haar terwijl ze rondjes voor de spiegel aan het draaien was waarbij ze overmatig maar jurk recht streelde op verschillende plekken, waarbij ze ondeugend over haar schouder keek.

Ze wist dat hij naar haar keek. Van haar slanke enkels, naar haar lange benen, naar haar lekkere kont. Hij was zo bezig met z'n eigen gedachten dat hij niet eens door had dat ze inmiddels voor hem stond.

"Keek je hier naar?" vroeg ze onschuldig terwijl ze de jurk in een beweging op de grond viel, waardoor ze alleen nog maar in een hoogst aantrekkelijk setje zwarte ondergoed stond.

In een snelle beweging zwaaide ze haar rechterbeen over zijn schoot heen en liet hem haar beha-clip loskoppelen. Ze begon een weg vanuit zijn nek naar boven te zoenen. "Wanneer beginnen we," kreunde ze.

"Binnenkort, binnenkort Fleurtje."

"Verdomme!" schreeuwde David, "de deur zit op slot." Woedend gaf hij de deur een trap na. Heeft hij een plan, heeft z'n vader het huisje laten verzegelen. David zelf had gezegd dat hij het een bouwval vond, maar hij had niet gedacht dat z'n vader zo snel en radicaal zou reageren.

"Hier, laat mij even," bood Daisy aan. Het was behoorlijk koud buiten en ze had geen zin om nog langer te blijven staan. De deur kraakte even maar vloog daarna gewoon open. "Ik denk dat die trap het hem toch heeft gedaan," zei Daisy lachend.

Maar David wist wel beter.

"O, een open haard! Heb je hier hout liggen? En een aansteker misschien?" Daisy plofte neer op de grote kleurige bank in het midden van de kamer. David gooide ondertussen wat hout op het vuur en langzaam werd het wat warmer.

"Zo David, vertel eens wat meer over jezelf," vroeg ze nieuwsgierig, "Ben je getrouwd?"
"Nee," lachte hij, "Maar wel verloofd, nymfomanisch en stervende. Volgens mij heb ik trouwens ook nog ergens een Siamese tweeling in de Himalaya en vijf dwergezels in Marokko."

Daisy gaf sloeg hem lachend op z'n borst. "Nee serieus! Hoe oud ben je? Waar ga je naar school? Als je daar al heengaat."

"Natuurlijk ga ik naar school ik studeer--" Maar David schrok op door het geluid van een wegrijdende auto. Hij gebaarde dat hij even naar buiten ging. Tot z'n schrik zag hij nog net ze lichtgrijze auto de hoek om rijden.

Godverdomme, dat kreng heeft m'n auto gejat. Gromde hij binnensmonds, hij had haar gelijk de zee in moeten mieteren, maar hij had ook niet gepland dat hij Daisy tegen het lijf zou lopen.

Hij s'ochtends wel naar z'n pa bellen, als die niet lag te neuken, met wie die dan ook lag te neuken.

Nog steeds woedend draaide hij zich om en liep terug naar het huisje.

Gelukkig wist ze nog hoe ze een auto moest hotwire-en. Eigenlijk was het best simpel; schroevendraaier in het slot duwen zodat deze geforceerd werd, en onder het stuur de bescherming slopen zodat je toegang kreeg tot een talrijk van gekleurde draadjes. Het enige dat je dan nog moest dan waren de juiste met elkaar verbinden.

Wat je al niet te weten kwam als je een vakantie naar de hogere sferen nam, dat je tijdens dat tripjes gebodyjackt door een duivel die de wereld wil overnemen is een andere zaak, maar ze wist wel hoe ze pinpasjes moest vervalsen en computers moest kraken.

Maar goed, ze had nu wel een auto van 130.000 euro, het was wel het model van 2006. Ze liet een fluit van bewondering horen en reed met 120 kilometer per uur de snelweg op, met stijgende snelheid.

Geweldig ding, jammer dat ze al aanvoelde dat er een chip zat ingebouwd, de politie zou het ding binnen 48 uur gevonden hebben, de enige optie was om het te dumpen. Maar dat betekent niet dat ik er eerst niet even mee kan spelen, dacht ze met een glimlach.

Wat ze alleen even niet doorhad was dat er een zwarte Plymouth haar sinds het strand gevolgd was.

TBC