"Oh, lieve Vader in de hemel, ik smeek u om vergeving en sla mij nederig neer bij het oordeel dat u over mij velt. Maar alstublieft, laat deze donkere wolk die mijn leven vervult…" Maar de arme man kreeg geen tijd om uit te praten.

"Ach, houd toch je bek," Fleur sloeg het handvat van haar 9mm loeihard tegen zijn onderkaak aan. De harde krak liet een rilling van voldaanheid over haar ruggengraat lopen. Apart eigenlijk, dat mishandeling zo leuk kan zijn.

Ze haalde haar schouders op en liep ongezien naar de verschillende beveiligingscamera's om deze vervolgens zwart te maken met graffiti. Bij de laatste blies ze spottend een handkusje in de camera voordat ze het zicht vertroebelde.

"Ok mensen. Wat leuk dat jullie hier allemaal zijn voor de show," begon ze, "ik garandeer dat het een knallend succes word. Dus als iedereen gewoon met z'n gezicht tegen de grond blijft liggen krijgt hij geen glanzend kogeltje door z'n kop heen. Zijn er nog vragen?" vroeg ze sarcastisch.

Het hoopje bange mensen in de hoek van de lokale bank beantwoordde haar vraag meer dan genoeg. Mensen, wat zijn het toch een stel schapen. Bang achtervolgen ze degene met macht. In dit geval was zij de herder.

"Okay, jongens," riep ze naar de zwart gemaskerde mannen achter de balie, "tijd om onze slag te slaan." Snel renden de haar knechtjes naar de kluis achterin het bankgebouw. Het was nou niet echt dat Peter Mordegai legaal aan zijn geld kwam.

Dat bewees deze kraak nog maar eens, alleen door tijdnood had hij Fleur opdracht gegeven om midden op de dag geld te stelen. Normaal had hij zijn allerbeste techneuten ingezet hiervoor, maar vandaag moest het met grof geweld.

"Ga je gang Beer," droeg Fleur hem zachtaardig op. Dat was niet voor niets want Beer was iemand die je makkelijk door drie flatgebouwen heensloeg. Mocht je dan nog niet dood zijn had hij nog genoeg andere marteltrucjes voor je in petto.

Met een simpele stoot van de macho werd de kluisdeur uit z'n voegen geblazen en de rest van de mannen graaide als gekken het geld uit de kluisjes. Zelf liep fleur naar kluis 814 en haalde een sleutel uit haar kontzak.

Peter had verzwegen wat er eigenlijk in de kluis zat, het had iets te maken met zijn nieuwe aanwinst. Of eigenlijk, degene die hij bij zijn team wilde. Fleur zelf had weinig vertrouwen in David. Zwijgend deed ze de sleutel in het slot.

Een rood licht straalde haar gemoed en met een snelle zwaai van haar hand schoof ze het in het houten kistje dat ze had meegenomen. "Laten we dit afronden mannen," beval ze. En ze liepen ongezien de deur uit.

"Meidoornlaan 45," zei David tegen de chauffeur van de beige/gouden limousine die een uur nadat hij gebeld had voor de deur stond. Daisy begon nu wel een beetje onder de indruk te raken van haar nieuwe aanwinst.

"Meidoornlaan?" vroeg ze, "is dat niet de enorme straat met enorme huizen met enorme zwembaden?" En de enorme som geld die je moest hebben om ook maar een bosje in de tuin van zo'n pand te betalen.

"Ja, zoals ik al zei, mijn vader heeft veel verdiend met zijn zaakjes… olie zaakjes. Je hoeft je echt geen zorgen te maken over dat hij, of iemand anders daar, op je neerkijkt. Ze zullen juist naar je opkijken."

Dat toverde toch wel een lach op haar gezicht. Hij legde liefkozend een hand op haar knie en kneep haar er zachtjes in. "O, reken maar dat ze naar je op zullen kijken." Ze had absoluut geen idee.

Een grove twintig minuten later arriveerde ze in de buitenwijk van Hindeloo en ze stopten voor een hoge ijzeren poort. Daisy legde haar hand al op de deur om uit te stappen, maar David gebaarde dat ze nog kon blijven zitten. Het zware hek ging namelijk al vanzelf open.

"Mijn vader kijkt door een camera wie er voor de deur staat. En het scannen van de auto op bommen gaat niet altijd even snel." Voegde hij er zorgeloos aan toe.

"Bommen?" stamelde Daisy.

"Oh, ja. Er was een keer iets met een… medewerker van mijn vader. Hij reed z'n auto door het hek. En dan bedoel ik ook DOOR het hek mee. En reed zo de rechtervleugel van ons huis in. Ik heb mijn zusje erbij verloren."

"Ok, dan begrijp ik het wel. Sorry van je zusje, je zal het er wel moeilijk mee gehad hebben. Ik ben ook mijn zusje verloren, maar dan op een andere manier. We zaten namelijk in een opvangcentrum en toen is ze," ze viel even stil, "ze vonden haar in een steegje. Ze was doodgebloed." Haar ogen liepen vol, maar ze snoof haar neus en haalde diep adem.

"Kom mee naar binnen, ik haal wel wat water voor je." Samen liepen ze de parelwitte trap op naar Davids huis.

Het was vaag op Jennifer neergedaald, maar zelfs toen ze ging zitten draaide de wereld nog om haar heen. "Het verklaart wel een aantal dingen," zei ze zachtjes. Zoals dat Daisy wel eens Mark Boer knock-out had gegooid met een basketbal. Of een deuk in haar kluisje had gestompt.

"Maar denk eens na. Het is Daisy. DAISY! Het populairste, knapte, meest modeverslaafde meisje van de hele school." Cordelia keek Jennifer met een vragend gezicht aan. Wat had dat meisje nog veel te leren, maar Daisy zou haar vriendin later nodig hebben.

"Dus?" reageerde ze kortaf. "Iedereen had het kunnen zijn. Jij. Je zus. Het gaat er niet om hoe je nu bent, het gaat erom wat je kan worden. Hoeveel je geeft om anderen, of je hun belangen voorop stelt. Dat houdt het in."

"En wat voor rol speel ik hier dan in? Wat heeft dit met mij te maken? Waarom ben je dan hier en sta je Daisy niet vol te praten met wat ze ook mag zijn?" Cordelia sloeg haar ogen neer.

"Omdat ik niet de enige ben die naar haar op zoek ben. Kijk, ik ben hier ten behoeve van goede dingen. Om Daisy te begeleiden naar wat haar doel in het leven ook mag worden. Als haar leider, vriendin, steunpilaar of wat ze er ook van maakt. Maar Daisy heeft een kracht die ook voor compleet andere doeleinden kan worden ingezet."

"Kwaad?" gokte Jennifer sarcastisch.

"Het Kwaad. In ieder geval een deel ervan. Zoals Mordegai en z'n Tom Welling look-a-like zoon," zuchtte Cordelia.

"Die zoon," begon Jennifer, "die heet toch niet toevallig David, hè?"

TBC...