Daisy herkende de stem meteen en draaide haar hoofd om terwijl ze haar ogen in haar kassen rolde.

Peter maakte nog steeds geen aanstalten om de ketting te laten vallen en als antwoord werd hier een ijzeren pijl met volle kracht z'n hand in geschoten. De schieter rende naar de plek en pakte de rode steen van de grond.

"Ik had je nog gewaarschuwd Peter," zei Cordelia koeltjes tegen de man die gillend naar zijn hand greep, "wat bezielt je sowieso om hier heen te komen. De laatste keer dat ik je zag was het nog jij, Beer en je andere slaafjes. Die jammer genoeg mijn arm een keer ontwricht hebben."

Een pijnlijke lach verscheen op Peters gezicht. "We hadden je gelijk koud moeten maken. Maar ik zie dat het weinig nut had gedaan, het Beheer had je toch weer terug gestuurd. Is het leuk?" vroeg hij, "om hun vuile werk op te knappen? Ik wist wel dat je in de goot terecht zou komen."

Cordelia beantwoordde de opmerking met een stomp tegen z'n neus. "Nee, jij dan. Pfft, gebruikt je zoon en wannabe meisjes als je instrumenten. Je kan zelf niets meer, en ik dacht nog wel dat jij een groot man was. De waarheid is: je bent gewoon een loser!"

"Kom je mee Daisy?"

"Ik dacht het niet!" Het bleef even stil, maar Cordelia zag een donderwolk boven Daisy's hoof verschijnen. "Wat de fack denk je dat je aan het doen bent, je stormt hier binnen, mishandeld die vent en verwacht dat ik zonder een geldige reden bij jou in de auto stap! Nou dank je de koekoek. Ik blijf bij David."

Cordelia's mond viel open van verbazing en in haar grote bruine ogen viel een blik van teleurstelling. Teleurstelling in Daisy. Maar bovenal teleurstelling in zichzelf.

"Daisy, dat meen je toch niet serieus!" Jennifer kwam panisch aanrennen, "die gozer heeft Alex in koele bloede afgemaakt, gedood, een kopje kleiner gemaakt!"

"Dus?" zei koeltjes Daisy, "opgeruimd staat netjes."

Jennifer wou naar voren rennen en Daisy een klap in haar gezicht verkopen, ze wilde haar troosten omdat ze in het web was gevangen van een enorme psycho, maar bovenal wilde ze haar vriendin gewoon terug.

Toch leek haar eerste gedachte de beste optie, maar ze kreeg geen kans om naar vriendin te rennen, want een slanke doch sterke arm trok haar mee naar de deur. "Geef het op Jennifer, ze moet zelf tot inkeer komen. Er is niets dat we nu kunnen doen."

Buiten werd Jennifer laaiend. "Hoe kan je dat zomaar toelaten. Hoe kan je die..die.. klootzak haar zo laten beheersen. Zie je dan niet wat hij met haar kan doen! Ik heb dat ouwe boekwerk op de weg hierheen gelezen. Ik weet waartoe hij in staat is."

"Dan zou je ook moeten weten dat Daisy heel capabel is," zei Stoker die uit de auto gestapt kwam met het boek in z'n handen.

"Heb je hem het boek gegeven?" zuchtte Cordelia, "luister Bram, heel lief dat je mij je wapens hebt laten stelen, maar op de een of andere manier heb ik je hulp niet nodig. Dit was mijn baan."

"Hey, nou moet je eens goed luisteren," begon Jennifer, "We gaan Daisy niet bij enge ex-slachter achterlaten en haar laten verleiden tot wat freaky rimpelgek ook voor plannetjes met haar heeft."

"We kunnen weinig doen, maar," zei Cordelia terwijl ze de ketting uit haar zak viste, "ik denk dat Peter heel wat meer moeite moet doen nu ik zijn magische glinsterding heb gejat."

"En? Wat doet het dan?" vroeg Stoker.

"Weet ik veel? Moet ik hier al het werk doen! Het zal wel ergens daarin staan. Dus als je bezig bent, blijf dat maar even doorzoeken tot je wat bruikbaars vind. Ik heb nog wel wat meer thuis liggen. Jij gaat ook mee Jen," commandeerde ze.

Zuchtend stapte ook zij de auto in.

Nadat David zijn vaders hand verbonden had en hem naar zijn kamer had gebracht vergezelde hij Daisy in de woonkamer. Afwezig pakte hij een schetsblok en een potlood uit de lade van een grote glazen kast.

"Zou ik je mogen natekenen? Ik leg graag mooie dingen vast. Ik heb namelijk de nare gewoonte om mensen en plaatsen na de nodige aantal jaren te vergeten. Niet dat ik dat wil," verbeterde hij zichzelf, "maar het komt soms voor."

"O ja?" vroeg ze uitdagend, "Enne, hoe wil je me dan tekenen?"

"Zoals jij wil," zei hij. Hij zakte in de grote bruinleren stoel tegenover de bank en maakte het zich gemakkelijk. "Maar we zouden natuurlijk een mooi naakt van je kunnen maken. Mijn hand is erg talentvol."

"Ooo, is dit Titanic? Ben ik Kate? Jij Jack?"

"Zolang ik niet dood ga aan het eind, kan ik ermee leven," grijnsde hij. "En laten we dat schip ook maar weglaten, ik word nogal snel zeeziek. En --" Maar toen hij opkeek en z'n vriendin zag, mooi en naakt, viel hij toch even stil.

"Dus, Picasso. Hoe wil je dat ik ga liggen?

"Ok, ik heb het gehad! Als jullie niet geloven wat Daisy te wachten staat zal ik het wel laten zien," en met een weer eens veels te scherpe draai ging Cordelia de bocht om. Ze zouden het toch eens te zien krijgen.

"Gaan we naar het ziekenhuis? Voor wat? Als ik jou zo zie rijden denk ik verkeersslachtoffers," zei Jennifer sarcastisch.

"Ik ben bang dat we richting het mortuarium gaan," zei Stoker.

TBC