Zonder pardon zette Cordelia de auto neer op de invalide parkeerplaats recht voor de ingang van het ziekenhuis. Ze gebaarde de twee kinderen haar te volgen en hoopte maar dat wat ze hen zou laten zien net zo weinig impact op hen zou hebben als het op haar had gedaan.

Het verschil was alleen dat deze niet waren opgegroeid waar zij was, of vrienden gehad die zij had gehad, of een begeleider als zij had gehad. Nu moest zij dat doen, maar twijfelde zwaar aan haar capaciteiten.

Tenslotte was ze vaak in levensgevaar gekomen en zelf dood gegaan. Dat laatste was voor de show, maar dat maakte het geen kleiner risico voor de anderen. Ze vroeg zich af wat deze in hun mars hadden, als ze terugkeek op wat zij en haar vrienden allemaal geworden waren.

Ze negeerde de zuster die zij dat het gebied waar ze zich begaven alleen 'voor bevoegden' was en sloeg de deur naar de onderkoelde kamer open. Jennifer greep meteen naar haar armen en liet een duidelijke 'brrr' horen.

Cordelia pakte het schrijfblok uit een bakje dat aan de muur hing. Ze liep gewoontjes de lijst langs van hun doodsoorzaken en stopte bij de 17-jarige Adam die gisteren aan nekwonden was overleden. Ze wist wel beter.

"Okey, jongens. Laten we dit niet te lang maken, we hebben nog andere dingen te doen. Ik zal nog wel even zeggen dat dit iets is wat routine gaat worden, word dus niet meteen bang. Ik heb namelijk een hekel om alles alleen op te knappen."

De twee kinderen knikten en Stoker rommelde in zijn plastic zak. Triomfantelijk haalde hij er een krans knoflook uit en hing die om z'n nek heen. Jennifer ging met dichtgeknepen neus 3 meter verderop staan.

Cordelia zuchtte en rolde haar ogen in haar kassen. "Dit?" terwijl ze naar de knoflook wees, "is compleet nutteloos. Hier heb je meer aan." En liet Stoker achter met een stuk hout in z'n hand achter.

Eigenlijk was het de bedoeling dat dit met Daisy gebeurde, maar ze kon geen tijd meer verliezen nu de Mordegai's in de stad waren. Ze zette het van zich af en trok lade 34 met een ruk open. Tot haar verbazing was deze al leeg.

"Dit kan niet goed zijn," hoorde ze Jennifer van een afstand.

Daisy giechelde toen David haar voor de 35e keer van positie liet veranderen, ze was ervan overtuigd dat ze nu bijna alle posities en meubelstukken gehad had. "Weet je, ik heb eigenlijk een veel beter idee," zei ze.

En tot Davids verbazing liet ze het laken dat ze tot nu toe om had gehad op de grond zakken, zodat hij haar nu in volle glorie kon bewonderen. "Ik denk niet dat je veel kan tekenen als je blik niet op het papier is gericht," zei ze terwijl ze gemakkelijk op de bank ging liggen.

"O ja, zeker wel, ik print het gewoon op mijn netvlies in en dan bewaar ik dat voor ooit en dan teken ik het wel na."

"Of… je tekent mij nu en dan gaan we later wel verder met wat jij in gedachten hebt."

Zijn ogen zeiden dat hij het begrepen had en zwijgend begon hij haar vrouwelijke vormen te schetsen. Hij moest soms moeite doen om zijn ogen op het papier gericht te houden.

Het viel hem op dat ze een hartvormige moedervlek op haar schaambeen had. Het was niet dat het extreem opviel, maar toen hij details begon aan te brengen kon hij het niet laten om hem op te laten vallen.

Ze lachte lief naar hem, terwijl hij lang naar de vorm van haar gezicht keek. Hij voelde zijn gevoelens tegenover haar enigszins keren. Maar hield zich voor dat het uiteindelijke doen het belangrijkst was en keek weer op zijn blaadje.

Ze wist dat hij nog niet hetzelfde voor haar voelde, maar het kon haar nog niet veel schelen. Ze hadden tenslotte pas een aantal uur wat. Een prettig aantal uren, dacht ze terwijl ze in een glimlach op haar gezicht kreeg.

Na een half uurtje begon ze het best een beetje koud te krijgen op de leren bank, en ze was opgelucht toen David zei dat het af was. Snel wikkelde ze het laken om zich heen en haastte zich naar hem toe.

Hij had een enorm talent voor tekenen, mocht ze wel opmerken. Het was alsof ze in de spiegel keek. Alleen leek de tekening een stuk mooier dan ze dacht dat ze er zelf uit zag. Thuis zou ze hem inlijsten en… nee de woonkamer was geen optie. Maar boven haar bed was een mooie plek.

"Zo meneer de artiest," zei ze terwijl ze naast hem op de bank ging zitten, "zou u mij ook uw vertrek willen laten zien. In zo'n kast van een huis mag ik aannemen dat u er een heeft, mogelijk meerdere."

Zonder wat te zeggen stond hij op en tilde haar op in zijn armen. Samen met haar liep hij de trap op en hij kon het ook niet laten een glimlach op zijn gezicht te toveren.

"Goh, je meent het!" sloeg Cordelia uit.

Jennifer liep angstig naar achter het liet een gilletje ontsnappen toen ze tegen een ijzeren lijkwagen aanliep. Ze zag dat Cordelia boos naar haar terugkeek en een vinger op haar mond legde om te gebaren dat ze nu toch echt stil moest zijn.

Cordelia liep naar Stoker en haalde een zwaard van bijna een meter uit de zak wapens die hij bij zich had. Hij probeerde te piepen dat ze het ding absoluut niet kapot moest maken, maar ze sloeg deze waarschuwing in de wind.

"Blijf in het midden van de kamer," fluisterde ze. Zelf liep ze de ijzeren kasten langs waar de pathologen hun persoonlijke spullen in ophangen. Jennifer liet weer een gilletje toen ze de eerste kast openmaakte.

Boos draaide Cordelia zich om. "Kan je alsjeblieft even je mond houden, we proberen…" Maar verder kwam ze niet want ze werd gevloerd door wat blijkbaar Adam Groenewoud was.

Geïrriteerd sloeg ze de jongen met haar elleboog in z'n gezicht. Zelf wist ze weg te duiken toen hij haar met een karateschop en haar maag wilde raken. Met de achterkant van het zwaard sloeg ze hem op de grond.

"Hey, ik ken hem!" zei Jen. "Ik heb samen met hem economie."

"Ja ik ken jou," zei hij terwijl hij opstond. "Jij keek vorige keer minstens vijf vragen bij mij af. Ik neem aan dat je nu wel een keer met me uit wil om dat goed te maken."

"Jammer Adam. Je zal haar nooit meer zien," hoorde hij een stem achter zich.

Met een snelle zwaai van het zwaard maaide Cordelia zijn hoofd eraf. Tot Jen en Stokers verbazing viel er niets dan stof en de gouden oorbellen die hij in had op de grond.

"Wow…"

TBC