"En? Hoe ging het met ons blonde prinsesje?" vroeg Fleur geïrriteerd. Ze schonk zichzelf een flink glas van Peters 50-jaar oude whisky in. "Is ze al bereid wat terug te doen? Want het lijkt erop alsof ik hier al het werk doe."

"Rustig meisje," zei Peter, "je moet weten dat geduld een schone zaak is. Het is natuurlijk jammer dat mijn oude bekende net heeft gejat wat een hulp zou zijn in het bekeren van de jonge Daisy. Maar het ziet er naar uit dat ik het niet nodig had gehad. Had je het trouwens wel naar je zin in de bank liefje?"

"Dat was wel OK," zei ze terwijl ze een slok nam, "Beer heeft het meeste werk gedaan. Ik moet wel zeggen dat je je volgende diefstal wel wat beter mag plannen. Ik miste de dynamiet. Dat knalt wat meer."

"Ach, als je jong bent is alles wat een luid geluid maakt leuk. Net zoals de overvolle discotheek waar je weer heen moet. Ik hoop dat je de schijn een beetje ophoud. Zorg dat niemand wat merkt over die jongen."

"Weer een foutje van die zoon van je," zei ze schijnheilig, "ik vraag me af of hij dit klusje wel kan klaren."

"Geloof me, schatje. Als ik wat jonger was geweest had ik haar zelf wel verleid. Maar ik heb nu liever vertrouwen dan een gedwongen medewerking. Dat is de vorige keer enorm misgegaan met Tia. Zo'n voorgeval zal zich niet nogmaals voordoen."

"Ik hoop dat zijn magie dan nu een beetje doordringt," mokte ze.

"Oh, daar ben ik van overtuigd."

"W-w-wat was dat?" vroeg Jennifer met een trillende stem. Ze kon het nog niet helemaal bevatten dat haar oud-klasgenoot net tot stof was vergaan. Langzaam pakte ze de gouden oorbel op en koesterde die in haar hand.

"Wow! Cool! Dat was een echte hè?" Stoker was door het dolle heen en viel met een smak op de grond toen hij tegen een lijkentafel aan sprong. "Au," klaagde hij.

Cordelia strekte haar hand uit en hielp hem overeind. "Ja, daar heb je helemaal gelijk in. En ik ben bang dat je me niet geloofd als ik zeg dat het niet zo bijzonder is. Ik doe dit al jaren. Je raakt eraan gewend."

"Gewend raken? Hieraan? Je hebt net iemand vermoord! Kan je daar mee leven?" Jennifer hield de oorbel nog steeds stevig vast in haar hand.

"Iemand vermoord? Liefje, ik heb een monster het graf in gejaagd. Voor de tweede keer. Gelukkig gaan deze in een keer dood," begon ze lachend te vertellen, "je had vier jaar geleden moeten zien. Nou toen was er een die- -"

"Genoeg! Je kan dit niet doen!"

"Nee, ik ga het ook niet meer doen," zei ze terwijl ze de staak aan Jen gaf, "jij en hij gaan het doen. Lade 44," zei ze voor ze de deur op slot deed.

"Ze maakt een grapje, hè?" zei Jen die nu nog nerveuzer was geworden. Maar het gebonkt in lade 44 maakte haar doodsbang.

David gooide de deur van zijn slaapkamer open en droeg Daisy naar zijn kingsize bed in het midden van de kamer. Het viel Daisy op dat er een heleboel rood en zelfs roze in de kamer te zien was. Ze dacht dat hij waarschijnlijk wou laten zien dat je een echte man moest zijn om roze in je kamer te hebben.

Snel werd ze door David uit haar gedachtegang getrokken en terug naar de werkelijkheid gebracht doordat zijn handen de stof van haar schouders lieten glijden. "Hmm," murmelde ze toen hij zijn handen verder langs haar lichaam liet gaan.

Zachtjes duwde hij haar naar achter op het bed en begon zijn shirt uit te trekken. Mijn God, wat had hij een lekker lichaam, dacht ze bij zichzelf. "Volgens mij heeft er nog steeds iemand teveel kleding aan," zei ze terwijl ze naar Davids bedekte onderlichaam keek.

"Ik denk dat je gelijk hebt," zei hij lachend terwijl hij zijn sokken en schoenen uit deed. Daisy greep ondertussen naar de riem van haar vriendjes spijkerbroek en begon deze los te maken.

"Ik hoop dat je er een beetje zin in hebt," zei ze met een lach.

"Ik dacht het niet," zei Stoker. De jongen begon zelf ook een beetje bang te worden, hij had genoeg gelezen over vampiers en hij had 'Interview with a vampire' wel dertig keer gezien, maar zo dicht bij zo'n monster hoefde nou ook weer niet van hem.

De la sprong open en een hoogbejaarde vrouw werkte zich lenig van de ijzeren plank af. Ze keek gedesoriënteerd om zich heen en pas naar een paar minuten kreeg ze de twee kinderen in de gaten.

"M-m-misschien kunnen we haar wel aan. Ze lijkt me nou niet echt sterk. Ik bedoel, ze is oud, dus er is al botafbraak opgetreden. Waarschijnlijk is ze een beetje vergeetachtig, dus weet ze niet eens meer dat we hier staan. Als we dit nu eens rationaal afhandelen."

"Nee, als jij nu eens normaal doet," zei Jen die haar angst probeerde te verdringen. "Ik heb een idee. Als jij nou eens haar aandacht trekt besluip ik haar vanachter. Mee eens?"

Maar voor hij kon antwoorden duwde Jennifer hem al in de richting van de oude dame. "Hou haar bezig hè!"

"Ehm, hallo?" begon Stoker. De vrouw draaide haar hoofd om en Stoker keek in het vervormde gezicht van de vrouw.

"Wat leuk, een jongentje. Krijg ik ook eens bezoek, ik had een paar uur geleden ook bezoek van een jongentje. Hij was heel beleefd, er lekker ook. Denk je dat jij ook heel lekker zal zijn?" zei ze.

"Uhm, wie weet," zei Stoker die steeds verder naar achteren liep.

"Zal ik het maar even uittesten?" vroeg ze bijna onschuldig. Stoker werd nu met zijn rug tegen de deur gedrukt en tastte wanhopig naar de hendel, maar Cordelia had deze op slot gedaan.

"Test dit maar uit, rimpelzak!" Jennifer stak het stuk hout dat ze in haar hand had volop in de rug van de oude vrouw. Woedend draaide deze zich om en sloeg Jennifer naar de andere kant van de kamer.

"Euhm, mevrouw?" Stoker tikte haar op haar schouder en toen ze zich omdraaide stak hij zijn staak recht in haar hart. Tot zijn verbazing viel ook zij in stof uiteen op de grond.

"Weet je, ik heb het helemaal gehad met alles," zei Jennifer terwijl ze met een van pijn vertrokken gezicht van de grond opstond, "ik heb het gehad met vampier, met mijn kleren scheuren, maar bovenal heb ik het gehad met jou!"

Beschuldigend wees ze naar Cordelia die de ruimte weer binnen kwam lopen. "Wat doe ik nou weer?" vroeg ze terwijl ze de parelketting van het oude vrouwtje opraapte. Jennifer hield verder haar mond.

"Ok, en wat doen we nu?" vroeg Stoker vrolijk.

"Nu gaan we uitzoeken wat onze goede vriend Peter met dat rode glimmertje wilde doen."

"Ik weet wel wat hij daarmee wilde gaan doen," hoorden ze alledrie uit de deuropening komen.

TBC