Zowel Cordelia als de twee kinderen keken vol verbazing om. In de deuropening stond een Aziatisch meisje van een jaar of achttien, gekleed in een veelkleurige kimono en haar lange zwarte haren vielen tot over haar schouders.

"Ongeveer vier jaar geleden heeft u mijn vader een dienst bewezen, mevrouw Fortuna. Hij was een rijke tovenaar die handelde in donkere magie. Ik geloof dat u zijn enige concurrent uit de business heeft gehaald."

"En wat heeft dit met ons juweeltje te maken?" vroeg Cordelia verbaast. Ze wist wel over wie het meisje het had, een gigant in zwarte magie die zijn dochter wilde opofferen voor meer macht. Na een bezoekje van Cordelia en haar vrienden had hij zich nooit meer laten zien.

"De gebeurtenis zelf niets, maar het betekent wel dat mijn vader bij u in het krijt staat. En omdat de heer Mordegai de Mo-Ching ook op mij heeft geprobeerd."

"De wat?" vroeg Stoker.

"de Mo-Ching is een magisch object. Gesmeed in grotten diep in de Geza vallei gelegen in Mongolië. Mijn vader had het opgekocht voor een schamele drie miljoen dollar," het meisje negeerde de verbaasde blikken van het drietal, "het werd echter ontvreemd uit onze zwaar bewaakte kluis."

"Zwaar bewaakt? Dan hebben we het toch zeker over driedubbele beveiligingssystemen, laserstralen enzo?" vroeg Jennifer.

"Laserstralen," zei het meisje spottend, "er waren vijf topsjamanen ingehuurd om onze magische barrières te doorbreken. Het duurde slechts tien minuten voor ze erdoorheen waren. Nadat een paar sterke mannen de deur hadden opgeblazen kwamen ze ook door onze Doornroos bezwering heen. Het was ongelooflijk."

"Ongelooflijk stom zul je bedoelen," zei Cordelia, "je moet weten dat er genoeg mensen zijn die daar doorheen kunnen breken."

"Ons back-up systeem, dat wel uit elektrische velden bestaat, was eerder die avond uitgeschakeld door een bruinharig meisje. We vermoeden dat ze een huurdievegge is, mijn vader had wel eens van haar gehoord. Zegt de naam Raiden je iets?"

"Uh-huh," zei Cordelia, "kleed zich als een hoer en heeft een arrogantie van hier tot Tokio?"

"Die bedoel ik, maar," vervolgende ze, "dat heeft hier verder weinig mee te maken. Mordegai junior probeerde mij te verleiden met gladde praatjes en beloftes van grote rijkdom en een toekomst buiten Thailand. Dit leek mij op het eerste gezicht wel interessant, tot ik mijn vader van de situatie vertelde."

"Kende hij senior?" vroeg Cordelia.

"Peter Mordegai is een befaamd en gevreesde man over heel de wereld. Mijn vader wist al een tijd van zijn praktijken om meisjes de Gave bijeen te drijven. Ik was echter roekeloos en ging die avond weer naar David toe. Hij probeerde mij te dwingen in het sierraad te kijken. Toen ik hem verblindde met een stofbezwering had hij de oorlog verklaard met mij en mijn familie."

"En wie ben jij dan eigenlijk? Ik bedoel het is heel leuk en aardig dat je de bedoeling van de rode steen weet, maar wat is je naam?" vroeg Jennifer een beetje geïrriteerd.

"Mijn naam is Ling Umeboshi. Erfgename van Dao-A Umeboshi, eerste minister van Thailand en gevreesde handelaar in zwarte kunsten. Ik ben evenals Daisy een uitverkorene, ik had alleen gehoopt dat zij wat beter ingelicht zou zijn geweest," zei ze terwijl ze beschuldigend naar Cordelia keek.

"Ik ga me niet verontschuldigen, alles wat ik doorkrijg is van de Hogere Machten, het is niet mijn invloed. Het enige wat ik hoor te doen is mensen begeleiden, aan hen de keus of ze dit willen."

"Maar deze keer is het anders, dit meisje is belangrijk, niet zo'n inwisselbaar kind als dat roodharige kind dat Peter ook heeft bekeerd. Het gaat nu om de ziel van een puur kind, iemand die echt wat zal gaan betekenen. Het staat in de sterren geschreven," zij Ling in een tirade.

"Als jij hier zo goed van op de hoogte bent, vertel mij dan maar eens wat er gebeurd als Daisy aan de slechte kant blijft steken," Cordelia begon nu toch wel een beetje pissig te worden.

"Dat zal ik zeker doen," zei Ling.

Daisy stapte uit het bed en liep richting de badkamer, David had haar eerder een klein rondleidinkje gegeven voor ze op het bed waren beland. Ze schudde haar blonde haren uit voor de spiegel en gooide wat water op haar gezicht.

Toen ze weer opkeek zag ze het douchegordijn bewegen, ondanks dat er geen ramen in de kamer waren. Ze deed snel haar haar in een staart en liep richting de douchecel. Geluidloos strekte ze haar arm uit richting het met badeendjes versierde stuk plastic.

Maar voor ze het ook maar aangeraakt had werd ze hard tegen de deur geblazen en landde met een smak op de grond. Voor haar was het witdoorschijnende figuur van een meisje van een jaar of twaalf zichtbaar.

"Dus jij denkt hier zomaar binnen te kunnen dringen," zei ze op verwaande toon, "vuile slet, denk je hier zomaar je plek in de familie kan veroveren door met een van de mannen des huizes te slapen?"

Daisy was nog steeds in een shockstatus en staarde naar het meisje voor haar. Haar gezicht was bedekt met blauwe plekken en ongeheelde wonden, waaruit nog steeds bloed stroomde. Ze was ook haar rechterarm kwijt en er stak alleen nog een stompje uit haar witte jurk.

"W- wie ben jij?" wist ze geschrokken uit te spreken.

" 'Wie ben jij? Wie ben jij?' " zei ze luid en spottend, "ik dacht dat je het nooit zou vragen! Ik ben degene die je het laatst zal zien in je hele leven!" Maar haar gezichtsuitdrukking veranderde spontaan in een glimlach toen ze zag wie er in de deuropening stond.

"Bernadette?" zei de stem streng, "wat doe jij hier? Ik dacht dat ik tegen je had gezegd dat ik je niet in mijn kamer wilde zien de komende twee dagen," zei David.

"Dit is jouw kamer niet, dit is jouw badkamer," zei ze pestend, "en wat wil je eraan doen? Mij buitensluiten? Je weet al te goed dat dat niet kan."

"Ehm," begon Daisy voorzichtig, "wie is zij nou?"

"Dat," zei David, "dat is mijn zusje."

TBC