No cóż, czasami człowiek musi, inaczej się udusi. Oto fragment sobotniego poranka, jaki przeżył Logan w towarzystwie swej byłej żony, Rudej Małpy na odwyku XD Trochę tego, trochę tamtego no i proszę...Enjoy!
P.S Ostrzegam, 'dzieło' to jest skutkiem ataku schizy jaki mnie złapał którejś nocy.
SOBOTNI PORANEK
Kobieta o ogniście czerwonych włosach wstała z łóżka i zaczęła nerwowo krążyć po pokoju. Spojrzała w kierunku stojących na stole butelek wina i na wpół wypitej puszki z piwem „Mocny Johny". Jej ręka bezwiednie powędrowała do opakowania, a po chwili zacisnęła się na puszce. Jean jednak ostatkiem wolnej woli puściła ją i zaczęła wrzeszczeć w nagłym przypływie paniki. Z dołu dobiegł ją znajomy głos.
- Złaź na dół wariatko, śniadanie!
Kobieta zawahała się, ale zeszła do kuchni.
Na dole czekał Logan. Na widok swojej współlokatorki pociągnął nosem niczym pies myśliwski.
- Piłaś... – stwierdził z wyrzutem.
- Wcale nie! – zaprzeczyła szybko Jean.
- Piłaś na sto procent. Może wzrok mam kiepski, ale za to węch znakomity... – odparł.
Grey zaczęła kręcić palcami młynka, unikając wzroku mężczyzny.
- No dobrze, piłam – przyznała w końcu – Ale tylko jeden mały kieliszek! – dodała szybko, pokazując na palcach jaki był mały.
Wolverine, zadowolony ze zwycięstwa moralnego, zaczął smarować czymś chleb. Jean obserwowała go uważnie. Gdy tylko kanapka wylądowała w jego ustach, zapytała:
- A co tam jesz?
Mężczyzna spojrzał na kromkę, przeżuwając powoli.
- Kanapkę – odparł po dłuższej chwili
- A z czym? – dopytywała się kobieta z uporem godnym pięciolatki chcącej coś wycyganić.
- Z miodem...
Po kilku minutach przypatrywania się, Jean z krzykiem wyrwała Wolverine'owi jego „śniadanie".
- To nie miód! To mój miodowy krem pod oczy!
Cisza. Logan powoli i dokładnie wytarł serwetką usta.
- No i? To tylko krem...nawet smaczny.
Słysząc te słowa, kobieta zaczęła dygotać ze zdenerwowania.
- Był ręcznie wyciskany z pszczelich tyłów! – wrzasnęła
Jednak Logan zamiast rzucić się na kolana - jak to sobie wyobrażała – i prosić o przebaczenie, westchnął tylko i wzniósł oczy ku górze.
„ Boże, wybaw mnie od tego durnego babska, a już nigdy więcej nie będę prześladować uczniów" - pomyślał.
Zdawało
się, że Grey zupełnie straciła głowę.
Kręciła się wokół
stołu i mruczała coś pod nosem.
- Opanuj się – powiedział w końcu – To tylko pszczoły...
A ona zatrzymała się niczym rażona piorunem i uderzyła pięścią o blat.
- NIE! TO SZLACHETNE PSZCZELE TYŁKI!
Znów zapadła cisza. W miarę upływu czasu, z twarzy mutantki zaczął znikać czerwono – wiśniowy kolor.
- Zrób mi kawę... – poprosiła łagodnie.
- Sama sobie zrób – odpowiedział obrażony Wolverine.
- Skarbie...proszę – głos Jean ociekał słodyczą jak Summers debilizmem.
To jednak poskutkowało, gdyż mężczyzna wstał i zaczął parzyć kawę.
W tym czasie ona usiadła przy stole i zaczęła stukać fioletowymi tipsami o blat.
- Spokojnie, zaraz będzie twoja kawa – rzekł Wolvie, którego głos był dziwnie podobny do głosu pielęgniarza z psychiatryka.
Kobieta nagle zerwała się z miejsca, a Logan wylał „małą czarną" na swoją koszulę.
- NIE CHCĘ KAWY! Wolę herbatkę ziołową.
Po przygotowaniu naparu, mężczyzna ukradkiem zerknął na pijącą w ciszy współlokatorkę. Zaczął przypuszczać, że przez brak piwa naprawdę jej odwala.
Po chwili zadzwonił telefon.
- Odbierz, to pewnie Charles...O nie! Pewnie zapyta, czemu mnie nie było na wykładzie! Powiedz mu, że jestem chora! – powiedziała Jean konspiracyjnym szeptem.
Logan jęknął, po czym podniósł słuchawkę.
- Tak? Oczywiście...Tak, jest tutaj, kazała mi przekazać, że... – nie skończył, gdyż kobieta rzuciła się na niego i wyrwała telefon z rąk.
- Xavier! Co? Tak, tak...Logan? A co on tam wie o miodzie...