Hoofdstuk 4 – Koekjes met slagroom.
Melina staarde de man aan. 'Ik ben je vader' had hij gezegd. ''Wat… maar…'' stamelde ze. Ze kon geen zinnig woord uitbrengen. Er verschenen tranen in de ogen van de man. ''Ik heb zolang naar dit moment uitgekeken…!''. ''Wacht eens even, wie zegt dat jij wel echt bent wie je zegt dat je bent?'' Donna kneep haar ogen tot spleetjes. De man keek haar aan alsof ze iets heel ergs gezegd had. Hij greep naar zijn hart. ''Hoe durf je?! Ik zie na al die jaren eindelijk mijn dochter weer, en jij beweerd dat ik een bedrieger ben?! Heb jij geen hart?!'' ''Ja, Donna. Dat was hoe dan ook best wel gemeen'' gaf Kaylee toe terwijl ze Donna aan keek. ''Wat?'' Donna keek Kaylee aan alsof ze gek geworden was. ''Ben ik dan de enige met een gezond verstand? Ik bedoel KIJK naar hem. Hij is een pixie. Melina is een elf. Hoe verklaar je dat dan?'' ''Mijn geliefde was een elf. De kans dat een kind volledig elf wordt is klein, maar niet onmogelijk'' antwoordde de man. Donna wisselde een blik met Melina en Kaylee. ''Kan dat?'' Kaylee knikte langzaam. ''Ja. Harvey, de zoon van mijn tante, die in de bakkerij werkt, weet je nog? Is ook een volbloed pixie terwijl zijn vader een elf is''. Donna was nog steeds sceptisch. ''Hoe dan ook. Ik vertrouw hem niet''. Ze keek naar Melina. Kaylee deed hetzelfde. Melina opende eindelijk haar mond om wat te zeggen. ''Ik… geloof hem'' zei ze tenslotte. ''Hij wist mijn naam. Hoe kon hij dat anders weten?'' De man leek opgelucht. ''Koekjes! Gaby wil koekjes!'' klonk de papegaai op zijn schouder weer. De man zuchtte geërgerd. ''Hou toch eens je klep dicht over die koekjes''. ''Koekjes! Gaby wil koek—'' ''OKÉ. We gaan al naar huis, maar dan wil ik er geen woord meer over horen'' zei de man streng. Gabriel hield gelijk tevreden zijn mond dicht. De man keek Melina aan. ''Wil je mee naar mijn huis komen? Dan zal ik je alles vertellen. Je vriendinnen mogen ook mee komen als ze het niet vertrouwen''. Hij glimlachte naar Kaylee en Donna. Melina keek Donna en Kaylee vragend aan. Donna gromde. ''Goed dan. Maar zo gauw hij iets raars doet gaan we weg'' besloot ze. De man leek opgelucht te zijn met dat antwoord. ''Laten we gaan dan. Het is niet ver weg''.
Eenmaal in het huis van de man zaten Melina, Donna en Kaylee op de bank. Alle drie keken een beetje ongemakkelijk rond terwijl de man in de keuken bezig was. Het huis zag er nog best netjes uit, als je je kon bedenken dat de man hier helemaal alleen met zijn vogel woonde en alles waarschijnlijk zelf moest doen. De man kwam de keuken uit lopen en zette een schaal met koekjes voor zijn huisdier neer. Gabriel keek even naar de schaal met koekjes en toen weer terug naar de man. ''Slag…room…?'' vroeg de papegaai terwijl hij zijn kop schuin hield. ''Nee, geen slagroom'' zei de man zonder de papegaai aan te kijken terwijl hij ook op de bank plaats nam. Gabriel leek er genoegen mee te nemen aangezien hij een stukje van het koekje af brak met zijn snavel en op at. De man begon te spreken. ''Laat ik beginnen met me voor te stellen'' zei hij. ''Mijn naam is Morfo Haddock. Achttien jaar geleden hebben mijn verloofde en ik samen ons kind afgestaan. Dat kind ben jij''. Hij keek naar Melina, die langzaam knikte alsof ze het begreep. ''Er was oorlog tussen pixies en elven hier in Pixiestad, en voor jouw veiligheid hadden we besloten dat het beter was als we je af zouden staan aan een koppel ver hier vandaan waar je veilig op kon groeien''. Hij staarde naar de grond. ''Jarenlang heb ik spijt gehad van die beslissing. Maar het was wat het beste was voor jou. Ik hoop dat je het ons kunt vergeven, al ben ik al blij genoeg dat ik je weer heb kunnen zien''. ''En mijn moeder…?'' Melina keek hem vragend aan. Morfo slikte. ''Ze is dood. Een aantal jaar geleden overleden aan vreselijke ziekte vlak voordat we gingen trouwen''. Hij stond op van de bank en liep naar een ladekastje wat tegen de muur aan stond. Hij haalde een foto uit een van de lades en gaf die aan Melina. ''Dit was haar''. Op de foto was een knappe elf te zien. ''Ze heette Gabriëlla'' ging Morfo verder. ''Als de papegaai?'' merkte Donna op. Morfo knikte. ''Toen ze dood ging was ik erg eenzaam. Daarom nam ik een papegaai in huis. Dan had ik in ieder geval nog iemand om mee te praten. Ik heb hem vernoemd naar mijn verloofde, om de herinnering aan haar levend te houden. Hè, Gabriel?'' Hij draaide zich om naar Gabriel, maar die was verdwenen. Er stond nu alleen nog een halve schaal onaangeraakte koekjes. Melina en de anderen keken ook op. ''Gabriel? Gabriel, waar ben je?'' riep de man. Uit de keuken kwam een geluid. Het klonk als omvallende spullen. Nog geen seconde later kwam Gabriel de keuken uit vliegen met de slagroom bus in zijn poten. ''Slagroom!'' kraaide hij uit terwijl hij de kamer door vloog. Morfo vloog gelijk op en rende de papegaai achterna. ''Verdomde rotvogel! Geef die slagroom hier!'' Hij deed een van zijn huisslippers uit en gooide die naar Gabriel toe maar die ontweek hem zonder moeite. ''Mis voor de poes!'' kraaide Gabriel naar hem terwijl hij naar de schaal koekjes toe vloog. ''Oh nu zullen we het krijgen! En het is mispoes!'' riep Morfo naar hem. Hij rende naar de schaal met koekjes toe maar de vogel vloog hoog boven zijn hoofd en cirkelde rondjes alsof hij de spot met hem dreef. ''Geef hier!'' Morfo sprong naar de papegaai toe. ''Mis! Mis!'' kraaide de papegaai spottend tot Morfo raak greep en de dop van de slagroom bus af greep. ''Bijna!"' gromde hij, en hij wilde nog een keer uithalen maar zag niet dat Gabriel met een van zijn poten het slagroomknopje in drukte. De slagroom spoot zo in Morfo's gezicht, die even stil stond omdat hij niet bevatte wat hem overkwam. ''Slagroomkop!'' riep de papegaai en liet een soort van vogelachtig geluid dat leek op gelach horen. Morfo gezicht werd langzaam rood van kwaadheid. Hij stak zijn vinger omhoog en wees op de kooi die in de hoek stond. ''En nu ga jij die kooi in of we eten papegaai met kerst!'' brulde hij. De rest van het groepje stond er maar gewoon bij te kijken. Niemand durfde wat te zeggen. Het was even stil. Gabriel hield zijn kop schuin. ''Met slagroom…?'' vroeg hij uiteindelijk. Morfo ontplofte bijna van woede. ''GA POTVERDORIE NU DIE KOOI IN!'' Dat liet de papegaai zich geen twee keer zeggen. Hij liet de slagroom bus uit zijn poten op Morfo's hoofd vallen en vloog zijn kooi in. Morfo gromde terwijl hij naar de kooi toe liep en de kooi dicht en op slot deed. ''Voorlopig krijg jij geen koekjes meer'' bromde hij terwijl hij zich om draaide, maar bedacht zich en voegde er toen nog aan toe: ''En nee, ook geen slagroom!'' Melina, Donna, en Kaylee waren nog steeds stil. Morfo liep naar de keuken toe en greep daar een handdoek vandaan om zijn gezicht droog te maken van de slagroom die nog steeds op zijn gezicht en in zijn haar zat. Toen hij klaar was keek hij Melina aan en probeerde een glimlach op zijn gezicht te toveren. ''Je bent nieuw hier in Pixiestad, toch? Ik zou je graag de stad willen laten zien. Wat vader en dochter momenten. ALLEEN''. Dat laatste zei hij met een blik op Donna en Kaylee. ''Wat? Echt niet!'' riep Donna meteen uit terwijl ze op stond. ''Laat het. Hij is te vertrouwen, dat zien jullie toch ook wel?'' zei Melina gelijk. Als wat hij gezegd had waar was en hij haar inderdaad om die reden had afgestaan, wilde ze hem alsnog een kans geven. In ieder geval om hem wat beter te leren kennen. Dat kon toch geen kwaad? ''Zie je! Ze zegt het zelf!'' riep Morfo uit. Hij pakte Donna en Kaylee bij hun arm en begon ze richting de voordeur te duwen. ''Geen zorgen, er zal haar niks overkomen''. ''Maar—'' ''Geen zorgen!'' Donna keek nog even achterom naar Melina. ''Als hij iets raars doet moet je meteen naar ons toe komen, oké?!'' riep ze nog terwijl Morfo de voordeur achter hen dicht gooide. ''Pff… opgeruimd staat netjes'' zei hij, maar kuchte toen hij Melina zag kijken en zei toen snel: ''Ik bedoel, ik moet de rest van het huis nog opruimen en ik wil niet dat ze het zien voor het netjes is''. ''Maar mijn vriendinnen…'' begon Melina. Ze moest toegeven dat ze dit best raar vond. ''Geen zorgen, ze kunnen zich vast wel even redden zonder jou''. Morfo schonk haar een vriendelijke glimlach. Melina knikte langzaam. ''Goed…'' ''Zullen we dan de stad in gaan? Ik kan niet wachten om je de beste plekken te laten zien en te vertellen over je moeder'' begon Morfo enthousiast. Misschien moest ze niet zo twijfelen. Hij leek het goed te bedoelen. ''Oké.. maar ik ga eerst nog even naar de wc'' zei Melina, en liep de gang op nadat Morfo haar had gewezen waar het was. Toen ze de deur achter zich gesloten had keek Morfo grijnzend naar zijn papegaai. ''Mijn plan heeft gewerkt. Ik wist dat die plakplaatjes uit tijdschriften ooit nog nuttig zouden zijn. Mwahahah'' lachte hij gemeen. ''MU HA HA HA '' lachte Gabriel hem na.
Aan het einde van de dag liepen Donna en Kaylee samen terug naar de Molly Moo. Ze hadden samen de rest van de stad bekeken. Ze hadden het hele pixie gedeelte gezien, en alles wat nog te bekijken was was het stadsgedeelte van de elven en het bos. Ze hadden Melina ook niet meer gezien. Ergens begon Kaylee zich wel een beetje zorgen te maken, al sprak ze dat niet uit. ''O, hey!'' riep een stem toen ze de Molly Moo binnen liepen. Het was Harvey, die een van de tafels stond te boenen. ''Mam is net aan het avondeten bezig. We kunnen zo eten'' vervolgde hij. Uit de keuken klonk lawaai. ''Nee, Nee, en nog eens Nee! Ik wil het niet hebben!'' klonk de stem van Caramel op strenge toon. ''Van pap had het wel gemogen! Dit is zo oneerlijk! Ik wou dat ik een andere moeder had!'' Een meisje dat net wat jonger was dan Kaylee rende de keuken uit en vluchtte de trap naar boven op. Ze gooide boven de deur van haar kamer met een harde klap dicht. Het was Anise, de oudere zus van Harvey. Rex, die binnen aan een van de tafels in de Molly Moo de elvenkrant aan het lezen was, keek op toen Caramel zuchtend bij de hoek van de keuken kwam staan. Hij grijnsde. ''Valt niet mee hè, een tienerdochter'' zei hij alleen maar. Het was zo'n zin waar je al niks aan had en wat nog vervelender was als iemand het er nog even in moest wrijven. ''Wat was er nu weer?'' voegde hij er toch nog aan toe toen Caramel niks zei. Ze sloeg haar armen over elkaar. ''Ze heeft het in haar hoofd gehaald dat ze een piercing wilt hebben omdat JIJ Septimus er ook een gegeven hebt'' antwoordde ze. ''Dan geven we haar er een voor haar verjaardag''. Rex haalde zijn schouders op en richtte zich weer op zijn krant. Hij snapte niet waar Caramel zich zo druk om maakte. ''Helemaal niet! Ze is pas zestien! Ze is nog veel te jong voor dat soort dingen!'' riep Caramel uit. ''Als vader zijnde zou je het daar mee eens moeten zijn!'' ''Maar Floxy zou—'' begon Rex maar werd onderbroken door Caramel. ''Als Floxy van een brug springt, spring jij er dan ook achterna?'' Rex dacht even na. ''Nee… Want ik ben degene die hem geforceerd heeft te springen'' gaf hij tenslotte als antwoord. Hij wist niet waar ze hier nou precies mee naartoe wilde. Caramel kon zichzelf wel voor haar hoofd slaan. Ze zuchtte geërgerd. ''Ze krijgt in ieder geval geen piercing, en daar mee uit! En ik wil dat we ons daar BEIDEN aan houden''. Ze legde de nadruk op het woord 'beiden'. ''Jaja, goed'' wuifde Rex het weg terwijl hij zijn krant ondertussen las. ''Moet je horen!'' riep hij uit. ''Grind heeft de alarmen van zijn bank uitgezet wegens een jaarlijkse geldschoonmaak! Een ideaal moment om de bank te beroven!'' Zijn ogen glommen. Caramel trok de krant uit zijn handen. ''Geef asjeblieft het goede voorbeeld aan je kinderen en ga meehelpen in de keuken in plaats van een overval te plannen'' zei ze terwijl ze de keuken in wees. Rex liet een teleurgesteld soort van gegrom horen maar maakte toen toch zijn weg naar de keuken om Caramel daar maar te helpen. Caramel wilde hem al achterna gaan maar zag Kaylee en Donna toen staan. ''Ah, jullie zijn al terug! We zijn het eten aan het klaarmaken'' ze glimlachte vriendelijk. ''Is jullie vriendin er niet bij?'' vroeg ze toen ze Melina miste. Kaylee schudde haar hoofd. ''Nee, ze is nog in de stad, denken we. Ze zal straks vast wel terug komen''. Ze wilde er niet al te veel over kwijt. || ''Ah, oke… Nou ja, ik roep jullie wel voor het avondeten'' zei Caramel maar, en liep de keuken in om Rex te assisteren. Kaylee en Donna gingen naar boven.
Op de tweede verdieping stak Kaylee haar hoofd om de hoek van de kamer van Anise. ''Hey Anise!'' zei ze vrolijk. Anise keek op. Ze lag uitgestrekt op haar bed met haar telefoon in haar handen, waarschijnlijk een spelletje aan het spelen. ''Kaylee!'' riep ze verrast uit. ''Ik wist helemaal niet dat je hier was!'' Ze sprong op om Kaylee een knuffel te geven. ''En dit is…?'' Ze staarde naar Donna, die naast Kaylee stond. ''O, dit is Donna, een van mijn vriendinnen!'' zei Kaylee snel, waarop Donna een kort knikje gaf. Anise stak beleefd haar hand uit, maar Donna staarde er alleen maar naar. ''Schud haar hand'' siste Kaylee tussen haar tanden door naar Donna. ''Echt niet! Ze is half elf!'' fluisterde Donna. ''Wees niet onbeleefd en doe het gewoon!'' siste Kaylee opnieuw terwijl ze Donna een trap tegen haar been gaf. ''Au!'' Met tegenzin en met een zuur gezicht schudde Donna toch maar Anise's hand, die haar raar aan keek. ''Aangenaam'' zei Donna, niet van harte. ''We gaan zo eten, hè'' zei Kaylee maar toen het stil bleef. ''Ik wist niet of je het had gehoord''. Anise liet zichzelf op haar bed vallen en sloeg haar armen over elkaar. ''Ik hoef geen eten, ik ga in staking!'' zei ze koppig. ''Net zo lang tot ik dood ga van de honger of wanneer mam me een piercing geeft''. Kaylee schoot in de lach en Donna kon het niet helpen hetzelfde te doen. ''Dat gaat je echt niet helpen hoor'' zei Donna met een grijns terwijl ze tegen de deur aan leunde. ''Mam laat me echt niet verhongeren hoor!'' bracht Anise uit, al klonk ze niet al te zeker van zichzelf. ''En dan nog, anders vraag ik het gewoon aan mijn vader! Van hem mag ik vast wel een piercing''. Kaylee kwam naast haar op het bed zitten. ''Waarom wil je zo graag een piercing?'' vroeg ze vriendelijk. ''Omdat Septimus er ook een heeft!'' ''Wie is Septimus?'' ''De coolste jongen die ik ken, duh!'' Anise pakte haar mobieltje op en scrolde door haar galerij heen. Niet veel later hield ze een foto op haar telefoon omhoog. Op de foto stond Anise samen met een elvenjongen met paars-groen haar. Ze leken best close. Kaylee's ogen begonnen te stralen. ''Is dat je vriendje?!'' riep ze enthousiast. ''Echt niet!'' Anise deed snel haar telefoon weg. ''We zijn beste vrienden!'' verzekerde ze Kaylee, die het niet helemaal leek te geloven. ''Maar jullie zijn zo leuk samen!'' riep Kaylee daarop uit. Anise keek naar Donna, die nog steeds een grijns op haar gezicht had. ''Maak je maar geen zorgen, zo is ze tegen iedereen. Wacht maar tot ze zelf iemand heeft'' reageerde die. ''Het eten is klaar!'' hoorden ze de stem van Harvey vanaf beneden roepen. Kaylee stond op van het bed. ''Kom je echt niet mee?'' vroeg ze met een blik op Anise, die haar hoofd schudde. ''Ik blijf hier''. ''Dan niet''. Ze haalde haar schouders op en liep samen met Donna naar beneden.
''Waar is Anise?'' vroeg Harvey toen Kaylee en Donna zonder Anise beneden verschenen. ''Uh, die komt niet'' zei Kaylee, waarop Caramel opkeek. Ze liet een geïrriteerde zucht horen. ''Wat is er nu weer met haar?'' Ze liep naar de trap toe. ''Anise, eten!'' riep ze naar boven. ''Ik hoef geen eten! Ik ben in staking!'' klonk het van boven. Even leek het erop dat Caramel boos zou worden, maar ze bleef rustig. ''Dan krijg je geen eten!'' riep haar moeder terug terwijl ze terug naar de eettafel liep. ''Die komt snel genoeg wanneer ze honger krijgt'' voegde ze er nog aan toe toen de rest bleef kijken. Rex knikte en Caramel schoof weer aan tafel.
Na het eten waren Donna en Kaylee opgestaan en waren net van plan om naar boven te lopen, tot ze Melina van buitenaf naar de ingang van de Molly Moo zagen lopen. ''Melina! Eindelijk!'' riep Kaylee met een hint van ongerustheid in haar stem uit. Donna zette haar handen in haar zij. ''Waar bleef je zo lang? Je hebt het avondeten gemist''. ''Ik heb al in de stad gegeten. Met mijn vader'' zei Melina snel en met een glimlach. ''Hij heeft me van alles laten zien en verteld. Het was echt geweldig!'' ''En je kon ons niet even op de hoogte brengen?'' Donna leek hem nog steeds niet te vertrouwen. Melina haalde haar schouders op. ''Dat ik niets van me heb laten horen bewijst toch juist dat het goed met me gaat? Hij heeft me beloofd me morgen de rest te laten zien en ik kan echt niet wachten!'' ''Ik dacht dat je geen behoefte eraan had om je echte familie te zien?'' merkte Kaylee op. ''Ja! En we hadden afgesproken om morgen samen op zoek te gaan naar Nymphea!'' voegde Donna er nog aan toe. ''Ja, maar…'' gaf Melina met tegenzin toe. ''Ik bedoel… Hij heeft me afgestaan voor een goede reden, en me niet in de steek gelaten zoals ik altijd gedacht had dat mijn ouders gedaan hadden!'' bracht ze er tegen in. Kaylee en Donna leken er nauwelijks wat van te geloven. ''En we kunnen toch ook later op zoek gaan naar Nymphea? We zijn er net!'' ''Pardon?'' Donna's stem klonk kwaad. ''En mijn vader dan?! Terwijl jij hier gezellig een familiereünie houd kan mijn vader misschien wel elk moment dood gaan!'' riep ze overstuur uit. ''Of misschien is hij dat al!'' voegde ze er nog aan toe, terwijl ze zich om draaide en met tranen in haar ogen naar boven rende, al deed ze haar best dat te verbergen. ''Donna…!'' Kaylee rende achter haar aan, maar pauzeerde even om Melina kort aan te kijken met een blik alsof ze iets heel goed fout had gedaan, en rende toen naar boven, achter Donna aan, en liet Melina beneden achter.