Hoofdstuk 6 – De stad van de Elven.
Donna en Kaylee waren op weg naar het huis van Morfo. Wat ze precies wouden bereiken wisten ze nog niet, zolang ze Melina er maar weg konden krijgen. ''Dus… wat is het plan?'' vroeg Kaylee toen ze eenmaal voor de deur stonden. Donna haalde haar schouders op. ''Geen idee, dat zien we dan wel weer''. Met een boos gezicht drukte Donna op de deurbel. Het duurde zo'n vijf minuten voor Morfo zijn hoofd om de hoek van de deur stak. ''Wat is er? Ik heb het druk'' riep hij, maar realiseerde zich toen dat Donna en Kaylee voor de deur stonden. ''Wat komen jullie hier doen?'' snauwde hij naar ze. Kaylee deed haar mond open om wat te zeggen maar Donna was haar al voor. ''Hou op met dit toneelspel! We weten dat je niet echt Melina's vader bent!'' Morfo schrok en schoof snel zijn hand voor Donna's mond. Schichtig keek hij achterom of Melina het gehoord had. ''Hoe weten- Ik bedoel, hoe komen jullie daar nou weer bij?!'' ''We weten wie Melina's echte ouders zijn'' sprong Kaylee haar bij. ''Je kunt het eerlijk opbiechten tegen Melina, of anders doen wij het!'' ''Ik weet niet waar je het over hebt!'' loog Morfo, waarna hij snel de deur dicht gooide. Binnen keek Melina op. ''Wie waren dat?'' ''Een stel irritante collectes voor het doel van zielige papegaaien'' verzon hij. Hij keek naar de vogelkooi van Gabriel, die nog leeg was. ''Ik haat papegaaien'' verklaarde hij.
''Wat nu?'' Kaylee staarde naar Donna. ''Wacht maar. Geef je mobieltje eens''. Ze stak afwachtend haar hand uit naar Kaylee, die twijfelend haar telefoon aan Donna gaf. Donna toetste Melina's nummer in. Binnen ging de telefoon over. Melina haalde haar telefoon uit haar zak en staarde naar het beeldscherm. ''Kaylee belt me'' zei ze verbaasd terwijl haar vinger boven het opneem-knopje zweefde. Vliegensvlug rende Morfo vanaf de voordeur naar haar toe en rukte de telefoon uit haar handen. Snel drukte hij op het knopje om het binnenkomende gesprek te weigeren. ''Hé! Mijn telefoon!'' Melina probeerde de telefoon terug te pakken maar Morfo hield hem ver bij haar vandaan. ''In mijn huis zijn telefoons verboden!'' Hij liep met de telefoon naar een ladekast die tegen de muur stond en trok een van de lades open. ''De jeugd van tegenwoordig zit alleen nog maar op zijn telefoon'' zei hij terwijl hij de telefoon erin liet vallen. ''Leer eens respect te hebben voor ouderen en gezellig te zijn'' verklaarde hij. Melina trok een wenkbrauw op. ''Ik wil mijn telefoon terug'' eiste ze. ''Pech, want die krijg je niet!'' snauwde Morfo naar haar. Hij pakte de afstandsbediening die op de bank lag en zette de televisie aan. ''Ga maar een film kijken, dan maak ik avondeten'' zei hij terwijl hij de keuken in liep, Melina mokkend op de bank achterlatend. Donna probeerde Melina nog twee keer te bellen. ''Ze neemt niet op'' zei ze waarna ze de telefoon weer terug aan Kaylee gaf, die hem snel en dankbaar aanpakte. ''Thanks, ik moet mijn inlogbonussen op mijn idol games nog halen'' antwoordde die. Donna keek haar met een niet-begrijpende blik aan. ''Je beste vriendin zit daarbinnen opgesloten met die freak en jij denkt aan spelletjes? Wat is er mis met jou?'' ''Mis met mij? Zij zei dat ik naar brood smaakte'' Kaylee klonk verbaasd, waarop Donna niet anders kon dan een diepe zucht slaken. ''Focus!'' Kaylee haalde haar schouders op. ''Wat wil je dat we doen dan? Hij laat ons niet binnen en Melina neemt de telefoon niet op. We kunnen moeilijk het dak op klimmen en via de schoorsteen naar binnen gaan als de kerstman''. ''Weet ik veel!'' Donna probeerde logisch na te denken. ''We kunnen naar de politie gaan ofzo? Of naar je tante Caramel, misschien weet zij iets!'' Kaylee schudde haar hoofd. ''Alsof de politie wat doet, we kunnen niet bewijzen dat hij haar ontvoerd heeft. Hij kan gewoon zeggen dat ze er vrijwillig is. Maar, misschien is het wel beter om tante Caramel om advies te vragen. Zij weet altijd wat ze moet doen in dit soort situaties''. Samen besloten ze terug te gaan naar de Molly Moo.
''Eten is klaar!'' riep Morfo even later vanuit de keuken. ''Eindelijk'' zuchtte Melina. Ze had naar de televisie gekeken, maar Morfo had de televisie op 'kleuter-tv' (kindvriendelijk noemde hij dat) gezet, waardoor ze zich alsnog de rest van de tijd dood had verveeld. Ze stond op en liep de keuken in, maar daar stond haar nog een onaangename verrassing te wachten. Morfo, compleet met roze schort en ovenwand aan, zette net de pan op tafel neer. ''Ga zitten'' zei hij, waarop Melina aan tafel schoof. Hij zette het raam open voor wat frisse lucht, deed de ovenwand uit en ging zelf ook zitten. ''Wat eten we?'' vroeg Melina. Ze had eigenlijk best honger gekregen. ''Spruitjes met mosterd!'' zei Morfo terwijl hij het deksel van de pan tilde. Met een grote lepel schepte Morfo een stel spruitjes op het bord van Melina. ''Dat lust ik niet!'' riep ze uit. ''Oh ja? Dat is jammer dan, want je eet het alsnog op! Ik heb er mijn best op gedaan'' antwoordde Morfo op betweterige toon. Op zijn eigen bord deed hij ook een grote schep spruitjes. ''Eet smakelijk'' zei hij, waarna hij een hap wilde nemen. Met een vies gezicht staarde Melina naar het bord. Langzaam bracht ze de lepel naar haar mond toe. Net toen ze een hap wilde nemen kwam er een luid lawaai van buiten. Tegelijkertijd keken Melina en Morfo op naar het raam toe. ''Wat was-'' Morfo kwam niet verder met zijn zin. Met enorme vaart kwam er iets van buiten het raam in vliegen en belandde zo in de pan die op tafel stond. ''Wel potverdriedubbeltjes nog aan toe! Gabriel!'' schreeuwde Morfo uit. Het was inderdaad Gabriel, die van buiten de pan met spruitjes met mosterd had geroken en erop af was gedoken. Al slurpend likte Gabriel de mosterd van de spruitjes en begon hij van de spruitjes te eten. Melina schoot in de lach, maar Morfo was loeikwaad. ''Je hebt mijn eten verpest!'' brulde hij uit. Hij pakte de papegaai bij zijn nekvel en tilde hem op van de pan. De vogel zat van top tot teen onder de mosterd. ''In de time out voor jou!'' snauwde Morfo terwijl hij Gabriel naar zijn kooi terugbracht. Hij smeet de vogel in zijn kooi en gooide er toen een doek overheen. ''En ik wil niets meer van jou horen nu!'' Onder de doek bleef het stil. Nog steeds rood uitziend van woede liep Morfo terug naar de keukentafel. Hij pakte de pan spruitjes van tafel en kieperde de inhoud in de prullenbak. ''Ik bestel wel een pizza ofzo'' snauwde hij naar Melina, die stil en afwachtend aan tafel zat te kijken aangezien ze niks durfde te zeggen.
Buiten adem kwamen Donna en Kaylee de Molly Moo in rennen. ''Tante Caramel!'' riep Kaylee uit. Caramel keek op. Ze zette net het avondeten in de keuken op tafel. ''Ah, jullie zijn net op tijd! Het eten is klaar!'' Hijgend kwamen de twee meiden tot stilstand. ''Je moet ons helpen!'' riep Kaylee uit. ''Melina is ontvoerd door die Morfo en sluit ons buiten!'' voegde Donna daar, nog steeds buiten adem van het rennen, aan toe. Rex kwam net de keuken binnen lopen. ''Morfo? Wat is er met hem?'' vroeg hij nieuwsgierig toen hij een deel van het gesprek opving. Caramel zuchtte. ''De meiden beweren dat hij hun vriendin heeft ontvoerd''. ''Hij liegt over dat hij Melina's vader is en we mochten niet naar binnen!'' riep Donna uit. ''En ze neemt haar telefoon niet op!'' ''Morfo Melina's vader?'' Verbaasd keek Rex naar Caramel. ''Weten ze…?'' Caramel knikte. ''Ja, ik heb mijn mond voorbij gepraat'' antwoordde ze met tegenzin. ''Maar de meiden hadden beloofd hun mond erover te houden'' voegde ze er daarna nog aan toe met een strenge blik op Donna en Kaylee. ''We hebben ook niks gezegd!'' riep Kaylee. ''Maar er moet toch iets zijn wat we kunnen doen? Als Melina's echte ouders naar Morfo gaan om haar te redden moet hij haar wel vrijlaten!'' ''Ja!'' riep Donna instemmend. Caramel zuchtte opnieuw. ''Het is allemaal niet zo simpel. Het zit veel ingewikkelder in elkaar dan jullie denken''. Haar blik gleed naar Rex. ''Maar Melina kan wel in levensgevaar zijn!'' sputterde Kaylee tegen. Rex legde zijn hand op Caramel's schouder. ''Misschien is het beter als je contact opneemt met Sapph, of Floxy. Ja, het is Morfo, die heeft nog nooit iemand echt kwaad gedaan… en ik betwijfel dat hij dat ooit zou doen. Maar als jij het niet doet gaan ze waarschijnlijk zelf op zoek naar ze, of komen ze alleen maar meer in de problemen''. ''Rex…'' ''We zijn zelf ook jong geweest'' had hij als antwoord. ''…En hebben ook niet altijd slimme dingen gedaan'' voegde hij er nog aan toe. ''Zoals Vikus z'n kasteel binnen dringen terwijl hij een val voor ons had gezet bijvoorbeeld. Maar daarom moeten wij er zijn om ze te ondersteunen, voor ze zichzelf in de nesten werken zoals wij altijd deden''. Caramel knikte langzaam. ''Misschien heb je gelijk…'' ''Wow, Oom Rex, sinds wanneer ben jij zo wijs geworden?'' vroeg Kaylee plagend. Rex grijnsde. ''Dat was ik altijd al, maar ik kies er voor om liever gemeen te zijn. Ik heb een imago om hoog te houden, en kinderen om indruk op te maken''. Ze lachten. ''Ik zal vanavond bij Sapph en Floxy langs gaan'' zei Caramel tenslotte. ''Het vroegst dat we waarschijnlijk iets kunnen doen is morgenochtend, daar kan ik helaas ook niets aan doen'' zei ze, toen ze de teleurgestelde blikken van Donna en Kaylee zag. ''We hebben tijd nodig om dit goed voor te bereiden. Jullie vriendin heeft er niets aan als jullie je zorgen maken, met een goede nachtrust helpen jullie haar meer''. Met tegenzin gaven Donna en Kaylee een knik. Caramel glimlachte opgelucht. ''Maar goed, laten we nu eerst maar gaan eten. Wie wil er pannekoeken?'' ||
Het was middernacht en Melina lag nog steeds klaarwakker in haar bed. Na het eten had Morfo pizza's voor hen beide besteld. Onder het eten hadden ze geen woord met elkaar gewisseld, al had Gabriel de pizza's geroken en kregen ze een klaaggezang van de vogel te horen omdat hij ook trek had in pizza. Morfo had hem expres niks gegeven en Gabriel de rest van de avond genegeerd. Hij had 's avonds nog een film opgezet maar was bij de helft al in slaap gevallen, waardoor Melina de tv maar had uitgezet en naar boven, naar de logeerkamer was gegaan. Voor het eten had hij haar een tour van het huis gegeven en haar laten zien waar ze kon slapen. De kamer was simpel en kaal, maar tenminste wel schoon en netjes. Dat was het belangrijkste. Ze was uiteindelijk maar in bed gaan liggen en probeerde in slaap te komen, maar toch kon ze de slaap niet vatten. Het allerliefste wilde ze hier weg, naar haar vriendinnen toe. Het mocht dan wel haar vader zijn, maar hoe langer ze bij hem in de buurt bleef, hoe meer ze zich niet thuis begon te voelen. Alsof er iets niet klopte. Toen nam ze een besluit. Ze ging hier weg, vanavond nog. Later zou ze het wel met Morfo uitpraten, als ze uitlegde dat ze heimwee had zou hij het vast begrijpen, dacht ze. Zachtjes glipte ze uit bed en probeerde zonder lawaai te maken de trap af te lopen. Beneden tuurde ze om zich heen. De bank was leeg. Morfo was waarschijnlijk wakker geworden en naar bed gegaan. Mooi, dan had ze minder om zich zorgen over te maken. Zachtjes trippelde ze naar de ladekast waar haar telefoon in lag, en trok langzaam de lade open. Daar lag haar telefoon nog steeds. Haastig griste ze die eruit en wilde naar de voordeur toelopen, tot ze ineens een geluid vanuit de vogelkooi hoorde. ''Hallo daar!'' klonk het. Melina schrok. Ze draaide zich om en staarde recht in het gezicht van Gabriel. Hij had het voor elkaar gekregen om over de avond zonder dat Morfo het door had de doek van de kooi af te gooien, en keek vrolijk mee naar Melina die door het huis liep. ''Sstt!'' siste Melina naar de vogelkooi. Gabriel hield zijn kop schuin. ''Koekjes of ik ga gillen'' antwoordde hij. Melina fronste. ''Gabriel is altijd om te kopen voor eten'' voegde hij er nog aan toe. ''Anders gebruikt Gabriel zijn sirene''. ''Oké, Oké! Ik haal al koekjes voor je!'' siste Melina snel naar de papegaai. ''Liggen ze in de keuken?'' Gabriel knikte. Melina liep de keuken in en kwam niet veel later terug met een bord koekjes die ze in een van de kastjes had gevonden. Ze zette het neer in de kooi van Gabriel. ''Geen slagroom'' zei Gabriel afkeurend. Toch leek hij er genoegen mee te nemen en nam een hap van een van de koekjes. Melina wilde zich omdraaien, maar werd tegengehouden door Gabriel. ''Wacht!'' riep hij uit. ''Kijk in die lade''. Met zijn vleugels wees hij naar een van de lades van het ladekastjes waar Melina net haar telefoon uit had gehaald. ''Wat is daar?'' vroeg ze. Gabriel bleef wijzen. Melina maakte haar weg naar de ladekast en opende de lade waar Gabriel op wees. In de lade lagen de plakplaatjes die Morfo had uitgeknipt. Met een hand griste Melina ze eruit. Bovenop lag het plaatje dat Melina's moeder zou moeten voorstellen. Een voor een keek ze de plaatjes door. Het waren allemaal plaatjes van vrouwen. Elven en pixies beide. ''Wat is dit…?'' vroeg ze hardop. ''Snorfo's collectie 'mooie vrouwen'!'' brulde Gabriel uit. ''Maar dit is… mijn moeder…?'' ''Vers uit het tijdschrift: 'Ladies today'!'' Melina staarde naar de foto in haar hand en kon even niet bevatten wat haar overkwam.
Plots ging het licht aan. ''Wat is hier aan de hand?'' klonk een stem. Morfo stond onderaan de trap. Toen zag hij dat Melina met de plakplaatjes in haar handen stond. ''Ik… ik kan het uitleggen!'' riep hij. ''Dit wordt leuk, waar is de popcorn?'' riep de papegaai. Uit paniek hoorde Morfo niet eens wat Gabriel zei en snelde naar Melina toe, maar die hield de plaatjes stevig vast. ''Je loog tegen me! Dit is mijn moeder niet!'' riep ze uit vol ongeloof. Morfo draaide zich om naar Gabriel. ''Jij!'' brulde hij woest terwijl hij naar de kooi toe liep. ''Waarom heb je dit gedaan?!'' Gabriel tikte met zijn poot op het bord wat in de kooi stond. ''Koekjes'' verklaarde hij. ''Je hebt je om laten kopen door koekjes?!'' De papegaai knikte. ''Wat voor een vriend ben jij?'' gromde Morfo, waarna hij zich weer naar Melina toe draaide. ''Blijf uit mijn buurt!'' riep die toen hij richting haar kwam. Morfo liet zichzelf op de grond vallen en begon te snikken. Voor even leek hij niet zo eng meer. ''Ik wilde alleen maar iemand om me heen hebben'' snikte hij. ''Ik bedoelde het niet verkeerd, echt niet!'' Melina verzwakte van haar houding, al was ze nog steeds op haar hoede voor als hij onverwachts weer naar haar toe zou komen en haar eventueel zou grijpen. ''Toen ik je zag… het was gewoon een soort opwelling. Je lijkt echt op je moeder, met uitzondering van de ogen van je vader'' snotterde hij. ''Het was alsof iets het van me over nam. Ik zag het leven voor me dat ik had kunnen hebben als je moeder voor mij gekozen had in plaats van je vader, en toen dacht ik… wat als je mijn dochter zou zijn… Het was bijna te mooi om waar te zijn… Als een droom''. ''Boehoe'' nep-huilde Gabriel op de achtergrond mee terwijl hij van zijn koekjes at. Morfo negeerde hem. ''Maar toen je hier eenmaal was bleek het zo anders dan ik had gedacht. Ik had niet verwacht dat het zo moeilijk was om voor een dochter te zorgen''. Hij zuchtte. ''Toch had ik gewild dat je echt mijn dochter was''. Met pijn in zijn ogen keek hij Melina aan, die nu toch wel een beetje medelijden begon te hebben met hem. Ondanks dat het fout was wat hij had gedaan, zag ze dat hij het niet slecht bedoelde. Hij had gewoon een verkeerde keuze gemaakt. ''Als je echt wilt weten wie je ouders zijn… kan ik je dat laten weten. Het verbaasde me al dat Caramel's nichtje het niet aan je verteld had, Caramel zou het zeker moeten weten namelijk'' zei Morfo. Melina schudde haar hoofd. Blijkbaar wist iedereen om haar heen, behalve zij dus, wie haar echte ouders waren. ''Laat maar, ik wil het niet weten'' zei ze tenslotte. Waarom hadden ze de waarheid anders voor haar achter gehouden? Het kon maar om een ding zijn: Haar ouders wilden haar niet. ''Ik wil nu gewoon naar mijn vriendinnen toe''. ''Je bent vrij om te gaan'. Morfo wees op de deur. ''Ik zal je niet langer tegenhouden nu je de waarheid kent''. Melina liep naar de deur toe. Voordat ze de deur open deed, keek ze toch nog even naar Morfo om. Die zat nog steeds bedroefd op de grond. ''Morfo… bedankt dat je mijn vader was, al was het maar voor even'' zei ze, en probeerde een glimlach op haar gezicht te toveren. Ze opende de voordeur maar zag nog net voor ze de deur buiten achter zich dicht trok Morfo die met tranen in zijn ogen, maar nu ook met een glimlach op zijn gezicht, haar na keek.
Het was de volgende dag. Melina was die nacht bij de Molly Moo aangekomen en het hele huis was wakker geworden van Kaylee's opgeluchte schreeuw toen ze haar vriendin veilig en wel terug zag. Ze had verteld wat er gebeurd was en ondanks dat niemand echt de slaap meer kon vatten raadde Caramel het de meiden toch aan om naar bed te gaan en nog wat te slapen. Caramel had Melina uiteindelijk een korte toelichting gegeven over wie haar ouders waren: vrienden van haar en haar man Rex: Sapphire en Floxy. Toch wilde Melina ze nog steeds niet zien, en van Caramel begreep ze dat het wederzijds was en haar ouders afstand wilden houden om onbekende redenen.
Die middag besloten Melina, Kaylee, en Donna eindelijk het elvengedeelte van de stad in te gaan en die te verkennen. Toen ze de stad in liepen hadden ze geen last meer gehad van het groepje elven dat Kaylee en Donna de dag ervoor lastig had gevallen. Waarschijnlijk lieten ze hun met rust nu Melina bij hen was. Midden in de stad stuitten ze op een meisje met groen haar, van net iets jonger dan hun, dat met een klein meisje aan het spelen was. Het kleine meisje was aan het hinkelen op een speelveld dat van krijt gemaakt was terwijl het oudere meisje haar toejuichte. Het meisje kwam tot stilstand toen ze de drie zag. Met grote ogen wees ze op Kaylee en Donna. ''Pixies!'' riep ze uit, waarna ze een grommende houding naar de twee aan nam. ''Ik lust jullie rauw!'' Het andere meisje rolde met haar ogen. ''Sorry, ze is pas zeven. Ze komt niet echt in contact met pixies'' excuseerde ze zich naar Melina, Donna en Kaylee. ''Wat doen jullie eigenlijk hier? Ik neem aan dat jullie niet verdwaald zijn'' vroeg ze met een nieuwsgierige glinstering in haar ogen. ''Natuurlijk zijn we niet verdwaald''. Donna nam meteen een defensieve houding aan tegenover het elvenmeisje, maar Melina bleef aardig. ''We zijn gewoon op zoek naar iemand, niks bijzonders''. Het meisje leek nog steeds even nieuwsgierig terwijl ze de drie van top tot teen bestudeerde. Haar ogen bleven plots gericht op Melina. ''Oh!'' Ze wees naar Melina's rok. Of meer, naar wat er aan haar rok hing. ''Ben jij ook een medium?'' vroeg ze vrolijk. ''Een wat?'' Kaylee sprak de verwarring van hen alle drie uit. Het meisje wees op de ketting die ze om had. Het was exact hetzelfde als wat Melina aan haar rok had hangen. ''Alleen mediums hebben zo'n ketting. Maar aan je reactie te zien weet je niet wat het is?'' Melina schudde haar hoofd. ''Mijn moeder heeft het me meegegeven toen ze me afstond bij mijn geboorte''. Het meisje kwam wat dichterbij. ''Als jij die ketting hebt bezit jij ook die kracht. Heb je ze nooit gezien dan…?'' Haar toon klonk wat mysterieuzer. ''Geesten, bedoel ik''. Voor even leek Melina geschokt, maar ze herstelde zich al snel. Haastig schudde ze opnieuw haar hoofd. ''Nee, nog nooit'' zei ze. ''Hmmm..'' Het meisje leek niet al tevreden te zijn met het antwoord, maar leek toch op te geven. ''Achja''. Ze stak haar hand uit. ''Jullie lijken me vriendelijk. Mijn naam is Jade''. Ze wees op het kleine meisje achter zich. ''Dit is… Hou toch eens op met grommen naar ze! Sorry, dit is Yasmin. Ze is de dochter van een vriendin van mijn vader. Haar moeder werkt, dus pas ik zo nu en dan op haar''. Melina, Kaylee, en Donna stelden zich om beurten (Donna met tegenzin) ook voor. ''Als jullie ooit hulp nodig hebben hier, vraag het me gerust''. Jade glimlachte. Melina knikte dankbaar. ''Ahum… We moesten maar eens verder'' begon Donna, die zich absoluut niet op haar gemak voelde bij al deze elven, en verder wilde gaan. Jade keek haar met een vreemde blik aan, maar knikte toen. ''Goed, ik zie jullie nog wel eens dan''. Haar blik leek vooral op Melina te zijn gericht. Ze richtte zich weer op Yasmin, die nog steeds, nu met handen in haar zij, naar de anderen keek.
Een eindje verderop stootte Kaylee Melina nieuwsgierig aan. ''Kom op, ik ken je, je hebt ze wel gezien, toch?'' ''Wat?'' ''Je weet best wat ik bedoel, die geesten!'' Kaylee grijnsde. Melina zuchtte. ''Laat het los, Kaylee. Ik wil er niks mee te maken hebben. En het lijkt me beter als jij het ook met rust laat''. Nu leek Donna ook geïnteresseerd. ''Dus je hebt ze wel gezien! Waarom zei je dat niet meteen?'' Melina slaakte nu een nog diepere zucht. ''Het is niks bijzonders. Ik zag ze toen ik klein was. Ik was als de doods voor ze. Ik zag ze en ze volgden me overal waar ik heen ging, denkend dat ik ze kon helpen, het was doodeng!'' ''Zie je ze nu niet meer dan?'' vroeg Kaylee, lichtelijk teleurgesteld. Melina schudde haar hoofd. ''Nee. Ik weet niet hoe het is gebeurd, maar op een bepaald moment waren ze gewoon weg. Sindsdien heb ik ze nooit meer gezien, en dat houden we zo''. ''Aahh…'' klonk de teleurgestelde zucht van Kaylee. Melina keek haar niet-begrijpend aan. ''Ik bedoel, hebben jullie nooit van die verhalen gehoord?'' Ze keek naar Melina en Donna, die allebei hun schouders ophaalden, niet wetende waar ze het precies over had. ''Sommige geesten kunnen in de toekomst zien! Je kan hun dingen vragen over wie je ware liefde is, enzo!'' Melina rolde met haar ogen. ''Dat geloof je toch zelf niet?'' ''Wel waar!'' hield Kaylee vol. Ze hield een van haar handen voor haar ogen zodat ze niks meer kan zien, en zwaaide haar andere arm in het rond, wijzend. Bijna raakte ze Donna's hoofd, die een boos geluid liet horen. ''O, geest! Wijs mij de weg naar Melina's ware liefde! Hij is… daar!'' Ze stopte met zwaaien en hield haar wijsvinger naar rechts gericht. Langzaam haalde ze haar hand voor haar ogen weg en… Precies waar Kaylee's vinger stopte stond een elvenjongen met schouderlengte bruin haar tegen zijn motor aan te leunen. De jongen keek abrupt op. Niemand zei iets, tot Donna Kaylee's vinger pakte en hem de andere kant op duwde. Ze keek naar Melina, die knikte, en zich tegelijkertijd om draaiden. ''Wacht, waar gaan jullie heen?!'' riep Kaylee uit. Ze ging snel voor Donna en Melina staan en probeerde Melina terug te duwen. ''Praat met hem!'' siste ze enthousiast, maar Melina sputterde tegen. ''Zijn jullie verdwaald, ofzo?'' klonk de stem van de jongen. Donna draaide zich naar de jongen toe. ''Waarom vraagt iedereen of we verdwaald zijn?!'' ''Nou…'' begon de jongen. ''Jullie zijn pixies, die komen hier normaal gesproken nie—'' Hij kon zijn zin niet eens afmaken of Donna praatte er alweer overheen. ''Bemoei je gewoon met je eigen zaken. Wij hoeven geen hulp van vervelende elven'' snauwde ze. Op de achtergrond probeerde Kaylee nog steeds om Melina over te halen met de jongen te gaan praten. De jongen keek langs Donna, die voor hem stond, heen om te kijken wat er aan de hand was. Toen hij Melina zag bleef hij even staren. Melina en Kaylee keken ook op. ''Wacht… maar jij bent…'' De jongen leek Melina ergens van te herkennen. ''Hm…?'' Melina staarde hem verbaasd, maar afwachtend aan. De jongen leek zich al snel te herstellen en er verscheen een grijns op zijn gezicht. ''…Mooi'' antwoordde hij tenslotte. Donna balde haar vuisten. ''Waag het nog eens om een flirtopmerking naar mijn vriendin te maken en ik trap die motor van je in elkaar'' dreigde ze. De jongen leek zich om Donna te amuseren. ''Jij en welk leger? Je denkt toch niet dat ik bang ben voor een pixie?'' Hij richtte zich op Melina. ''Volgensmij komen jullie niet van hier. Ik kan jullie gids wel zijn'' bood hij aan. ''Ik ken deze stad beter dan ieder ander, ik ben hier opgegroeid''. Melina opende haar mond om wat te zeggen maar Donna was haar al voor. ''Wij hoeven jouw hulp niet'' snauwde ze. ''Ik vroeg het niet aan jou'' snauwde de jongen terug, en keek Melina in plaats daarvan aan. Kaylee en Donna keken beiden ook naar Melina, Donna met een 'waag het niet om ja te zeggen' blik. ''Ik eh… sorry, ik denk niet dat mijn vriendinnen het goed vinden'' stamelde ze. De jongen leek teleurgesteld. ''We redden ons wel, maar toch bedankt'' voegde ze er nog aan toe. Donna grijnsde en stak triomfantelijk haar tong naar de jongen uit. ''Jammer joh, maar je hoort de dame'' zei ze, waarna ze er alvast vandoor begon te lopen. Langzaam maar zeker volgden Kaylee en Melina haar. ''Oké, maar ik ben hier als jullie me nodig hebben'' riep hij het groepje nog na, al wist hij niet zeker of ze het gehoord hadden.
Melina, Kaylee en Donna liepen nog een lange tijd door de stad. ''Wat is er?'' vroeg Melina aan Kaylee toen ze door had dat die steeds schichtig om zich heen aan het kijken was. ''Niet gelijk achterom kijken…'' begon ze. ''…Maar ik heb het gevoel dat we achtervolgd worden''. Dit zorgde er juist voor dat Donna meteen, als eerste, achterom keek. Kaylee gaf haar een duw. ''Ik zei niet achterom kijken!'' siste ze. Donna haalde haar schouders op. ''Ik zie niets…'' zei ze, maar vervolgde toen opgefokt haar zin met: ''Als die jongen ons volgt geef ik hem een pak slaag!'' Melina keek ook een beetje achterdochtig om zich heen. ''Misschien kunnen we om veilig te zijn beter ergens anders heen gaan'' zei ze, terwijl ze op een zijsteegje dicht in de buurt wees. ''Je weet maar nooit''. Donna en Kaylee knikten instemmend. Net toen ze het steegje in liepen sprong er vanuit het niets een gestalte voor hen. ''Ha! Hebbes!'' Het was een elvenjongen met kort bruin haar, sproeten, en een gemene grijns op zijn gezicht. ''Mabel! Sacylia! Hierheen!'' riep hij hard. De meiden keken om, en van de andere kant kwamen twee elvenmeisjes aanlopen. Een van de meisjes, met een lange gele kimono, grijnsde ook. ''Goed werk Derek, ik wist wel dat je nog ergens goed voor was''. Derek klapte zijn vuisten bijeen. ''Oké, jullie kunnen vrijwillig meekomen, of het zal er niet zo rustig aan toegaan. Aan jullie de keus''. Melina, Kaylee, en Donna keken elkaar aan. Ze zaten in de val.