Hoofdstuk 8 – De Waarheid.

'Sapphire'…? Waar had ze die naam toch eerder gehoord? Een flashback bracht haar terug naar de avond ervoor, waar Caramel haar toen ze terug was gekomen van Morfo een korte uitleg gaf over wie haar echte ouders waren. ''Je ouders heten Sapphire en Floxy''… was wat ze gezegd had. ''Melina?'' Kaylee's stem bracht haar terug naar de realiteit. Geschrokken deinsde ze achteruit. Ze negeerde Sapphire's uitgestoken hand compleet en staarde naar Jade. ''Zeg eens… wat is de naam van je vader?'' vroeg ze met trillende stem. Jade trok een wenkbrauw op, aangezien ze niet snapte waar deze vraag op van toepassing was, maar antwoordde toch maar: ''Floxy, hoezo?'' Alles leek te duizelen om Melina heen. ''Mam…?'' fluisterde ze, waarna alles zwart werd voor haar ogen en ze neer viel.

Langzaam opende Melina haar ogen. Het duurde even voor ze zich realiseerde waar ze was en wat er gebeurd was. Ze lag op de bank in het huis waarvan ze er net achter was gekomen dat het van haar echte ouders was. ''Gaat het..?'' hoorde ze een stem van naast haar klinken. Melina keek op om te zien dat het Kaylee was, die met een bezorgde blik in haar ogen op de bank naast haar zat. ''W… Wat is er gebeurd…?'' stamelde Melina terwijl ze langzaam, met ondersteuning van Kaylee, overeind kwam zitten. ''Je viel zomaar ineens flauw dus we hebben je op de bank neergelegd'' legde Kaylee uit. ''O, ze is wakker!'' hoorde ze de stem van Jade roepen. Niet veel later kwam ook Jade naast haar zitten. ''Voel je je al wat beter?'' vroeg ze vriendelijk. Melina knikte dankbaar. Ondanks dat ze zich nog niet helemaal super voelde voelde ze zich al wat beter dan daarstraks. Sapphire kwam, wat minder vrolijk, vanuit de keuken lopen. Ze ging op de andere bank zitten. Er heerste een ongemakkelijke stilte. Sapphire begon uiteindelijk te spreken. ''Als er iets is wat je me wilt vragen, dan kan dat. Ik zal mijn best doen al je vragen zo goed mogelijk te beantwoorden'' zei ze tenslotte. Ondanks dat ze zo kalm mogelijk probeerde over te komen was ze bloednerveus. Kaylee pakte een van Melina's handen vast om haar zoveel mogelijk steun te proberen te geven. Voor even bleef het stil. Melina had al die tijd naar de grond gestaard, maar nam toen de moed om op te kijken naar haar moeder. ''Waarom wilde je me niet in je leven?'' bracht ze zichzelf er uiteindelijk toe om, met tranen in haar ogen, te zeggen. ''Wat…?'' Beide verbaasd en in schok van Melina's vraag staarde Sapphire haar aan. ''Wie zegt dat ik je niet in mijn leven wil?! Ik zou niets liever dan—'''. Ze kon haar zin niet afmaken. ''Je hebt het zelf tegen Caramel gezegd!'' snauwde Melina uit verdriet. Sapphire wendde haar blik af. ''Je weet niet hoe het echt in elkaar zit…''. ''Nee, jij bent degene die niet weet hoe het echt zit!'' Melina sprong op. Haar stem trilde van gekwetstheid en woede. ''Je hebt geen idee hoe het is, om erachter te komen dat je echte ouders je bij geboorte hebben weggegeven! Om erachter te komen dat diezelfde ouders gewoon een gelukkig leven leiden met nieuwe kinderen. Om te weten dat je achtergelaten en ongewenst bent! Jij weet helemaal niets—'' ''Heb je er ooit bij nagedacht hoe IK me voelde?!'' riep Sapphire nu ook uit. ''Ik heb je niet afgestaan omdat ik je niet wou, maar omdat ik niet anders kon! Denk je dat het voor mij makkelijk was?! Ik heb er nooit om gevraagd om de krachten van het lot te hebben! Duizenden keren heb ik mezelf afgevraagd: Waarom was het ALTIJD ons groepje?! Ik, Caramel, Rex, en Floxy. Waarom niet iemand anders?! Ik heb nooit een held van de stad willen zijn! Ik wilde gewoon normaal zijn! Een normaal leven met een normaal gezin!"' Ze stortte compleet in. Tranen vloeiden over haar wangen. Niemand zei iets.

''Wat is hier aan de hand?'' klonk het ineens vanuit de deuropening. Het was Floxy die net thuis gekomen was. Hij bleef even in de deuropening staan, maar toen hij Melina zag begreep hij meteen wat er aan de hand was. Caramel had hen de avond ervoor al over haar verteld. Hij liep naar Sapphire toe en wilde naast haar ging zitten, maar voor hij dat deed wendde hij zich tot Jade. ''Jade, ga naar boven. Yasmin is alleen boven en dit is niet voor jou bestemd'' zei hij op serieuze toon. ''Ik wil niet naar boven! Dit gaat mij ook aan! Ze is ook mijn zus!'' riep Jade uit, maar Floxy leek niet van mening te veranderen. ''Ik zeg het niet nog eens, Jade. Ga naar boven'' herhaalde hij streng. Jade wilde absoluut niet naar boven, maar wist dat ze niet tegen haar vader in kon gaan als hij zo serieus was. ''Goed dan'' mokte ze onwillig en vertrok naar boven. Floxy ging naast Sapphire zitten en pakte de hand van zijn vrouw vast. ''We kunnen haar maar beter alles vertellen'' zei hij. Sapphire, nog steeds in tranen, knikte langzaam. Met een van haar handen veegde ze haar tranen weg en begon toen te spreken toen ze iets was bijgekomen. ''Het begon allemaal met mijn zwangerschap'' begon ze. ''Wij woonden toen hier. Caramel en Rex waren een paar maanden getrouwd en woonden samen bij Caramel boven de Molly Moo. Op een dag kwam Zumbo, de opa van Rex aan de deur met het verhaal over de erfgenamen''. Floxy nam het van haar over. ''Blijkbaar werden Rex, Lenny, en ik als potentiële kandidaten gezien om de nieuwe leider over de elven te worden. Het werd later pas duidelijk dat het niet om ons ging, maar om de 'toekomstige' leider. Ze wilden onze kinderen''. Hij nam een korte pauze voordat hij weer verder ging. ''Rex was de eerste in lijn, maar omdat hij met Caramel trouwde werden zijn kinderen ongeldig verklaard. Ze wilden namelijk alleen een volbloed elf, en de kans dat zij een volbloed elf als kind zouden krijgen was erg klein. Daarna was Lenny, maar Lenny…'' Hij keek weg. Na al die jaren had hij er nog steeds moeite mee. ''…Lenny is dood. Overleden aan een motorongeluk'' maakte Sapphire zijn zin voor hem af. ''Dus waren wij aan de beurt''. Melina leek nog steeds niet overtuigd. ''Waarom hebben jullie me niet gewoon gehouden? Er was vast wel iets wat jullie konden doen?'' hield ze vol. Floxy schudde zijn hoofd. ''Dacht je dat we dat niet geprobeerd hadden? Ze waren vastbesloten om jou van ons weg te nemen, goedschiks of kwaadschiks''.

''Ik heb er aan gedacht ver weg te gaan en een andere naam aan te nemen…'' zei Sapphire. ''…Maar het zou geen zin hebben gehad. Ze zouden ons hoe dan ook achtervolgen tot ze hun doel hadden bereikt''. ''Hoe weet je dat?! Je hebt het niet eens geprobeerd!'' riep Melina uit, maar Sapphire keek haar alleen maar droevig aan daarop. ''Op het begin was ik vastbesloten. Nymphea is zelfs nog naar me toegekomen en heeft me gewaarschuwd dat als ik mijn plan door zou zetten, het een enorme ramp voor de hele stad zou veroorzaken. Eerst geloofde ik haar niet, tot ik een visioen kreeg. Mijn krachten zijn van het lot, en als ik er genoeg focus in breng kan ik dingen zien die in de toekomst gaan gebeuren. Het werkt alleen niet bij mezelf, alleen bij anderen. Toen jij geboren was en ik jou vasthield…'' Ze keek Melina aan. ''…Toen zag ik wat er te gebeuren stond als ik je niet zou afstaan. Toen pas realiseerde ik me dat Nymphea gelijk zou hebben. Wat ik zag… Het was vreselijk… De elven waren aan de macht. Het pixiegedeelte van Pixiestad was verwoest, huizen stonden in brand… En boven alles uit, zag ik jou, zij aan zij met een andere elf. Jij was degene die alles had aangericht…'' ''Dat kan niet!'' riep Melina geschokt uit. ''Ik ben niet gemeen! Zoiets zou ik nooit doen!'' bracht ze uit met trillende stem. ''Dat ben je ook niet'' verzekerde Floxy haar. ''Maar in die andere realiteit was je opgevoed door die elven. Je zou niet beter weten''. Melina wist niet hoe ze moest reageren. In horror staarde ze voor zich uit. ''Na dat visioen wist ik wat ik moest doen. Het was jou kostte wat kost in veiligheid brengen. Als we je nooit meer zouden zien, dan was dat maar zo. Ik zou er alles voor over hebben om te weten dat je ergens anders veilig op zou groeien, ver weg van dit alles vandaan… maar blijkbaar was het onvermijdelijk dat je ooit achter je lot zou komen''. Sapphire zuchtte diep. ''Ook al wist ik dat dit ooit zou gebeuren. We hadden je afgestaan aan een ouderlijk pixie echtpaar dat zelf geen kinderen kon krijgen en ver weg van hier woonde. Je zou daar veilig zijn, maar… Ik vergeet nooit wat die leider van de elven naar mij schreeuwde terwijl hij weg liep, toen wij zeiden dat we je niet meer hadden: 'Ik zal haar vinden… al is het het laatste wat ik doe. Ooit behoord de rechtmatige erfgenaam aan ons toe'''. Ze richtte zich op Melina. ''Ik heb geen spijt dat ik je heb afgestaan. Ik wilde het beste voor je. Maar er is geen dag voorbij gegaan dat ik wou dat het anders was geweest en dat ik je zelf had kunnen zien opgroeien''. Ze liet Floxy's hand los en stond op van de bank. Langzaam liep ze richting Melina en kwam voor haar tot stilstand. ''Ik vraag je niet om me te vergeven dat we je hebben afgestaan…'' begon ze. ''…Maar ik hoop dat je begrijpt waarom ik het heb gedaan. Ik had geen keus''. Melina zei niets. Langzaam kwam ze omhoog van de bank en trok haar moeder in een omhelzing. Alles van de afgelopen paar dagen kwam ineens naar boven: Morfo die haar vader probeerde te zijn, de aanval van de elven op hen, haar kantoor waar een puinhoop van gemaakt was, alles. Terwijl ze haar moeder omhelsde begon ze hard te huilen. Sapphire hield haar stevig in de omhelzing vast en deed haar best om niet ook in tranen uit te barstten. Floxy kwam van de andere bank naar hen toegelopen en sloeg zijn armen ook om hen beide heen.

Later zaten ze met zijn allen weer op de bank. Ook Jade en Yasmin zaten nu beneden. Ze hadden een lange tijd gepraat over van alles. Ook over wat er de afgelopen dagen allemaal gebeurd was. ''Dat herinnert me eraan…'' begon Kaylee ineens. ''We kwamen hier voor een reden!'' zei ze terwijl ze Melina aan keek. Pas nu leek Melina het zich ook weer te realiseren. ''We zijn op zoek naar een wijze genaamd 'Athena'. Weten jullie misschien waar we haar kunnen vinden?'' Floxy, die nog nooit van de naam gehoord had, schudde meteen al zijn hoofd, maar Sapphire leek na te moeten denken. ''Athena…'' mompelde ze hardop. ''Waar heb ik die naam eerder gehoord?'' Hoopvol keken Melina en Kaylee haar kant op. Plots wist ze het. ''Ik weet het weer! Voor een van mijn concerten moest ik naar haar stad toe. Uiteindelijk werd het afgelast aangezien het er streng verboden is voor elven en ik een halfbloed ben''. Melina en Kaylee wisselden een blik met elkaar. Verboden voor elven? Dat ging het nog eens knap lastig maken om er binnen te komen… Al zouden ze daar vast wel wat op verzinnen. ''Hoe ver is het hier vandaan?'' vroeg Melina. Opnieuw moest Sapphire nadenken. ''Lopend zo'n anderhalve dag, denk ik. Er gaat geen openbaar vervoer naar toe'' antwoordde ze tenslotte. ''Weten jullie zeker dat jullie er naartoe moeten gaan…?'' vroeg ze met een toon van bezorgdheid in haar stem. Melina knikte daarop. ''Ik vrees dat we geen keus hebben''. Sapphire zuchtte, maar leek er toen toch vrede mee te hebben. ''Goed. Maar wees voorzichtig. Ik heb je net teruggevonden en wil je niet opnieuw kwijtraken''.

Melina en Kaylee waren op weg terug naar de Molly Moo. Sapphire had hen de route uitgelegd over hoe ze bij de stad konden komen. De directies waren niet erg moeilijk, het was alleen nogal ver weg omdat de stad afgelegen was van de 'bewoonde' wereld. Ze hadden besloten om morgen te vertrekken, ze moesten alleen Donna en Sean nog inlichten. Toen ze bij de Molly Moo aankwamen zat Donna met Harvey aan een tafeltje. Voor hen stond een grote taart, die ze samen aan het opeten waren. ''Zijn jullie daar eindelijk? Jullie hebben wat gemist!'' riep ze toen ze Melina en Kaylee zag aankomen. Ze wees op de enorme taart. ''Willen jullie ook een stukje?'' bood Harvey vriendelijk aan, maar Donna hield hem tegen. ''Wie zegt dat zij taart krijgen? Hadden ze er maar hard voor moeten werken, net als ons!'' Ze sloeg triomfantelijk haar armen over elkaar. ''Oké, maar… jullie hebben ook wat gemist!'' grijnsde Kaylee terug. Ze legde haar hand op Melina's schouder. ''Melina heeft namelijk haar echte ouders gevonden!'' Donna's mond viel open van verbazing. ''Wat?! Echt waar?'' Melina knikte en vertelde haar het hele verhaal. ''Dus morgen vertrekken we op zoek naar die Athena?'' vroeg Donna aan het einde ter bevestiging. Haar gezicht betrok een beetje. ''Kunnen we die Sean niet hier laten? Ik mag hem niet''. Kaylee schoot in de lach, en Melina kon het niet helpen om ook te lachen. ''We hebben hem beloofd dat hij er ook bij hoorde'' gaf ze toe. ''Dus we kunnen hem niet zomaar achter laten''. Donna staarde mokkend naar haar bordje met taart. ''Goed… neem maar een stukje. Om te vieren dat Melina haar ouders heeft gevonden'' zei ze uiteindelijk terwijl ze de taart Kaylee en Melina's kant op schoof. ''Voor ik me bedenk en hem zelf op eet''.

''Deze film was echt fantastisch!'' Anise kwam de Molly Moo inlopen met Septimus en haar vader achter haar aan. ''De manier waarop dat gezin uiteindelijk aan stukken gescheurd werd door het monster… wauw'' stemde Septimus ermee in. Er vormde een grijns op zijn gezicht. Anise knikte. Haar oog viel op de taart die op tafel stond. ''Taart!"' riep ze uit. ''Ik wil ook een stuk!'' Ze rende naar de tafel toe en griste een bordje weg, maar werd nog voordat ze wat op kon scheppen op haar vingers getikt. ''Ik dacht al dat ik wat hoorde''. Ze keek op om haar moeder te zien die haar met een strenge blik aanstaarde. ''Eh… Hi, mam'' antwoordde Anise met een geforceerde glimlach op haar gezicht. ''Wat een lekkere taart heb je gemaakt zeg''. ''Ja, en die is niet voor jou. Jij hebt immers je broertje alleen gelaten om naar de film te kunnen gaan''. ''Maar mam—'' sputterde Anise tegen, maar tegen Caramel was niets in te brengen. ''Geen gemaar! Je hebt straf en gaat naar je kamer!'' Caramel wees naar boven. Zuchtend, maar wetende dat ze er toch niet tegen in kon gaan, liep ze richting de keuken. ''We sms'en wel'' fluisterde Septimus naar haar toen ze langs hem liep, maar Caramel had het gehoord. ''Dat dacht ik dus niet. Anise, telefoon inleveren'' zei ze op strenge toon. ''Wat! Echt niet!'' riep Anise uit. ''Wat moet ik dan doen op mijn kamer? Dan ga ik dood van verveling!'' Caramel hield haar hand uit. ''Dan lees je maar een boek, ofzo. Geef je telefoon hier, Anise''. Boos pakte Anise haar telefoon uit een van de zakken van haar vest en smeet het haar moeders kant op. Caramel kon nog net een stap opzij zetten of de telefoon had haar hoofd geraakt. Met een harde klap kwam de telefoon tegen de muur aan. Anise rende de keuken in en stampte kwaad de trap op. Er heerste een ongemakkelijke stilte. ''En waar denk jij heen te gaan?'' verbrak Caramel de stilte. Achter haar, op weg naar de keuken, stond Rex stil. Hij had geprobeerd langzaam weg te sluipen zonder dat Caramel het door had, maar dat was duidelijk niet gelukt. Zonder te wachten op antwoord ging Caramel verder. ''Je dochter gooit haar telefoon naar mijn hoofd en je zegt er niets van! Ook neem je haar mee naar de film terwijl ze op de Molly Moo moest passen!'' ''Harvey mocht ook mee!'' bracht Rex er tegen in. ''Maar het is een film voor elven, dat is toch niets voor hem!'' Harvey staarde naar de grond. ''Dat is het punt niet!'' Caramel sloeg gefrustreerd haar armen over elkaar. ''Je hoort de verstandige hier te zijn en haar NIET mee te nemen naar de film''. ''Ja ja'' Rex leek niet te luisteren. Er verscheen een geamuseerde grijns op zijn gezicht toen Caramel alleen maar bozer erom leek te worden. ''Ga je mij nu ook straf geven?'' ''Daar moet ik nog over nadenken'' antwoordde ze. Haar woede leek iets af te nemen. ''Dan krijg je van mij ook straf. En geloof me…'' Rex liep terug naar haar toe. ''…Voor mij zal het een leuke 'straf' zijn'' fluisterde hij in haar oor, waarna hij hardop lachend weg liep. Verward over wat hij daar precies mee bedoelde, en nog meer verward over dat het hem gelukt was om er op deze manier zomaar onderuit te komen, staarde Caramel voor zich uit.

Septimus was ook nog steeds aanwezig in de Molly Moo. ''Wat sta je te kijken?'' snauwde hij toen hij merkte dat Melina hem al een tijdje aanstaarde. ''Niets…'' mompelde Melina snel terwijl ze haar ogen neersloeg. Was dit echt haar broertje? Ze had zich daar wel wat anders van voorgesteld… Ze had verwacht dat hij wat meer zoals Jade zou zijn. Septimus trok een wenkbrauw op, maar stak toen zijn handen in zijn zakken en liep de Molly Moo uit. Als Anise er niet was had hij hier ook niet veel te zoeken. Harvey stond op van tafel. ''Ik ga ook maar naar boven'' mompelde hij. De opmerking van Rex, over dat hij niks bij die film te zoeken had, had zijn humeur volledig omgeslagen. Hij wist dat zijn vader ervan baalde dat hij volledig pixie was, en niet volbloed elf of halfbloed zoals zijn zus. Zonder verder nog wat te zeggen maakte hij zijn weg naar boven. Melina, Kaylee, en Donna bleven achter met Caramel. Van de gezellige sfeer die er eerst hing was niets meer te merken. Caramel ging het eten maar koken, en de meiden besloten om boven hun spullen in te pakken en de benodigde dingen uit te zoeken. Het zou morgen een lange reis worden.

A/N: Weer een nieuw hoofdstuk! Rex zijn 'straf' is voor de interpretatie van de lezers;). Ook wilde ik nog even het verhaal van een van mijn vriendinnen promoten! Ik vind haar verhaal namelijk superleuk om te lezen en kijk altijd enorm uit naar haar nieuwe hoofdstukken, en als je mijn verhaal leest en 'PopPixie' leuk vind raad ik het zeker aan om eens te bekijken! Ze verdiend meer volgers en lezers! Haar verhaal is: Een Pixie Mysterie, geschreven door: Femke-the-lotus (ook op Fanfiction)!