Hoofdstuk 12 – Terug in Pixiestad.

Melina kwam aan bij het huis van haar ouders in het elvengedeelte van de stad. Ze had er eigenlijk nog niet eerder over nagedacht, maar het huis waar ze in woonden was toch best groot… Er stond zelfs een zwembad in de tuin. Langzaam liep ze het pad op naar de voordeur en belde aan. Ze had niet aangekondigd dat ze zou komen en hoopte maar dat het goed was… zo niet, had ze een nieuw probleem, namelijk: geen slaapplek.

Ongeveer een minuut later werd de deur open gedaan en Jade verscheen in de deuropening. Verrast keek ze op toen ze Melina daar zag staan. ''Wat doe jij hier?'' Melina glimlachte een beetje ongemakkelijk. ''Dat is een lang verhaal…'' Jade hield de deur voor haar open. ''Kom binnen'' zei ze terwijl ze vriendelijk lachte. Melina volgde haar het huis in. Haar moeder zat binnen op de bank, en Yasmin lag al languit liggend op de vloer een grote kleurplaat in te kleuren met wat krijtjes die er naast lagen. ''Mam, Melina is hier!'' riep Jade vrolijk terwijl ze de woonkamer in liep. Sapphire en Yasmin keken beiden op. Melina bleef in de deuropening staan. ''Kom op de bank zitten'' zei Sapphire vriendelijk, terwijl ze op de lege plek naast haar wees. Melina liep naar de bank toe en nam zonder wat te zeggen naast haar plaats. ''Ben je alweer terug van je reis?'' vroeg haar moeder. Melina knikte. ''Ja, het zit namelijk zo…''

Uiteindelijk had ze het hele verhaal aan haar moeder verteld. Over de reis, het Nihilum, en nu over het probleem dat ze geen slaapplaats had. Jade had al die tijd naast Yasmin gezeten met een krijtje in haar hand en had alles meegeluisterd. Ze klapte vrolijk haar handen bijeen. ''Dat is geen probleem, dan kom je toch gewoon hier slapen?'' Met een smekende blik staarde ze haar moeder aan, die in de lach schoot. ''Natuurlijk. Dat is toch vanzelfsprekend? Ze hoort nu ook bij ons'' antwoordde ze. Melina zuchtte van opluchting. Dat was een zorg minder. ''Yes!'' Juichend sprong Jade op en rende naar Melina toe om haar een knuffel te geven. ''Ik heb altijd al een zus willen hebben'' ging ze vrolijk verder terwijl ze naast Melina kwam zitten. ''Septimus is stom, hij is altijd chagrijnig en wil nooit wat samen doen, hij wil altijd alleen bij Anise zijn'' voegde ze er nog aan toe. Sapphire glimlachte. ''Ik zie dat jullie al goed met elkaar overweg kunnen''. Ze richtte zich tot Melina. ''Je zult alleen wel op de logeerkamer moeten slapen tot we een eigen kamer voor je hebben. Ik hoop dat dat niet erg is?'' Melina schudde haar hoofd. Ze was al dankbaar genoeg dat ze hier mocht blijven. Yasmin was opgestaan van haar kleurplaat en stond nu naast Jade aan haar arm te trekken als teken dat ze haar weer moest helpen met kleuren. ''Ik kom al. Ik kom al'' antwoordde Jade lachend terwijl ze opstond van de bank en terug liep naar de kleurplaat een eindje verderop. Yasmin bleef bij Melina staan en stak een roodkleurig krijtje naar haar uit. ''Jij moet ook mee kleuren'' beval het kleine meisje op bazige toon. Toen Melina aarzelend het krijtje aanpakte rende ze terug naar Jade om ook verder te kleuren. Met het krijtje in haar hand staarde Melina naar Jade en Yasmin, maar besloot uiteindelijk toch op te staan en knielde bij de kleurplaat neer om te helpen met kleuren. ''Jij mag de bloem inkleuren'' zei Yasmin heel serieus terwijl ze op het plaatje wees. Melina begon met kleuren, maar terwijl ze daarmee bezig was voelde ze zich afgeleid worden. Ze keek de kamer rond en haar oog viel op een fotolijstje dat op de kast vlak naast haar stond. Het was een gezinsfoto van haar ouders met Jade en Septimus erbij. Ze leken een heel normaal, gelukkig gezin. Ergens voelde Melina een steek van teleurstelling toen ze de foto zag. Paste zij wel bij dat plaatje…? Het voelde alsof zij een buitenstaander was…

Ze keek even naar Jade en Yasmin, en schudde snel die gedachte weg. Zo moest ze niet denken. Bovendien had ze nu wel belangrijkere dingen aan haar hoofd. Haar blik ging over naar het lijstje dat er naast stond. Er stonden drie jongens op, ongeveer van haar leeftijd, misschien zelfs iets jonger. De middelste hield zijn armen om de andere twee heen, en ze leken een goede tijd samen te hebben. Ze herkende de meest rechtse als haar vader toen hij jonger was, en de middelste moest Rex, de man van Caramel zijn. Alleen de linkse herkende ze niet. Ze vond hem ergens wel wat weg hebben van Sean als ze naar zijn gezicht keek. Jade merkte dat ze gestopt was met kleuren en naar de foto's staarde. ''O, dat is een van de foto's van mijn vader van vroeger'' legde ze uit. ''Dat waren zijn twee beste vrienden. Nou ja, de middelste is dat nog steeds, maar de linkse is…'' ''Hij is overleden''. Melina en Jade keken op naar Sapphire die naast hen was komen staan en met een droevige blik in haar ogen naar de foto keek. ''Hij lijkt op iemand die ik ken'' zei Melina terwijl ze nog steeds naar de foto bleef kijken. ''Zeg dat maar niet tegen mijn vader''. Jade wisselde een blik met haar moeder, die nu toch in de lach schoot. ''Dan krijgen we weer dat 'reïncarnatie van Lenny' gebeuren''. Sapphire deed alsof ze al moe werd van het idee alleen al. Er verscheen een grijns op Jade's gezicht. ''De naam 'Lenny' is een verboden woord hier'' zei ze daarna serieus. Ze pakte een geel krijtje op van de grond en begon de zon op de kleurplaat in te kleuren. ''Nee!'' brulde Yasmin boos uit. Verbaasd keek Jade haar aan. ''Die moet blauw!'' Ze rolde het blauwe krijtje naar Jade toe, maar die liet hem liggen. Ze zette haar handen in haar zij. ''Onzin! Heb je ooit van een blauwe zon gehoord?'' ''De zon is verdrietig en moet huilen, daarom is hij blauw!'' ging Yasmin vol overtuiging verder. Voor even keken Jade en Melina elkaar aan, maar schoten daarna tegelijkertijd in de lach.

Op datzelfde moment stonden Sean en Leo in de kamer van Sean. Uit een kast op zolder had Sean een paar extra dekens voor Leo gepakt. Nog steeds leek hij er niet blij mee dat Leo bij hem bleef slapen. Met minachting keek Leo de kamer van Sean rond. Het was een typische jongenskamer. Zijn blik bleef hangen op de vele voetbal posters. ''Ik haat voetbal'' verklaarde hij. ''Ik haat jou'' mompelde Sean, net niet hard genoeg voor Leo om het te horen. Hij smeet de dekens op de bank en ging zonder verder wat te zeggen tegen hem languit op zijn bed liggen. Leo keek even naar de dekens op de bank, en toen naar Sean's tweepersoonsbed waar hij helemaal alleen op lag. Hij deed zijn mond open om te protesteren maar bedacht zich en sloot hem toen weer. Hij ging de dekens maar goed leggen op de bank. Terwijl hij bezig was viel zijn blik op Sean. Hij had een foto uit zijn broekzak gehaald en was er aandachtig naar aan het kijken. Zonder lawaai te maken sloop Leo naar hem toe om te kunnen kijken wat er op de foto stond. Als Sean hem zou zien zou hij ongetwijfeld de foto snel weg stoppen, dus moest hij voorzichtig zijn. Toen hij dichtbij genoeg stond kon hij onopgemerkt zien wat er op de foto stond. Of beter gezegd: Wie. Het was een foto van Melina. De foto die Sean had meegenomen toen hij met de rest van zijn oude groep in het huis van Melina haar ouders was geweest. Langzaam verscheen er een grijns op Leo's gezicht.

De tijd verstreek voorbij terwijl Melina en Jade aan het kleuren waren en uiteindelijk begon het avond te worden. Floxy was eerder die middag thuisgekomen en nadat hij (teleurgesteld) van Yasmin niet mee mocht kleuren was hij maar voor de televisie gaan zitten en naar een film die toevallig op tv was gaan kijken. Sapphire stond in de keuken het avondeten klaar te maken toen de deurbel ging. Aangezien hij toch niet veel te doen had stond Floxy maar op van de bank om open te doen. ''Ah, Yucca'' klonk het vanaf de voordeur, gevolgd door: ''Yasmin, je moeder is er!'' Spontaan liet Yasmin de krijtjes uit haar handen vallen en rende naar de voordeur toe. ''Mama!'' Ze probeerde haar moeder een knuffel te geven, maar die reageerde er niet echt op. ''Yasmin, pak je spullen, dan gaan we naar huis'' zei ze wat koeltjes. Ze klonk vermoeid. Melina en Jade keken vanuit de woonkamer de gang in. De moeder van Yasmin had lang, donkerrood haar gebonden in twee staarten. Melina's oog viel op de tatoeage op haar been. 'Lenny' stond erop met daarbij een groot hart. Ze moest terugdenken aan de foto. Zou zij ook een connectie met hem hebben gehad? Jade was intussen naar binnen gerend en kwam terug met haar spulletjes. Haar moeder pakte haar bij de hand. ''Bedankt voor het zorgen voor Yasmin. Ik kom haar morgen weer brengen''. Ze gaf even een kort maar dankbaar knikje naar Floxy en ging er toen vandoor met haar dochter. Floxy, Melina, en Jade keken haar na, waarna Floxy weer op de bank ging zitten. ''Yasmin's moeder is een vriendin van mijn vader van vroeger'' vertelde Jade zachtjes aan Melina. ''Ze komt misschien onaardig over, maar dat is ze niet, ze heeft gewoon veel meegemaakt. Ze werkt elke dag om Yasmin als alleenstaande moeder te kunnen onderhouden, maar houd veel van haar. Vandaar dat Yasmin ook elke dag bij ons is. Yasmin's vader…'' Ze pauzeerde even. ''Ik heb hem een keer gezien. Het was een vreselijke man. Hij stonk naar alcohol en schreeuwde de hele tijd. Ik heb gehoord dat hij hen mishandelde, daarom is Yasmin's moeder er op een dag vandoor gegaan en heeft ze Yasmin met haar meegenomen''. Jade keek naar de foto van haar vader van vroeger. ''Voordat ze bij Yasmin's vader was, was ze verloofd met Lenny'' zei ze tenslotte. Floxy keek op van de bank. ''Hoorde ik daar Lenny?'' ''Nee!'' riepen Jade en Sapphire in koor. Sapphire stond voor de eettafel met een pan in haar handen. Ze had Floxy's vraag gehoord. ''We gaan eten. Haal Septimus even'' veranderde ze snel van onderwerp en liep terug de keuken in. Jade zag dat als een teken om snel naar boven te sprinten als excuus dat ze Septimus moest halen.

Even later zaten ze met zijn allen aan de eettafel. Toen ze de pan op tafel zag kreeg ze een terugblik naar Morfo met zijn spruitjes met mosterd, maar tot haar opluchting was het gewoon normaal eten. Septimus had Melina wat vuile blikken toegeworpen en had toen hij beneden kwam gereageerd met 'Wat doet zij hier?' toen hij haar zag. Na een korte uitleg dat Melina nu bij hen verbleef (Sapphire had hem al eerder verteld dat zij zijn zus was, al leek hij blijkbaar niet honderd procent geluisterd te hebben), had hij zich erbij neer gelegd en schepte met een zuur gezicht wat eten op zijn bord. Terwijl Melina na hem opgeschepte heerste er na Septimus' uitbarsting een ongemakkelijke stilte aan tafel. Floxy probeerde de sfeer wat te verbeteren terwijl ze aan het eten waren. ''Hee jongens, ik weet een leuke grap. Moeten jullie horen…'' begon hij, maar Septimus liet hem niet uitpraten. ''Pap, hou op hoor. Die grappen van jou zijn helemaal niet grappig'' zei hij op botte toon. Floxy was verrast door de opmerking van zijn zoon. ''Maar vroeger moest je er altijd om lachen'' zei hij verbaasd. Septimus rolde met zijn ogen. ''Toen ik vijf was misschien''. Hij ondersteunde zijn hoofd op geïrriteerde wijze met zijn hand. ''Ik wou dat ik een coole vader had. Zoals Rex''. Zijn ogen begonnen te glimmen bij de gedachte er aan. ''Ja, en dan had je een moeder zoals Caramel'' bracht Sapphire er tegen in terwijl ze een hap van haar eten nam. Ze mocht haar hartsvriendin graag, maar ze wist ook dat Caramel veel strenger dan haar was en Septimus daar al helemaal niet op te wachten zat. Septimus haalde zijn schouders op en deed alsof dat hem weinig kon schelen. ''Je doet alleen maar zo stoer omdat je verliefd bent op Anise en daar wilt zijn'' merkte Jade op. ''Hou je kop dicht!'' ''Septimus hartje Anise! Septimus hartje Anise!'' riep ze plagend naar Septimus, wat ervoor zorgde dat Septimus haar onder tafel een harde trap gaf. ''Au!'' riep Jade uit. ''Dat deed je expres!'' Ze hief haar vuist op naar Septimus en stond in de aanslag om hem een klap te verkopen. ''Jongens, ophouden'' probeerde Sapphire de boel te sussen, maar haar poging was niet echt succesvol. Septimus stond op van tafel. ''Ik hoef geen eten meer, ik ga naar boven'' klonk het boos van hem. Hij liep boos stampend richting de trap maar voordat hij dat deed vond hij het nodig om de borden van hem en Jade die naast elkaar op tafel stonden met een veeg op de grond te gooien. Met dichtgeknepen ogen bereidde Melina zich voor op het geluid van kapot spattende borden op de vloer, maar er gebeurde niets. Toen ze haar ogen weer open deed lagen de twee borden op de grond. De inhoud ervan had het niet overleefd, maar de borden waren heel. ''Borden van rubber'' grinnikte Floxy met een grijns op zijn gezicht toen hij Melina verbaasd zag kijken. ''Moedervriendelijk''. Toen hij zag dat Sapphire hem een waarschuwende blik toewierp maakte hij er snel: ''Woedevriendelijk'' van. Jade staarde naar de grond. ''Nu heb ik geen eten meer'' mopperde ze terwijl ze op stond om een nieuw, schoon bord uit de kast te pakken. ''Maak je maar geen zorgen, dit is normaal hier''. ging ze verder alsof het de normaalste zaak ter wereld was toen ze Melina er een beetje ongemakkelijk bij zag zitten. ''Je went er wel aan. Alhoewel, meestal is mam degene die haar geduld verliest en met dingen smijt''. Sapphire ging gewoon door met eten. ''Ik weet niet waar je het over hebt'' antwoordde ze, duidelijk gelogen. Melina lachte maar een beetje schaapachtig. Ze wist niet zo goed wat ze van haar nieuwe familie moest denken, al bedoelden ze het wel goed en waren ze, op Septimus na, aardig tegen haar. Misschien had Jade gelijk en moest ze er gewoon nog aan wennen. Ze pakte haar vork op van haar bord en nam een hap van haar eten.

Later in de avond had Jade haar naar de logeerkamer gebracht en haar alleen gelaten zodat ze haar spullen kon uitpakken. Melina had niet veel meegenomen. Voordat ze naar boven waren gegaan had Sapphire nog aan haar gevraagd of ze de volgende dag nog plannen had. Ze had verteld dat ze had afgesproken met de rest van de groep. Sapphire had tegen haar gezegd dat ze tot 7 uur 's avonds weg moest blijven. De reden wilde ze niet zeggen, maar het was belangrijk, zei ze. Als Melina terug thuis kwam mocht ze haar vriendengroep meenemen. Melina snapte niet zo goed wat er aan de hand was, maar nam zich maar voor om te doen wat Sapphire van haar vroeg. Ook Jade had er mysterieus over gedaan. Ze liet zich vermoeid achterover vallen op haar bed. Misschien was het beter dat ze wat rust kreeg… Ze sloot haar ogen en probeerde in slaap te vallen, maar na een tijdje was het haar nog steeds niet gelukt de slaap te vatten. Ze pakte haar telefoon erbij en scrolde door haar chats heen. Met haar duim klikte ze op het knopje van haar chat met Sean. 'Slaap je al?' typte ze letter voor letter. Nadat ze het ingetoetst had staarde ze er even naar, maar klikte toen toch op het verstuur knopje. Even leek het erop dat ze geen reactie zou krijgen, maar toen zag ze dat Sean het gelezen had en aan het typen was. 'Nog niet. Jij ook niet zeker?' kreeg ze als reactie terug. Enthousiast begon ze terug te typen.

Melina: Ik kan niet slapen ^^'.
Sean: Same. Leo wilt zijn kop niet dichthouden.
Sean: Hij vertelt al een uur lang onzin tegen me.

Melina moest lachen om de opmerking van Sean. Ze zag het al helemaal voor zich.

Melina: Gebruik een spreuk waardoor er geen geluid meer uit zijn mond komt als hij praat, werkt vast.
Sean: Goed plan. Kan het altijd proberen.
Sean: Werkt helaas niet om jou ook in slaap te krijgen denk ik.

Melina: Dan moet je me morgen maar wakker maken als ik midden in onze groepsmeeting in slaap val.
Melina: Of heb jij een beter idee?

Sean staarde naar de telefoon in zijn hand. Langzaam begon hij te typen. 'Ik kan altijd nog naar je toekomen en je gezelschap houden tot allebei in slaap vallen 3' stond er uiteindelijk. Hij staarde er even naar en haalde toen het hartje weg. Daarna de hele zin. 'Misschien moet je gewoon je ogen dicht doen en aan niks denken' zette hij er maar neer en klikte voor hij zich kon bedenken op versturen. Met een diepe zucht smeet hij de telefoon naast zich neer. Wat een stom antwoord. Wat moest ze nu wel niet van hem denken? ''Heb je je ooit afgevraagd of duiven ook dromen hebben?'' klonk het hardop van Leo's kant af. Toen hij geen antwoord kreeg van Sean keek hij op. ''Hey, luister je wel?'' Hij stond op van de bank en liep naar Sean toe, maar die negeerde hem. Leo zag zijn kans en sprong op het bed van Sean. Nu reageerde Sean wel. ''Wat doe je?!'' riep hij verontwaardigd uit. ''Ik kan niet slapen op de bank. Ik slaap liever hier'' klonk het van Leo af. ''Nou dan heb je pech want dit is mijn bed'' reageerde Sean geïrriteerd, maar Leo liet zich onder geen voorwaarde van het bed af jagen. Zelfs niet toen Sean hem het bed af probeerde te duwen. Toen hij Leo niet weg kreeg had hij zich er uiteindelijk maar bij neergelegd. Leo was languit op het bed naast hem gaan liggen en viel al snel in slaap. Sean wierp hem een geïrriteerde blik toe, maar ging toen ook op zijn eigen kant liggen en probeerde zijn ogen dicht te doen en tot rust te komen. Toen hij eindelijk bijna in slaap leek te vallen schoten zijn ogen weer open. Geërgerd draaide Sean zich naar Leo. Leo was in een diepe slaap gevallen en was nu luid aan het snurken naast hem. Sean ging overeind zitten en dacht even na. Hij pakte zijn kussen op en hield het voor even boven Leo's hoofd, maar ging toen zelf liggen en legde het kussen op zijn eigen hoofd in een poging het geluid te dempen. Het hielp niet veel, maar misschien kon hij dan wel in slaap komen… Hij voelde Leo's arm nu tegen zijn rug aan stoten. ''Blijf aan je eigen kant man'' mompelde hij onder het kussen door, maar zijn opmerking haalde niks uit. Na Leo's arm volgde zijn voet, waarmee hij Sean een harde trap gaf, die daardoor met dekens en al het bed uit rolde, zo op de vloer naast het bed. ''O kom op'' boos keek Sean op. Leo lag nu, nog steeds diep slapend, aan zijn kant van het bed. Hij pakte zijn eigen kussen op, liep naar de bank en smeet hem daar neer. Geïrriteerd ging hij maar op de bank liggen met zijn kussen over zijn hoofd getrokken om het gesnurk van Leo tegen te gaan.

Het was de volgende dag. De groep had besloten Caramel eens niet lastig te vallen en daarom waren ze samengekomen in het park. Slaperig keek Sean de groep rond. ''Hebben jullie soms een slaapfeestje gehouden?'' vroeg Donna plagerig toen ze zag hoe moe Sean was. Sean schudde boos zijn hoofd. ''Als iemand hier mij niet de hele nacht had wakker gehouden was ik niet zo moe geweest''. Het was duidelijk dat hij het over Leo had. ''Ik daarentegen heb heerlijk geslapen'' zei die, terwijl hij zich luid uitrekte. Melina zag er ook wat moe uit. Ze had na Sean's berichtje geprobeerd te slapen op de manier die hij had voorgesteld, maar het was haar niet echt gelukt. Ze had daarom de chat maar weer geopend. 'Kun je niet hierheen komen? Misschien val ik dan wel in slaap' had ze getypt, nadat ze terug dacht aan de avond dat ze naast Sean in slaap was gevallen. Toch had ze het niet verstuurd en het uiteindelijk weggehaald. Zonder een nieuw bericht te typen was ze maar opnieuw gaan proberen te slapen. Uiteindelijk was het met veel moeite wel gelukt, al was het duidelijk niet genoeg slaap geweest. ''Wat is het plan voor vandaag?'' vroeg Kaylee maar toen het in de groep stil bleef. Leo stak zijn hand in de lucht. ''Ik heb geen plan… maar er is wel iets wat ik wil zeggen''. Hij stond op. De hele groep staarde hem aan terwijl hij naar Sean toe liep. ''…Of beter gezegd, ik denk dat jij hier wat uit te leggen hebt''. Vliegensvlug boog hij zich voorover naar Sean en nog voor die kon reageren had hij de foto uit zijn broekzak gegrist en voor de groep gelegd. ''Is dat Melina?'' vroeg Donna verrast. Ze kneep haar ogen tot spleetjes. ''Hoe kom je daaraan? Ben je soms een stalker?'' Sean zei niets. Melina staarde geschokt naar de foto. ''Dat is…'' Ze keek op naar Sean. De anderen, behalve Sean die naar de grond staarde, keken haar nu allemaal aan. ''Die foto is uit mijn ouders huis… gestolen door een van de elven die mijn ouders vastgebonden had…''