Hoofdstuk 14 – Het Feest.

''Verrassing!"' klonk het toen Melina de deur van de woonkamer open deed. Om haar heen stond haar familie samen met een heleboel andere mensen die ze niet kende, haar vader en moeder middenin. Het hele huis was versierd met slingers en feestversieringen. "Het is een feestje omdat je weer terug thuis bent" legde Jade uit toen ze Melina verrast rond zag kijken. Melina wist niet zo goed wat ze moest zeggen daarop en knikte zwakjes. Ze was compleet overrompeld. "Leuk… denk ik". Haar ouders hadden alle moeite gedaan om dit voor haar te organiseren en Melina wist dat ze niet ondankbaar kon lijken. "Melina haat feestjes" fluisterde Kaylee, die haar vriendin al langer kende, zacht in Donna's oor.

Terwijl iedereen langzaamaan naar binnen liep kon het feest beginnen. Melina stond in een hoekje van de kamer, een beetje awkward te staren naar alle gasten. Wat moest ze doen? Ze kende zowat niemand hier. Gelukkig voor haar zette iemand anders al de eerste stap. Een vrouwelijke elf met lang, donkergroen haar kwam op haar aflopen. Ze sleepte een knappe, mannelijke elf met schouderlengte blond haar achter haar aan. ''Jij bent dus Melina…'' De vrouwelijke elf bestudeerde Melina van top tot teen. ''Ik weet niet of je meer op je vader of je moeder lijkt… qua uiterlijk zou ik je moeder zeggen, maar volgens mij ben je meer als je vader'' verklaarde ze. Melina had daar geen antwoord op. ''Cissa, lieverd, misschien kan je je beter eerst even voorstellen'' stelde de man naast haar voor. ''Dat arme kind heeft geen idee wie er voor haar staan''. De vrouw leek het daar mee eens te zijn en stak haar hand uit naar Melina, die hem schudde. ''Ik ben Narcissa Maeve''. Ze legde de nadruk op haar achternaam alsof ze erg trots was om die uit te spreken. Ze wees op de man naast haar. ''En dit is mijn man, Preston Maeve''. De mannelijke elf grijnsde met een arrogante, zelfvoldane, blik. ''Ik ben de stiefbroer van je moeder. Mijn vader is met haar moeder getrouwd, wat ons familie maakte'' legde hij uit. ''Wij zijn dus je oom en tante''. ''Uh… aangenaam'' stamelde Melina, waarna ze ook de hand van Preston schudde. Narcissa zette haar handen in haar zij en tuurde de kamer rond. ''Nou, waar is…'' begon ze, maar haar ogen lichtten op aangezien ze al gevonden had waar ze naar zocht. ''Floxy!'' riep ze hard uit. Floxy, die met een dienblad met drankjes rond liep, keek abrupt op toen hij Narcissa's stem zijn naam hoorde noemen. Angstig zette hij het dienblad snel op tafel en ging hij er tussen de andere mensen in vandoor. ''Waag het niet om er vandoor te gaan!'' Narcissa zette de achtervolging in. Preston keek Melina aan en haalde onverschillig zijn schouders op. ''Het is ook altijd wat hier''. Met die woorden ging hij achter zijn vrouw aan, Melina achterlatend.

Een vrouw met bruin haar stootte Melina aan. Ze had alles gezien en vlakbij gestaan. ''Trek je maar niets van Narcissa aan hoor. Ze is een beetje, eh…'' Ze deed haar best het goede woord te kiezen om Narcissa te omschrijven. ''…Ingewikkeld'' besloot ze uiteindelijk. ''Ik ben Femke trouwens'' stelde ze zich voor. ''Een goede vriendin van je vader en moeder''. Femke schonk haar een vriendelijke glimlach en Melina voelde zich gelijk op haar gemak bij haar. Heel anders dan wat ze eerder bij Narcissa en Preston gevoeld had. ''Ik ben Melina'' zei ze. Pas toen ze zich realiseerde dat iedereen die hier aanwezig was waarschijnlijk al wist wie ze was aangezien het feest om haar draaide, werd ze lichtelijk rood en voegde er nog aan toe: ''Maar dat weet iedereen natuurlijk al''. Femke lachte. ''Hou je niet van feestjes?'' vroeg ze vriendelijk. Melina schudde haar hoofd. ''Niet echt. Ik ken al die mensen hier niet eens'' antwoordde ze, waarop Femke haar aanbood te vertellen wie wie was. Melina leerde dat het stel dat elkaar geen blik waardig gunde en elkaar vermeed Cherie en Martino waren. Martino was de tweelingbroer van Caramel. Ze waren ooit getrouwd geweest maar kort daarna weer gescheiden, en hadden een kind samen. De halfbloed met het zwarte haar was haar oom, Mokuba, het broertje van Sapphire, en het verliefde stel dat aan de hapjestafel stond waren Amore en Robinson. Uiteindelijk was Femke bijna alle gasten voor haar langs gegaan. Melina zou al die namen nooit kunnen onthouden maar ze vond het fijn dat ze in ieder geval een beetje een globaal beeld van de gasten op het feest kreeg. Ondertussen probeerde Floxy nog steeds van Narcissa weg te komen. Ze had hem nog steeds niet te pakken gekregen. ''Ik ga Flox maar eens 'redden' van Narcissa. We hebben elkaar al een tijdje niet gezien'' besloot Femke toen ze dat zag. Melina knikte. ''Bedankt nog'' zei ze met een glimlach. Het had haar wel geholpen wat te kunnen relaxen. Femke glimlachte ook en liep toen op weg naar Floxy toe. Melina zag Leo tegen de muur verderop aan staan en ging naar hem toe. ''Vermaak je je?'' vroeg ze. Leo keek op toen hij haar stem hoorde. Er verscheen een soort van grijns op zijn gezicht. ''Nu wel, nu jij er bent. En jij?'' Melina besloot zijn flirtopmerking te negeren, aangezien ze niet zo goed wist wat ze er mee aan moest. Ze knikte. ''Ja, best wel''. ''Mooi'' Leo glimlachte en stak een hand naar haar uit. ''Wil je dansen?'' ''Ik… dat kan ik niet'' stamelde Melina. ''Tuurlijk wel! En anders kan ik het je toch leren? Ik kan heel goed dansen!'' probeerde Leo haar over te halen. ''Ik heb jarenlang op dansles gezeten''. Melina voelde dat ze aangekeken werd en keek om om te zien dat Sean's blik op haar rustte. Haastig keek ze terug naar Leo. Ze wist nog steeds niet wat ze van Sean moest vinden. Hij kon dan wel bewezen hebben dat hij aan hun kant stond, dat nam nog niet weg dat hij haar ouders had vastgebonden en haar foto gestolen had. Waarom wist ze nog steeds niet, en daarom wilde ze hem voorlopig liever mijden. In ieder geval tot ze haar gedachten op een rijtje had gezet. Leo wachtte nog steeds op een antwoord. ''Goed dan…'' liet ze zich uiteindelijk toch over halen.

Sean staarde naar Melina en Leo. Wat moest ze toch van die gast? Hoe langer hij naar hem keek, hoe geïrriteerder hij werd. Hij pakte een glas drinken op van het dienblad dat Floxy had achtergelaten en hield het in zijn hand. Nog steeds kon hij zijn blik niet van hen loslaten. Al helemaal niet nu Leo haar de dansvloer op nam. Hij staarde even naar het glas drinken dat hij had en kreeg plots een idee.

Met het glas in zijn handen liep hij op Leo af en gooide de inhoud van het glas over hem heen. Iedereen stopte abrupt met dansen door Leo's geschrokken schreeuw en de aandacht van iedereen om hen heen werd op hem gericht. ''Sorry, ik had je niet gezien'' zei Sean, overduidelijk gelogen. Met een vies gezicht keek Leo naar zijn kleren. Alles was zeiknat. ''Echt niet! Dat deed je expres!'' riep Leo uit. Hij keek even naar Melina. ''En ik kan al raden waarom. Kan je het soms niet hebben dat ze mij leuker vind dan jou?'' Met een boze maar uitdagende blik staarde hij naar Sean. Sean balde zijn vuisten. Hij had enorme zin om die vervelende pixie een bloedneus te slaan. ''Misschien had je meer kans gehad als je geen smerige, stelende elf geweest was'' voegde Leo er met een zelfvoldane grijns aan toe toen Sean geen antwoord gaf. Dat ging te ver. Met zijn vuist verkocht Sean de pixie een harde klap in zijn gezicht. Leo viel op de grond terwijl hij met pijnlijk gekreun naar een van zijn ogen greep. Sean moest hem flink geraakt hebben. Al snel herstelde hij zich. Hij sprong op van de grond en vloog met een luid soort van gegrom Sean aan, waarna de twee in gevecht raakten. Geschrokken stonden de andere gasten van het feest naar de twee te kijken, al duurde het niet lang voordat Floxy en Rex naar hen toe waren gekomen en hen uit elkaar getrokken hadden. Uiteindelijk nadat iemand had geroepen dat Sean begonnen was hadden ze hem op straat gezet. Hij had nog geprobeerd Melina te sms'en, maar ze reageerde nergens meer op. Ook de dag erna kreeg hij geen reacties meer, ook van de anderen niet. Door op Leo's gepest in te gaan had hij het echt voorgoed verpest…

…Nee, hij besloot het niet te doen. Sean stond weer op het feest van Melina. Voor even keek Sean nog naar het glas in zijn handen, en toen naar Melina en Leo die het samen op de dansvloer prima naar hun zin leken te hebben, maar zette toen het glas neer en liep naar buiten, hopend dat de frisse lucht ervoor zorgde dat hij wat zou afkoelen. Hij had een vreemd soort voorgevoel dat als hij zijn plan zou uitvoeren en een glas over Leo heen zou gooien, het tot een complete, onomkeerbare ramp zou uitlopen. Er was verder niemand in de tuin. Diep zuchtend ging hij bij het zwembad zitten.

Vanuit het huis zag Donna Sean in zijn eentje buiten zitten. Ergens diep van binnen voelde ze toch wel een beetje met hem mee. ''Wacht hier, ik ben zo terug'' zei ze tegen Esteban, die naast haar stond, waarna ze naar buiten liep. ''Maar we zouden toch dansen?'' riep Esteban verbaasd uit, maar Donna hoorde hem al niet meer. Eenmaal buiten nam ze zwijgend naast Sean plaats bij het zwembad. Hij sprak ook geen woord tegen haar en keek niet eens op toen ze naast hem kwam zitten. ''…Gaat het?'' vroeg Donna uiteindelijk maar om de stilte te verbreken. ''Fantastisch. Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld'' antwoordde Sean sarcastisch. Donna deed net alsof ze de sarcasme in zijn stem niet gehoord had. ''Als je Melina leuk vind moet je gewoon met haar gaan praten''. ''Ja, dat helpt. Het is niet alsof er de hele tijd een vervelende gozer om haar heen hangt, en o ja, alsof ze geen hekel aan mij heeft omdat ze denkt dat ik een of andere enge stalker ben'' bromde hij. Donna staarde naar haar voeten die boven het water van het zwembad hingen. ''…Sorry'' mompelde ze zonder Sean aan te kijken. ''Ik bedoelde het niet zo…'' ''NATUURLIJK bedoelden jullie het niet zo''. Sean leek het totaal niet te geloven. Donna had hem er vanaf dag een al niet bij willen hebben. Het kon haast niet minder duidelijk blijken dat ze een hekel aan hem had. 'Misschien is het maar beter als ik wegga' was wat hij wou zeggen, maar hij slikte de woorden in. Natuurlijk kon hij niet weggaan, al zou hij het nog zo graag willen. Hij vertrouwde Leo voor geen meter, zeker niet na de dreiging die hij van hem had gekregen, en als hij inderdaad gelijk had liepen Melina en de anderen gevaar. Hij was misschien de enige die hen… of in ieder geval haar, zou kunnen helpen. Sean wilde opstaan. Hij had genoeg van hoe dit gesprek ging, het liet hem alleen maar slechter voelen. ''Ik weet niet hoe ik met elven om moet gaan''. Sean bleef staan vanwege de zin die Donna uit sprak. Ze keken elkaar aan. ''Mijn vader is ontvoerd door een bende elven. Ze kwamen op een dag ons huis in stormen en namen hem mee. Ik ben al die tijd alleen geweest aangezien ik ben weggelopen toen mijn moeder ging samenwonen met haar nieuwe vriend. Toen leerde ik Melina en Kaylee kennen. Ik gedroeg me eerst net zo tegen Melina als hoe ik tegen jou was, tot ik erachter kwam dat ze door pixies opgevoed was en geen kwaad in de zin had''. Ze wendde haar blik af. ''…Ze zijn mijn enige vrienden'' mompelde ze. ''En toen kwam jij erbij… ik was…'' Donna had moeite haar zin uit te spreken. ''…Ik was bang dat jij haar van mij af zou nemen. Net zoals die andere elven mijn vader van mij hadden afgenomen. Toen je die foto van Melina had en Leo je beschuldigde raakte ik in paniek.. Ik kon niet logisch nadenken en het spijt me dat ik je vals beschuldigd heb en zei dat je niet te vertrouwen was''. Sean was intussen weer naast haar komen zitten. ''Niemand weet dit van me. Ik zou het fijn vinden als je het tussen ons kunt houden'' ging Donna verder. ''Ik kan je vertrouwen, toch…?'' Ze draaide zich naar Sean toe en keek hem recht in het gezicht, diep in zijn ogen, aan. Tenslotte knikte Sean. ''Je kan me vertrouwen'' zei hij. De sfeer tussen hen leek wat te verbeteren. ''Mis je hem niet?'' vroeg Sean ineens uit het niets. ''Je vader, bedoel ik''. ''Best wel''. Donna keek Sean aan. ''Maar ik weet dat ik sterk moet zijn. Binnenkort zal ik hem redden''. Ze klonk vol overtuiging. ''Hoe zit het eigenlijk met jouw ouders? Je woonde bij je moeder toch? Waar is jouw vader?'' Sean's gezichtsuitdrukking veranderde meteen. ''Ik heb geen vader'' snauwde hij bot. Toen hij Donna's geschrokken gezicht zag had hij al snel spijt van zijn reactie. ''Sorry, ik bedoelde het niet zo'' meende hij. ''Mijn vader… Hij heeft mij en mijn moeder in de steek gelaten bij mijn geboorte. Niet lang geleden ben ik er pas achter gekomen wie mijn vader was. Ik wilde hem ermee confronteren''. Sean dacht terug aan wat er niet lang geleden plaats had gevonden.

''Meneer het lievelingetje van de Wolf'' hoorde Sean Derek spugend achter hem zeggen terwijl die met Mabel weg liep. Hij bleef als verstijfd voor de deur van de zaal van De Wolf staan. ''Trek je er niks van aan. Jij kunt er ook niets aan doen dat De Wolf jou een andere straf geeft, het is niet alsof je erom gevraagd hebt''. Sacylia was, toen ze gemerkt had dat Sean niet meekwam, naar hem terug gelopen in poging hem gerust te stellen. Afwezig gaf Sean een knikje. ''Ja… ik moet eigenlijk nog wat doen'' antwoordde hij. ''Oké, maar…'' Sacylia klonk er niet echt gerust op. ''Ik heb gezien dat je die foto in je broekzak stopte. Waarom deed je dat?'' vroeg ze terwijl ze haar ogen neersloeg. Ze doelde op de foto van Melina. ''Ik heb die foto meegenomen zodat we haar kunnen herkennen als we haar zien. Volgende keer zal ze niet aan ons kunnen ontsnappen'' loog Sean. ''Is dat echt waarom je die foto hebt meegenomen…?'' ''Natuurlijk! Waarom zou ik anders? Ik ken haar niet eens!'' Sacylia leek het te geloven. ''Goed, misschien heb je gelijk. Je bent een van ons, ik moet je gewoon vertrouwen. Ik zie je straks wel bij de anderen dan''. Sacylia liep weg waardoor Sean alleen achter bleef voor de deur. Hij haalde diep adem en klopte op de deur. ''Binnen!'' klonk de stem van De Wolf achter de deur vandaan. Sean legde zijn hand op de deurklink en opende de deur. ''Sean?'' vroeg De Wolf verrast toen hij zag dat Sean de kamer binnen kwam. ''Heb je iets nodig?'' ''Er is iets wat ik moet vragen''. De Wolf glimlachte vriendelijk. ''Wat is er dat je me moet vragen?'' Sean richtte zijn blik op De Wolf. ''Ben jij mijn vader?'' Hij was bloedserieus. ''Hoe kom je daar nou weer bij?'' vroeg De Wolf, op een toon alsof hij verbaasd was dit te horen. ''Ik denk dat je me verward met iemand an—'' Sean liet hem niet uitpraten. ''Ik heb foto's gevonden op zolder van mijn moeder samen met mijn vader erop. Jij bent het''. Hij was vastberaden dat hij gelijk had. De Wolf wendde zijn blik af, maar Sean ging gewoon door. ''Waarom…'' Hij had moeite zijn emoties in bedwang te houden. ''Waarom heb je ons in de steek gelaten? Mijn moeder heeft zoveel moeite gedaan om mij te onderhouden, ze heeft in armoede op straat geleefd, beledigingen naar het hoofd geslingerd gekregen van vreemden dat ze een verrader was, en jij deed niets! Helemaal niets! Ik zit al zolang in het team met Mabel en de anderen, en je zei nooit wat! Terwijl je donders goed wist dat we familie waren! Waarom?!'' riep hij uit. Zijn stem trilde van woede. ''Wie denk je wel dat je bent?!'' reageerde De Wolf terug. Zijn stem klonk kwaad. ''Ik ben je bloedeigen zoon!'' Sean balde zijn vuisten bijeen. Voor even kwam er geen reactie van De Wolf. Met een koude blik in zijn ogen keek hij Sean aan. ''Ik heb geen zoon'' antwoordde hij toen ijzig.

''Ik stond voor hem en hij ontkende gewoon dat ik zijn zoon was''. Sean had het hele verhaal aan Donna verteld. ''Daarom ben ik ook weggegaan. Ik kon daar niet meer blijven en voor hem werken. Toen zag ik jullie, en… ik was gewoon zo boos. Ik wilde hem eens flink gaan tegenwerken. Door jullie te helpen zou hij zijn plan niet meer kunnen uitvoeren. Dat is de reden waarom ik zo graag mee wou'' gaf hij toe. Natuurlijk wou hij nu ook niet meer weg vanwege Melina, maar hij was haar pas later echt leuk gaan vinden. Op het begin was dat nog niet het geval. Hij had haar knap gevonden en had het totaal niet erg gevonden om met haar op een date te gaan, maar verder kende hij haar amper. Pas later begon hij haar steeds leuker te vinden, voelde dat hij steeds maar aan haar dacht, en dat zijn hart sneller begon te kloppen als hij naar haar keek. Al voelde ze vast niet hetzelfde voor hem. Donna wist even niet wat ze op zijn verhaal moest zeggen. Ze aarzelde even maar legde toen troostend haar hand op de zijne, wat ervoor zorgde dat hij naar haar opkeek. ''Ik… sorry, ik had er niet over moeten beginnen…'' Sean schudde zijn hoofd. ''Het is oké. Misschien had ik het niet moeten vertellen''. Het bleef even stil. ''…Dank je'' klonk het tenslotte van Donna. ''Dat je dit met me wilde delen''. ''Zolang je het maar tussen ons houd. Ik wil het niet geheim houden, maar ik vertel het Melina liever zelf''. Sean pakte een steentje van de grond op en smeet het in het zwembad aangezien hij zich nogal ongemakkelijk voelde. Hij was dit soort gesprekken niet gewend. Donna knikte instemmend. ''Ik houd het geheim, geen zorgen''. Ze vond het fijn dat Sean haar dit alles verteld had. Op de een of andere manier had ze nu het gevoel dat ze hem meer begreep. Bovendien had ze ook niet meer het gevoel alsof hij een onbetrouwbare elf was. ''Mooi… maar je mag mijn hand nu wel weer loslaten. Straks wordt je vriendje nog jaloers'' merkte Sean op, aangezien Donna's hand nog steeds op de zijne rustte. Snel trok Donna haar hand weg, al was dat meer vanwege zijn opmerking. ''Zo zit het helemaal niet tussen ons!'' stamelde ze. Sean trok een wenkbrauw op. ''Niet? Kom op. Ik bedoel, zelfs Kaylee kan zien dat jullie elkaar leuk vinden. En die kan niet eens zien''. Donna bloosde. ''Denk je echt dat Esteban mij op die manier leuk vind?'' vroeg ze onzeker. Sean knikte terwijl hij op ging staan. Hij stak zijn hand uit naar Donna om haar overeind te helpen. ''Laten we terug naar binnen gaan, volgens mij zit hij op je te wachten''. Met zijn hoofd maakte hij een beweging richting het raam, waar Esteban hoopvol stond te wachten tot Donna weer naar hem terug kwam. Donna liet hem haar overeind helpen waarna ze gezamenlijk weer het huis binnen gingen.

Toen hij eenmaal binnen stond voelde Sean zich een stuk beter. Hij pakte wat drinken van een tafel af en gooide dat in een keer achterover. Terwijl hij dat deed merkte hij dat een groepje meisjes verderop naar hem aan het kijken was. Twee ervan waren Anise en Jade, maar de andere was een onbekende. Alsof ze zijn gedachten had gelezen kwam het derde meisje op hem aflopen. Ze leek net iets ouder dan hem. ''Ben je nieuw hier? Ik heb je nog nooit eerder bij een van deze families gezien'' vroeg het meisje nieuwsgierig toen ze voor hem stond. Het was een mooie pixie met lang, donkerbruin haar. Sean schudde zijn hoofd. ''Nee, ik woon verderop in de stad'' zei hij maar. ''O…'' antwoordde het meisje. ''Ik ga niet zoveel met andere elven om, vinden mijn ouders niet zo fijn namelijk. Veel te gevaarlijk, zeggen ze altijd''. Ze stopte even om Sean met een veelbetekenende blik aan te kijken. ''Maar ergens vind ik gevaar wel aantrekkelijk''. Er verscheen een grijns op Sean zijn gezicht. ''Pas maar op dan, ik kan heel gevaarlijk zijn'' zei hij op plagerige toon. ''Oh echt?'' Het meisje grijnsde ook. ''Ik ben Lillian trouwens. Lillian Skye. Misschien ken je mijn ouders wel?''. Ze wees met haar duimen twee verschillende richtingen achter haar op. In de ene hoek stond Cherie en in de andere Martino. ''Het is het koppel dat geen woord met elkaar spreekt. Ze zijn een paar jaar geleden uit elkaar gegaan. Misschien maar beter ook, het enige wat ze doen is gooien met spullen naar elkaar en ruzie maken''. Ze rolde met haar ogen. ''En misschien vind je ook dat ik totaal niet op ze lijk. Ik heb normaal het donkere haar van mijn moeder, maar ik heb het geverfd''. Sean wist niet zo goed wat hij van het meisje moest vinden. Hij mocht haar wel, al praatte ze aan een stuk door. ''Ik ben Sean. Sean McAllister''. Hij glimlachte naar haar. ''Lillian, we gaan naar huis. Het wordt laat'' klonk een stem vanachter haar. Het was haar vader, Martino. Lillian zuchtte teleurgesteld. ''Goed…''. Ze was er totaal niet blij om ''Ik hoop dat ik je snel nog eens zie… Sean''. Met een lieve glimlach draaide ze zich om en liep naar haar vader toe. Sean keek haar na. Vanaf een afstandje zat Melina naar de twee te kijken. Ze was op een stoel naast Kaylee gaan zitten nadat ze genoeg had gekregen van Leo. Leo had al die tijd alleen maar over zichzelf gepraat. ''Zeg, wie was dat?'' vroeg Melina aan Jade, die vlakbij haar stond met Anise. ''O, dat is Lillian'' antwoordde die. ''Ze is mijn nicht'' voegde Anise er nog aan toe. ''Ze zei dat ze die elf wel een lekkerding vond en hem beter wilde leren kennen'' ging ze verder. Kaylee had het hele gesprek mee gevolgd. Ze richtte zich tot Melina. ''Ik zou maar uitkijken Mel, straks pikt ze je geliefde nog van je af''. Melina fronste. ''Hij is mijn geliefde niet. We zijn gewoon vrienden'' ging ze in de verdediging. Toch had ze een raar gevoel toen ze Lillian na keek…

A/N: Femke is het personage van mijn vriendin femke-the-lotus! Voor meer info over haar personage lees het verhaal ''Een Pixie Mystery'' van haar! Het is een superleuk verhaal dus ik raad het ook zeker aan te lezen!:)